الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه
February 14, 2021

الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه

الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه


في آذار/مارس 1924م استطاع الغرب الكافر، وبأيدي الخونة من العرب والترك هدم الخلافة؛ أم المسلمين الرؤوم، تلك الدولة التي أسسها النبي ﷺ ثم قادها الخلفاء الراشدون من بعده، ثم تعاقبت العصبات القوية تحكم في ملك عضوض تقيم الدين وتحمله إلى العالمين في خلافة منقوصة، مجروحة لكنها توحد المسلمين، وتذود عن حياضهم ومقدساتهم. ثم تكالبت عليها قوى الشر وخونة الداخل حتى أسقطوها، وفرقوا حكمها وبلادها إلى دويلات كرتونية لا حول لها ولا قوة، دويلات خاضعة ذليلة لعدوها، قاهرة لشعوبها، استباحت مقدسات الأمة وأرضها وكرامتها، وثرواتها في أكثر من ست وخمسين دويلة، وما زال حبل التمزيق على الجرار، ولا يزال يتسلط الحكام العملاء على رقاب الأمة، وهم غارقون في الفساد والإفساد. ففي تقرير لمجلة فورين بوليسي في سنة 2011م أشارت إلى أن ثروة العائلة المالكة في السعودية بلغت 1.4 تريليون دولار، أما ملك المغرب 5.7 مليار دولار، وأن أغنى الرؤساء في العالم هم من حكام المسلمين.


خرب هؤلاء الحكام البلاد وقتلوا العباد في أفغانستان وليبيا وسوريا واليمن والعراق والسودان وغيرها حيث قتل أكثر من 2 مليون شخص في حرب جنوب السودان، و300 ألف في حرب دارفور و384 ألف قتيل في سوريا، وبحسب تقرير المرصد السوري في 2020م، فإن العدد بلغ 585 ألف قتيل. وأفقر هؤلاء الحكام البلاد والعباد، حيث جعلوا ثروات الأمة في يد الكافر المستعمر، فهي عصية على أبناء المسلمين، ولا يسمح لهم بأخذ نصيبهم منها، وإن امتدت يدهم إليها تغتالهم يد الغدر والخيانة، فانتشرت البطالة حتى وصلت مستويات مخيفة، وأصبحت الحياة جحيماً لا يطاق، فكثرت هجرة الشباب فراراً من الفقر والقهر والظلم، وقدر عدد المهاجرين في استطلاع أجرته شبكة الباروميتر العربي لصالح البي بي سي عام 2019، أن نصف عدد الشباب الذين تقل أعمارهم عن 30 سنة يرغبون في الهجرة، فمنهم من ابتلعتهم رمال الصحراء، أو مياه البحار، ومن عبر منهم ارتمى في أحضان مجتمعات الشر والرذيلة، فكان حالهم كالمستجير من الرمضاء بالنار... وكثرت حالات الطلاق بسبب غياب الزوج، أو عدم القدرة على الإنفاق.


واتباعاً لشهوة السلطة والحكم، قام هؤلاء الحكام الرويبضات بكل رذيلة، وذبحوا كل فضيلة مهراً لكرسي الحكم، وأيضاً من قبيح فعالهم إثارة النعرات العنصرية والقبلية، وإشعال الحروب الطائفية والمذهبية، استجابة لكيد الكافر المستعمر وخطته الجهنمية في إضعاف الأمة الإسلامية وإفقارها، تمهيدا للقضاء عليها، حيث قدم اليهودي برنارد لويس الملقب بسياف الشرق الأوسط، قدم في جلسة سرية للكونغرس الأمريكي سنة 1983م خطة لتمزيق بلاد المسلمين تقضي بتقسيم المقسم، وتفتيت المفتت في اتفاقية سايكس بيكو، عبر إثارة الحروب العنصرية والقبلية والمذهبية، تفضي إلى رسم حدود جديدة لدول جديدة، عرفت فيما بعد بحدود الدم؛ دماء المسلمين على يد بعضهم بعضا (السودان، اليمن، العراق، ليبيا...).


أما القضاء على الأمة الإسلامية، فلا يكون بإبادة المسلمين، فهذا لن يكون، رغم حروب الإبادة التي تمارس ضد المسلمين في العالم (البوسنة والهرسك، الروهينجا، الإيغور، أفريقيا الوسطى، الحروب الداخلية)، وإنما يكون بالقضاء كذلك على سر وجودها وبقائها بوصفها أمة إسلامية تملك عقيدة سياسية كما هي عقيدة روحية. فإن حيوية الأمة، والسبب في أنها عصية على الكافرين وقيمهم هو عقيدتها سر حياتها، إذ إن العقيدة الإسلامية جاءت بمفاهيم عن الحياة، وقدمت أنظمة لجميع شئون الحياة، لذلك تصطدم وتتضارب مع الحضارة الغربية، حين يحاول الغرب إدخالها إلى بلاد المسلمين، بل الحضارة الغربية تنهزم الآن في الداخل الأوروبي وفي قلب أمريكا أمام الحضارة الإسلامية بعد أن عجزوا عن دمج أبناء المسلمين داخل مجتمعاتهم، بل بدأ التحول نحو الإسلام، الدين الأكثر انتشاراً في العالم رغم غياب دولة تطبقه وتحمله إلى العالم.


أصبح الإسلام بعبعاً يخيف الرأسمالية الخبيثة، فبدأت بتجييش جنودها لتخويف شعوبها من الإسلام، وذلك بوصفه بالعنف والقتل والهمجية فيما يعرف بالإسلاموفوبيا، أو (الإرهاب الإسلامي)، وبخاصة بعد أحداث 11 أيلول/سبتمبر 2001، والتي كانت من أعظم ذرائع الهجوم العسكري على البلاد الإسلامية في العصر الحديث، حيث عبر الرئيس الأمريكي حينها جورج بوش عما في نفسه فأعلن أنه يقوم بحرب صليبية ضد البلاد الإسلامية، فاستنفرت الحكومات الغربية أجهزتها الأمنية والاستخباراتية لمراقبة أنشطة المسلمين، والتجسس على تحركاتهم، ووضعت المساجد والجمعيات تحت المراقبة والتتبع، بل حتى في بلاد المسلمين وضعت الدول الغربية استراتيجيات لمواجهة الإسلام بما يسمى مكافحة الإرهاب والتطرف.


أيها الحالمون، النائمون على خطوط النار الأمامية، أيها المسلمون أفيقوا، فإنكم في خضم حرب ضروس لاستئصالكم والقضاء على دينكم وهويتكم، فقد قال الأمين العام لحلف شمال الأطلسي عند انهيار الاتحاد السوفيتي: "لم يبق أمامنا من عدو بعد سقوط الاتحاد السوفيتي إلا الإسلام".


وفي شباط/فبراير 2015م، عقد الرئيس الأمريكي الأسبق باراك أوباما مؤتمرا في واشنطن لمكافحة التطرف والإرهاب، حيث أعلن فيه أن أمريكا، كما تخوض حرباً في البر والبحر والجو، فإنها تقود حرب العقول والأفكار، وهو ما تمخض عنه لاحقاً، إبان زيارة ترامب المشئومة إلى بلاد الحرمين، إنشاء مركز (اعتدال) لمكافحة الإرهاب، والذي أعلن عنه وزير الخارجية الأمريكي حينها تيلرسون سنة 2017م، ويهدف إلى تغيير المناهج والكتب الدينية، وإعداد وتدريب الخطباء والأئمة والدعاة على الطريقة الأمريكية وبالإسلام الأمريكي، حيث قال رئيس وكالة المخابرات المركزية الأمريكية جيمس وولسي في 2006م "سنضع لهم إسلاما يناسبنا، ثم نجعلهم يقومون بالثورات، ثم يتم انقسامهم عن بعض بنعرات عصبية، ومن بعدها قادمون وسوف ننتصر".


وفي 2020/12/25 دعا وزير الشئون الدينية والأوقاف السوداني نصر الدين مفرح، بالإسكندرية ضمن افتتاح معسكر أبو بكر الصديق التثقيفي للأئمة السودانيين والمصريين، دعا الوزير الدارسين لانتهاج مبدأ الوسطية والاعتدال للتصدي للغلو والتطرف، ﴿وَلَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا الْحُسْنَى وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ﴾.


إن الحرب على الإسلام والقرآن والنبي ﷺ مستمرة، وبأشكال مختلفة، منها حرق القس الأمريكي تيري جونز نسخة من المصحف الشريف بكنيسة بولاية فلوريدا في آذار/مارس 2011، ثم قيامه بمسيرة ضد الجهاد والشريعة في نيسان/أبريل 2011، وكذلك فلم (فتنة) للنائب الهولندي الذي تم بثه في 2008 الذي هاجم فيه القرآن الكريم وانتقد فيه ما أسماه أسلمة أوروبا.


وفي عام 2012 الفلم المسيء لمقام الرسول ﷺ، وكذلك الرسوم المسيئة للنبي الكريم... وأيضاً صور القتل والتنكيل بالمسلمين... كلها تهدف إلى هزيمة المسلمين النفسية وكسر عزيمتهم وكبريائهم حتى يبقوا عبيدا خاضعين.


والآن يمكن أن نسأل بوضوح ماذا خسر العالم بغياب الخلافة وسيطرة الرأسمالية؟


1- خسر العالم الطمأنينة:


- ففي الحرب العالمية الثانية قتل أكثر من 70 مليون نسمة جراء الجشع الاستعماري، ومنذ العام 1945 عاش العالم أكثر من 250 استخداما للقوة العسكرية، وكانت نسبة 92% منها حروباً بين دول العالم الثالث.


- استعمال أسلحة الدمار الشامل (هيروشيما، ناجازاكي، العراق، البوسنة والهيرسك) حيث الإبادة والتشوهات، وما زالت الأجنة والمواليد يولدون بتشوهات خلقية.


- التجسس والمراقبة حيث لا خصوصية ولا كرامة.


2- خسرت الشعوب حقها في التعبير عن إرادتها في اختيار من يحكمها، وفي التمتع بثرواتها:


- تم فرض الديمقراطية حيث يتلاعب أصحاب الأموال بالشعوب وتزييف إرادتها بالديمقراطية الكاذبة، فباسم حكم الشعب يقوم أصحاب الأموال بتمويل العمليات الانتخابية والتلاعب بمشاعر الناس وتسخير الإعلام المأجور بتلميع من يريدونه ثم سَوق العامة لصناديق الاقتراع كالغنم. وقد انكشفت تلك الحقيقة عندما رأى الناس حكاماً مثل ساركوزي، وترامب، وبلير، على رأس أعرق وأكبر الديمقراطيات في العالم، فخرج الناس لحرق مراكز الاقتراع في فرنسا، واقتحموا البيت الأبيض رفضاً للانتخابات ونتائجها، ووُصف بلير بعميل الأمريكان.


- في العام 2010 عقب الأزمة المالية العالمية حيث يولد النظام الرأسمالي الأزمات، خرجت ألف مدينة في أكثر من 81 بلدا في العالم تطالب بالانعتاق السياسي من الرأسماليين، وبحق الشعوب في اقتسام ثرواتها، وتطالب بسقوط الرأسمالية وزيف الديمقراطية.


والسؤال الذي يطرح نفسه الآن: هل من أمل لشعوب الأرض للانعتاق من سيطرة الرأسمالية؟


نعم إن عودة الإسلام إلى السياسة الدولية، وإلى معترك الحياة هو الأمل الوحيد، بل هو الأوحد في القضاء على الرأسمالية المتوحشة، وانعتاق شعوب الأرض من الاستبداد والاستعباد، وذلك لن يكون إلا بعودة الخلافة من جديد لتشرق الأرض بنور ربها، فتبدد عهود الظلم والاستبداد والاستكبار العالمي لدول الشر، لذلك فقد جندت الدول الاستعمارية جيوشاً من العملاء والخونة المضبوعين بالثقافة الغربية في بلاد المسلمين للحيلولة دون قيام الخلافة، والله سبحانه يقول: ﴿وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ﴾.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
ناصر رضا
رئيس لجنة الاتصالات المركزية لحزب التحرير في ولاية السودان

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi