May 08, 2017

تونس ليست جزءاً من أوروبا... بل تونس جزء من أمّة عظيمة هي أمّة الإسلام... بل تونس بشرى من بشائر المسلمين في قلع المستعمر وإقامة الخلافة

تونس ليست جزءاً من أوروبا...


بل تونس جزء من أمّة عظيمة هي أمّة الإسلام...


بل تونس بشرى من بشائر المسلمين في قلع المستعمر وإقامة الخلافة


"تونس أمل في المتوسط"، تحت هذا العنوان البرّاق الخادع انتظم في روما ملتقى بمبادرة من مؤسسة كراكسي (Fondation CRAXI) بالاشتراك مع المجتمع المدني التونسي وبالتحديد "منتدى خير الدين"، وقالت رئيسة المنتدى "ستيفانيا كراكسي" (لإذاعة موزاييك الخاصّة): إنّ الملتقى الدولي تونس أمل في المتوسط الذي احتضنته روما يوم الخميس 4 أيار/مايو 2017، يهدف إلى إطلاق دعوة لتعبئة دولية لمساندة تونس، على غرار الدعوة المعلن عنها في باريس في شهر كانون الأول/ديسمبر الماضي.


وتهدف هذه المبادرة إلى: دعوة المجموعة الدولية لا سيما الدول الأوروبية لمواصلة تقديم دعمها للمسار الديمقراطي في تونس ومساعدتها على استكمال مسار إصلاحاتها الاقتصادية.


كما يسعى الملتقى إلى دعوة المجتمع الدولي إلى الأخذ بعين الاعتبار الأهداف التالية:


- توفير برنامج دعم دولي لتونس بـ20 مليار يورو على امتداد 5 سنوات.


- إعلان واضح حول طرق التعبئة والتنسيق بين مختلف المؤسسات المالية الدولية (البنك الدولي والبنك الأوروبي للتنمية وإعادة الأعمار والبنك الإفريقي للتنمية والبنك الإسلامي للتنمية وصندوق النقد الدولي) من أجل المساهمة على النحو الأمثل في تحقيق النمو وإعادة هيكلة الاقتصاد التونسي.


- التزام البلدان الأوروبية بدعم تونس لتكون شريكا مع الاتحاد الأوروبي قادر على الولوج إلى الصناديق الهيكلية في أوروبا.


وللتعليق على ذلك نقول وبالله التوفيق:


1. "تونس أمل المتوسّط" عنوان خادع برّاق يعتبر تونس جزءاً من البحر الأبيض المتوسّط أي جزءاً من أوروبا، وهي دعوى آثمة يسعى محترفو السياسة في تونس إلى ترسيخها محواً لهويّة هذا الجزء العزيز من بلاد الإسلام، وهي دعوى طالما ردّدها بورقيبة وعمل لها زمن عقود حكمه المظلمة. ولقد تردّد هذا المعنى على لسان أكثر من وزير؛ فالمنجي الحامدي (تلميذ الأمم المتحدة) وزير الخارجيّة الأسبق قال في إحدى زياراته إلى فرنسا بأنّ تونس ليست أقلّ أهميّة من اليونان، تصريحا منه بأنّ تونس جزء من أوروبا. أمّا رياض المؤخّر الوزير الحالي للبيئة والتنمية المحلية الذي كان حاضرا في ملتقى روما هذا فقال (بكلّ صفاقة) بأنّه كان يجيب: "تونس تقع تحت إيطاليا" حين كان يُسأل في أمريكا عن موقع تونس مصرّحا بأنّه كان يتفادى في الجواب ذكر ليبيا والجزائر (محيطتين بتونس) خشية المعرّة! فما بالكم بوزير ينتحل لبلده هويّة أوروبيّة؟!


2. جاء في كلمة السبسي في هذا المنتدى "أنّ التجربة التونسية لا يُمكنها إلاّ المساهمة في تعزيز أسباب الأمن والاستقرار في فضاء البحر الأبيض المتوسط"، وهو بذلك يشير إلى أنّ تونس قبلت الدور الذي أوكلته إليها الدّول الأوروبيّة بأن تكون جدار حماية للضفّة الجنوبيّة للبلاد الأوروبيّة يقيها موجات الهجرة السرّيّة، والجميع يعلم أنّ تونس وقّعت اتّفاقيات سرّيّة مع أوروبا تلتزم فيها بقبول عودة من تصنّفهم أوروبا إرهابيين سواء أكانوا تونسيين أم غير تونسيين وأن تودعهم سجونا ستعينها أوروبا في بنائها. (وتسرّبت أخبار كثيرة عن سجون بصدد البناء في تونس لتستقبل (الإرهابيين) المرسلين إليها من الدول الأوروبيّة)


3. وفي كلمته ذكّر الباجي قايد السبسي الدول الأوروبيّة أنّ تونس قامت بدورها "إلا أنها تحتاج دعمًا مُجزيًا من شُركائنا في الخارج لا سيّما في أوروبا حتّى نتوصّل إلى تحقيق الإقلاع الاقتصادي المنشود برفع مستوى التّنمية خصوصا في المناطق الداخلية والتقليل من نسب البطالة وإعادة الأمل للشّباب في مُستقبل أفضل". فالباجي يطلب دعما من أوروبا يراه مستحقّا لقاء الخدمات التي يُقدّمها.


4. إنّ هذه المبادرة التي يدعمها الباجي قايد السبسي بدأت في كانون الأول/ديسمبر 2016 في فرنسا وقد أعلن الساعون فيها أنّها تدعو إلى مشروع دعم أوروبيّ شبيه بمشروع مارشال، بما يعني أنّ "المساعدات" الأوروبية لتونس مشروطة بأن نطبّق الديمقراطيةَ الرأسماليّة، إذ لم ينفكّ الدّاعون إلى هذه المبادرة عن التأكيد أنّ تونس صارت نموذجا ديمقراطيّا (في تلميح إلى أنّ مسألة الإسلام والحكم قد حسمت عندهم نهائيّا بإبعاد الإسلام من الدستور والقوانين). فإبعاد الإسلام وتطبيق الديمقراطية شرط وضعته الدول الاستعمارية للحيلولة دون نهضة الأمّة على أساس الإسلام العظيم الذي كانت به سيّدةً عزيزةً منيعة. يذهب هؤلاء إلى فرنسا ثمّ إلى إيطاليا ليقدّموا لهم فروض الطاعة والولاء معلنين باسمنا تلبيساً وتدليسا أنّنا لن نرضى عن الديمقراطية بديلا! وكأنّ أهل تونس ليسوا بمسلمين ولا هم أصحاب حضارة عريقة ملأت جنبات التاريخ!.


5. إنّ ما يأتيه الباجي قايد السبسي ومنتدى خير الدين من التسوّل على أبواب الدوائر الاستعماريّة إهانةٌ لشعبنا المسلم الأبيّ الذي كانت ثورته من أجل استرداد كرامته وعزّته، فإذا بهم يمرغونها في التراب ويظهرون أهل تونس في مظهر العاجز الذي لا يستطيع العيش والبناء إلا بمساعدة من استعمرهم وسرق ثرواتهم وولغ في دماء أبنائهم!


6. يدّعي هؤلاء المتمسّحون على أعتاب المستعمر أنّهم يريدون مساعدة تونس وإنقاذها من أزمتها الاقتصاديّة فإذا هم يورّطون أهلها بما يؤثّر في مستقبلهم، القريب والبعيد، ويضعون البلاد والعباد في اتجاهٍ مُهلكٍ بإغراقنا في ديون مهلكة لا تزيدنا إلا شقاءً وفقراً؛ بدليل أنّه في الوقت الذي يقولون فيه إن تونس تحتاج إلى 20 مليار دولار، نجد الخبراء يقولون بأنّ أعباء موازنة تونس سببها خدمة ديونها خصوصاً الخارجية التي تفوق 63 في المئة من ناتجها المحلي. إنّه بنظرة بسيطة إلى هذين الرقمين يتبيّن لنا فداحة الجُرم الذي يرتكبه تلامذة الغرب هؤلاء في حق تونس وأهلها، فإنّهم لو تكلّموا بلغة بسيطة لقالوا لنا إنّنا نحتاج إلى دعم المجتمع الدولي لنسدّد لهم فوائد القروض الربوية التي أقرضوها لنا في السابق وتبقى البلاد رهينةً للاستعمار وشركات النهب والإجرام. وبوضوح أكثر فإنّهم سيرهنوننا خدماً وعبيداً للدول الاستعماريّة نشتغل ليلا نهارا لنسدّد ربا الديون ونشقى لينعم الأوروبيون!. أمّا ثرواتنا الباطنيّة من ملح وغاز ونفط وفوسفات التي تسرقها الشركات الأوروبيّة منذ ثلاثينات القرن الماضي فلم يتكلّموا عنها بل تراهم يدافعون عن الشركات الأجنبيّة ويلومون شباب تونس المحتجّين أنّ احتجاجاتهم ستشوّه صورة تونس في عيون الغرب (هكذا!) وستجعل الشركات الاستثماريّة الأجنبيّة تغادر تونس. ويقولون إنّ تونس تحتاج إلى قروض ربويّة من أوروبا وصناديقها السياديّة ولكنّهم لم يتكلّموا بحرف واحد عن الأموال التونسيّة المنهوبة في بنوك الغرب، وقد كشف المجلس التّأسيسي منذ سنة 2012 بأنّ الأموال التونسيّة المنهوبة الموجودة في بنوك الغرب تقدّر بأكثر من 25 مليار دولار (ما يعادل ميزانيّة تونس الحاليّة 03 مرّات).


7. مشروع مارشال هذا هدفه المعلن توفير 20 مليار يورو لتونس على 5 سنوات، وذلك "تبعا لاستكمال مسار الإصلاحات". وطبعا المقصود بالإصلاحات أن تسطّر البنوك الأوروبيّة سياسة تونس الاقتصاديّة بما يجعلها مزرعة خلفيّة لأوروبا ويجعل أهل تونس خدّاما ينتظرون السيّد المستثمر الأوروبي ليشغّلهم في مصانعه، هذه هي وصفة الاستعمار لتونس التي نشرت الخراب والفقر في العالم. وهي السياسة نفسها التي كان بن علي وعصابته يسيرون بحسبها برقابة مشددة من خبراء البنك العالمي، وهي نفسها السياسة التي ثار شباب تونس ليقتلعوها، فإذا بمحترفي السياسة يحجّون إلى أوروبا باسم "تونس الثورة" ليمرروا نفس السياسات الاستعماريّة باسم الثورة!.


إنّ أغلب السياسيّين في تونس أسرى تفكير سياسيّ علماني غربيّ، فهم لا يعرفون من الأنظمة السياسيّة إلا الدّيمقراطيّة التي تعلّموها في جامعات الغرب ومعاهده، مع أنّ الدّيمقراطيّة ظهر فسادها وعجزها حتّى لأهلها وهم منذ خمسينات القرن الماضي يقولون بأنّ الديمقراطيّة غير قادرة على الحكم ومنذ نهاية القرن العشرين وأغلب مفكّري الغرب وفلاسفته يعلنون أنّ الدّيمقراطيّة نظام عاجز مآله الزّوال قريبا، وإنّ هذه الطّبقة من الحكّام والسياسيين لا يستطيعون رعاية شؤوننا إلا بسياسة تسلّمنا لعدوٍّ أَشِر لا يألونا خبالاً ولا يُضمر لنا إلّا الخبثَ والمكر.


إنّ في تونس الثورة وعيا سياسيّا يتبلور فقد كشف الناس حقيقة الطبقة الحاكمة التي خانت الأمانة وسلّمت البلاد للاستعمار وصارت فضائح حكومات الاستعمار ومن والاها وسايرها على كلّ لسان.


وإنّ في تونس اليوم وسطا سياسيّا جديدا يتشكّل، بقيادة شباب حزب التحرير؛ يدعو إلى تحرير البلد من المستعمر تحريرا كاملا وإلى نبذ الديمقراطيّة بل إعلان موتها ودفنها، وتطبيق الإسلام وأحكامه ولقد شاهد الجميع في تطاوين (جنوب البلاد) حديث رسول الله e: «النّاس شركاء في ثلاثة: الماء والكلأ والنّار» يُرفع شعاراً؛ إيذاناً بتوجّه جديد جارف نحو استرداد البلد وتطبيق الإسلام من جديد لتعود تونس جزءاً عزيزا منيعا من بلاد الإسلام وتعود لموقعها في القيادة كما كانت زمن الخلافة.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


محمد الناصر شويخة


رئيس المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية تونس

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی