صراع العملاء في اليمن يحتدم للسيطرة على محافظة مأرب بين مدافع ومهاجم
October 14, 2021

صراع العملاء في اليمن يحتدم للسيطرة على محافظة مأرب بين مدافع ومهاجم

صراع العملاء في اليمن يحتدم للسيطرة على محافظة مأرب بين مدافع ومهاجم

تشتد المعارك في محافظة مأرب في اليمن بين الحوثيين العازمين بقوة على السيطرة عليها وبين قوات هادي المستميتة في الدفاع عنها، ففي الآونة الأخيرة زادت المعارك ضراوة حيث وصف أحمد الحاج مراسل أسوشيتد برس على صفحته في تويتر المعارك الطاحنة في مديرية الجوبة "معارك جنوب مأرب، الجارية الآن هي الأعنف والأدمى، منذ الفترة الماضية ولا يوجد لها وصف كما أبلغني صديق من هناك وقال هي معارك لا تشبه إلا نفسها. تبدأ بالكلاشنكوف وحتى الصواريخ الباليستية،...". تدور هذه المعارك وسط تقدم كبير للحوثيين، في المقابل تقف قوات هادي موقف المدافع وقد خسرت كثيراً من المواقع والمساحات، وتتساقط الأشلاء وتسيل الدماء من كلا الطرفين، فالحوثيون يسعون بكل قوة للسيطرة عليها وقوات هادي وبالذات حزب الإصلاح يستميتون في الدفاع عنها لأهميتها كونها تمثل آخر محافظة ضمن اليمن الشمالي سابقاً وبالتالي تمثل رمزاً لبقاء اليمن موحداً - مع أنه عملياً ممزق كل ممزق -، وكونها تحوي ثروة نفطية وغازية.

وقد سيطر الحوثيون على العديد من المديريات في مأرب وهم يقتربون من مركز المحافظة، وفي الآونة الأخيرة خلال أيلول/سبتمبر 2021م سيطر بسرعة خاطفة على مديريتين في مأرب وهما حريب والجوبة التي لم يبق منها إلا القليل، وتفرض قوات الحوثي حالياً حصاراً خانقا على مديرية العبدية، وسقطت ثلاث مديريات في محافظة شبوة المتاخمة لمأرب وهي محافظة نفطية والمديريات هي بيحان وعين وعسيلان.

والمتابع لسير المعارك بين العملاء يتضح له من خلال المتابعة أن قوات الحوثي تعتمد بشكل أساسي على:

أولاً: الدفع بأكبر قدر من المقاتلين المغرر بهم في أرض المعركة وشحنهم طائفياً وإذكاء الرابطة الوطنية فيما بينهم خصوصاً مع تدخل قوات التحالف ظاهريا ووقوفها في صف قوات هادي وأشياعه، وصنف آخر من المقاتلين تغريهم بالمال والمناصب في الدولة

ثانيا: تعتمد على المال في شراء الولاءات من الطرف الآخر وخصوصا مشايخ القبائل وأغلبهم فاسدون يدفع لهم الأموال لغرض جلبهم إلى صفه أو بقائهم على الأقل محايدين، ومما ساعدهم على هذا أن قوات هادي والتحالف لا تمثل السند القوي للمشايخ بل تتركهم يلاقون مصيرهم، وقد شاهدوا كثيرا من المشايخ الذين وقفوا ضد الحوثي ثم ما لبث الحوثي أن سحقهم وآخرهم مشايخ حجور في محافظة حجة، وفي الحالة الثانية وهي وقوف المشايخ مع قوات الحوثي فلا بد أن يسحقهم لأن من أهم الأدوار التي ينفذها الحوثيون هي القضاء على المشايخ وبالذات مشيخة حاشد وبكيل لأنها تمثل درعاً للإنجليز للأسف بدلاً من أن يكونوا درعا للإسلام.

أما الطرف الآخر وهم قوات هادي ومنهم حزب الإصلاح ومؤتمر الخارج وأيضا أشياع الإمارات المجلس الانتقالي في الجنوب، وحراس الجمهورية وألوية العمالة كما يطلقون على أنفسهم بقيادة طارق محمد عبد الله صالح ابن أخ الرئيس السابق الهالك علي صالح. وهي القوات الرابضة في الساحل الغربي، كل هذه القوات متشاكسة فيما بينها بسبب الأدوار التي رسمتها لها سيدتهم بريطانيا وبالذات بين أتباع هادي والمجلس الانتقالي حيث يجب أن يبقوا متشاكسين حسب الخطة، أما قيادات حزب الإصلاح ومؤتمر الخارج فنهب المال والحصول على أكبر قدر منه هو ديدنهم فظهر التنافر على مستوى القيادات التي تقاتل في الجبهة نفسها.

وننقل لكم جزءاً من هذا حيث ذكر موقع الخط الساخن: ".. واتهم اللواء مفرح بحيبح وهو قائد حور بيحان وشيخ قبلي معروف علي محسن الأحمر نائب الرئيس هادي بالخيانة واضعا عدة شروط للتصالح معه أبرزها تصحيح الوضع وصرف مستحقات الجرحى والقتلى في صفوف قواته،... وبحيبح ثاني ذراع لعلي محسن ينقلب عليه ويعترف بخيانته بعد القيادي البارز في حزب الإصلاح وقائد ما تسمى بـ"المقاومة في الجوف" الحسن أبكر والذي ظهر على قناة المهرية التابعة للإصلاح يصف محسن بالمشعوذ والجشع وتغليب مصالحه الشخصية على حساب الآخرين"، وظهر التراشق بين قيادات قوات هادي بالخيانة وخصوصاً بعد سقوط ثلاث مديريات في شبوة ومديريتين في مأرب، حيث ذكر موقع التغيير برس "أن سبب سقوط بيحان كان بسبب نقل اللواء 26 الذي يقوده قائد محور بيحان مفرح بحيبح إلى جبهات مأرب الجنوبية للدفاع عنها، واللواء 19 مشاة الذي كان يقوده العميد صالح الكليبي والذي كان له دور كبير في تحرير بيحان سابقاً، صدر قرار جمهوري بإقالته وتعيين عبد الله الفرجي قائداً للواء بدلاً عنه، رغم أن الكليبي كان يشهد له بالكفاءة العسكرية وله بطولات كثيرة، وحسب المصدر كان الكليبي قد حشد للدفاع عن بيحان لكن صدور قرار إقالته وتعيين عبد الله الفرجي بدلاً عنه مكن الحوثيين من الدخول لشبوة كون الفرجي المعروف باسم أبو منير شيخ قبلي لا يمتلك أي خبرة عسكرية. وسقطت مواقع البيضاء على حدود بيحان والتي كان مكلفاً بتأمينها وسقطت بيحان والعين، ووفقاً للمصدر، فإن صالح الكليبي ومفرح بحيبح لو كانوا في شبوة لما سقط موقع واحد ولكن نقل لواء مفرح بحيبح وإقالة صالح الكليبي وتعيين فاسد عديم الخبرة بدلاً عنه كان أكبر انتصار للحوثيين، منوهاً أن القرار الجمهوري بإقالة صالح الكليبي وتعيين عبد الله الفرجي بدلاً عنه بمثابة توجيهات لتسليم شبوة للحوثيين".

وأيضاً بعد الانتكاسات الأخيرة في مأرب صدر قرار بإقالة اللواء مفرح بحيبح والذي يقود المعارك الجوية في مأرب وتعيين ذياب القبلي بدلا عنه، بعد الانتكاسات الأخيرة.

ومن الجدير ذكره هو أن مملكة آل سعود حسب الدور المرسوم لها من أمريكا تفكك جبهة عملاء الإنجليز من الداخل إما بوقف الإمداد بالسلاح أو وقف مرتبات المقاتلين، أو فرض قيادات في الجيش وضرب أي تقدم لعملاء الإنجليز هادي وشيعته، وقد حصل هذا مراراً وتكراراً، وقد صرح بهذا الأمر كثير من القيادات في قوات هادي ونقله كثير من المغرر بهم في المعارك، وهذا ما جعل كفة الحوثيين ترجح في كثير من المعارك.

والخلاصة: إن الطرفين مستميتان على مأرب وسوف تنتهي المعركة بسيطرة أحد الأطراف إن لم يسبق المبعوث الأممي الجديد هانز غروندبرغ بحل والذي يقوم بعمل لقاءات تشاورية بشكل سريع وملفت مع جميع الأطراف حيث جلس في الرياض مع ما يسمى بقيادات الشرعية وزار عدن ولم يستثن أي أحد؛ فقد جلس مع معظم المكونات الفاعلة ومنهم المجلس الانتقالي ومؤتمر حضرموت الجامع، وسوف يلحقها بزيارة لصنعاء لمقابلة قيادات الحوثي، ولم يذكر المبعوث الأممي المرجعيات الثلاث للحل وهي المبادرة الخليجية، ومخرجات مؤتمر الحوار، والقرار الأممي 2216 وهذا يعني تقريب الحوثي لقبول الحل كون هذه المرجعيات تشكل عقبة أمام الحوثيين في قبول أي حل، وفي الوقت نفسه تحرك المبعوثي الأمريكي ليندركينغ حيث وصل للأردن في بداية جولة جديدة من المفاوضات.

وما يهمنا التنبيه له هو أن هذه الحرب الطاحنة والتي تحصد الكثير من أرواح المقاتلين من الطرفين هل تستحق أن تسال لأجلها الدماء؛ من طرف الحوثيين الذين يسوقون المغرر بهم سوقا إلى جبهة مأرب، والطرف الآخر الذي يحشد أبناء القبائل وبالذات من أهل مأرب للدفاع على أرضهم والجمهورية المزعومة كما يقولون؟! وإذا سقطت منطقة بيد الحوثيين تهرب القيادات ويبقى أهل مأرب يلاقون الويلات من المشرفين الأمنيين التابعين لقوات الحوثي، والمفارقة العجيبة أن قيادات الطرفين إما في فلل صنعاء وصعدة وبعضها في الضاحية الجنوبية في لبنان وفي إيران وسلطنة عمان تتابع المشهد وتنتظر الغنيمة وأشلاء المغرر بهم تتطاير وتتناثر في الطرقات، وأما قيادات قوات هادي فهي في فنادق الرياض والإمارات وتركيا والقاهرة والأردن بعضها استقر وبدأ يمارس التجارة هناك بمال هذا الشعب المكلوم وبعضها ينتظر حسم المعركة ليحدد موقفه ويشارك في الحكومة القادمة إذا حصل اتفاق.

والذي يجب على أهل اليمن وبالذات المقاتلين في الطرفين أن يقفوا عنده مليا، فهو أن المشاريع التي تحملها قيادات الصراع كلها مشاريع علمانية لا تمت إلى دينهم؛ إسلامهم، بصلة بل تنتظر التوجيهات والحلول من خارج الإسلام، تحت مظلة الأمم المتحدة وبالذات من الدول الإقليمية إيران والسعودية والإمارات ومن فوقهم أمريكا وبريطانيا، فهذا كفيل لكل من يقاتل أن يتوقف، وإن لم يردعه هذا الأمر فالموت أمامه وحوله في المعركة وما بعد الموت إلا لقاء الله سبحانه فيجازيه على عمله في الدنيا، فليعقل الإنسان قبل فوات الأوان.

إن هذه الحرب سحقت الأبرياء وجعلت كل الناس تعاني من ويلاتها، وإن الحل الجذري هو بوقفها والالتفاف حول الإسلام وأحكامه وجعلها هي الحكم والفصل وذلك بنصرة العاملين لهذا الدين لإقامة دولة الإسلام التي تطبقه في الداخل وتحمله للناس في الخارج رسالة هدى ونور، وإن حزب التحرير يحمل هذا المشروع المستمد من شرع الله، وهذا الأمر ليس تحليقا في الخيال بل هو موجود في الواقع، فالحزب بينكم ومعكم يدعوكم لنصرته، فندعو الرجال الرجال أن يقفوا وقفة قوية وأن يلتفوا حول حملة الدعوة العاملين لإقامة دولة الإسلام التي وعدنا الله سبحانه بها ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴾ وبشرنا نبينا محمد ﷺ بها، روى الإمام أحمد عن النعمان بن بشير رضي الله عنه قال: قال رسول الله ﷺ: «ثُمَّ تَكُونُ مُلْكاً جَبْرِيَّةً فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. ثُمَّ سَكَتَ».

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الهادي حيدر – ولاية اليمن

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی