اتفاق الحلو والبرهان هو حرب على الإسلام  ويضع إطاراً جديداً لتقطيع أقاليم السودان
April 07, 2021

اتفاق الحلو والبرهان هو حرب على الإسلام ويضع إطاراً جديداً لتقطيع أقاليم السودان

اتفاق الحلو والبرهان هو حرب على الإسلام

ويضع إطاراً جديداً لتقطيع أقاليم السودان

عقب توقيع البرهان والحلو إعلان المبادئ بين الحكومة السودانية، والحركة الشعبية شمال، أعلنت الخارجية الأمريكية، في بيان يوم الاثنين 2021/03/29م، عن ترحيبها غير المحدود، بهذا التوقيع وقالت الخارجية، إنها تتطلع لمزيد من الخطوات للوصول إلى اتفاق السلام والمضي قُدُماً في الانتقال التاريخي للسودان.

من جانبه أكد المبعوث الأمريكي للسودان دونالد بوث، أن بلاده حريصة على دعم السلام والتحول الديمقراطي في السودان خلال الفترة الانتقالية، وأشاد بالإصلاحات الاقتصادية التي نفذتها الحكومة الانتقالية مؤخراً، وقال بوث "إن هنالك بنوكاً أمريكية وغربية ترغب بالعمل في السودان"، ودعا إلى تهيئة المناخ الاستثماري في السودان لإتاحة الفرصة لدخول هذه البنوك الربوية، والشركات العالمية للقرصنة في المجالات المختلفة للسودان. (باج نيوز 2021/03/31م)، فالهيمنة على الثروة هي المحصلة النهائية للسياسة الأمريكية في السودان، فقد نقل موقع سودان تربيون في 4 نيسان/أبريل 2021م خبراً عن مسؤول رفيع في قطاع النفط بالسودان، كشف عن زيارة وشيكة لوفد من شركة شيفرون الأمريكية ذائعة الصيت، تمهيدا للدخول مجددا في مجال الاستكشاف النفطي، فكان من الطبيعي أن تنفرج أسارير الساسة في أمريكا بإعلان المبادئ الذي أبرم في جنوب السودان بين البرهان والحلو في 2021/03/28م، والذي يمهد لوضع جدول للتفاوض بينهما عبر الوسيط ديفيد بيزلي الأمريكي الجنسية، وعضو سابق في الكونغرس الأمريكي، ومدير برنامج الغذاء العالمي.

وبحسب وكالة سونا في 2021/3/29 "تلقى رئيس مجلس السيادة الانتقالي الفريق أول ركن عبد الفتاح البرهان، بمكتبه بالقصر الجمهوري اليوم، التهنئة من المبعوث الأمريكي للسلام في السودان دونالد بوث... بمناسبة التوقيع على إعلان المبادئ بين حكومة الفترة الانتقالية والحركة الشعبية شمال بقيادة الحلو بمدينة جوبا"، وأكد رئيس مجلس السيادة الانتقالي خلال التوقيع أن هذه بداية حقيقية للفترة الانتقالية، بينما أعلن الحلو تقديره لموقف البرهان فقال: "نقدر موقف البرهان على توقيع اتفاق السلام وحرصه عليه... وإن إعلان المبادئ يتيح الحريات الدينية والعرقية"، فما هي حقيقة هذه الاتفاقية؟ ومن هم الذين وراءها؟ وما الفائدة التي تجنيها الأطراف الموقعة والمجتمع الدولي؟

من المعلوم أنه جرت جولات مكوكية في الغرف المغلقة، وجولات علنية، قبل هذا التوقيع، وهو ما لم يخفه الطرفان في ديباجة الاتفاق: "نحن وفدي كل من الحكومة الانتقالية لجمهورية السودان والحركة الشعبية لتحرير السودان شمال واضعين في الاعتبار جميع المحادثة السابقة التي جرت بيننا..."، ومن المعلوم أن مهندس هذه الجولات المكوكية هو ديفيد بيزلي، حيث يعتقد عديد من خبراء الشأن الإنساني أن المدير التنفيذي لبرنامج الغذاء العالمي يتجاوز مهامه الإنسانية إلى لعب دور سياسي، وكان ذلك جليا في مرافقته اللصيقة وظهوره القوي خلال زيارة حمدوك إلى مدينة كاودا، معقل رئاسة الحركة الشعبية في كانون الثاني/يناير الماضي، ثم حضوره اتفاقا بين الحلو وحمدوك في أديس أبابا في 2020/09/04م، لضمان عدم عرقلة عملاء الإنجليز للاتفاق الحالي في جوبا، الذي أشرف عليه بيزلي بنفسه باعتباره اللاعب المحوري في اتفاق المبادئ الموقع بين الحلو والبرهان، وكان حمدوك قد استغل خطأ البرهان في اتفاق التطبيع مع يهود، وقام بأعمال أحرجت البرهان وكادت أن تطيح به، فالوسيط الأمريكي بيزلي يسوق الحكام إلى هذه الاتفاقات، ويطمئن إلى البنود التي تتسق مع مخطط الإدارة الأمريكية في السودان، إن لم يكن هو كاتبها، لذلك فلا نستغرب أن يعبر عن نجاحه في إخضاع الطرفين للأوامر الأمريكية حيث قال بيزلي في 2021/03/30م: "إنه يوم عظيم، يوم سلام، لكن السلام لا يُصنع على الورق.. السلام يصنع في القلب، وقد اجتمع هؤلاء القادة حول قوة القلب.. هذه الروح هي الروح التي ستدفع جنوب السودان والسودان للأمام إلى مستقبل عظيم حيث سيكون جميع الأطفال سعداء، لأن القادة في هذا اليوم هم صناع السلام" (الجزيرة نت). نعم، بهذه الكلمات عبر ديفيد بيزلي مهنئاً الطرفين على اتفاق إعلان المبادئ، وباستعراض بنود الاتفاق يتضح الآتي:

أولاً: إن الاتفاق بدأ بالنفاق، والتطبيل، والتضليل، حيث ورد في البند (1): "اتفق الطرفان على العمل سويا لتحقيق سيادة السودان واستقلاله ووحدة أراضيه"، فأين هي الـسيادة المنشودة، وقد جعلتم المنفذ البحري الوحيد للسودان تحت حماية سفن حربية، وفرقاطات تابعة لقوى الشر؛ أمريكا وروسيا تراقبان صادراتنا وواردتنا، وتسيطران على حركة السفن والبواخر في ميناء بورتسودان؟! ثم إن القوات الدولية لا تزال قواعدها في دارفور وأبيي، أما القرارات السياسية فتضعها البعثة السياسية للأمم المتحدة التي استنجدت بها الحكومة الانتقالية منذ نشأتها! فما معنى السيادة عندكم أيها البرهان والحلو؟! ومن العجيب أنه قد وردت كلمة (استقلال) السودان! فهل انفك السودان من أوامر صندوق النقد والبنك الدوليين، أم صارت الحكومة بمعزل عن شروط السفارة الأمريكية، وتوجيهات السفارة البريطانية في الخرطوم؟! فالسودان لا يزال مستعمراً ومستحمراً يحتاج إلى تحرير.

ثانياً: دعا هذا الاتفاق إلى (وحدة أراضيه) أي أراضي السودان، وفي الوقت نفسه يقر ببند يأكل السودان من أطرافه ووسطه، حيث جاء في البند: (۲-۲): "وإذ نؤكد حق شعب السودان في المناطق المختلفة في إدارة شئونهم من خلال الحكم اللامركزي أو الفيدرالي"، وكان البرهان، وعملا بأحكام المادة 79 من الوثيقة الدستورية للفترة الانتقالية لسنة (2019 – 2020)، واتفاق جوبا للسلام في السودان الموقع سنة 2020، كان قد أصدر يوم الخميس 2021/03/04م مرسوماً دستورياً، ينص على إنشاء نظام الحكم الإقليمي (الفيدرالي) في السودان، وطالب المرسوم الدستوري جميع الجهات المختصة وضعه موضع التنفيذ، فهو (راكب رأسه) متوغلاً في تعريض البلاد إلى خطر التقسيم. إن الذي يسعى للوحدة، يجب أن يبحث عن مبدأ فيه من التفاصيل ما يصهر الناس في بوتقة واحدة، وبدستور واحد، فالنظام الصحيح للحكم هو ما جاء به الإسلام، حيث أمر بوحدة تامة وليس اتحاداً فيدرالياً تنفصل ولاياته بتشريعات مختلفة وقوانين متفاوتة، إنكم تخلطون بين الحكم والإدارة، ففي مادتين من مشروع دستور دولة الخلافة يتبين الأمران كما يلي: (المادة 16- نظام الحكم هو نظام وحدة وليس نظاماً اتحادياً). و(المادة 17- يكون الحكم مركزياً والإدارة لا مركزية)، فمعنى الحكم مركزي هو أن القيام بالسلطة محصور برأس الدولة للحفاظ على وحدة البلاد. ومعنى الإدارة لا مركزية هو أن الحاكم الذي يعينه لا يرجع إلى من عينه في الأمور الإدارية، وإنما يقوم بها حسب ما يرى، بمعنى أن تصريف الأمور الإدارية المتعلقة بالولاية المعنية يجتهد فيها الوالي ولا يرجع لرأس الدولة... فهذا الخلط بين الحكم والإدارة هو الذي جعل البرهان والحلو يوقعان على بند يفرّق أهل السودان ولا يجمعهم. هذا إن أُحسن الظن بهما، وإلا فهما عميلان ينفذان ما يملى عليهما!

ثالثاً: إن هذا الإعلان الموقع بين الحلو والبرهان يؤكد في البند (۳-۲) "تأسيس دولة مدنية ديمقراطية فيدرالية في السودان"، وهذا النص وُضِع خصيصاً لتلبية رغبات أمريكا، وذلك بإقرار السير في إبعاد الدين عن الحياة، وتبني الديمقراطية المخالفة للإسلام، ويؤكد الرغبة الجامحة والاستعداد الكامل لتنفيذ المخطط الأمريكي الموضوع لتفتيت السودان عبر الإطار الجديد (الفيدرالية)، وليس عبر حق تقرير المصير الذي أعلنه الحلو ثم تراجع عنه. أما عبارة (دولة مدنية)، فهي للاستهلاك، وتطمين للرأي العام لا أكثر، حيث إن الحلو والبرهان كلاهما من عسكر أمريكا وأدواتها، ويعملان لصالح النفوذ الأمريكي في السودان. فقد قال البرهان في لقاء مع صحيفة الشروق المصرية، ونشرته وكالة الأناضول في 2020/11/28م "إن رفع اسم السودان من تلك القائمة ليس غاية في حد ذاته، فهو لن يقود إلى منفعة مباشرة". فالبرهان يعلم أن هذه التنازلات ستذهب هباء منثورا، ولن تفيد السودان بشيء، ومع ذلك يؤكد في اللقاء استعداده للخدمة قائلاً: "... استخدام ما لدينا من أدوات وإمكانيات تحتاجها أمريكا..."، وقال: "أمريكا ليست جمعية خيرية تعطي بلا مقابل، فقط علينا أن نحسن التعريف ببلدنا وموارده وما يمكن أن تجنيه واشنطن..."، إن سياسيي الفترة الانتقالية ليس في خاطرهم مصالح البلاد، ولا يشغل بالهم معاش العباد، إنهم منشغلون بإرضاء أسيادهم في واشنطن ولندن.

رابعاً: إن من أخطر الأمور التي تتعلق بتغيير هوية السودان هو ما جاء في البند (١-٢) حيث يسوقون للتفتيت، وإبعاد دين الإسلام، وهو هدف جوهري في هذه الاتفاقية، فقالوا: "السودان بلد متعدد الأعراق والديانات والثقافات لذلك يجب الاعتراف بهذا التنوع وإدارته ومعالجة مسألة الهوية الوطنية"، هذا البند موجود في كل دساتير السودان السابقة بما فيه دستور نيفاشا للعام 2005م، الذي قصم ظهر السودان، وهو مقدمة منطقية لإيهام أهل السودان باستحالة الوحدة... إن هذه الأعراق والثقافات والموروثات التي تسعى الأطراف لتثبيتها في الدستور هي عوامل تفرقة، يجب على أهل السودان محاربتها كما حاربها الإسلام.

خامساً: وتتواصل المؤامرة في البند (٢-۳) من هذه الاتفاقية فيعلن البرهان والحلو حربهما الضروس على الإسلام وأحكامه، وإبراز العلمانية كأنها المنقذ لأهل السودان، فقد وقّعوا على "... أن لا تفرض الدولة دينا على أي شخص، ولا تتبنى ديناً رسمياً... على أن تضمن هذه المبادئ في الدستور". وبالرغم من أن البلاد ومنذ خروج المستعمر الإنجليزي لا تُحكم بالإسلام، فالأنظمة جميعها العسكرية، والمدنية، والانتقالية المخلوطة، وغيرها كلها علمانية، لكن تضليلاً للرأي العام الإسلامي كانوا يذكرون في دساتيرهم أن "دين الدولة هو الإسلام"، فما كان الإسلام إلا في الأحوال الشخصية، وبعض أحكام العقوبات التي أُدخلت في فترة حكم النميري والنظام البائد. فالعلمانية المطلوبة اليوم هي للقضاء على ما تبقى من تلك الأحكام في الأحوال الشخصية وبعض العقوبات، لذلك ذكروا في البند (۲-٤) "يجب أن تستند قوانين الأحوال الشخصية على الدين والعرف والمعتقدات بطريقة لا تتعارض مع الحقوق الأساسية"، فهم ذكروا الدين غير أنهم استدركوا الأمر وقالوا "بطريقة لا تتعارض مع الحقوق الأساسية"، التي هي المواثيق الدولية مثل سيداو وغيرها... وكانت أكثر وضوحاً في البند (٢-٦) الذي يقول: "تدرج حقوق الإنسان وحقوق المرأة والطفل والواردة في المعاهدات الدولية "التي صادق عليها السودان" في اتفاقية السلام". ثم إرضاء للغرب المستعمر الذي يصر على تضمين أحكامه وأنظمته في دساتير بلاد المسلمين للتوغل في إقصاء الإسلام بالكلية وضعوا البند (۷-۲) الذي ينص على: "التأكيد على اتخاذ حكومة السودان التدابير اللازمة للانضمام للمواثيق والمعاهدات الدولية والأفريقية لحقوق الإنسان التي لم تصادق عليها جمهورية السودان"، وسرعان ما تواترت الأنباء أن السودان ينوي الانضمام للمحكمة الدولية...

سادساً: لم يقف الأمر عند هذا الحد، ولم تكن هذه الاتفاقية لتسيير الفترة الانتقالية فحسب، بل يصر الطرفان على أن تكون جزءاً من وثيقة الدستور الدائم للسودان، فقالوا في البند (٥): "يعتبر ما تم الاتفاق عليه بين الطرفين من ضمن عملية تطوير الوثيقة الدستورية لكي تصبح دستورا دائما بنهاية الفترة الانتقالية"...

وختاماً: نحن نعلم أن السودان يمر بفترة انتقالية هزيلة، متهالكة، تتصارع فيها أمريكا وأوروبا، ونعلم أن الشعب قد أنهكه هذا الصراع، وانشغال الحكام بأنفسهم وبأسيادهم، فهم لا يقيمون وزناً لحاجات الناس الأساسية؛ من المأكل، والمشرب، والمسكن، والتطبيب، والتعليم، والأمن، وغيرها، فالبلد في أضعف حالاته اقتصادياً وعسكرياً وسياسياً، وحالة مزرية من السيولة الأمنية التي صنعها العملاء، فوجد الغرب المستعمر بيئة تتناغم مع أجندته المتعلقة بمحاربة الإسلام، وتثبيت النظام الرأسمالي العلماني في السودان، بل وتقطيع أوصاله إلى دويلات تقضم بعضها بعضاً، فأصبح الناس أحوج ما يكونون إلى العمل ومساندة أبنائهم في حزب التحرير الذين يحملون مشروعاً يقيم أحكام الإسلام في دولته؛ الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، التي تثبت أركان الدنيا بعدله، وتعيد الحياة إلى هذا البلد، ليصبح بسماحة أحكامه، واستقراره، وجهة للبشرية جمعاء.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

يعقوب إبراهيم (أبو إبراهيم) – ولاية السودان

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi