الإسلام يُخرج البشريّة من الظّلمات إلى النّور، والرّأسماليّة تعيدها إليها
May 13, 2019

الإسلام يُخرج البشريّة من الظّلمات إلى النّور، والرّأسماليّة تعيدها إليها

 

الإسلام يُخرج البشريّة من الظّلمات إلى النّور، والرّأسماليّة تعيدها إليها

يقول الله تبارك وتعالى في كتابه الكريم: ﴿اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ﴾.

في هذه الآية الكريمة وصف واضح لكيفيّة الخروج من الظّلمات إلى النّور، من ظلمات الشّرك والمعاصي والبدع، إلى نور الإيمان والحقّ عبر اتّباع أوامر الله ونواهيه ليكون الخالق جلّ وعلا وليّ المؤمنين وناصرهم ومعينهم وموفّقهم. وكما تكون الظّلمات حاجبة للأبصار عن إدراك الأشياء وإثباتها، كذلك الكفر يحجب إبصار القلوب عن إدراك حقائق الإيمان والعلم بصحّته وصحّة أسبابه.

كما تعرض الآية الكريمة الوجه الآخر من الصّورة وهو إخراج المؤمنين من النّور الذي وصلوا إليه وإعادتهم إلى الظّلمات التي أخرجهم الإسلام منها، أي كفرهم من جديد والعياذ بالله أو بعدهم عن الإسلام بعدم الاحتكام إليه أو إدخال المفاهيم الرأسماليّة إلى مجتمعاتنا وجعل المسلمين يأخذونها على أنّها من الإسلام، وكلّ ذلك باتّباع أوامر الكفّار وتعاليمهم واتّخاذهم أولياء فيخرجوهم من نور الحقّ إلى ظلمات الجهل والفسق.

فطرق الضّلال متعدّدة بيّنها سبحانه وتعالى؛ فجعل الظّلمات جمعا والنّور مفرداً لتكون طريق الحقّ واحدة ﴿وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ﴾. أحدث هذا النّور - الذي جاء به جميع الأنبياء والرّسل لأقوامهم - انقلابا في طريقة التّفكير والعيش، والإسلام قلب حياة قريش والعالمين وأحدث ثورة فيها فأصبح المسلمون قادة العالم بعد أن كانوا ضعفاء أذلّاء، وحملت الأمّة هذا الدّين أكثر من ثلاثة عشر قرنا، انتشرت فيها جيوش الدّولة الإسلاميّة شرقا وغربا وأزالت العوائق والحواجز المادّية ليعمّ هذا الخير بين الأمم الأخرى ففتحت البلاد ونشرت النّور والعدل بين العباد... أزالت الممالك والعروش وصهرت البلاد والشعوب في جسمها فصارت جزءا منها لا يتجزّأ وانتزعتها من أنياب الغرب الذي كان يفترسها ويلتهم خيراتها.

واليوم وبعد تخلّي المسلمين عن دينهم كمنهاج حياة ونظام عيش متكامل وارتضائهم نظام الكفر يحكمهم فقد أخرجتهم الرأسماليّة التي حكمتهم بالحديد والنّار منذ هدم الخلافة، من النّور الذي عاشوه في ظلّ الحكم الإسلاميّ وأعادتهم إلى ظلمات الحكم الكافر، واستغلّت خيراتهم وسلبت ثرواتهم واحتلّتهم بحجّة حماية مصالحهم! فواقع البشريّة اليوم شبيه بواقع قريش قبل الإسلام.

فقد غزا الانحراف معظم أخلاقهم وسادت المنكرات والقبائح لفساد عقيدتهم وأفكارهم ومشاعرهم وبسبب أنظمة الكفر التي كانوا يحكمون بها، واليوم تجرّأ الكثيرون على حدود الله وحاربوها ونشروا أفكار الكفر وضيّعها آخرون لجهلهم ولغياب الحاكم العدل الذي يحكم بالإسلام.

عُرف الناس في الجاهليّة بعبادتهم للأصنام ووضع الأنصاب للذّبائح وبتقديسهم للقادة وتصديقهم للخرافات والخزعبلات. فكانوا يسلّمون أمورهم لغير العاقل من طير وما شاكل! ولما جاء الإسلام، أخرجهم من ظلمات الكفر هذه ليرقى بهم من عبادة البشر والحجر إلى عبادة ربّ البشر وحده لا شريك له والولاء المطلق له والانقياد التامّ له فأصبحوا حينها خير أمّة أخرجت للنّاس.

واليوم، ومع أنّنا قد نرى ظاهرة الإلحاد في مجتمعاتنا إلا أنّ فكر العلمانيّة - فصل الدّين عن الحياة - قد انتشرت بكثافة وحُصرت العبوديّة في العلاقة الفرديّة مع الله دون إيجادها وإقرارها في باقي شؤون الحياة من العلاقات والمعاملات مع الآخرين وأنظمة الحكم كافّة. وهذا طبعا نتاج للضّعف الفكريّ الشديد الذي طرأ على الأمّة في أواخر الدولة العثمانيّة والذي أدّى إلى إسقاط الخلافة.

فلم تعد مفاهيم الرزق والشفاء والنّصر والولاء خالصة لله عزّ وجلّ بل وأشركت معه المنفعة والمصلحة ودرء المفاسد... وهذه هي إحدى ظلمات الرأسماليّة التي أعادت الأمّة إليها فسلّمت العقول لبعض رجال الدّين المرتهنين للحكّام المنفّذين للأجندة الغربيّة الكافرة وتقبّلت الأفكار الدّخيلة على الإسلام بلبوس إسلاميّ كالحريّات الأربع، والإسلام المعتدل، وتقبّل الرأي الآخر، والديمقراطيّة من الإسلام، وغيرها كثير من الملوّثات الفكريّة التي أخّرت قرار الأمّة عزل حكّامها وأنظمتهم الكافرة، ورغم أنّ الناس ثاروا على حكّامهم بسبب الظّلم والقمع والفساد إلّا أنّهم لم يتبنّوا المشروع الإسلاميّ الصّحيح دون نقصان أو تبديل أو تأجيل. وحتماً لا تكتمل نهضة المسلمين إلاّ بقلع الأنظمة العميلة الكافرة واستبدال حكم الإسلام بها، يطبّق حدود الله كاملة ويمنع ما يُفسد أفكار المسلمين ويلوّثها.

انتشرت في الجاهليّة ما قبل الإسلام، كذلك، فكرة العصبيّة القبليّة والاقتتال والاعتداء على حرمات الآخرين بالنّهب والسّلب، واليوم وبعد تقسيمات سايكس بيكو لبلاد المسلمين ظهر شكل آخر لهذه العصبيّة؛ فهذا أردني وذاك عراقي والآخر لبناني... يقتتلون على الأرزاق في البلد ذاته بحجّة أنّ أحدهم دخيل على أرض الآخر! كما انتشر الرّبا في قريش وكان الاقتصاد قائما على ذلك، ورغم اعتقاد المسلمين بحرمة الرّبا والتّعامل به إلاّ أنّ انتشار الرأسماليّة التي يعيشون في ظلّ أحكامها فرضت عليهم فرضاً التعامل بالرّبا في المصارف وجميع المعاملات والعقود، بل إن منهم من يعتبر التّعامل بها اضطراريّا أو حتّى مصلحة! هذا وانتشرت في مجتمع الجاهليّة الخمّارات ونتج عنها تفشّي الفواحش والرّذائل، واليوم وبغياب الخلافة، أعيد نشر هذه الدّور في كثير من بلاد المسلمين ممّا أثّر سلبا على عقول الكثير من شباب المسلمين وسلوكهم خاصّة وقد تفاقمت البطالة والمشاكل الاقتصاديّة التي لا يرون مفرّا منها إلّا باللّجوء إلى أماكن اللّهو هذه، ناهيك عن الضخّ الإعلاميّ الكبير لتسويق هذه العادات الفاسدة في المسلسلات والأفلام والبرامج الترفيهيّة وكأنّ الخمر والميسر والفحش والاختلاط من جنس عقيدة المسلم وعاداته!

ومن الأفكار المنحرفة في مجتمع قريش قبل الإسلام النظرة الدونيّة للمرأة آنذاك واعتبارها جسدا ومتعة فقط. فكانت المرأة تتبرّج وتخرج شبه عارية وانتشرت أنكحة كثيرة لا تختلف عن الدّعارة اليوم، كنكاح الاستبضاع بأن يرسل الرجل زوجته لرجل آخر من كبار القوم لكي تأتي بولد منه يتّصف بصفات ذلك الكبير في قومه!! ونكاح الرّهط وهو اشتراك مجموعة من الرّجال بالدّخول على امرأة واحدة ثم إعطاؤها حقّ الولد تلحقه بمن شاءت منهم! ونكاح ذوات الرّايات، وهنّ البغايا، فتنصب على أبوابهنّ رايات ليُعلم أنهنّ لا يمتنعن ممّن جاءهنّ. وقد انتشرت هذه الأنكحة اليوم بشكل أو بآخر في بلاد الغرب الكافر ويسوّق لها في بلاد المسلمين على أنّها حريّات ويسوّق للشّذوذ الجنسيّ (اللّواط والسّحاق) على أنّه حريّة شخصيّة! نظر الغرب قديما للمرأة على أنّها حيوان أو شرّ واليوم ينظر إليها جسدا ومتعة ويدا عاملة رخيصة..

جاء الإسلام فخلّص البشريّة من هذه الظّلمات كلّها وأعلى من مكانة المرأة فجعلها ترث وتقضي بين النّاس وتحمل الدّعوة وتبايع الحاكم وتحاسبه وتأخذ حقوقها كاملة من زوجها، وضَمن لها عدم استغلال أنوثتها في العمل أو غيره، فلم يفرض عليها العمل بل فرض لها النفقة في كلّ مراحل حياتها. ورفع من شأن المرأة في الحياة إذ أوكل إليها أعظم مهمّة وهي تنشئة جيل ملتزم بشرع الله يعيش في أسر متوازنة سعيدة، ليكونوا قادة للعالم، كما جعلها عونا للرّجل وسندا له فهي ليست ندّاً له ولا عدوّه أو منافسته. وقد كلّف الإسلام المرأة والرّجل بالتّكاليف الشرعيّة على السّواء من غير تفاضل بينهما وذلك باقتسام الواجبات والحقوق بالمعروف، مع جعل حق رياسة الزوجيّة للرّجل لأنّه أقدر على النّفقة والحماية. كما جعل الإسلام أموال المرأة خاصّة بها لا يحلّ لأحد الأخذ منها دون إذنها ولو كانت المرأة أغنى من زوجها.

إنّ طريق النّور واحد لا غير، وهو اتّباع أوامر الله ونواهيه كاملةً تامّةً كما ارتضاها الله لنا وكما طبّقها رسوله الكريم صلى الله عليه وسلم في الدّولة الإسلاميّة الأولى في المدينة المنوّرة وتبعه من بعده الخلفاء الرّاشدون. وإن كانت ظلمات اليوم قد فرضتها علينا أنظمة الكفر المستعمرة لنا (عسكريّا سابقا وثقافيّا وفكريّا) فرضاً، إلّا أنّ نتائج هذه الظّلمات نعيشها كلّ يوم في ضنك العيش ومحاربة أفكارنا وعقيدتنا وقمعنا وتشريدنا وتهجيرنا من بلادنا.

فهم حتماً لا يريدون لنا ولا للبشريّة أن نعيش في النّور الذي جاء به الإسلام لأنّ هذا يعني نهاية رأسماليتّهم ونهبهم وسرقتهم لأموال العالم وخيرات البلاد دون حسيب ورقيب. نقولها - وبكلّ ثقة - لا خيار أمام الأمّة الإسلاميّة لتعود للنّور الذي جاء به رسولنا الكريم صلى الله عليه وسلم إلاّ بالعمل على قلع أنظمة الكفر التي تحكمنا اليوم وإقامة الخلافة الرّاشدة حاميةً لبيضة المسلمين ومطبّقةً لشرع الله وحاملة للإسلام نورا وهدى ورحمة للبشريّة كافّة.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

حنان شعيب

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi