عقد من الحصانة تلا مجزرة أنديجان
May 09, 2015

عقد من الحصانة تلا مجزرة أنديجان

عقد من الحصانة تلا مجزرة أنديجان

أزيز الرصاص من رشاشتين مثبتتين على مركبة مدرعة ويصدران صوتا مرعبا.. جنود مستلقون على الأرض ويطلقون النار.. كان المشهد فظيعا والناس تصيح.. نساء يصحن: "لا تصوبوا، لا تصوّبوا"!. ليس هذا بمشهد في معركة، بل رواية السيد "لوتفولو شمسدينوف" على مجزرة أنديجان وهو أحد شهود العيان في الفيديو الذي أطلقته منظمة هيومن رايتس ووتش ونشرته بشكل موسع بتاريخ 2015/5/7. هكذا انهال الرصاص كالمطر على المعتصمين في ميدان بابور في أنديجان في يوم 13 أيار/مايو 2005 حينما أطلقت القوات الحكومية الأوزبيكية النار على آلاف المتظاهرين المتجمعين في الساحة المركزية في أنديجان في شرق أوزبيكستان بعد إخراج المسجونين من سجن أنديجان من قبل مجهولين في ظروف غامضة. خرج المسجونون وخرج أهالي المعتقلين للميدان العام معترضين على إساءة الأمن لهم ولأبنائهم وتردي أحوال البلاد والعباد بينما انتشرت إشاعات أن كريموف سيأتي للتحدث معهم. حضر الطاغية ولكن خلسة وبدلاً من رعاية شؤون الناس نصب غرفة عمليات وأمر قواته بإطلاق النار على الحشود في الميدان بشكل عشوائي إمعاناً في الانتقام وتنفيذا لأمر دبر بليل.


حاول سكان منطقة الميدان أن يحقنوا دماء النساء والأطفال وفتحوا بيوتهم وهم يصيحون "أوقفوا إطلاق النار، لا تقتلوا النساء" ولكن لا حياة لمن تنادي! لم يكن الغرض هو فض الاعتصام بل الانتقام وارتكاب مذبحة ترمي بظلالها على مستقبل المنطقة. لقد لاحق الجنود الناس في الأزقة الضيقة وقاموا بتصفية الجرحى ثم غسلوا الشوارع من شلال الدماء لكن هيهات أن يُغسل عارهم.


مذبحة أنديجان جريمة مكتملة الأركان، جريمة مع سبق الإصرار والتدبير، جريمة دنيئة تبرأ منها الإنسانية. لقد ترك الطاغية وزبانيته الطرق المؤدية لميدان بابور مفتوحة ميسرة حتى منتصف النهار وهيأ مسرح الجريمة بدهاء وخبث، ثم طوق المكان بالعسكر والعتاد ونفذ جريمته الشنعاء فقتل المسلمين المخلصين ولم يستثن الأطفال والنساء والشيوخ العزل فصفّى الآلاف في يوم واحد.


صور الحشود قبل يوم المذبحة تظهر النساء والأطفال مصطفين مترقبين على الرصيف وعلى امتداد البصر، وفي الرصيف المقابل وقف الرجال شبانا وشيوخا وهم عزل. أُطلق الرصاص بشكل عشوائي فلم يبق من هذه الجموع المؤلفة سوى بقع دماء على الإسفلت وأحذية أطفال ونساء وبعض الجثث والأشلاء وقصاصات ورق مبعثرة. مرت الحادثة دون معاقبة وصمت العالم عن أحداث أنديجان بعد أن نشر الطاغية الأكاذيب وادعى أن الأحداث كانت تمرداً مسلحاً من "جماعات إسلامية متطرفة". أكاذيب لا تنطلي على أحد لأن الأمر برمّته لم يتجاوز كونه مخططا دمويا مكشوفا لتصفية الأصوات الصادقة لحملة الدعوة الذين يزلزلون الأرض تحت عروش الطغاة دون أن يطلقوا رصاصة واحدة، يخوضون غمار الصراع الفكري والنضال السياسي تأسيا بالهادي الأمين، يحملون الإسلام ويخاطبون حب الأوزبيك للإسلام وتعطشهم لشرع الله والحكم الرشيد والتحرر من نظام تميز بالفساد والإفساد والظلم. لم يحاربهم الطاغية إلا لأنهم يحملون الإسلام فكرة يهتدون بها وطريقة تسيِّر أمور حياتهم. لقد قام بتصفيتهم لأنهم يريدون شرع الله وغيره ردّ. كريموف الكاره للإسلام رد على دعوة الحق بمثل مقولة قوم لوط ﴿فَمَا كَانَ جَوَاب قَوْمه إِلَّا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوا آل لُوط مِنْ قَرْيَتكُمْ إِنَّهُمْ أُنَاس يَتَطَهَّرُونَ﴾ ولكن الفارق أنه أمعن في الحقد على الإسلام فأبى إلا أن يشفي غليله ويخرجهم منها جثثا محمولة.


قتل كريموف المسلمين المحتشدين في الميدان ومن بينهم جموع غفيرة من شباب حزب التحرير الذين أرق عملهم في آسيا الوسطى مضجع الطاغية كريموف (كما أرق مضجع الطغاة في الدول المجاورة بعد أن انتشرت الدعوة للإسلام كمبدأ انتشار النار في الهشيم). قتل حملة الدعوة وذويهم حتى يأمن المعارضين ويكمم الأفواه.. قتلهم بدم بارد ثم خرج كالثعلب في ثياب الواعظين شاكيا عبث الإسلاميين وقال للناس "كيف يُتصور أن آمر بقتل شعبي العزيز؟"! كلامه كذب وافتراء!! وأمّن من بعده وزير خارجيته إبليس السفاح "ذاكر ألماتوف" وهو يتباهى ببلاهة كالطاووس بإنجازات القوات الأوزبيكية ومهارتها في السيطرة على العصيان المسلح.


استيقظت المدينة وفي كل بيت عزاء وتحولت المدينة العامرة لمسرح جريمة وملأت الجثث الشوارع بينما اختفى عدد كبير من الجثث في ليلة الجريمة حينما حاول زبانية النظام إخفاء آثارها المروعة، وارتوى الإسفلت بالدماء الزكية. جلس الناس أمام البيوت في صمت بينما خرج البعض للميدان وهم يصيحون في قهر وحرقة "أيها القتلة". هذا من جهة ومن جهة أخرى ندد هواة التنديد بما حدث وشجبت الدول الكبرى استهداف المدنيين العزل (عدا الصين وروسيا) وطالبت الدول المنددة بتحقيق دولي حول أحداث يوم 2005/5/13 إلا أن كريموف سخر من هذا الطلب ورفضه بشدة معتبرا ذلك تطفلاً في شأن أوزبيكستان. لم تقم هذه الدول الكبرى بما يُلزم أوزبيكستان بالتحقيق الدولي المطلوب أو محاسبة الجناة فوفر هذا الصمت الدولي حصانة لكريموف وزبانيته لعقد من الزمان.


نشرت الـ هيومن رايتس ووتش في 2015/5/7 تقريرا جديدا عن أحداث أنديجان اختارت له عنوان "عقد من الحصانة تلا مجزرة أنديجان" ذكرت فيه: "ونحن نقترب من الذكرى 10 لمجزرة أنديجان في أوزبيكستان، ينبغي على الاتحاد الأوروبي والولايات المتحدة ودول أخرى أن تدعو لمحاكمة المسؤولين عنها ومعاقبتهم على الانتهاكات الأخرى لحقوق الإنسان في ذلك البلد". واللافت أن هذا التقرير كغيره وإن كان يدين الطاغية كريموف ويظهر مأساة أهل أوزبيكستان مع هذا النظام المستبد، إلا أنه لا يحتوي على أي شيء جديد بل يكرر المطالب السابقة في أن تأخذ الدول الغربية على يد هذا الظالم وكأن عقدا من التعامي عن جرائم كريموف والرجاء في من ليس منه رجاء لم يكفهم. ألم يتراءَ لهذه الهيئات حقيقة الموقف الدولي تجاه أوزبيكستان والطاغية كريموف وأنه يخاطبهم باللغة التي يريدونها فيقول لهم وداوني بالتي كانت هي الداء! يصنع الإرهاب ويدعي قمعه ويتظاهر بأنه السد المنيع أمام التطرف والإرهاب بينما هو أصله وفصله!


صورة كريموف الزعيم الحكيم حليف الغرب في الحرب على الإرهاب مغايرة لكريموف السفاح الراعي الرسمي للإرهاب في أوزبيكستان والطاغية الذي لا يعترف بخطوط حمراء في التعذيب والقتل والتشريد. وعلى سبيل المثال أشار فيديو منظمة هيومان رايتس ووتش الأخير لقصة نسيبة (اسم مستعار) زوجة أحد اللاجئين من أنديجان حيث ذكرت أن السلطات تتحرش بها وتخضعها لتحقيق شهري وتهددها بأنها سترغمها على العمل في الدعارة إن لم تتعاون معهم. ذكرت نسيبة أيضاً أن عددا من أقاربها تم القبض عليهم واعتقل قريب آخر بعد عودته من الخارج وتصديقه لوعود الحكومة بالعفو عنه بعد أن شارك في الاعتصام الذي سبق مذبحة أنديجان. تم اعتقاله بعد يوم واحد من وصوله ثم توفي وهو قيد الاعتقال.


لم يكن تقرير هيومن رايتس ووتش هذا هو الأول حول جرائم كريموف الحاقد على الإسلام وأهله ولن يكون الأخير، فقد نشرت الهيومن رايتس ووتش في 2005/9/20 تقريرا مكونا من 73 صفحة للتوثيق لعمليات القمع الواسعة التي شهدتها البلاد بعد مذبحة أنديجان وحمل التقرير المكون من 73 صفحة عنوان "دفن الحقيقة: أوزبيكستان تعيد كتابة رواية مذبحة أنديجان" وتعرض التقرير للحملة الوحشية التي تقوم بها الحكومة الأوزبيكية من أجل ترويع الناس وإخفاء آثار مذبحة أنديجان عبر إرغام الناس على الاعتراف بأنهم ينتمون لمنظمات دينية متطرفة وأن الاحتجاجات لم تكن سلمية والمتظاهرين كانوا مسلحين. وذكرت فيه هولي كارتنر، مديرة قسم أوروبا وآسيا الوسطى في منظمة هيومن رايتس ووتش "لقد تابعنا عمليات القمع السياسي المستمر في أوزبيكستان على مدى سنوات عديدة، ولكن الذي مورس بعد أحداث أنديجان لم نشهد له مثيلاً. فبدلاً من ملاحقة مرتكبي المذبحة، تحاول الحكومة الأوزبيكية أن تتنصل من المسؤولية وأن تخمد أصوات الشهود".


نعم لقد تبع مذبحة أنديجان مأساة الناجين من أنديجان، مأساة مستمرة ليومنا هذا، شُتتت الأسر ورُوعت النساء وضاقت الأرض على العباد في دولة بوليسية لا تعرف سوى لغة الترهيب والابتزاز. تبع المذبحة حملات ملاحقة واستجواب، جرائم قتل وهتك للأعراض وتهديد النساء الناجيات بالاغتصاب أو باغتصاب بناتهن، وسلسلة جرائم شيطانية لإخفاء آثار جريمة مذبحة أنديجان. ولم يقف الأمر داخل حدود أوزبيكستان بل حاول النظام أن يستدرج الناجين من المذبحة وكل من له صلة وطلب من الفارين أن يعودوا للبلاد، فنكل بهم وجعلهم عبرة لمن يعتبر. حاول إخفاء شهادات الناس كما أخفى الجثث ليلة المذبحة، حتى إن الكثيرين لا يعرفون عن أولادهم إن كانوا قضوا في المذبحة وأخفى النظام الجثة أم أنهم مغيبون في سراديب التعذيب لدى الطاغية!!


إن المنظمات الحقوقية ليست بحديثة عهد بكريموف وجرائمه، فقد أزكمت الأنوف ولفتت الأنظار وأشار إليها القاصي والداني، ومن ذلك الخطاب الذي ألقاه السفير البريطاني السابق كريج موري في فريدوم هاوس تشرين الأول/أكتوبر 2002 في طشقند: "أوزبيكستان لا تعمل كدولة ديمقراطية وحادث على عضوين في حزب التحرير ليس حادثا استثنائيا". إنها ليست بغافلة عن نظام وضع مقاييس التعذيب كركن أساسي في بناء وتصميم مراكز الشرطة والسجون وأصبح خبيرا في أساليب التعذيب وانتزاع الاعترافات. وقد نشرت منظمة أمنستي إنترناشونال في 2015/4/14 فيديو عن أساليب التعذيب في أوزبيكستان وذكرت من ضمن هذه الأساليب أن النظام يستغل عمل الأوزبيكيين في الحرف اليدوية ويوظف الإبر وأدوات الحياكة في قلع الأظافر وتشويهها إمعانا منه في الإيذاء والإرهاب.


لم تكن أنديجان الجريمة الوحيدة في سجل كريموف ولكن آثار هذه المذبحة لا زالت تخيم بظلالها على أهل هذه المدينة في وادي فرغانة وتثير رعب الطاغية كما تثير خوف العباد المستضعفين ولن يهنأ لكريموف عيش وهو يعلم أن هناك شخصاً واحداً نجا من الموت وسيبقى يلاحقه.


أخفى الطاغية آثار الجريمة وترك للناس ما يرعبهم ويذكرهم بمغبة معارضة القيصر المزعوم كريموف ولكن حجم الجريمة يثير استغراب البعض فيتكرر السؤال بين فترة وأخرى "لماذا مذبحة أنديجان ولماذا يقتل الآلاف في يوم واحد"؟ فنقول لهم: لأنه لا بد لكل طاغية من مجزرة ولأن حكم الطغاة لا يستقر إلا على شلال دماء الأبرياء وهذا ديدن الطغاة منذ الأزل. وسنة الله في الخلق أن حكمهم زائل وأن الأرض يرثها عباد الله الصالحون وسيأمن الناس في وادي فرغانة على أعراضهم وأنفسهم ويبدل الله خوفهم أمنا.


يتجبر كريموف على عباد الله وكلما تجبّر ازداد الناس إصرارا على أنه "فُريعين" طغى وتجبر ولا بد له من زوال.. طاغية يحاول أن يظهر في أرض مر فيها هولاكو والقياصرة والبلاشفة الذين قتلوا الناس بالملايين. وكيف يهابه الناس وهو بشر حتى وإن بلغت به السادية أن يضع مناهضيه في الماء المغلي وهم أحياء، يموتون ويحتار من يراهم في وحشية من قتلهم. نعم يغليهم ولكن هل يستطيع أن يعيد لهم الحياة ويبدلهم بدل جلدهم جلدا آخر؟! هل يستطيع أن يعيد لهم الحياة مرة أخرى ليعيد الكرة؟! هل يأمن الموت بعدهم؟!


سبحان ناصر المستضعفين.. سبحان الواحد القهار.. سبحان من له الدوام.. سبحان من يحيي العظام وهي رميم.


﴿أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّنَ الْمُلْكِ فَإِذًا لاَّ يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيرًا * أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنَآ آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُم مُّلْكًا عَظِيمًا * فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ بِهِ وَمِنْهُم مَّن صَدَّ عَنْهُ وَكَفَى بِجَهَنَّمَ سَعِيرًا * إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُواْ الْعَذَابَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
هدى محمد - أم يحيى

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi