المأزق الفرنسي والغربي في مواجهة الإسلام السياسي
October 31, 2020

المأزق الفرنسي والغربي في مواجهة الإسلام السياسي

المأزق الفرنسي والغربي في مواجهة الإسلام السياسي

لقد تكرر انتهاك دول العالم لمقدسات المسلمين، تارة بوصم الإسلام بالتطرف والإرهاب، وأخرى بإحراق القرآن الكريم، وثالثة بشتم النبي الكريم محمد ﷺ وتصويره بأشكال مهينة ومستفزة، وتارات أخرى بغير ذلك. ومن ذلك ما يشهده العالم اليوم من إظهار فرنسا ورئيسها ماكرون حقداً كبيراً على الإسلام وتأييداً لانتهاك مقدساته، والتذرع لذلك بحرية التعبير. ما أدى إلى ردة فعل غاضبة عند المسلمين، صمتت خلالها معظم الأنظمة القائمة في بلاد المسلمين، بل إنّ بعض المؤسسات الدينية أيدت فرنسا في حربها على الإسلام، كرابطة العالم الإسلامي التابعة لنظام آل سعود، والتي لا يفتأ رئيسها محمد عبد الكريم العيسى، يعلن حربه على الإسلام السياسي، ويحرِّض على استئصاله من فرنسا ومن كل مكانٍ في العالم، كما ورد في موقع آر تي عربي.

هذا الأمر قديم وجديد، ويزداد انتشاراً وتكرراً، ما يدل على أن الصراع بين الإسلام والكفر يحتدم، وجبهاته تزداد اشتعالاً، وهو يشير بقوة إلى الرعب الذي تعيشه فرنسا والغرب عموماً من الإسلام؛ وذلك بسبب الخطر الذي صار يشكله المسلمون نتيجة صحوتهم على الإسلام بوصفه عقيدة عقلية وسياسية وروحية، يخاطب كل الناس ويحكم في كل أعمالهم وعلاقاتهم، ويقنع العقل وتقبل عليه النفس، ما يشكِّل خطراً على وجود النظام الغربي الرأسمالي. ويتفاقم هذا الخطر لأن المسلمين يزدادون بنسب أكثر من غيرهم، وتتجاوز أعدادهم المليارين. إضافةً إلى أن أوروبا، وفرنسا بشكل خاص، لا تستغني عنهم كطاقة بشرية. فإذا لم يتخلّوا عن التوجه السياسي الإسلامي، ولم يندمجوا في الحياة الغربية، فإنّ هذه العوامل تتضافر لتهدد بتحول أوروبا إلى الإسلام، ناهيك عن عودة الدولة الإسلامية. هذا هو باختصار لبُّ أسباب الحرب العالمية المعلنة على الإسلام، وأسباب الإسلاموفوبيا التي يثيرها قادة الغرب ودهاقنته ويؤججونها بشكل عالمي. وعلى ذلك، فإن هذه الأعمال والمواقف، الفرنسية وغيرها، تندرج في خانة الخوف من ازدياد انتشار الفكر السياسي الإسلامي وعودة الإسلام والخلافة إلى الميدان الدولي.

فهذا الاعتداء والاستفزاز، وإن كان حدثاً يمرّ، هو مؤشر إلى حقيقة ثابتة، هي الصراع الدائم بين الإسلام والكفر. وهو الصراع العقدي والسياسي بين الإسلام وأمته من جهة، وبين الكفر وكل دوله من جهة أخرى، سواء في بلاد الكفر أو في بلاد المسلمين. لذلك، ينبغي بيان واقع هذا الحدث وأمثاله بوصفه جزءاً من صراع مستمر، ومحطةً على طريق التغيير المنشود، كما ينبغي فهم تفاصيل هذه المحطة، لإحسان البناء عليها للعبور إلى المحطة التالية.

مع بدء الصحوة الإسلامية خلال النصف الثاني من القرن الماضي، وازدياد إدراك المسلمين لتناقض أفكار الإسلام، مع أفكار الغرب العلمانية، تنبه حكام الغرب إلى ظهور هذا التوجه، الذي يتناقض مع الأفكار الغربية. ومع إدراكهم لخطره على نفوذهم وهيمنتهم، فقد كانوا، بادئ الأمر، واثقين من أنهم يستطيعون الالتفافَ عليه وتطويعه.

لم تكن ثقتهم هذه مبنيةً على أوهام، وإنما كانت نتيجة تجارب وخطط لطالما نجحوا فيها، منها أعمال ضخمة، كهدم الخلافة، وما تبع ذلك من تداعيات كارثية. وبالفعل، فقد نجح مكرهم حيال الكثير من التوجهات التي احتووها وسخروها لغاياتهم، بل جعلوها عائقاً في طريق العمل الإسلامي، وحرباً على الاتجاه السياسي الهادف والملتزم.

ولكنهم لم يتمكنوا من القضاء على هذه الصحوة، فقد ظل في الأمة مَنْ تفشل معهم محاولاته، ولا يقعون في حبائل مكره، مصداقاً لقول النبي ﷺ الذي رواه مسلم: «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى الْحَقِّ، لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ، حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ وَهُمْ كَذَلِكَ».

وقد ازداد خطر هذا التوجه الإسلامي حتى صارت مواجهته استراتيجيةً عند الدول الكبرى، وبخاصةٍ بعد أن صارت له جذور في البلاد الغربية نفسها، حيث نبت هناك من يؤمن به من المسلمين الغربيين أنفسهم. وهذا بنظر حكام الغرب والقائمين على مجتمعاته وأنظمته نذير خطر كبير، لأنه يستفز العقول ويحرض على النظر والتفكير، وهذا ما يقضّ مضجع كلِّ طاغية.

لقد نما لهذا التوجه نبتات داخل تلك البلاد، معقل الرأسمالية وآلياتها وأدواتها. ولذلك انتفض طواغيتهم يحذرون من خطر داهم، يهدد طريقتهم في العيش التي أعلنوا تمسكهم بها بأشدّ من تمسُّكهم بالحياة. لقد شعروا بخطر انكشاف أمرهم، وهم أول العارفين أنهم كذابون مضلون، كما كان يَعرف فرعون أنه كذابٌ مُضِلٌ، وأنهم يتبجحون تبجحاً، كما كان يعرف فرعون أنه ليس إلهاً. وأدركوا أنهم إذا لم يقضوا على هذا التوجه الإسلامي فسيقضي عليهم؛ لذلك اتخذوا القضاء على هذا التوجه قضية مصيرية، يعتمدون لأجلها أي وسيلة ويدفعون أي ثمن. فالرأسمالية هي طريقتهم للتأله، وأدواتها هي بالنسبة لهم سحرةُ فرعون وجندُه في الخداع والتضليل، والمحافظة على التسلط والتأله.

لقد باشروا إلى تحقيق هذا الهدف، وكرروا محاولاتهم، ولكنهم كانوا في كل مرةٍ يفشلون. فمنذ عقود، وأمريكا تغيِّر استراتيجياتها في محاربة التوجه الإسلامي؛ وقد استعملت أقوى أسلحتها في المكر والتضليل وفي أعمال الإبادة الوحشية، واستبدلت خططاً بأخرى، ولكن ذلك كله فشل. وهذا ما حيّرَ حكامَ الغرب ومفكريه وأفقدهم ثقتهم بمواجهة الإسلام، وأورثهم شعوراً بالعجز عن القضاء عليه. فاستنفروا الغرب والعالم كله لمواجهته، وأطلقوا عليه أسماء التطرف والإرهاب والإسلام السياسي و(الإسلَمِزم)، و(الإسلاموية)، وأثاروا ضده الحقد والرعب والإسلاموفوبيا...

ولقد أثبت الغرب في هذا الصراع أنه ليس على شيء، لأنه ناقض الأفكار التي يتغنّى بها ويدعو إليها، فداس فكرة الحريات العامة، وأهدر حقوق الإنسان، وخلتْ أعماله تجاه الإسلام من أي أثر لحوار، أو قبول للرأي الآخر، بل كانت أعماله كلها مكراً وخططاً مخابراتية وأمنية وتجسساً طال كل المسلمين في بلاد الغرب، وفبركة قصص تطرف وصناعة إرهاب، يتحدثون عن أخطاره ويضخمونها، ليسوغوا بذلك حربهم على الإسلام والمسلمين.

تتعذر الإحاطة بجبهات الحرب الغربية على الإسلام والمسلمين. وهي في حقيقتها حرب عالمية، تقودها أمريكا بحكمِ قيادتها الحضارية والسياسية للعالم الغربي، وتساهم فيها كل دول أوروبا وفي مقدمتها فرنسا، والدول القائمة في العالم الإسلامي أيضاً. وقد جعلت أمريكا محاربة الإسلام من مسؤوليات الأمم المتحدة، فاتسعت دائرة هذه الحرب وكبرت تكاليفها، وكلفت المسلمين الكثير من الدماء والهدم، فضلاً عن انتهاك الحرمات والمقدسات. وكلفت دول الغرب أيضاً، وفي مقدمتها أمريكا، الكثير من الأموال والجهود والخسائر في شتى جبهاتها.

إن الذي يقض مضاجع الغرب هو فشل سياساتهم وحملاتهم للقضاء على الإسلام، وهم يقفون اليوم وجهاً لوجه مع فشلهم، وتراودهم أفكار استحالة القضاء على الإسلام السياسي، وبخاصة أنّ الباحثين المتخصصين عندهم بمئات الألوف، ومراكز الفكر والدراسات عندهم بالآلاف، وإمكاناتهم المالية والعسكرية ضخمة جداً، وهيمنتهم السياسية تجعلهم أصحاب السيادة والسلطة على كل دول العالم، وكل ذلك مسخَّر لمراقبة المسلمين وحركاتهم واحتوائهم. ومع كل ذلك، فقد فشلوا في تحريف الإسلام أو تنحيته أو القضاء على الإسلام السياسي.

لماذا؟ وأين السر؟ وأين مكمن قوة المسلمين التي تفشل معها كل هذه المحاولات والأعمال؟ وماذا يفعلون؟ ما الحلّ؟

هم لا يعرفون الجواب. وهذا مما يقض مضجعهم، ويدفع ساستهم إلى مناقضة أفكارهم ومبدئهم، وإلى اتخاذ مواقف حاقدة وعصبية وغير متزنة، كمواقف ماكرون وأضرابه وتصريحاتهم. والنتيجة الطبيعية لذلك أن لا يجدوا لمواجهة الإسلام والمسلمين إلا استعمال القوة الغاشمة، والترويض القسري، والخداع والمغالطات، وفرض القوانين والتشريعات التي تُلزم المسلمين بمخالفة دينهم، وهم يجترحون برامج لهذا الغرض، ووسائل للترغيب والترهيب. ورغم كل ذلك، تفاجأوا بأن التوجه الإسلامي أقوى من مكرهم، وأن هذه الضغوط زادت المسلمين رفضاً للاندماج في الغرب، وإصراراً على القضاء على نفوذه في بلادهم. ويدرك العارفون في الغرب أنهم أمام معضلة، والأصح أنهم يقتربون من حافة هاوية، أي أنهم في أزمة مستعصية وتتفاقم، وهذا ما أصابهم بصدمة ورعب، ودفعهم إلى الصراخ تحذيراً وخوفاً، وكأنهم يطلبون النجدة، ولكن مِمَّن؟!

هذه هي الصورة العامة لواقع الغرب في مواجهة صعود الفكر السياسي الإسلامي اليوم. ويقتضي تمام بيانها الإشارة إلى ظهور توجه آخر عند بعض المفكرين في الغرب، يعبِّر أصحابه عن مدى الادعاء والخداع والفبركات في تعامل سلطاتهم الغربية مع المسلمين، فيخرج هؤلاء في هذه الأجواء المحمومة ليحذِّروا من هذه السياسات. ومما يطرحونه ويخاطبون به مجتمعاتهم الغربية وأصحابَ القرار فيها: إنّ التطرف الذي تتهمون المسلمين به، أنتم من يصنعه، والإرهاب الذي تثيرون الخوف منه، أنتم من يمارسه ويغذيه، وجيوشكم وأجهزتكم الأمنية والمخابراتية هي من ينفـِّذه، وإنّ الصراخ الذي تملأون أرجاء الأرض به، محذِّرين من أن الإسلاميين قادمون، وتصويركم لهم كأنهم أشباح، وتضخيمكم لأخطارهم، والإسلاموفوبيا التي تثيرونها وتُلهبونها، لتتذرعوا بها لسحق المسلمين وإهدار حقوقهم وكراماتهم، وتسميتَكم تطلعات المسلمين للتحرر من الظلم والقهر تطرفاً وإرهاباً، هذا كله هو ما سيؤدي إلى قدوم المسلمين الذي تخشونه، وسياساتُكم هي التي ستجعلهم يغـُذون السير للوصول.

هذا الواقع يؤكد أن الغرب مأزوم بسبب فشله المتعاقب في مواجهة الإسلام، وأنّ فرنسا مأزومة بسبب فشلها في دمج المسلمين، وفي تحريف الإسلام بإنشاء (إسلام فرنسي)! ويُتوقع أن تُغذِّي الخلافات الغربية الداخلية انقسامَ المجتمعات الغربية إزاء التعامل مع المسلمين، لتزيد الغرب تأزماً وإحباطاً. وهذا مما يفتح المجال للمتصدرين للعمل الإسلامي، لزيادة نشاطاتهم ومجالات دعوتهم، برسم مشاريع وخطط إضافية لأعمال الدعوة، ولتقديم مواضيع وأفكار يخاطبون الغربيين بها، ولغذِّ السير وحشد الطاقات على جبهات الصراع بين الإسلام والغرب.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمود عبد الهادي

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi