تعطيل الأحكام الشرعية بخداع المصطلحات   إصلاح الفرد نموذجاً
September 14, 2017

تعطيل الأحكام الشرعية بخداع المصطلحات إصلاح الفرد نموذجاً

تعطيل الأحكام الشرعية بخداع المصطلحات

إصلاح الفرد نموذجاً

انتشرت بين المسلمين فكرة "إصلاح الفرد والمجتمع" التي تُعد فكرة هدامة إن وُضعت في إطارها الأصلي الذي استعاره بعض المفكرين والدعاة من الواقع العلماني الفاسد فيما يُعرف بـ"الإصلاح الفردي" ذلك إن كان الهدف من الأعمال والجهود المكثفة التي تُبذل لتحقيقها، ويُراد منها، في نهاية المطاف، التغيير على واقع جماعة المسلمين والأمة الإسلامية جمعاء والنهضة بها فكرياً على أساس الإسلام في خضم صراع الحضارات والحرب بين الحق والباطل. فلقد أصبح للمصطلح الفضفاض "إصلاح الفرد" معانٍ ودلالاتٌ أخرى غير المقصد الشرعي، ارتبطت بأفكار دخيلة على المسلمين.

فالفكرة الأساسية للمقولة المشهورة "صلاح الفرد يصلح المجتمع" مقولة مضللة لأن نتيجتها المباشرة هي الإيحاء بعدم أهمية تطبيق الأحكام الشرعية الخاصة بالمسلمين كجماعة يعيشون مع بعضهم بعضاً وبينهم علاقات دائمية. ونتيجتها المحتومة الابتعاد كلياً عن منظومة الحكم والدولة. ولنُعطِ أفضل مثال على ذلك: نحن نرى اهتمام الأفراد بالعبادات الفردية دون اتخاذهم للإسلام مبدأ ونظام حياة متكاملاً أساسه العقيدة الإسلامية التي تنبثق عنها أنظمة الحياة المختلفة؛ وهي النظام الاقتصادي في الإسلام والنظام الاجتماعي والسياسي والتعليمي والإعلامي، كلها تُطبق بواسطة نظام الحكم الشرعي في هذه الدولة وأجهزتها ومنها الجيش والشرطة لينشأ في كنفها مجتمع أجواؤه إيمانية وطابعه إسلامي يبعث على الطمأنينة والسعادة، يردع الأفراد ويبعدهم عن المعاصي بالحسنى ويصعُب ارتكابها في جماعة المسلمين لتسود الفضيلة والاكتفاء والعدل ورعاية شؤون الإنسان بقوانين ربانية. إلا أن نظام الإسلام قد حبسته الأنظمة داخل المساجد كما حبس العلمانيون النصرانية داخل الكنائس حين فصلوا الدين عن الحياة وعن الدولة. ونظام الإسلام مختلف من أساسه ومغاير تماماً للمبدأ الرأسمالي الغربي وأنظمته الظالمة المطبقة على المسلمين في بلادهم، فلن تنفع استعارة مفاهيم دخيلة من الثقافة الغربية الكافرة لنطبقها على الإسلام والمسلمين، وهذا هو سبب الفوضى الفكرية وانحطاط الفكر في بلاد المسلمين اليوم.

ونحن نرى تداعيات العمل بهذا المفهوم، مفهوم "إصلاح الفرد"، والمسلمون محارَبون في دينهم وممنوعون من العيش حياة إسلامية كريمة، تحكم مجتمعاتهم القيم الغربية المنحلة بسبب المبدأ الرأسمالي المتعفن الذي ينص على البقاء للأقوى ويضرب بالفقراء والمساكين ورعاية الشؤون عرض الحائط، فهل نطالب الجائع والبائس والفقير بإصلاح نفسه يا ترى؟ وكيف سيغير ذلك واقع المسلمين الفاسد؟! أم أن علينا أن نطبق أنظمة الإسلام على الناس ليسعدوا ويشبعوا ويهنؤوا ويعبدوا الله تعالى كما أراد الله سبحانه؟ إلا أن هذه السطحية في التعامل مع الواقع طبيعية إن عدنا لمصدر هذا المفهوم الخطير؛ إصلاح الفرد ليصلح المجتمع، إذ إن مصدره هو العقيدة العلمانية الليبرالية التي تفصل الدين عن الحياة وتقوم على تقديس الفرد وحرياته وحقوقه ورغباته. لقد استغل الغربيون الاستعماريون الكفار الإمكانيات الكبيرة المتاحة لديهم لنشر الثقافة الغربية المنحلة في بلاد المسلمين بالقوة السياسية والعسكرية والاقتصادية والإعلامية والتعليمية تحت غطاء حقوق الأفراد والإنسانية والأخلاق وهم أبعد ما يكونون عن ذلك. فجوهر عقيدة العلمانيين فصل الدين عن الحياة، والعيش على أساس الحريات المطلقة تحت مسمى الليبرالية، وهي: "التركيز على أهمية الفرد وضرورة تحرره من كل نوع من أنواع السيطرة والاستبداد، فالعلماني أو الليبرالي يقدس التحرر مما يراه التسلط بنوعيه: تسلط الدولة (الاستبداد السياسي)، وتسلط الجماعة (الاستبداد الاجتماعي)، لذلك نجد الجذور التاريخيَّة لليبرالية في الحركات التي جعلت الفرد غاية بذاته، معارضة في كثير من الأحيان التقاليد والأعراف والسلطة رافضة جعل إرادة الفرد مجرد امتداد لإرادة الجماعة." (الموسوعة العربية الفلسفية).

ففصل الدين عن الحياة عقيدة ينبثق عنها نظام ينظر إلى حرية الأفراد كغاية أولى ورئيسية، وأنه لكل فرد الحق والحرية في اختيار أسلوب الحياة الذي يناسبه، إلا أنه، وتطويعاً للمفهوم ليلائم المجتمع في بلاد المسلمين، لم تترك الحريات مطلقة وحددت ضمن "إصلاح الفرد" الخاطئ حتى يتقبل المسلمون ذلك المفهوم ويتحول شيئاً فشيئاً إلى المفهوم الغربي للفرد، ولقد ساهم الليبراليون العرب من أمثال طه حسين وأحمد لطفي السيد في نشر مفهوم الفردية والحريات الغربية وإلباسها ثوب الإسلام، وخلط واقع المجتمع بالمفهوم الرأسمالي الغربي الذي يهتم بالفرد دون الجماعة، خلطه مع واقع المجتمع ومفهومه الإسلامي الصحيح واهتمامه بالفرد وبالجماعة وتأطير العلاقات بين الأفراد والمجتمع والدولة بالأحكام الشرعية الخاصة بالعلاقات بينهم. حتى إن نظام الحكم الديمقراطي الغربي يقوم على هذه الفكرة "رأي الأغلبية"، "رأي الأفراد"، بغض النظر عما ستؤول إليه نتيجة آرائهم ونوعية تأثيرها على المجتمع تحاكماً للمصالح المادية والنفعية الرأسمالية واستناداً على الحريات المطلقة.

إن من يتبع منهج إصلاح الفرد بالمفهوم الغربي يكون قد شارك في هلاك المسلمين! فهذا المنهج الغامض روج له المنضبعون بثقافة الغرب الكافر لتربية المسلم على الأنانية وعلى اللهث وراء مصالحه المادية الدنيوية لإشباع رغباته والعيش على هواه، بدلاً عن تعليمه التفكير الإسلامي الصحيح بحمل الأمانة "الإسلام" ونشره في ربوع العالم، والاهتمام بأمر المسلمين والعمل الجاد لإعلاء كلمة الله تعالى في الأرض وتحقيق سبب وجود الخلق في الحياة، ألا وهو عبادة الله سبحانه وتعالى وطاعته والسعي لإرضائه عز وجل والعمل لإقامة شرعه أفراداً وجماعات في دولة إسلامية قوية عزيزة. ذلك لأن من يتصرف على أساس ذلك المفهوم يعتقد أن الحفاظ على السنن يكفي وأن هذا هو كل الإسلام، بينما يكون تاركاً للفروض، ولا يدرك المسلم أنه يعيش حياة دونية في جحيم الحكام الرويبضات ولا يدرك أنه قادر على تغيير الأوضاع كونه يشعر بالخوف والضعف والإحباط لأنه يفكر بشكل فردي وكونه مقصرا لأن "نفسه غير منصلحة" فهو لن يرتقي لمرتبة الصحابة رضوان الله عليهم وهو لا يصل أبدا لقمة ذلك الإصلاح! فكيف به أن يواجه دولة وحكاما وأجهزة قمعية! ويكون قد تقاعس عن القيام بفرض العمل للتغيير على واقع المسلمين الفاسد، مع أنه يعترف بغياب الإسلام وغياب الحياة الإسلامية، وأنه واقع جاهلي يجب تغييره كما فعل رسول الله ﷺ. إلا أنه قد تحكمت به فكرة التفرد والفردية وليس له من الجماعة إلا صلاة الجمعة على عجالة وبقي له العيش تبعاً للهوى والحريات الشخصية وتحصيل المنافع المادية فينعزل بنفسه وبمشاكله التي يبحث لها عن حلول بعيداً عن المجتمع وعن الدولة، مع أنها مشاكل مشتركة؛ البطالة وغلاء المعيشة وصعوبة الزواج والتعليم المتدني وغياب رعاية الشؤون والفقر والجوع والجهل وعدم التقدير والاحترام بين الأمم وانعدام الأمن والأمان؛ فباتت أهدافه تنحصر في الأكل والشرب والأعمال اليومية وتمضية الوقت، وربما يشاهد الأخبار، فيسمع ويرى المجازر في الشام والعراق واليمن وحرب الإبادة في بورما، فيحزن ويتحسر على حال الأمة، لكنه سريعاً ما ينسى حزنه، ويدعو بأدعية مختلفة للمنكوبين ويصلي ركعتين سنة، ويحفظ آيات من القرآن الكريم، لكنه لا يأبه بالحل الشرعي السياسي للقضية، ألا وهو استنهاض همم المسلمين ورفع الصوت عالياً للمطالبة بتحريك جيوش المسلمين، وكسر قيود الحكام المنبوذين! فهو يرى طالما أنه وأسرته بخير، وأنه قرأ الأذكار ودفع صدقة أو تبرع يمكنه الآن أن ينسى وينام، ولعل ذلك يُفسر سبب انبراء العالم للدعاء لضحايا الإبادة والمجازر الفظيعة التي ارتكبت ولا زالت في بورما ضد مسلمي الروهينجا، بالطبع يعتقد هذا الفرد المسلم أنه قام بعمل كبير استوفى المطلوب لكنه لم يغير شيئاً، وهو في الحقيقة قد تقاعس عن العمل والانضمام للكتلة السياسية العاملة للتغيير الجذري والانقلابي على طريقة رسول الله ﷺ، وتحويل الدولة إلى دولة تحكم بما أنزل الله تعالى والمجتمع العلماني إلى مجتمع تكون الأفكار والمشاعر الإسلامية فيه هي السائدة، تلك الكتلة التي تعمل لإيجاد خليفة واحد للمسلمين ليطبق عليهم نظام الإسلام في دولة الخلافة، والتي ستُقام بها جميع الفروض وتحل بها جميع المشكلات المشتركة ويُحمل الإسلام ليُنشَر بالدعوة والجهاد للعالم.

ومن تبعات هذا المفهوم الخطير أيضاً أن على المسلم "إصلاح" بيته وأسرته أولا ولا دخل له بمن حوله أي لا دخل له بالأنظمة الفاسدة في المجتمع أو بالحكم وما تطبقه الأنظمة الحاكمة من دساتير وقوانين في بلاد المسلمين فإن "انصلح" هو و"أصلح" بيته وأسرته سينصلح حال المجتمع والدولة تلقائياً!! إلا أن هذا المفهوم مغاير لواقع المجتمع والدولة. فالمجتمع يتكون من أربعة مقومات؛ الأفراد والأفكار والمشاعر السائدة والقوانين المطبقة على الناس. وهذه المقومات ترتبط بعضها ببعض؛ فلن تعيش أسرة منعزلة عن قوانين الدولة والمجتمع، كما تجد أن تأثير المجتمع أقوى من تأثير الأفراد وهذا واقع ملموس فالرأي العام السائد في المجتمع هو نتيجة لمجموع الأفكار والمشاعر التي يجب أن تستند إلى قاعدة فكرية راسخة هي العقيدة الإسلامية. فهذا المجتمع لن ينصلح تلقائياً بل يجب العمل على ضبط مقوماته الأربعة وفقاً للشرع الحنيف، وأن يتكون عند الناس وعي عام عندما ترتبط أفكارهم ومشاعرهم بالعقيدة الإسلامية مصدراً لمعالجة وتنظيم أمور حياتهم، فيطالبون بتطبيق شرع الله عليهم بدستور وقوانين الدولة.

فإن "أصلحت" كل الأفراد في الأسر، مثلاً تلقوا أحسن تعليم بأحسن الوسائل التعليمية وتربوا على أتم الأخلاق والآداب والفضائل، وتعودوا على نقد الذات وتحري المثالية، فلا يغتابون ولا ينمون ويغضون البصر، ويكتمون الغيظ، مسالمون ولا يسبون أحداً ولا يتجسسون على أحد، لا دخل لهم بالسياسة، ولا يفتعلون المشاكل، ليسوا إرهابيين، هذه بعض الصفات التي يروج لها دعاة المصطلح، ثم خرجوا للمجتمع الفاسد وبتأثير الجماعة على الفرد، لفسد أغلبية الناس فمنهم الضعيف ومنهم القوي في مقاومة الباطل المنتشر. وإن "أصلحت" كل الأفراد في الأسر، فهل هذا يرفع ظلم الدولة والقمع والفقر والجوع والجهل والمرض في المجتمعات؟! الجواب لا. لأن واقع المسملين الفاسد أنه فُرضت عليهم سياسات النظام الحاكم التي سيطرت على الناس من خلال القوانين الوضعية وتحكمت في الأفراد وأفكارهم ومشاعرهم عبر التعليم والإعلام، كما تحكمت في أموالهم وثروات البلاد وأداروا دفة المجتمع بالتلاعب والتضليل للسيطرة على آلاف المسلمين ونشر الثقافة الغربية المنحلة، ويبقى من يحاول "إصلاح نفسه" ومن يحاول الحفاظ على تربيته في البيت تربية إسلامية، يصبح في مهب الريح قابضاً على دينه كالجمر، فالأجواء من حوله غير "منصلحة" بل ومهيأة للانحلال والبعد عن الإسلام بالكامل، حتى ظهر جيل من أبناء المسلمين يحمل فكرة "دع الخلق للخالق وانشغل بإصلاح نفسك" وفكرة "اختيار طريق الانحلال أو الالتزام حرية شخصية" وفكرة "الإيمان في القلب" وفكرة "إنما الأعمال بالنيات"، كلها أُخذت دلالاتها بالفهم العام الذي مصدره الواقع الفاسد ولم تؤخذ هذه المفاهيم من تفسير القرآن الكريم أو شرح السنة النبوية الشريفة لتكون مفاهيم إسلامية نقية صحيحة.

إن المنهج المستقيم هو التغيير وليس إصلاح الواقع الفاسد أو جعله مصدراً للكيفية التي يعيش بها المسلم حياته. فمن حدد دور المسلم الفرد في هذه الحياة هو خالق الإنسان والحياة والكون، ومن حدد دور جماعة المسلمين في هذه الحياة هو الله تعالى، ومن حدد شكل المجتمع المسلم ودولة المسلمين وأنظمة الحياة الإسلامية هو الله تعالى وحده لا شريك له. وهذا ما عمل له رسول الله ﷺ حيث لم يأمر رسول الله ﷺ صحابته رضوان الله عليهم أجمعين بـ"إصلاح أنفسهم" بل أمرهم والمسلمين بعبادة الله الواحد الأحد وأمرهم بطاعة الله تعالى وطاعة الرسول ﷺ لتتوج بطاعة أولي الأمر؛ هؤلاء من فهموا الإسلام كمبدأ، أي حملوه عقيدة ونظاما عالميا يشمل جميع العباد ويشمل جميع نواحي الحياة، هؤلاء الأتقياء من يحكمون الناس بما أنزل الله تعالى في مجتمع علاقة الأفراد فيه بأفكارهم ومشاعرهم وقوانينهم علاقة واضحة؛ ألا وهي علاقة القائم بأوامر الله سبحانه والواقع فيها، وورد ذلك في حديث السفينة، فالفرد والجماعة سلامتهم في رعايتهم لبعضهم بعضا وفقاً لأحكام الله والتزام حدوده، فإن تركوا هذا التقيد بأوامر الله ونواهيه وتناصحوا آمرين بعضهم بعضًا بالمعروف وناهين بعضهم بعضا عن المنكر نجوا جميعاً وإن تركوه هلكوا جميعا، كمن في السفينة التي تمثل منظومة العلاقات بين الفرد والمجتمع والدولة ونظام الإسلام:

قال رسول الله ﷺ: «مَثَلُ القَائِم في حُدُودِ اللَّه والْوَاقِع فيها، كَمثل قَومٍ اسْتَهَموا على سَفِينَةٍ، فَأَصابَ بَعْضُهم أعْلاهَا، وبعضُهم أَسْفلَهَا، فكان الذي في أَسفلها إذا استَقَوْا من الماء مَرُّوا على مَنْ فَوقَهمْ، فقالوا: لو أنا خَرَقْنا في نَصِيبِنَا خَرقا ولَمْ نُؤذِ مَنْ فَوقَنا؟ فإن تَرَكُوهُمْ وما أَرَادوا هَلَكوا وهلكوا جَميعا، وإنْ أخذُوا على أيديِهِمْ نَجَوْا ونَجَوْا جَميعا». [رواه البخاري عن النعمان بن بشير]، وقال تعالى: ﴿وَمِمَّنْ خَلَقْنَا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ﴾ [الأعراف: 181].

يقول سيد قطب عن الآية الكريمة: "إن صفة هذه الأمة - والتي لا ينقطع وجودها من الأرض أيًّا كان عددها - أنهم (يهدون بالحق)؛ فهم دعاة إلى الحق، لا يسكتون عن الدعوة به، وإليه، ولا يتقوقعون على أنفسهم، ولا ينزوون بالحق الذي يعرفونه، ولكنهم يهدون به غيرهم، فلهم قيادة فيمن حولهم من الضالين، ولهم عمل إيجابي لا يقتصر على معرفة الحق، إنما يتجاوزنه إلى الهداية به، والدعوة إليه والقيادة باسمه."

وقال تعالى: ﴿إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ﴾ [الرعد: 11].

وقوله سبحانه: ﴿إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ﴾ يقول تعالى ذكره: ﴿إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ﴾، من عافية ونعمة، فيزيل ذلك عنهم ويهلكهم ﴿حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ﴾ من ذلك بظلم بعضهم بعضا، واعتداء بعضهم على بعض، فتحل بهم حينئذ عقوبته وتغييره. (تفسير الطبري).

على المسلم اليوم أن يقوم بتغيير ما بنفسه من الأفكار العلمانية وأن يرجع للعقيدة الإسلامية النقية وأن يجعلها منطلقاً لكل حياته وأن يعي دوره في الحياة كفرد وكجزء من المجتمع والدولة وأن يوطد مكانه ليحمل الأمانة وأن يكون لديه دور في قيادته لأمته الإسلامية حتى تنهض فكرياً لتكون خير أمة أخرجت للناس بين الأمم. وعلى جميع المسلمين تغيير أفكارهم ومفاهيمهم لتكون أفكاراً ومفاهيم إسلامية فينضبط سلوكهم بالإسلام وفقاً لذلك وأن يقوموا بمسؤولياتهم الشرعية ليتحقق تغيير واقعهم المزري، فالنهضة نهضة فكرية. فمسألة "إصلاح الفرد ليصلح المجتمع" منهج علماني، إلا أن تغيير المفاهيم ومحاسبة النفس ومجاهدتها وضبط الشخصية لتكون شخصية إسلامية منهج رباني. والفرد المسلم راع ومسؤول عن رعيته، وقد ذُكرت واجبات الفرد المسلم مقترنة بواجبات جماعة المسلمين في مواضع كثيرة في القرآن الكريم والسنة الشريفة. ومثل ذلك حديث رسول الله ﷺ: عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ يَقُولُ: «كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْؤول عَنْ رَعِيَّتِهِ، الإِمَامُ رَاعٍ وَمَسْؤولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي أَهْلِهِ وَهُوَ مَسْؤولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالْمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا وَمَسْؤولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا، وَالْخَادِمُ رَاعٍ فِي مَالِ سَيِّدِهِ ومَسْؤولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، - قَالَ: وَحَسِبْتُ أَنْ قَدْ قَالَ: وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي مَالِ أَبِيهِ وَمَسْؤولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ - وَكُلُّكُمْ رَاعٍ وَمَسْؤولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ». [أخرجهما البخاري ومسلم في صحيحهما عن ابن عمر]

قال الإمام القرطبي رحمه الله: (قال العلماء: الأمر بالمعروف باليد على الأمراء، وباللسان على العلماء، وبالقلب على الضعفاء، ويعني عوام الناس.)

كما على المسلم تفقد حاله مع الله ومحاسبة نفسه دائماً كالشرطي الذي يقوم على أمر الناس، عليه أن يقوم على أمر نفسه وأمر من حوله وذلك هو التواصي بالحق، قال الله سبحانه وتعالى في سورة العصر: ﴿وَالْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ﴾. [سورة العصر]

إن العمل للتغيير يلزمه العمل على طريقة سيدنا محمد رسول الله ﷺ في التغيير. ولقد أمر الله تعالى المسلمين أن تكون منهم كتلة عملها عمل سياسي. وتتكون هذه الكتلة من مسلمين يصلون ويصومون ويرفعون أصواتهم بالدعاء ويأمرون بالمعروف وينهون عن المنكر ويحاسبون الحكام ويهتمون بأمر المسلمين حول العالم، متبنين قضايا الأمة الإسلامية، يبينون للناس أحكام الله الشرعية الخاصة بالأفراد وبالمجتمع وبنظام الحكم، وما يجب أن يكون حالهم شرعاً عليه، يدعون إلى تطبيق الإسلام كاملاً في دولة تأمر بالمعروف وتنهى عن المنكر، وفي كل الأحوال يجب على المسلم أن لا يهمل تقويم شخصيته الإسلامية وتهذيبها بأخلاق الإسلام والتقوى وتقييدها بالأحكام الشرعية في أعماله المختلفة كفرد أو كعضو فاعل في المجتمع أو كتابع للدولة التي ترعى شؤون حياته هو وأسرته ومجتمعه. ليس الفرض أن ينتظر الكثيرون "إصلاح أنفسهم" بشكل فردي ويمتنعون عن القيام بالفروض الجماعية، وليس الفرض أن يسكت

المسلم على انتهاكات المجرمين لحرمات الله تعالى أو أن يصمت على محاسبة الحكام أو أن يتغاضى عن سقطات علماء البلاط شيوخ السلاطين الذين قالوا أصلحوا أنفسكم وليس لكم دخل بغيركم، وقالوا اللهم أصلح حكامنا وقالوا ادعوا لحكامكم بإصلاح أنفسهم!! بينما المسلمون يبادون والإسلام يُهان وأموال المسلمين وثرواتهم ومقدرَاتهم بيد الكفار، والرويبضات الظالمون نائمون وغافلون وفي طغيانهم يعمهون، والناس أصبحت جاهلة بأمور دينها لا تجد من يهديها ويأخذ بيدها ولا من يعلمها الصلاة أفراداً وجماعات، ولا من يعاقب تارك الصلاة - الحاكم الذي يطبق الإسلام - وقس على ذلك سائر الأحكام الشرعية.

قال جل وعلا: ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ [آل عمران: 104].

قرأ رسول الله ﷺ: ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ﴾ ثم قال: «الخير اتباع القرآن وسنتي» رواه ابن مردويه.

والمقصود من هذه الآية أن تكون فرقة من الأمة متصدية لهذا الشأن، وإن كان ذلك واجبا على كل فرد من الأمة بحسبه، كما ثبت في صحيح مسلم عن أبي هريرة قال: قال رسول الله ﷺ: «من رأى منكم منكرا فليغيره بيده، فإن لم يستطع فبلسانه، فإن لم يستطع فبقلبه، وذلك أضعف الإيمان». وفي رواية: «وليس وراء ذلك من الإيمان حبة خردل».

وقال الإمام أحمد: حدثنا سليمان الهاشمي، أخبرنا إسماعيل بن جعفر، أخبرني عمرو بن أبي عمرو، عن عبد الله بن عبد الرحمن الأشهلي، عن حذيفة بن اليمان، أن النبي ﷺ قال: «والذي نفسي بيده لتأمرن بالمعروف ولتنهون عن المنكر، أو ليوشكن الله أن يبعث عليكم عقابا من عنده، ثم لتدعنه فلا يستجيب لكم». (تفسير بن كثير).

وتغيير المجتمع سيظهر بتغيير القوانين الفاسدة المطبقة إلى القوانين الشرعية وسيعيش الناس وفقاً للإسلام عندما يُحكم المسلمون بالإسلام، عندها ستُستأنف الحياة الإسلامية في كنف الدولة الإسلامية، دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، حياة راقية متقدمة سهلة جميلة وغير معقدة كما عاشوا من قبل لمئات السنين وستُلقى العلمانية الرأسمالية وقساوتها ودعواتها لتقديس الفرد وانحطاطه دون تقديس الخالق عز وجل في هاوية سحيقة قريبا بإذن الله تعالى. وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال في قوله تعالى: ﴿كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ﴾ [آل عمران: 110] قال: (خير الناس للناس تأتون بهم في السلاسل في أعناقهم حتى يدخلوا الإسلام).

ولمثل ذلك فليعمل العاملون، والله من وراء القصد.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

غادة محمد حمدي – ولاية السودان

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی