الدولة بالدولة.. والدستور بالدستور.. وتحيا مصر بإحياء الخلافة الراشدة على منهاج النبوة فيها
الدولة بالدولة.. والدستور بالدستور.. وتحيا مصر بإحياء الخلافة الراشدة على منهاج النبوة فيها

    حظر طاغوت النظام في مصر على الفتيات في المدارس ارتداء الحجاب، وهو ما ينذر باشتعال غضب المسلمين هناك وتصعيد المواجهات بين النظام المجرم وبين الشعب المنكوب. فقد جاء على لسان وزير تعليم السيسي، محب الرافعي، أنه لن يُسمح للفتيات بارتداء الحجاب في المدارس، موضحاً أن الإسلام لا يتطلب ارتداء الفتيات الحجاب لحين وصولهن إلى سن البلوغ، ولا حاجة لارتدائهن الحجاب وهن لا زلن في الصف الابتدائي، مما أثار جدلاً واسعاً في الشارع. ويُذكر أن الحكومة المصرية قامت في العام 1994 بمنع الفتيات دون سن الـ 21 من ارتداء الحجاب، وهو ما أثار وقتها موجة من الغضب كونه تحدياً سافراً للأحكام الشرعية المعتبرة، وانصياعاً لقوانين وضعية تدعي أن التعري من حقوق المرأة. وفي عام 1996 قضت المحكمة العليا بأن هذا القانون غير (دستوري)، ولم يتجرأ النظام على تطبيق القانون عملياً، إلا أن أذناب الكفر في بلاد المسلمين لا يكلون ولا يملون من محاربة التُّقى والعفاف فكل إناء بما فيه ينضح.  

0:00 0:00
Speed:
September 10, 2015

الدولة بالدولة.. والدستور بالدستور.. وتحيا مصر بإحياء الخلافة الراشدة على منهاج النبوة فيها

الدولة بالدولة.. والدستور بالدستور.. وتحيا مصر بإحياء الخلافة الراشدة على منهاج النبوة فيها


حظر طاغوت النظام في مصر على الفتيات في المدارس ارتداء الحجاب، وهو ما ينذر باشتعال غضب المسلمين هناك وتصعيد المواجهات بين النظام المجرم وبين الشعب المنكوب. فقد جاء على لسان وزير تعليم السيسي، محب الرافعي، أنه لن يُسمح للفتيات بارتداء الحجاب في المدارس، موضحاً أن الإسلام لا يتطلب ارتداء الفتيات الحجاب لحين وصولهن إلى سن البلوغ، ولا حاجة لارتدائهن الحجاب وهن لا زلن في الصف الابتدائي، مما أثار جدلاً واسعاً في الشارع. ويُذكر أن الحكومة المصرية قامت في العام 1994 بمنع الفتيات دون سن الـ 21 من ارتداء الحجاب، وهو ما أثار وقتها موجة من الغضب كونه تحدياً سافراً للأحكام الشرعية المعتبرة، وانصياعاً لقوانين وضعية تدعي أن التعري من حقوق المرأة. وفي عام 1996 قضت المحكمة العليا بأن هذا القانون غير (دستوري)، ولم يتجرأ النظام على تطبيق القانون عملياً، إلا أن أذناب الكفر في بلاد المسلمين لا يكلون ولا يملون من محاربة التُّقى والعفاف فكل إناء بما فيه ينضح.


والحقيقة أن تقنين التبرج والسفور وإفساد المرأة المسلمة والمجتمع هي من أهداف النظام المصري المجرم الذي يسن القوانين ضمن مخطط وحرب عالمية ممنهجة ضد الإسلام، فارتداء الحجاب يوجه رسالة للجميع بأن المرأة المسلمة متمسكة بدينها وترفض ثقافة العهر الغربية العلمانية التي يرفع السيسي الفاسق وعصابته شعاراتها، التي لا تخفي أن الرويبضة يريد "إسلاماً جديداً"، ويقصد إسلاماً أمريكياً معتدلاً يتناسب مع مصالح يهود وأمريكا في المنطقة، فالحرب شرسة على العقيدة الإسلامية وعلى أنظمة المجتمع في الإسلام، وما قمع المرأة المسلمة بقوة القانون ودفعها إلى التخلي عن ارتداء الخمار والجلباب إلا جزءٌ منها.


إلا أن هذا مثل هذه القرارات تكون سبباً مباشراً في إسقاط الأنظمة، حيث يضع هذا القانون السلطة في مواجهة المجتمع، وهو ليس القانون الوحيد، ولكن هذا القانون تحديداً يهدف إلى نشر السفور في المجتمع وتسهيل ارتكاب الفواحش منذ الصغر، فالقرار يخالف الشرع صراحة، ويتنافى مع أسس تربية الأبناء والبنات الشرعية على طاعة الله، وتهيئة النشء على الالتزام بما يطلب منهم شرعاً بعد سن البلوغ، وهي مسؤولية شرعية مشتركة تقع على عاتق البيت والمدرسة والمجتمع والدولة التي يجب عليها أن تحاسب من لا تلتزم بارتداء الخمار والجلباب وتحافظ على المرأة وعلى الرجل وتصونهما بتطبيق أحكام الله تعالى. ويعتبر هذا القانون كارثة جديدة يجرها نظام السيسي على الكنانة التي تمتلئ شوارعها بالعفيفات المنتقبات، ولابسات الخمار والجلباب، ولكن في عهد السيسي المنحدر والترويج الإعلامي للفنانات والممثلات المنحطات وامتلاء المحلات التجارية بملابس تروج لحجاب مشوه وغير مكتمل، تجد الطفلة منذ صغرها هذا النموذج أمامها لتقلده، ويتماشى ذلك مع القرار فتمنع المدرسة ارتداءها للزي الإسلامي، فيتولد عند البنت تناقض بين البيت وبين المجتمع، فهذا القانون يخلق عداء بين الصغار وأسرهم الملتزمة، وبينهم وبين الدولة التي تفرض عليهم قوانين تحيل حياتهم اليومية إلى مشاكل، وبما أن شعب الكنانة مسلم ولن يفرط في ثوابت الدين، فستتصاعد وتيرة هذا العداء للدولة، ومع الصحوة الإسلامية عند صغار السن، سترجح كفة الإسلام، فالباطل قد كشف عن وجهه القبيح والمواجهة صارت واضحة، والقانون الوضعي يفضح ضعف حكومة السيسي وفشله في رعاية شؤون الصغار والكبار، الذين يعانون من مشاكل لا حصر لها، في مختلف المجالات، وخاصة في نظام التعليم، فهناك مشكلة النفقات الباهظة في المدارس، وتكدس الفصول بالطلاب والطالبات، ومشاكل تأهيل المدرسين وانضباطهم، وتدني رواتبهم، وعدم الاهتمام بتأدية رسالتهم، فالصراع ليس صراعاً مع حجاب التلميذات، بل هو صراع لتطبيق نظام سياسي ينجح في حل هذه المشكلات الموجودة، ويوفر العيش الكريم للمجتمع، على أساس العدل الرباني، وهذا منعدم تماماً، مما أوجد رأياً عاماً متمرداً في مصر، التي يُعرف أهلها بحبهم الشديد لبلدهم، ويُعرفون بغيرتهم على نسائهم، ويُعرفون بقوة انتمائهم للهوية الإسلامية، وبالتالي قوة رفضهم وغضبهم طبيعية لمثل هذه القوانين، ورفضهم لحكومة السيسي الجبرية، لذلك عليهم أن يستغلوا هذا الغضب في تحقيق التغيير الذي يعملون له، فبينما يهتف شعب مصر بـ"تحيا مصر"، لن تبقى لهم مصر حية إن لم تُحكم بالإسلام الخالص، الذي يعتقها من سيطرة النفوذ الغربي المتحكم بنظام الحكم، فما يُحيي مصر وينقذها هو إقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، فالمبدأ يحاربه مبدأ، والدولة تسقطها دولة، والخلافة الراشدة على منهاج النبوة وحدها هي القادرة على أن تكون نداً قوياً ورادعاً لأعداء الإسلام، وهي وحدها القادرة على أن تنتصر عليهم بقوة الدستور والقانون الذي يضمن أن السيادة للشرع وأن السلطان بيد المسلمين. إن المعنى الصحيح لتطبيق الأحكام الشرعية في واقع الدولة يكون بجعل الأحكام الشرعية نفسها مواد الدستور وقوانين البلاد، فارتداء الخمار والجلباب فرض في الإسلام لا خلاف عليه، يجب أن يكون مادة مكتوبة من مواد الدستور، ويصبح الحكم الشرعي هو القانون، حين يكون مصدر التشريع في الدولة هو الإسلام. بل النظام الاجتماعي والنظام الاقتصادي ونظام الحكم والتعليم والسياسة، كل هذه الأحكام الشرعية يجب أن تكون مفصّلة في الدستور. وهذا هو معنى تطبيق الشرع الصحيح. وهذا هو دستور دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، وهذا هو نظام الحكم في الإسلام:


جاء في كتاب "مقدّمة الدستور أو الأسباب الموجبة له" لحزب التحرير في قسم الأحكام الخاصة بالنظام الاجتماعي في الإسلام:


- المادة 117: المرأة تعيش في حياة عامة وفي حياة خاصة. ففي الحياة العامة يجوز أن تعيش مع النساء والرجال المحارم والرجال الأجانب على أن لا يظهر منها إلا وجهها وكفاها، غير متبرجة ولا متبذّلة. وأما في الحياة الخاصة فلا يجوز أن تعيش إلا مع النساء أو مع محارمها ولا يجوز أن تعيش مع الرجال الأجانب. وفي كلتا الحياتين تتقيد بجميع أحكام الشرع.


- المادة 118 - تمنع الخلوة بغير محرم، ويمنع التبرج وكشف العورة أمام الأجانب.


- المادة 119 - يمنع كل من الرجل والمرأة من مباشرة أي عمل فيه خطر على الأخلاق، أو فساد في المجتمع.


فلن تحيا مصر بمعزل عن الأمة، ولن تحيا مصر ومبدأ الإسلام مغيب، وأنظمته معطلة، ولن تحيا مصر والقانون يخلع عن الناس ثوب الدين، ولن تحيا مصر إن سكت أهلها ولم يثوروا لقضية منع ارتداء الحجاب التي يجب أن تسحب البساط من تحت أقدام العلمانية، وأن تسقط المبدأ الرأسمالي الذي يفصل الدين عن الحياة. وستحيا مصر فقط بإحياء الخلافة الراشدة على منهاج النبوة فيها، التي سترفع راية لا إله إلا الله محمد رسول الله، والتي ستقر بها فقط أعين الأجيال القادمة والأسر والمجتمع، فالدولة بالدولة والدستور بالدستور، والحق هو الظاهر والمنتصر بإذن الله.


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
غادة محمد حمدي - ولاية السودان

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi