عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!
April 09, 2017

عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!

عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!


(مترجم)


في شهر آذار/مارس الماضي أتمت الحرب الوحشية في اليمن عامها الثاني بين التحالف الذي تقوده السعودية وبين الحوثيين الذين تدعمهم إيران، والتي كان لها أثر مدمر في حياة الشعب اليمني والتي خلقت أزمة إنسانية في البلد؛ وهي واحدة من الأسوأ في التاريخ حيث قُتل أكثر من 10.000 شخص في هذه الحرب الوحشية وجُرح حوالي 40.000. وفي تقرير نشرته اليونيسيف في 26 آذار/مارس بعنوان "السقوط عبر الصدوع - أطفال اليمن" بينت أن حوالي 1.500 طفل يمني قتلوا منذ آذار/مارس 2016، بزيادة تصل إلى 70% مقارنة بالفترة نفسها من السنة السابقة، وأن 2.450 تعرضوا للإصابة، حوالي ضعفي السنة السابقة.


أما الظروف التي تواجه الشعب اليمني فهي ذات أبعاد مروعة. فبحسب مكتب الأمم المتحدة لتنسيق الشؤون الإنسانية، فإن حوالي 18.8 مليون شخص بحاجة لمساعدة مباشرة (70% من الشعب اليمني)، ويشكل الأطفال أكثر من نصف هذا الرقم، و2 مليون شخص تعرضوا للتشريد الداخلي. وفي تقرير أعدته الأمم المتحدة ونشر في 15 آذار/مارس بيّن أن 60% من اليمنيين، أي حوالي 17 مليون شخص، في وضع غذائي طارئ ويتهددهم خطر المجاعة. وهذه نتيجة لاجتماع الجفاف وآثار الحرب معا. وتستورد اليمن حوالي 90% من المواد الغذائية الأساسية إلا أن الحظر البحري المفروض من التحالف الذي تقوده السعودية، بالإضافة إلى القتال الذي يدور حول ميناء عدن الذي يخضع لسيطرة الحكومة، والضربات الجوية الموجهة لميناء الحديدة الذي يسيطر عليه الحوثيون، كل هذا أدى إلى تقييد استيراد الطعام والدواء بشكل كبير منذ 2015. وقد ضاعف سوءَ الوضع نقصُ الوقود، وانعدام الأمن، وتدمير الطرق، مما أدى إلى صعوبة إيصال المساعدات لأولئك الذين يحتاجونها. المديرة التنفيذية لبرنامج الغذاء العالمي، إيرثارين كوزين، حذرت في آذار/مارس بأن عمال الإغاثة واجهوا "سباقا مع الزمن" لمنع المجاعة، مضيفة أنه "كان لدينا مخزون طعام داخل البلد يكفي لحوالي ثلاثة أشهر". إن الملايين من إخواننا وأخواتنا المسلمين في اليمن يتهددهم خطر المجاعة الحقيقية في غضون أشهر. كما بينت الأمم المتحدة أن حوالي 3.3 مليون شخص، بما فيه 2.1 مليون طفل يعانون فعليا من سوء التغذية، وأن حوالي نصف مليون طفل يتعرضون إلى سوء التغذية الحاد الشديد - أي إلى المجاعة حسب تعبير ليمان - وهذه زيادة بنسبة 200% منذ 2014 أي قبل بداية الصراع.


وإضافة على مسرح الأحداث فإنه بجانب الذبح والمجاعة وبحسب الأمم المتحدة، فإن حوالي 14.4 مليون شخص غير قادرين على الوصول إلى مياه صالحة للشرب أو الحصول على صرف صحي. وهذا يرجع بشكل كبير أولا: إلى القيود المفروضة على استيراد الوقود والذي هو أساسي للحفاظ على مصادر المياه، وثانيا: بسبب الدمار الحاصل لمضخات المياه ومرافق معالجة مياه الصرف الصحي. ونتيجة لذلك، فإن الناس يعتمدون على مصادر المياه غير المعالجة والتي تحمل خطر الأمراض التي تهدد الحياة. وفي تشرين أول/أكتوبر 2016، كان هنالك انتشار للكوليرا والإسهال المائي الحاد والذي استمر بالانتشار، حيث وصل إلى حوالي 22.500 إصابة مشتبه بها و106 حالة وفاة.


إن نظام الرعاية الصحية في اليمن هو أيضا على حافة الانهيار بسبب تدمير المستشفيات، والمرافق الطبية، وسيارات الإسعاف، وحظر استيراد وتوصيل الأدوية واللوازم والمعدات الطبية الحيوية. حيث إن هذا سيترك 15 مليون رجل وامرأة وطفل بدون الحصول على رعاية صحية. ففي تشرين الأول/أكتوبر 2016، تم تدمير 274 مرفقاً صحياً على الأقل بشكل كلي أو جزئي، وتقدر الأمم المتحدة أن حوالي 600 مرفق صحي، أي ما يعادل أكثر من خُمس المرافق الصحية الموجودة في اليمن، خرجت من الخدمة بسبب الصراع. ونتيجة لذلك، فإن الآلاف يموتون بسبب حالات يمكن علاجها. وبحسب اليونيسيف، فإن 7 مليون طفل لا يمكنهم الحصول على رعاية صحية كافية، ويُقدر أن حوالي 10.000 طفل يموتون سنويا بسبب أمراض يمكن منعها، وأن حوالي 600.000 امرأة حامل لا يمكنهن الحصول على دعم طبي إلا بشكل محدود في بعض الحالات. كما أن التغذية السيئة ونقص العناية الطبية يؤدي أيضا إلى زيادة حالات الإجهاض.


رئيس قسم الأمومة في مركز الجمهوري الطبي في سعدة، شمال اليمن، حنا مصلح، أعلن في مقابلة مع الـ بي بي سي في تشرين الأول/أكتوبر 2016، أنه قبل الحرب كان هنالك ما معدله حالتا إجهاض خلال الأسبوع في المستشفى، أما الآن فإن هنالك حوالي حالتين إلى ثلاث كل يوم. ووصف تقرير الـ بي بي سي كيف أنه في قسم الأمومة قد رحل آخر أخصائيي أمراض النساء والتوليد، تاركين وراءهم قابلات غير مؤهلات بما فيه الكفاية لعلاج الأطفال وتوليد النساء. (مُنى) وهي واحدة من هذه القابلات قالت إن النساء اللواتي يتمكّن من الوصول إلى المستشفى بسلامة هن من القليلات المحظوظات لأنه "في بعض الأيام تقوم الطائرات بضرب أي شيء يتحرك". كما وصفت (مُنى) إحدى النساء اللواتي ماتت مع طفلها على طاولة العمليات في أحد أيام حزيران/يونيو الحارة، بعد أيام من حاجتها لعملية قيصرية طارئة: "...لقد نزفت المرأة حتى الموت في المقعد الخلفي للسيارة حيث حاولت أن تلد وهي في طريقها إلى المشفى؛ ... وإحدى النساء التي وصلت وقد احترق ثلثي جسدها وماتت مع طفلها، بعد ثمانية أيام من قصف منزلهم". أما حسان بوسينين، رئيس بعثة منظمة أطباء بلا حدود، فقد قال: "إن هذه الحالات ليست حالات مأساوية فريدة، إنها أمور تحصل بشكل يومي".


وعلى الرغم من هذه المأساة الإنسانية التي انتشرت في كافة أرجاء اليمن كنتيجة لهذه الحرب الوحشية، فإن القنابل مستمرة بالسقوط، والأسلحة النارية مستمرة بإطلاق نيرانها، والحكومات الغربية وصناعاتها الحربية مستمرة في تحقيق الأرباح بمليارات الدولارات من الأسلحة التي تباع إلى الفصائل المتحاربة. وحقيقة فإن الصراع يُظهر أملا صغيرا بانقشاعه، إلا أن العنف في البلد آخذ في الازدياد. فبحسب وكالة رويترز وغيرها من وكالات الأنباء، فإن إيران زادت من توريد الأسلحة للحوثيين خلال الأشهر الأخيرة، حيث أرسلت أيضا أسلحة متطورة للحركة العسكرية كطائرات بدون طيار متطورة والتي تحمل رؤوسا شديدة الانفجار، وصواريخ أرض-أرض قصيرة المدى. كما صعّدت أمريكا من حملتها للقصف الجوي منذ بداية إدارة ترامب، مستهدفة ما تدعي أنهم عسكريون تابعون للقاعدة في اليمن. وبحسب (أ ف ب) فإنها شنّت أكثر من 70 غارة جوية منذ 28 شباط/فبراير من هذا العام. المتحدث باسم البنتاغون كابتن البحرية جيف دافيس، أعلن أن طائرات الولايات المتحدة شنت أكثر من 20 غارة خلال نهاية هذا الأسبوع (بداية شهر نيسان/أبريل). وفي كانون الثاني/يناير، تعرض مجموعة من المدنيين اليمنيين، من بينهم 9 أطفال على الأقل قتلوا في غارة أمريكية في البلد. بالإضافة إلى ذلك، وفي أثناء زيارة رئيسة الوزراء البريطانية تيريزا ماي إلى الرياض هذا الأسبوع، أعلنت عن أملها بأن الاجتماع مع الملك السعودي "ستزيد من العلاقات" بين البلدين، دون ذكر "تقليل" مبيعات الأسلحة للنظام والتي كانت السبب الأساسي للدمار في اليمن، مع ما تقدر قيمته بـ 3.3 مليار جنيه إسترليني من المعدات العسكرية والتي تم بيعها للسعودية منذ بداية الحرب. وبحسب صحيفة الإندبندنت البريطانية، فإن وايتهال تعمل مع أنظمة شركة الفضاء البريطانية لبيع كميات أكبر من الطائرات النفاثة التي تحلق حاليا فوق اليمن.


ومن الواضح أن كل أولئك المشاركين في هذا الصراع الدموي الذي خلق هذه الكارثة الإنسانية يرون أن وفاة آلاف الأبرياء وخطر المجاعة الذي يواجه الملايين الآخرين كثمن لوسيلة تقدمهم في تأمين مصالحهم السياسية والاقتصادية. وها نحن نعيش اليوم في عالم لا توجد فيه حكومة واحدة ترى أن إنهاء هذه الكارثة الإنسانية هو أمر مستعجل. وإنما هو العكس، بوجود العديد من الدول التي ترى منها مصدرا نفعيا وطريقة لفرض نفوذهم على المنطقة. لقد كان هذا الصراع دوما حربا نيابة عن بريطانيا وأمريكا لضمان حصول حلفائهم على سيطرة أكبر في أي بنية سياسية مستقبلية في البلد. فإن مثل هذه الحكومات المستعمرة ترى دوما بلاد المسلمين كرقعة شطرنج يتقاتلون من خلالها للحصول على النفوذ، مستغلين مسلمي المنطقة كبيادق الشطرنج في لعبهم السياسية الدموية.

وإن مسلمي اليمن تم تقديمهم قرباناً لتغذية المصالح الأنانية للأنظمة المتعطشة للقوة، وداعميهم الغربيين، وصناعة الأسلحة الفقيرة أخلاقيا والتي تنظر بمنظار يستعصي على الفهم إلى المعاناة الإنسانية والخسائر في النفوس البشرية كثمن يستحق دفعه مقابل المصالح المالية والسياسية.


كما أن هذه الكارثة الإنسانية كانت نتيجة لصراع التحالف بقيادة السعودية وداعميها الغربيين من أجل إعادة الرئيس عبد ربه منصور هادي إلى السلطة في اليمن - العميل الذي اصطفته بريطانيا. ولقد شنوا هذه الحملة الدموية تحت غطاء إعادة ما يسمى بشرعية حكمه بعد حصار صنعاء، عاصمة الدولة من قبل الحوثيين في 2014. وبما أنه عميل اصطفاه الغرب، فما هي الشرعية التي يمكن لحكم هادي أن ينالها؟ وفي الوقت نفسه، فإن الحوثيين تحالفوا بأنفسهم مع القوات من المؤتمر الشعبي العام - حزب الرئيس الديكتاتور السابق علي عبد الله صالح، لتقاتل المجموعتان في هذا الحرب الوحشية من أجل ضمان تمثيل سياسي أكبر في الحكومة المستقبلية.


وبالتالي فإن كل سفك الدماء، والمجاعة المروعة، والمستوى المثير للبؤس من المعاناة الإنسانية، هذا كله من أجل زرع دمية غربية جديدة لتكون في السلطة كحاكم في اليمن سيقوم بتنفيذ أوامر أسياده الغربيين أو أن يُعاد تجميع بقايا الدكتاتورية المتوحشة للنظام الذي استمر 30 عاما والذي كان أيضا دمية في يد الغرب. وإضافة إلى هذا فإن الفصائل المتقاتلة تفتقد إلى أية رؤية، في حال نيلها للسلطة، لكيفية إيجاد الحلول العملية لمشاكل البلاد السياسي والاقتصادية والاجتماعية المتجذرة. إن هذا كله محض جنون!!!


إن ما يؤلم القلب حقا ليس فقط رؤية حجم معاناة المسلمين في اليمن، وإنما تذكر الاستقرار والأمان والازدهار العظيم الذي شهدته هذه البلاد تحت ظل حكم الخلافة. ففي خلافة عمر بن الخطاب رضي الله عنه، تم تعيين معاذ بن جبل ليكون واليه في اليمن. وفي إحدى السنوات أرسل معاذ للخليفة ثلث أموال زكاة أهل اليمن. فأنكر عمر ذلك، وقال له: "يا معاذ، لم أبعثك جابياً إنما بعثتك هادياً، ولكن بعثتك لتأخذ من أغنياء الناس فترد على فقرائهم" فما كان من سيدنا معاذ إلا أن قال له: "والله يا أمير المؤمنين ما بعثت إليك بشيءٍ وأنا أجد أحداً هناك يأخذه". وفي السنة التالية أرسل معاذ بنصف مال الزكاة وتبادلا نفس الحوار. أما في السنة الثالثة فأرسل معاذ فيها أموال الزكاة كلها، فقال له عمر كلاما مشابها. فما كان من معاذ إلا أن أجابه "ما بعثت إليك بشيءٍ وأنا أجد أحداً هناك يأخذه". فيا سبحان الله!


هذا هو تاريخ بلاد المسلمين العظيم، بما فيها اليمن، تحت حكم نظام الله عز وجل نظام الخلافة العظيمة، والتي بها وحدها رُئِبَت الصدوع التي نمت اليوم بين المسلمين بسبب عقود من الخضوع لأنظمة حكم غير إسلامية. فهذه القيادة غير الإسلامية إضافة إلى من يدعمها من المستعمرين الغربيين والمستفيدين من الضعف الذي نتج عن الانقسام بين المسلمين والذين شتتوا انتباههم بالاقتتال فيما بينهم بدلا من التوحد والوقوف في وجه الأنظمة التي اضطهدتهم وحرمتهم من حقوقهم التي أعطاها الله لهم.


إن إعادة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة هو ما سينهي هذه الصراعات الاستعمارية الدموية التي تُمارس في بلادنا؛ إنها ستمنع استخدام الطائفية كوسيلة لتحقيق الأجندات السياسية وستؤمّن حقوق جميع المسلمين - بمن فيهم السنة والشيعة؛ وستجيش أبناء المسلمين لمحاربة أعداء الإسلام وللدفاع عن إخوتهم وأخواتهم بدلا من ذبحهم نيابة عن القوى الغربية؛ وستحكمها التقوى التي ستعتني بإخلاص بحاجات الناس، وستطبق أحكام الله عز وجل والتي وحدها تضمن الأمن والعدالة والازدهار للبشر.


وطالما يدعم المسلمون أي حاكم أو قائد أو نظام يطبق أي شيء سوى الإسلام كاملا، من خلال إقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، فإن الأمة ستستمر بمعاناة أقسى أنواع الاضطهاد وسفك الدماء والمعاناة الإنسانية بدون أي أمل. فالله سبحانه وتعالى يقول: ﴿فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى﴾ [طه: 123-124]


كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. نسرين نواز


مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi