95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟
May 07, 2016

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟


يسأل سائلٌ مستهزئًا، وهو متكئ على أريكته: في الثامن والعشرين من رجب تتجمعون وتحشدون الآلاف وتقيمون المحاضرات والندوات، وتوزعون النشرات، ولا يبقى من جهدكم جهد في تذكير أمتكم بما حدث في مثل هذا التاريخ، فهل من نتيجة لهذا العمل؟ ويكمل: ألم تملوا وتيأسوا من مثل هذه الأعمال، ومن تكرار الكلام نفسه، والأحاديث والآيات نفسها التي جاء بها الرسول e منذ أكثر من 1400 عام؟ وينهي بالقول: غيركم ممن سبقوكم أو جاءوا بعدكم وضعوا هدفًا وحققوه، أما أنتم دعاة هذه الدعوة لم تحققوا ما قد حققه غيركم في وقت وجهد وعدد أقل، فإلى متى تستمرون على هذا الطريق، ولا تغيرون ولا تبدلون، ألن تعيدوا النظر في الأمر عندكم؟ أسئلة لا بد من الإجابة عليها، في كل عام، لمثل هؤلاء القاعدين لا لجهل بل لكسل. وعليه نجيب عن هذه الأسئلة لعلها تصيب مسامع وعقولاً واعية، أو قلوبًا صاغية.


إننا في كل عام نستذكر ونذكر أمتنا بماضٍ قريب، نذكرها بما يجب أن تكون عليه من العزة التي منحها الله إياها، ففي هذا التاريخ المشئوم فقدت الأمة درعها الحامي وحصنها المنيع الذي حافظ عليها، وضحى لأجله الآلاف بل الملايين من المسلمين الصادقين على مدار قرون طوال، وفيها من الأحداث الجسام التي لا تحصيها كتب الأرض ولا موسوعاتها، لما فيها من بطولات كثيرة.


منذ أن قام الرسول الكريم e من فراشه بعد شعوره بالبرد بعد رؤيته للوحي، قال كلمته المشهورة: "لا نوم بعد اليوم يا خديجة"، فالأمة لن تمل ولن تركن، ولن يهدأ لها بال، حتى تنشر دعوة الإسلام الخالدة. وبعد كل التضحيات الجسام والدماء الزكية التي بذلت، تصبح الأمة ذليلة بين الأمم، وهي من كانت متربعة على رؤوسها، وقائدة لها. أفلا يستحق الأمر الوقوف عليه، والنظر كيف كنا وكيف أصبحنا؟


طبيعي أن يندب الفاقد فقيده الغالي ويحزن عليه، ويستذكره، وكيف كان وما حل به بعد فقده، فنجد من فقد ابنه صغيرًا أو كبيرًا يستذكره، ويسترجع حاله الذي كان عليه، وكيف كان، وماذا فعل، ويتمنى ويرجو أن يعود الأمر كما كان، وأن يعود الزمن فيمنع فقده، فهو يحاسب نفسه على التقصير والأخطاء التي اقترفها في حقه. فكيف لو أدرك المرء ما حدث له بعد أن فقد مهد عزته وكرامته، وحصنه الحصين. ألا يستحق ذلك منا أن نقف، بل نركع، عندما تأتي ذكرى ذلك اليوم الذي فقدنا فيه العزيز الغالي؟


لا والله، سوف نقف أمام الخالق، ونحاسب على كل صغيرة وكبيرة فعلناها، وكل تقصير. فكيف إن جاء الصحابة والشهداء، وعلى رأسهم قائدنا للأبد محمد عليه الصلاة والسلام، وسألنا: ماذا فعلتم بتركتنا ودمائنا وتضحياتنا الغالية لأجل الأمة كلها؟ كيف سنجيب؟


إن كان المرء يستطيع أن يعمل عمل الرسول الكريم e - الذي لم ينم ليله ولم يسترح حتى تركنا على المحجة البيضاء - ولم يفعل ما يملي عليه الشرع، بماذا سيحتج أمامهم يوم القيامة؟


إن الشرع الحنيف لم يترك لنا صغيرة ولا كبيرة إلا ووضع لها حكمًا شرعيًا، وضبطها، فكيف إن علمنا أن إبقاء الحال كما هو عليه الآن، من غياب تطبيق الإسلام في دولة، هو من أشد المنكرات؟ ألا يستحق ذلك منا أن ننكره؟ أليس النهي عن المنكر فرضاً؟ ما هو خيارنا نحن حملة الدعوة سوى إنكار المنكر بالكلام الذي يصل الأسماع؟


ها نحن نجتمع كل عام، وتجتمع الأمة معنا، واقفين أمام الله وبين يديه، نشهده حالنا، ونجدد العهد بأن نبقى على الطريق الذي سطره الله لنا في هدي نبيه الكريم. ونقوم في ذلك بكل ما أجازه الشرع أو فرضه، لا نزيد عليه ولا نتجاوزه، ليس لضعف فينا، وإنما التزامًا بما جاء به شرع ربنا.


أما بالنسبة لآخر سؤال: فكيف يمكنك أو يمكن لغيرك أو حتى أعداء الدين ممن سمعوا بهذه الدعوة، وأن هناك مخلصين لله تعالى عاملين لا يكنون ولا ييأسون ساعين لإقامة دولتهم، مهد عزتهم، ودرة دينهم، كيف يمكن أن يشكك في استحقاق هذا الأمر العظيم للجهد، والعمل المتواصل ليلاً نهاراً. أليس ما يحدث الآن من التعذيب والحصار وإرهاق الأنفس، أليست وقد أصبحت على أشدها، قد جعلت الإنسان حائرًا ينتظر الفرج والنصر من عند الله، بعد أن كان ينتظرها من العباد؟ أليس هذا من أعظم الإنجازات وأكبرها، بأن عاد الناس كلهم إلى ربهم، واستقر في عقولهم أن النصر من عند الله، ولا يكون إلا بالالتزام بدين الله، وأن الخلافة هي الحل الأول والأخير لجميع مشاكلهم. ومن ينكر هذا الأمر فكأنه لا يرى ولا يسمع، فاقد للإحساس أو العقل، وللنزاهة والإنصاف؟ هذا ما حققناه نحن شباب حزب التحرير على مدار عملنا منذ نشأة الحزب، والكثير الكثير أيضًا. قدمنا ما قدمناه لهذا الدين من أجل أن يعود كما كان عندما أنشأ رسول الله e دولة الإسلام الأولى، ونحن نقترب من هدفنا كحزب وأمة لاستعادة المجد الذي سُلب منها، وليس لاسترجاع جزء وحيد من الإرث العظيم، الذي ما كان رسول الله e ليقبل به.


أما الجزء الآخر من السؤال، فهو لا يختلف عما سأله أهل قريش لسيدنا محمد عليه الصلاة والسلام، عندما قالوا له ألا تمل منا وتنتهي عما تقول؟ الأمر ليس صدفة، إنما التاريخ يعيد نفسه بشخوص مختلفين، يتساوون في الأفكار. الكفار وأعداء الدين قالوا هذا الكلام لرسول الله e ولم يزرع كلامهم هذا اليأس أو حتى الملل في نفس الرسول e، بل زاده حرصًا وإصرارًا. وما لنا نحن إلا أن نقتدي برسولنا الكريم، وثباته على الحق، لأن العاقبة للمتقين. والرسول عليه الصلاة والسلام ثبت على عمله حتى حقق النتيجة التي شهدها الخلق كلهم، ونحن إن سرنا على نفس الخُطا بلا انحراف عن منهج الله، فلا شك منصورون، النصر الذي وعده الله لمن ينصره.


أبعد هذا الكلام يُقال لنا ألا تملون وتغيرون وتبدلون؟! إن هذه الطريق ليست بسهلة، والنتيجة لا تُنال بمجرد الرغبة، بل هي لمن استحقها، وسعى لها بكل طاقته، من غير كلل ولا ملل.


أما القول بأن الآيات والأحاديث هي من الماضي، ولا مكان لها في الحاضر، فهذا القول مجرد ترهات، فالشريعة جاءت لكل زمان ومكان، وليست بحاجة إلى تغيير، وقد حكمت الناس بالعدل طوال 1400 عام، ولم يحتج المسلمون لقيادة البشرية، وليكونوا في المقدمة، سوى التمسك بالقرآن والسنة. إن القرآن محفوظ ومعجز حتى قيام الساعة، وحتى يرث الله الأرض وما عليها، ومن ينكر هذا فليراجع استقرار الإيمان في نفسه، ويجدد اتصاله بالله حتى لا يقع في الخروج من الدين والعياذ بالله.


أما لماذا كل هذه المدة؟ فهو لأن استئناف الحياة الإسلامية ليس سهلاً، فالرسول e كان يقارع الجهلة في التفكير، لكن أصحاب نخوة ومروءة، أما نحن فنقارع من أفكارهم تخمّرت على مدار التاريخ باستعداء الإسلام والمسلمين، أشخاصاً لا هم لهم سوى تحدي هذا الدين والإعراض عنه وإبعاد الناس عنه. أما أهل قريش والجاهليون قالوا أن الأمر يتعلق بملكهم، أو حتى تحدي عائلات، فليس الأمر متعلقاً بعدم التيقن بأن ما جاء به الرسول e هو الحق. شتان بين من يبحث عن الحق، وبين من يبحث عن الكفر ويؤيده ويريدك أن تترك ما عندك وتحمل ما عنده من ضلال بشتى الوسائل والأساليب، بالقوة أو الإغراء، أو حتى التحريف.


تجد من هم من بني جلدتنا، وقد تعلموا ديننا، وعرفوا أحكامه، وبحثوا في ثناياه، وتبحروا في علومه، تعلموا كل ذلك لضرب الإسلام ومنع تطبيقه! فتراهم يقدحون فيه ويشوهونه، ويعملون على تجهيل هذه الأمة بدينها. هؤلاء وأمثالهم أخبرنا عنهم رسول الله e، وأرشدنا إلى كيفية التعامل معهم.


هنا نقف ونقول: إن الطريق وعرة، مليئة بالحجارة والعقبات، والعمل أصعب وأشد مما كان عليه سابقًا، والأمر ربما يطول، فعندنا عدوان أشداء لا يُستهان بهما؛ جهل الأمة ومضلوها عن الصواب من أهلها، والكفار المستعمرون الذين يسعون بكل قوتهم لإبقائنا على الحال الذي نحن عليه. هذان العدوان ليسا سهلين ولا بسيطين، بل هما عدوان نحتاج وصل الليل بنهاره من أجل التغلب عليهما. فجهل الأمة في دينها، وعدم إدراك غايته، هو أمر يحتاج إلى جهد عظيم لتغييره، واستبدال العلم والمعرفة والثقافة الإسلامية الخالصة التي أساسها العقيدة الإسلامية به.


إن الأمر إذا كان مقتصرًا على حزب التحرير فالأمر سيكون في غاية الصعوبة عند هذا الحزب العظيم، فإمكانياته لا تقارن بما عند أعداء الأمة وعملائهم، إلا أن الله معنا، والعمل الدؤوب الذي كان منذ تأسيس الحزب، واستمر حتى يومنا هذا، سوف يحرر الأمة من أعدائها كلهم، ويستبدل بهم قادة مخلصين واعين، يزيلون الحواجز المادية التي تقف أمام نشر الإسلام، وتقف أمام استرجاع الأمة مكانتها بين الأمم.


الشاهد على تمهد الطريق، هو ما نراه بحمد الله الآن من الأفكار الصحيحة عن الإسلام، ووعي المسلمين على أعدائهم الحقيقيين، فأصبحت بوصلة الأمة تتجه في الاتجاه الصحيح الذي يرضي الله سبحانه وتعالى. فانظروا إلى عملنا، ونحن بحمد الله نقترب من النتيجة التي نرجو، لأننا، وبفضل من الله، نقف في كل عام لنري الكافر ما يكرهه، من أعمال تقض مضاجعه، وتحبطه وهو يرى مخططاته تفشل، بعد أن بذل الجهد، وعمل سنين طوالاً، حتى لا تستعيد الأمة عزتها. ليس هذا خيالًا أو وهمًا أو مجرد كلام، والغرب نفسه شاهد عليه، ونطق بذلك بلسانه.


إن الأمر كله بالنسبة لنا لا يعدو أمرين، إما النصر والتمكين لهذا الدين، وأن تعود العزة لهذه الأمة وتستعيد كرامتها، وتركتها التي سلبت منها غصبًا، وإما أن نلقى الله ونحن مطمئنون أننا قمنا بكل ما استطعنا القيام به من أجل تحقيق النصر. وهذان الأمران لا ثالث لهما يجعلاننا لا نكل ولا نمل، سنبقى على هذا الطريق، ونستمر في عملنا، وسنبقى نذكر أمتنا وأعداءها بهذا التاريخ بالذات (تاريخ الثامن والعشرين من رجب)، وسنظل نفضح مخططات الغرب وعملائه، ونقيم مؤتمراتنا في العلن، ونشهد الله عليها، ونغيظ من يغتاظ بها، حتى نلقى الله بالحجة.


إننا نعيد العهد ونجدده، أن نبقى لهذا الدين حراسًا أوفياء، وجنودًا مخلصين، داعين الأمة للالتحاق بنا والعمل معنا من أجل هذه الغاية والهدف النبيل (استئناف الحياة الإسلامية، بإقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة).


الله نسأل أن يتقبل أعمالنا، وأن يرشد غيرنا إلى ما أرشدنا إليه، وأن يعجل بالفرج والنصر لهذه الأمة الكريمة، ويكون على أيادٍ مخلصة عابدة لله تسير على هدي رسول الله e.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. ماهر صالح - أمريكا

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi