February 10, 2015

الخطاب الممنوع عن الثورات هذا ما يريد حزب التحرير تبليغه للأمة ويجهد الحكام في منعه: "انتظموا يا أتقياء ضباط مصر وتكتلوا وانصروا حزب التحرير؛ فأنتم حجر الزاوية في التغيير بعد وعي الأمة على الإسلام"


صدر للدكتور حاكم المطيري بداية سنة 2015 كتابا عن حياة الشيخ محمد المفرح رحمه الله بعنوان "شهيد الهجرتين وفقيد الغربتين"، وقد جاء في الكتاب بالصفحة 252 و253 حين الحديث عن وقوف الشيخ محمد مع ثورة مصر ودوره في تنظيم مؤتمر (مصر الثورة ومستقبل الأمة):


(وقد طلب الأتراك من (مؤتمر الأمة) - من خلال حلقة الوصل بيننا وبينهم - الاطلاع على برنامج مؤتمر (مصر الثورة) ومن سيشارك فيه من القوى!


فقلنا لهم سيتم دعوة جميع الجماعات والأحزاب والهيئات الإسلامية في العالم العربي لمناقشة قضية مصر وما يجري فيها، فهي قضية الأمة كلها، وليست خاصة بمصر وحدها، وتداعياتها ستشكل خطرا على الثورة العربية كلها!


وقد قلنا لهم ستوجه الدعوة لجميع التيارات والجماعات من الإخوان المسلمين وحزب التحرير إلى الجهاديين والسلفيين... إلخ فهذه هي مكونات الأمة، ولن يستثنى أحد منهم، وسيكون للجميع كلمة في المؤتمر!


فأبدوا تحفظهم على أن تكون للجهاديين أو التحريريين كلمة في المؤتمر، مع موافقتهم على حضور من يمثلهما بشكل غير مباشر!


وقد تم الاتفاق النهائي على قائمة المشاركين في الكلمات في المؤتمر...) انتهى الاقتباس.


إنه بقدر ما يزداد حجم التعتيم الذي يتعرض له حزب التحرير فكرة وطريقة بقدر ما نطمئن أننا على الحق وتنشرح صدورنا لغذ السير في الطريق السياسي؛ طريق رسول الله ﷺ لتحقيق وعد الله وبشرى رسوله ﷺ؛ الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي بها وحدها يعز الإسلام وأهله.


منذ أن تأسس حزب التحرير وحكام الضرار في بلاد الإسلام وكلاء الاستعمار الغربي يحاربون كلمة الحق التي يصدع بها حزب التحرير، وقد تساووا كلهم في الصد عن سبيل الله قوميين ووطنيين وملكيين وعلمانيين ليبراليين، ولم تتخلف عنهم حكومات السودان المسماة إسلامية ولا حكومة الإسلام المعتدل في تركيا، وشهادة الدكتور حاكم المطيري في كتابه خير دليل أن كلمة الحق من حزب التحرير لا يراد لها أن تصل لأسماع الثورة في مصر وغيرها خوفا من أن تلامس قلوب رجالها ونسائها وتقنع عقولهم.


انطلقت الثورة في تونس وتنادت بأبيات أبي القاسم الشابي (إذا الشعب يوما أراد الحياة...) وكانت بداية إعلان كسر حاجز الخوف لدى الشعوب الإسلامية ومحاولة أخذ مصيرها بيدها لتتحرر من أنظمة الاستبداد، وقد أبدعت الثورة المصرية بعدها بأيام شعار (الشعب يريد إسقاط النظام)؛ كلمات معدودات تجسد ما يعتمل في صدر الأمة من أحاسيس تجاه أنظمة الاستبداد التي تحكمها، ثم جاءت ثورة الشام بشعاراتها الإسلامية المتميزة (هي لله، هي لله) و(قائدنا للأبد سيدنا محمد) ورفعت راية رسول الله ﷺ معلنة لا إله إلا الله محمد رسول الله راية وغاية تتجسد بدولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة. وبينها ومعها كانت ثورتا ليبيا واليمن.


لقد أخذ حزب التحرير، وهو الحزب الذي يعمل في الأمة ومعها لتغيير واقعها بالإسلام؛ وذلك بوضع مبدأ الإسلام موضع التنفيذ بإقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، أخذ على نفسه منذ أن تأسس سنة 1953 أن يكون قواما على فكر المجتمع وحسّه. لهذا ما أن انطلقت الثورات حتى باركها وزكى قيام الأمة على من اغتصب سلطانها تسترده منها، لكنه حذر في الآن نفسه من أن هذه الثورات معرضة للاختطاف من شياطين الغرب الكافر وعملائه من بني جلدتنا ما لم تحصن هبتها القوية بالوعي السياسي الإسلامي وبالوعي على أحكام الإسلام وأنظمته، كي تقيم النظام الجديد على أساس عقيدة الإسلام متحررا من كل تبعية للغرب الكافر المستعمر وصافيا من كل شائبة فساد قد تعلق به من النظام البائد الساقط.


وقد كانت أولى المسيرات التي خرجت بتونس العاصمة بعد هروب بن علي لشباب حزب التحرير تنادي بإقامة الخلافة.


فمن الأيام الأولى للثورات، وهذا عمله منذ التأسيس، حدد حزب التحرير للأمة الغاية ورسم لها الخط المستقيم لتحقيقها. فتواصل مع الأمة أفرادا وجماعات ناصحا أمينا ومبينا:


1- أن العدالة والحرية والكرامة لا يمكن أن تتحقق إلا بدولة الخلافة التي تطبق الإسلام، فأحكام الإسلام عدل كلها وخير كلها، وما دونها الظلم ومعيشة الضنك قال تعالى: ﴿وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقًا وَعَدْلا﴾ وقال أيضا: ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى * قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا * قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى﴾.


2- أن إسقاط النظام ليس فقط إسقاط شخص الحاكم وإنما:


أ‌- أن يسقط نظام الحكم الديمقراطي الرأسمالي العلماني ويقام نظام الخلافة نظام الحكم الإسلامي مكانه فتتحقق بذلك السيادة للشرع. وحذر من أن الدولة المدنية التفاف على الثورة وإجهاض لها.


ب‌- أن تستند الدولة لسلطان المسلمين لا لسلطان أمريكا أو أي دولة من دول الغرب الكافر الاستعماري، فتكون الدولة بحق ذات سيادة لا دولة وظيفية عميلة للغرب. فيكون سلطان الدولة إسلاميا خالصا نابعا من الأمة ويستند إليها، يبايع حاكمها باختيار المسلمين ورضاهم وليس عميلا للكافر لحماية مصالحه والعمل على تحقيقها ولو على حساب الأمة. فيتحقق بهذا أن السلطان للأمة. وحذر من أن استمداد العون من أمريكا وبريطانيا والاتحاد الأوروبي للحصول على الكرسي والبقاء فيه هو خيانة لله ورسوله والمؤمنين.


ت‌- أن تبايع الأمة ذات السلطان من يقيم حكم الإسلام فيها ويحمل الإسلام للعالم بالدعوة والجهاد، أي أن تبايع رجلا للخلافة استكمل الشروط الشرعية لتولي منصب الخلافة فتحيي بذلك سيرة الخلفاء الراشدين وتنهي عصر ملوك الجبر الفاسدين المفسدين، فيسقط بذلك الفساد ويتولى أمرها رجلٌ صالح مُصلح تعاقدت معه على الحكم بالإسلام. وحذر من أن الصلاح الفردي للحاكم أو كونه آتياً من حركة أو جماعة أو حزب إسلامي لا يشفع له من أن يحكم بغير الإسلام أي بالكفر.


3- أرشد الأمة إلى طريقة الإسلام للتغيير والتي يسير بحسبها الحزب؛ وهي عينها طريقة الرسول ﷺ التي بها أقام أول دولة إسلامية والتي من أحكامها أن استلام الحكم يكون عن طريق الأمة وأعمال طلب النصرة ممن يملك القوة لحماية الدعوة وإقامة الدولة؛ وهي الجيوش أساسا. فخاطب الجيوش بتحمل مسؤوليتها في الدفاع عن دين أمتها وحرماتها وإلى الاصطفاف في صف الأمة، وفي الوقت نفسه حذر الأمة من استعداء الجيوش ومحاربتها وزكى ما نادت به الجموع بالتحرير (الشعب والجيش يد واحدة) فهو عين الحق، وهو ما يجب أن لا نغفل عنه، وكيف نغفل عنه وننكره وما قامت دولة الإسلام إلا بالأنصار؟ وما كان الأنصار إلا أهل قوة ونجدة بايعوا رسول الله ﷺ على حمايته فهاجر إليهم عليه الصلاة والسلام وأقام دولة الإسلام الأولى بالمدينة، وقد عرض نفسه قبل استجابة وفد المدينة له على القبائل يطلب النصرة منها.


لقد كانت الجيوش أداة حكام الجور في قمع الشعوب وتثبيت عروشهم وحماية مصالح الكفار وحراسة دولة يهود، وقد نجح الحكام في فصل الجيوش عن الأمة واستغلال أعمال الحركات المسلحة تجاه أفراد الجيش لتركيز حالة العداء بينهما. وإن حجر الزاوية في انعتاق الأمة وإقامة الخلافة بعد وعي الأمة على الإسلام هو إيجاد القوة التي تسند القيادة الواعية للأمة لتستلم الحكم أي أن تنصر ثلةٌ من المؤمنين الأقوياء من قادة وضباط الجيوش الأمةَ، بإعطائهم النصرة لحزب التحرير لإقامة الخلافة. ودور أفراد الأمة وواجبهم هو أن يحرضوا أبناءهم في الجيوش ليقفوا في صف أمتهم ويحذروهم من غضب الله وسخطه ويمنعوهم من مشاركة الحكام في حربهم للإسلام خدمة لأسيادهم في بلاد الكفار.


فحزب التحرير يقول للثورة في مصر: خلاصك بالإسلام صافيا نقيا، وإياك ثم إياك أن ترضي براية عمية علمانية بستار الدولة المدنية، بل اجعلي رايتك واضحة؛ لا إله إلا الله محمد رسول الله، وتحدي العالمين بنظام الخلافة منهاجا ونظاما للحكم. ولا تأمني جانب الكفار المستعمرين واقطعي كل صلة بهم وانبذي كل من يتصل بهم كائنا من كان. ويدعو الثورة في مصر لتقول معه لأجناد مصر ولضباط مصر الأتقياء: لقد آن الأوان أن توقفوا أيدي العبث بمصيركم ودماء أمتكم، إنكم تحملون أرواحكم بأيديكم فلا تقدموها قرابين لأمريكا وخدمة لمصالحها بل تاجروا بها مع الله، لقد آن لكم أن تكسروا حاجز الخوف وتطلقوا ثورة جيوش الأمة كما أطلقت تونس ثورة الأمة. انتظموا يا أتقياء ضباط مصر وتكتلوا وانصروا حزب التحرير.


إننا في حزب التحرير نستبشر بأن الخلافة الراشدة على منهاج النبوة قد أظل زمانها بإذن الله، وإننا على يقين من أن مخططات الكفار لإجهاض عودتها ستؤول بالفشل؛ فالدولة المدنية الديمقراطية دفنت بمصر، ورآها كل ذي بصر وبصيرة والخلافة الوهمية إلى زوال. لقد بشرنا رسول الله ﷺ أن بعد الحكم الجبري ستكون خلافة راشدة على منهاج النبوة يرضى عنها ساكن السماء وساكن الأرض وستكون بإذن الله كذلك. وها هي أركان أنظمة الحكم الجبري تتهاوى ولن تؤول بإذن الله إلا إلى الخلافة الراشدة على منهاج النبوة خلافة الرحمة والعدل والخير والبركة.


وإننا نجدد الدعوة لأمتنا وللضباط الأتقياء بمصر وغيرها أن يكونوا من بناة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة ومن العاملين لها وأن يقدموا أرواحهم الطاهرة ودماءهم الزكية لله، لا أن يهبوها لأمريكا وحلفها الصليبي.


هذا ما يصل حزب التحرير ليله بنهاره لتبليغه للأمة ولضباطها الأتقياء، وهذا ما شهد الدكتور حاكم المطيري في كتابه أن الحكام يجهدون في منعه.


﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾



كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
محمد عبد الله

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi