صلاح الأمّة بصلاح علمائها...!!!   فأين العزّ بن عبد السّلام لقيادة الأمّة نحو برّ الأمان؟؟!!!
October 02, 2016

صلاح الأمّة بصلاح علمائها...!!! فأين العزّ بن عبد السّلام لقيادة الأمّة نحو برّ الأمان؟؟!!!

صلاح الأمّة بصلاح علمائها...!!!


فأين العزّ بن عبد السّلام لقيادة الأمّة نحو برّ الأمان؟؟!!!


"اغضب لحلب" شعار رفعه الشيخ علي القرة داغي، الأمين العام للاتحاد العالمي لعلماء المسلمين يدعو الأمة الإسلامية والعربية والعالم الحرّ إلى "إعلان الغضب العالمي" يوم الجمعة القادم 30 أيلول/سبتمبر الجاري، وفي بيان له أكّد أنّ تلك الدعوة تأتي "نصرة لمدينة حلب التي تباد على يد نظام الأسد الفاشي وأعوانه أمام مرأى ومسمع من العالم الذي لم يحرك قادته ساكنا سوى اجتماعات أممية لا تسمن ولا تغني من جوع".


يستوقفنا موقف الأمين العام للاتّحاد العالمي لعلماء المسلمين لنتساءل عن دور علماء المسلمين في حلّ قضايا أمّتهم ومدى سعيهم في ذلك ولنسلّط الضّوء على مواقف بعض علماء المسلمين الذين وقفوا ضدّ الحكّام وحاسبوهم فحفروا أسماءهم في كتب التاريخ لتخلّد وتظهر أنّهم ورثة الأنبياء حقّا.


فكيف تعامل علماء المسلمين مع قضايا أمّتهم؟ وكيف كانت علاقتهم بحكّامهم؟ وهل اقتصرت مواقفهم على الغضب والخطب أم كانوا يواجهون الظالم بجرأة وثبات على قول الحقّ مهما كانت العواقب؟


بعد أن قضى الغرب الكافر على دولة الإسلام بمكر ودهاء كبيرين وبمعونة خونة من أبناء الأمّة انضبعوا بالثّقافة الغربية وباعوا دينهم وأمّتهم مقابل حفنة من المال أو مركز سياسي عال وضعفت نفوسهم أمام إغراءاته الزائفة ووعوده الكاذبة...


بعد أن أسقط هذا العدوّ الدّولة الأولى التي كانت تقود العالم وتنير دربه وكانت مركز الحضارة والمدنيّة الذي يقصده النّاس من كل حدب وصوب لتخلّي المسلمين عن حمل الرسالة وتأدية الأمانة ونشر الإسلام في كلّ الربوع وتقاعس العلماء عن أداء مهمّتهم...


تغلغلت مفاهيم الحضارة الغربيّة في نفوس المسلمين يردّدونها ويرفعونها وهم بذلك يغرسونها حربة مسمومة تنال من دينهم ومن مفاهيمه النقيّة الصّافية لتتلوّث فتصبح عكرة دون أن يقف العلماء من ذلك الموقف الحاسم الذي يبيّن ويُجلّي للمسلمين حكم ذلك شرعا.


إنّ ما أصاب الأمّة اليوم يستدعي من المسلمين - والعلماء خاصّة - الوقوف وقفة جريئة صريحة لنصرة هذا الدين وتوضيح أحكامه وبيان أنّ نكبة الأمّة بابتعادها عنه وعدم تحكيمه في حياتها وهو ما جعلها ضعيفة هزيلة يتكالب عليها الأعداء ويمزّقون جسدها أشلاء.


على العلماء أن ينيروا درب أمّتهم ويبيّنوا لها أنّ القضيّة المصيريّة هي عودة دولة الإسلام وأنّ العدوّ الحقيقيّ هو الغرب الكافر وأعوانه من بني الجلدة الذين خانوها وباعوا ثرواتها وأراضيها. فإن هم لم يقوموا بذلك ولم يمنعوا الباطل ولم يأمروا بالمعروف وينهوا عن المنكر ولم يقفوا من حكّامهم موقف المحاسبين فكيف يكونون علماء؟ وأنّى لهم بمنزلة الأنبياء؟!!


قال رسول الله صلى الله عليه وسلم «إِنَّ مَثَلَ الْعُلَمَاءِ فِي الْأَرْضِ، كَمَثَلِ النُّجُومِ فِي السَّمَاءِ يُهْتَدَى بِهَا فِي ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ، فَإِذَا انْطَمَسَتْ النُّجُومُ، أَوْشَكَ أَنْ تَضِلَّ الْهُدَاةُ» فالعلماء نعمة من نعم الله تعالى على النّاس وهم مصابيح يُهتَدى بها للخروج من ظلمات الشكّ وضلالة الأفكار والمفاهيم هم نجوم - كما وصفهم الحبيب المصطفى - تنير الدّروب وتهدي القلوب وهم ورثة الأنبياء... قال عليه الصلاة والسلام: «... وَإِنَّ الْعَالِمَ لَيَسْتَغْفِرُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ حَتَّى الْحِيتَانُ فِي الْمَاءِ، وَفَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِ الْقَمَرِ عَلَى سَائِرِ الْكَوَاكِبِ، إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ، إِنَّ الْأَنْبِيَاءَ لَمْ يُوَرِّثُوا دِينَارًا وَلَا دِرْهَمًا إِنَّمَا وَرَّثُوا الْعِلْمَ فَمَنْ أَخَذَ بِهِ أَخَذَ بِحَظٍّ وَافِرٍ».


هذه هي المنزلة العليا للعلماء العاملين وهذا فضلهم؛ فهم الآمرون بالمعروف والنّاهون عن المنكر والمحاسبون للحكّام والقائمون على مصالح المسلمين مهما كلّفهم ذلك من مشقّة وعناء وأذى، إنّهم الساهرون على أحكام الإسلام الحارسون لها؛ يدعون حكّامهم إلى الالتزام بها وعدم التفريط فيها وينصحون الأمّة ويرسمون لها طريق النّجاة ولا يخافون في ذلك لومة لائم.


إنّه وبالرغم من تطبيقهم لأحكام الإسلام وحمله رسالة عن طريق الجهاد ورغم رعايتهم للمسلمين لم ينج بعض الحكّام سابقا من محاسبة العلماء لهم وإنكارهم عليهم فكان بعضهم لا يقبل مواقف العلماء حرصاً منهم على هيبة الحكم وحباً في السلطان، أو لغفلة ينسون الله فيها فكانوا ينالون من هؤلاء فيعذّبونهم ويلقون بهم في غياهب السجون ليصرفوهم عن الوقوف أمامهم وعن إظهار فساد حكمهم إلا أنّهم لا يرون منهم إلا إصرارا على قول الحقّ وثباتا على النّصح والمحاسبة.


لقد أظهر العلماء في تلك العصور أثر قوّة إيمانهم بالشريعة فتحمّلوا بصبر وشجاعة وثبات نتائج جهرهم بكلمة الحقّ عند سلطان جائر دون خوف ولا تردّد لا يهابون الحكّام ولا يخشون عقابهم ولا تنكيلهم ولم يستطع الحكّام الظالمون الذين تولّوا أمر الإسلام استيعاب هؤلاء العلماء الأبرار وتسخيرهم لتنفيذ أهوائهم أو السّير في ركابهم المعوجّ رغم ما كانوا عليه من قوة بأس وشدّة وجبروت...


فسنة 637هـ تولّى العز بن عبد السلام الملقب بسلطان العلماء خطابة جامع دمشق من قبل الملك الصالح إسماعيل. ولكنّ هذا المنصب للعزّ لم يدم طويلاً، إذ عزل منه سنة 638هـ بعد أن قام العز رحمه الله تعالى بمحاسبة الملك إسماعيل في حادثة الخيانة السياسية المشهورة إذ لم يرض العزّ أن تدنّس قدسيّة منبر الجامع التي أرساها رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم، بالمداهنة والسكوت على الحق. فكان جزاؤه أن عزل وحبس.


يقول الإمام الغزالي في إحيائه (ولما علم المتصلّبون في الدّين أنّ أفضل الكلام كلمة حق عند سلطان جائر وأنّ صاحب ذلك إذا قتل فهو شهيد كما وردت به الأخبار، قدموا على ذلك موطّنين أنفسهم على الهلاك ومحتملين أنواع العذاب وصابرين عليه في ذات الله تعالى ومحتسبين لما يبذلونه من مهجهم عند الله.

ولعل من الأمثلة البالغة التي تبيّن صدق العلماء في نصحهم وبذلهم أنفسهم في سبيل ذلك ما حدث للعالم حطيط الزيّات زمن الحجّاج الذي لم يرقه قول حطيط الصادق فيه وفي أمير المؤمنين عبد الملك بن مروان فأذاقه من العذاب ألوانا وكان الموت مآله وعمره ثماني عشرة سنة... موقف آخر لأحد العلماء نصح فيه الحاكم ولم يخش بطشه ولا غضبه وكانت ردّة فعل الخليفة - خلاف ما كان من ردود ذكرناها - فقد أنصت الحاكم إلى هذا العالم الجليل وعمل بالنصيحة لقد وقف الشيخ عبد القادر الكيلاني على منبره محاسباً المقتفي لأمر الله الذي ولّى يحيى بن سعيد القضاء وكان ظالما فقال مخاطباً له: ولّيْتَ على المسلمين أظلمَ الظّالمين، فما جوابك غداً عند ربّ العالمين أرحم الرّاحمين. فارتعد الخليفة وعزل يحيى.


هذه بعض مواقف علماء المسلمين الذين عاهدوا الله على حراسة دينه كلّفهم ذلك ما كلّفهم...


إنّ محاسبة الحكّام حقّ للأمّة وفرض عليها، وهي على علماء الأمّة فرض عين فهم قادتها والقائمون على مصالحها والحارسون لدينهم والمبلّغون لأحكامه والدّاعون لتنفيذها قال تعالى: ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَر﴾.


واليوم!! الأمّة تائهة ضائعة تتكالب عليها الأمم وتتقاسم جسدها أجزاء تذيق أهلها ألوان القهر والظلم والاستعمار فصارت ذليلة عليلة بعد أن كانت عزيزة رفيعة فأين العلماء من أوجاع الأمّة وآلامها؟ هل وقفوا على أصل الدّاء واستأصلوه؟ هل كان فيهم حطيط الزيّات؟ وهل حضر بينهم العزّ؟ - إلاّ من رحم ربّي - معظم علماء المسلمين ساروا على "هدي" حكّامهم ولم يخالفوا لهم أمرا وإن نصحوا فنصحهم لا يتعدّى خطبا جوفاء فضفاضة لا تنير بل تلبّس على المسلمين الحقائق وتجعلهم يتُوهون وسط كلام يندّد وواقع يفنّد. ونحن إن تحدّثنا هنا عن واقع علماء المسلمين فإننا لا نعمّم ولا نرسم صورة سوداوية بل نستثني من الكلّ البعض الذين لاقوا وما زالوا يلاقون الويلات جرّاء حراستهم لدينهم وسعيهم للنّصح وتنوير عقول المسلمين حتّى يقفوا على السبب الحقيقي لما يعانونه وحتّى يضعوا الإصبع على الدّاء ومعالجته العلاج الشافي. فكيف سيكون حال النّاس إن تخلّى عنهم العلماء وتركوهم لقمة سائغة لأطماع ثلّة من الفاسدين؟ الإجابة جليّة واضحة في واقع المسلمين اليوم فقد ابتعد معظم العلماء عن واقع أمّتهم وتجاهلوا أحوالها وهو ما ثبّت هذا الواقع المرير المتردّي وجعل أيّامه طويلة وعذاباته شديدة.


لمّا ولّي عمر بن عبد العزيز الخلافة دعا سالم بن عبد الله ومحمد بن كعب ورجاء بن حياة - وهم ثلاثة من العلماء الصالحين - قال لهم: "إنّي قد ابتليت بهذا البلاء فأشيروا عليّ..." واليوم تفتقد الأمّة "لعمر" وتنتظر قدوم من يحكمها بكتاب الله وسنّة نبيّه فيعيد مجدها وتنتظر عودة "ورثة الأنبياء"... فعلى العلماء توضيح الدّرب وتبيان ضرورة العمل لاستئناف الحياة الإسلامية فتعلم الأمّة ما عليها عمله وتحثّ الخطى لتنفيذه حتّى تنقذ أبناءها من بين براثن وحوش آدمية تسعد بإيذاء الآخرين وسفك دمائهم لتحقيق أرباحها المادّيّة وتنفّذ أجنداتها ومصالحها الدّنيويّة.


إنّ ما يحدث لحلب في الأيام الأخيرة وما يصيب أهلها من مجازر يهمّ الأمّة الإسلاميّة جمعاء وعلى رأسها العلماء وهي ليست الجرح الوحيد بل إنّ جراح هذه الأمّة كثيرة وجسدها ينزف غزيرا. فإن لم يعلن العلماء عن حقيقة ما يجري للأمّة وينادون بصوت عال ويصدعون بأنّ الحلّ لأهلنا في حلب وفي غيرها من بلاد المسلمين حلّ واحد... حلّ جذري يقطع دابر أعداء الأمّة وعملائها دون هوادة... حلّ يعيد مجد الأمّة لتحيا بعزّ وتقود العالم إلى النور وتخرجه من هذه الظلمات الحالك ليلها: الحلّ هو الخلافة الرّاشدة الثانية على منهاج النبيّ صلى الله عليه وسلم فهلّا تحسّس علماء أمّتنا طريق نجاتهم ونجاة أمّتهم؟ وهلّا فازوا بلقب ورثة الأنبياء؟؟


يقول سيّدنا محمد صلى الله عليه وسلم: «صِنْفَانِ مِنْ أُمَّتِي إِذَا صَلَحَا صَلَحَ النَّاسُ، وَإِذَا فَسَدَا فَسَدَ النَّاسُ: السُّلْطَانُ، وَالْعُلَمَاءُ»


كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


زينة الصّامت

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی