فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!
October 26, 2020

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

ما كان الغرب في البشرية إلا نكبة كبرى، ومأساة حضارية تقاذفتها السنين، ما كان فجر الحضارة فيه إلا حيناً من الدهر بمقدار أيام نبوة عيسى عليه السلام على الأرض، ثم انتهى الفجر برفعه عليه السلام. فما عرف الغرب للحضارة إشراقة ولا نورا ولا ضياء، بل انحرف باكرا وأعقب الفجر ليل بهيم أوله ظلام أقبية الكنائس ومنتهى ظلماته أقفاص علمانيته.

فما كان الغرب في التاريخ البشري إلا ليلا مظلما وتاريخا أسود مقفرا، وما كانت فرنسا إلا فَحْمَةَ هذا الليل، ومن فحمته تخلقت فكان ظهورها شر الظهور في القرن الخامس الميلادي، هَمَجٌ لُفَّتْ بربرية توحشهم بكهنوت الكنيسة المحرف فأصبحت منهم عقلا وما كان السيف في أيديهم إلا سفكا ونهبا حتى أضحى دم قلوبهم حقدا وغلا، وما كان في ملوكهم إلا وحش سفاح يخلفه سفاح وحش، وقام الجور بديارهم وخيم الظلم في سمائهم حتى لا ترى في بشرهم إلا مستبدا ملكا وإقطاعيا متزلفا، أو لصا وقاطع طريق ناقما أو فقيرا معدما، أما حياتهم فكأن بؤس الدنيا قد جُمِعَ لهم جمعا، ففوق قهر الملوك وارتفاع الضرائب الإقطاعية كان القحط والوباء يحاربان بنجاح غريزة التكاثر الآدمية فيهم، حتى وكأن نقمة وحقد نسلهم قد أشربوها من عُصارة قحط ووباء سنين ماضيهم التعيس فاستحكمت فيهم حتى باتت منهم طبعا وعرقا.

ومن سجل تاريخهم الأسود أن زعماء الفرنجة تزوجوا بمن بقي من نساء شيوخ الغاليين الرومان فنشأ أسلافهم في سفالة صفاتهم يحبون القتل والسفك ويحتقرون الفضيلة والآداب ويتباهون في دياثتهم بنسائهم وفي تخنثهم بأثواب الحرير على رجالهم. ولسنا نجد في تاريخ طبقة الحكام على رؤوس الناس طبقة لا تعبأ بالمبادئ والقيم والأخلاق كما لم تعبأ بها طبقة الفرنجة. ولم يكن لاعتناقها المسيحية أثر فيها على الإطلاق، فقد بدت المسيحية لهم كثوب حكم ووثنا لتدجين العامة، فما كان الدين إلا تبعا لهمجيتهم وكانت لهمجيتهم الكلمة العليا واليد الطولى مدى خمسة قرون، وكان الاغتيال وقتل الآباء والإخوة والتنكيل والتعذيب وبتر الأعضاء والغدر والخيانة والزنا ومضاجعة المحارم من طقوس الحكم، وما كان هذا كله إلا وسيلة يخففون بها مَلَل الحكم. وكان قتل الآباء والإخوة طمعا في الملك مذهب حكمهم، فهذا ملكهم كلبريك يقاتل أخاه، وهذا ملكهم لويس الحادي عشر يسمم أباه.. أما تفحشهم فكان أفحش أثرا وأشأم عاقبة، فهذا ملكهم شاربير يتخذ أختين عشيقتين وإحداهن راهبة، وكثرت فيهم الزيجات المحرمة حتى أصيبوا بعقم منقطع النظير. أما التعليم والعلم فلم يعرف له القوم لا اسما ولا رسما حتى يعرفوا منه طبا أو فلكا أو حسابا، حتى كانت معرفة القراءة والكتابة ترفاً لا يتمتع به إلا رجال الدين، وما كانت بضاعة القوم إلا صلاة مكاء أو شعوذة سحرا، بهما يداوى المريض وتستسقى الأرض ويرجى النسل ويستجلب الرزق، حتى إن أسقف تُور أنكر على من يستخدمون الدواء بدل الصلوات في علاج المرضى.

ما كان المُلك فيهم إلا سلبا ونهبا وتكالبا وتقاتلا، ما إن يموت مَلِكهم حتى يتكالب ويتقاتل الأبناء على سلبه، فكثرت ممالكهم جراء تقسيم أسلاب ملوكهم، فعمت فوضاهم وحروبهم الأهلية، وتعاقبت عليهم المصائب فعظمت فوضى ممالكهم واستشرى واستحكم فيهم الفقر وأنْشَبَ الجوع والمرض أنيابه في شعوبهم واستفحل أمر فساد ملوكهم وقساوستهم، حتى كان القرن العاشر من أحلك عصور تاريخهم.

وخوفا من زوال ملكهم أعلنوها حربا صليبية على المسلمين في القرن الحادي عشر، واتخذوا منها مطية للنهب والسلب لسد جشع إقطاعييهم، وتطميعا للغوغاء من العامة في أسلاب تنهي بؤسهم وشقاءهم. فحمل وِزْر الدعوة للحروب الصليبية البابا أوربانوس الثاني الفرنسي، وشارك الفرنسيون فيها بكثرة، وعليه دعي الصليبيون باسم الفرنجة، ومما قاله أوربان الثاني لفرسانه: "هذه الأرض التي تعيشون عليها محاطة بالبحر وسلاسل الجبال وتضيق بأعدادكم، وهي لا تفيض بالثروات الكبيرة، إنما تكاد تعجز عن توفير طعامكم، وهذا هو السبب في أنكم تشنون الحرب ضد بعضكم البعض وتقتلون بعضكم بعضا".

فما أغنت عنهم صليبيتهم من فساد ملكهم شيئا، بل تحول الصراع إلى صراع بين الملوك والكنيسة حول الأسلاب، فسعى الملوك لتحجيم الكنيسة. ثم كانت حروب ممالك أوروبا لاقتطاع الأراضي والأملاك، فكانت حرب ممالك فرنسا وإنجلترا حرب المائة سنة (1337-1440) توحشا وتكالبا على إقليم الفلاندر. ثم كان القرن السادس عشر وحروب فرنسا الدينية الداخلية بين الكاثوليك والبروتستنت، حولت فرنسا إلى مسلخ بشري وبحر من الدماء في وحشية تامة لتعصب الفرنسيين للكاثوليكية.

ثم ما كان في مستقر طِباعهم من سلب ونهب ما إن تخبو نيران فتنهم الداخلية حتى يوجهوا أنظارهم لسلب أملاك الآخرين، فاستحدثوا سياسة الاستعمار خارج أوروبا في الثلث الأخير من القرن السابع عشر، فتم استعمار مناطق بأمريكا والهند. فما أغنى عنهم استعمارهم هو الآخر من فساد ملكهم شيئا، بل استفحل فساده وعظمت اقتطاعاته الفاحشة من الضرائب والمكوس تغطية لنفقات الملك وحاشيته وكبرت الرشا وانتشرت الموبقات الأخلاقية ونخر سوس الرذيلة والفساد جسم مجتمعاتهم.

ثم كانت الاضطرابات السياسية والاجتماعية الكبرى في فرنسا بدءا بالثورة الفرنسية سنة 1789 واستمرار أحداثها الدامية حتى سنة 1799، انتهت بتحالف بين البرجوازية الفرنسية ونابليون، واتفاق على تصدير الأزمة للخارج على طريق الاستعمار ونهب ثروات الآخرين لإطعام جياع فرنسا وإخماد الثورة. لكن الصراعات الدامية استمرت وغذاها ذلك الانقلاب الفكري والتمرد التام على أفكار الكنيسة وقوانين ملوكها، واستمر هذا الصراع بين التجمعات العلمانية الليبرالية وأنصار الملكية، حتى حسمه العلمانيون الليبراليون بإعلان الجمهورية في أيلول/سبتمبر 1792 بعدها أُعْدِمَ آخر ملوك فرنسا لويس السادس عشر في كانون الثاني/يناير 1793. واستعيض عن الحملات والحروب الصليبية بالحملات والحروب الاستعمارية، فاستبدلت الصليبية العلمانية بالصليبية الكنسية، واستحدثت لها ديباجة حقوق الإنسان غطاء وقناعا بعد أن نزعت عنها ترانيم الكنائس.

ثم وكأن بفرنسا ما تَبَدَّل منها إلا الشكل السياسي والاجتماعي، وإلا هيئة الوضع من مَلَكِيَّة الكهنوت إلى مَلَكِيَّة العلمانية، وفرنسا بعد ذلك هي هي كيف هُدِمَت وكيف بُنِيَت لا تزال على الدسيسة من عرقها والحقد والضغينة من طباع صليبيتها والنهب والقتل من سفالة أخلاقها، فما كان بالأمس حروبا صليبية هو اليوم حروب استعمارية.

ثم كانت جمهوريتهم وكأنها في علمانيتها من تصميم شيطان رجيم، أوفى فيها نَذْرَه ليجتثنَّ من الأرض بها ذرية آدم، فكانت جمهورية فرنسا آلته واستعماره في زرع الدمار والخراب والسفك والقتل شرقا وغربا شمالا وجنوبا. فما من فضيلة إلا وعلمانية الجمهورية الفرنسية استأصلتها وما من رذيلة إلا وابتذرتها، أحجار عمرانها من جماجم ضحاياها وماء أرضها من دمائهم، ومن أبقتهم أحياء جعلت تكاليف حياتهم قاسية فرغيف خبزهم من لحمهم وجرعة مائهم من دمهم. وأحدثت الجمهورية الفرنسية العلمانية السافلة أغراضا للعيش بأخلاق سافلة، ما في حكم التلصص والكيد والمكر والخديعة والخبث والحسد والطمع والاسترقاق واستباحة الأعراض والنهب والسلب والقتل... وكل هذا في كذب مصطلحات وقلب للمفاهيم.

ما كانت فرنسا إلا شرا محضا وكفى باستعماركم بصمة على إجرامكم، ما زلنا حتى يوم الناس هذا نكتشف مقابر جماعية برفات جثث مئات بل آلاف ممن قضوا تحت التعذيب الفرنسي البغيض، ولا زلنا نخبر قتلكم ونهبكم. إن كانت جريمة واحدة وحشية ومقتا، فكيف بتاريخ إجرامي فرنسي مقيت متخم بالقتل والنهب والإبادة والعذابات. فليلكم الاستعماري المقفر ما كان إلا إجراما وهمجية وتوحشا خالصا.

قُدر حجم جريمة الاستعمار الفرنسي بالجزائر من عام 1830 إلى 1962 بعشرة ملايين قتيل، أثبتت دراسة أن عدد سكان الجزائر سنة 1962 قدر بـ8 مليون نسمة، ووفق مراجع تاريخية قدر سكان الجزائر سنة 1830 بما يزيد عن 7 ملايين نسمة. أي أن نسبة النمو السكاني بالجزائر لفترة تفوق 130 عاما كانت صفرا أو سالبة بفعل آلة الإبادة الاستعمارية الفرنسية. في حين إنه في المدة الزمنية نفسها تضاعفت ساكنة فرنسا من 25 مليون إلى 50 مليون، رغم ضعف الخصوبة عند الأوروبيين والحروب الثلاثة الكبرى التي خاضتها فرنسا سنة 1870 ضد ألمانيا ثم الحربين العالميتين الأولى والثانية.

يكفي أن يعلم المرء أن ما بين 1954 و1962 خلال ثورة أهل الجزائر الأحرار على المستعمر الكافر الفرنسي، قتلت فرنسا ما يزيد على 1,5 مليون من أبناء المسلمين في الجزائر.

أما وحشية استعماركم وطرائق تعذيبكم فقد باتت مدرسة في الهمجية، مثالا لا حصرا في مواجهة أحرار الجزائر عمد الفرنسيون إلى أسلوب وحشي مبتكر في التعذيب، يقضي بغرس أقدام المجاهدين داخل قوالب إسمنتية وتركهم على هذه الحال حتى يجف الإسمنت ويحملون بعدها جوا ليرمى بهم في عرض البحر، وقد عثر البحارة على هذه القوالب وبها آثار أقدام. واعترف أحد كبار مجرميكم الجنرال ماسو بأن التعذيب في الجزائر "كان أمرا مشاعا وكان يمارس على نطاق واسع"، وكذلك جنرالكم بول أوساريس من خلال اعترافاته في كتاب (أجهزة خاصة). ثم تجاربكم النووية بمنطقة الرقان وإخضاع مجاهدينا لإشعاعات قنابلكم النووية.

أما متحف الجماجم بباريس الذي أسميتموه في سفالة خالصة "متحف الإنسان" فهو بحق الشاهد الحي على قذارة وحقارة حضارتكم، فما كان إلا متحف قتل الإنسان، فما كانت تلك الجماجم إلا قطعا لرؤوس من استعمرتم أرضهم ونهبتم أموالهم وانتهكتم أعراضهم وقتلتم أبناءهم.

أما بالمغرب فمقدمة استعماركم في 7 آب/أغسطس 1907 كانت دمارا شاملا لمدينة البيضاء على يد سفن إجرامكم، حتى صرح أحد مجرميكم القبطان كراسي "لم تعد الدار البيضاء مسكونة إلا بالموتى"، فقد اصطفت بوارج موتكم على الساحل المقابل للمدينة فأمطرتها نارا ودمارا طوال خمسة أيام دون انقطاع، فحولت همجيتكم ما كان حضارة وعمرانا إلى رماد وخراب. كانت إدارة البيضاء إدارة محلية متكاملة ومنظمة تنظيما محكما حسب قوانين الإدارة الإسلامية، فالعامل هو المسؤول عن إدارة مصالح الناس وأمنهم وكان بمساعدته أعوان لهم دراية بالمدينة وأحيائها وأحوال ساكنتها، ثم شرطة الأحياء (أصحاب الدور) المناط بهم الحراسة الليلية لأملاك الناس، ثم كان هناك شيخ اليهود المكلف بشؤون اليهود بالملاح، وكانت الأحكام الشرعية وتطبيقها بيد قاضي المدينة الذي كان يساعده عدلان، وكانت مراقبة الأسواق مهمة المحتسب، والأموال يتكلف بها أمين المستفادات، وناظر الأحباس يدير الوقف، ثم هناك موظفو ومدراء المصالح (أمناء الديوانية) ثم أمين المرسى المكلف بالجمارك، وكبير البحرية هو قائد المرسى وهو الوسيط بين الإدارة والبحرية وعمال المرسى في كل ما يهم نشاط التجارة بالميناء. تلكم هي البيضاء التي حولتها همجية فرنسا إلى أثر بعد عين.

فلو قُيِّدَ للمرء العمر كله لسرد سجل إجرامكم لأفنى عمره وجفت أقلامه وبَعْدُ هُوَ لم ينته من مقدمة مخازي سجل استعماركم. ما كنتم وما كانت شرائع استعماركم إلا نكالا ووبالا طَمّاً، أشد وأقسى في إفسادها من الفساد كله، وكأني بكم أمة من جنس الحيوان في توحشكم وكَلَبِكم، في قيامه وانفراده بنفسه وعداوته لغيره، فما كانت ثقافتكم إلا افتراسا وما في حكمه، فههنا آكل وهناك مأكول، وما كانت حضارتكم إلا قتلا وسفكا، ما كان الشيطان ليصنع أخبث منها، بل في حضارتكم يركض اللعين ركضا ويسبح في قذارتها سبحا.

ما كان التاريخ إلا تفسيرا واقعيا للحياة، وما كنتم فيه إلا شرا محضا وآلة فناء للبشرية.

ثم فرنسا هذه يقول سفيهها على الإسلام شططا. يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

أوَتَرَاكَ في بؤسك الحضاري وعُقْم ثقافتك وسفالة أخلاقك وهَوَانِ ماديتك وإفلاس سياساتك، ستُجَرِّدُ في حمقك سِرْباً من خردة طائراتك تغزو به المَجَرَّة لتطمس شمسها وتحجب نورها. عجبا لمغفل مثلك، أويحسب أن الحضارات تمحى وتطمس بالقذف والسباب والكذب والتلفيق، فكيف بشمس الحضارات ونورها؟!

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

نحن أمة من طينة الوحي، قاد أرواحها للتي هي أقوم فطهرها ونقاها، وقَوَّمَ طباعها فأدبها وأحسن آدابها، نحن مستقر ومستودع هذا النور، فأتِنا بمثله، فافقه وما أرى مثلك يفقه ويعي، قال جل في علاه:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيماً (23) وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيراً (24) رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ إِن تَكُونُواْ صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلأَوَّابِينَ غَفُوراً (25) وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً (26) إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُواْ إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً (27) وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاء رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلاً مَّيْسُوراً (28) وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَّحْسُوراً (29) إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيراً بَصِيراً (30) وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم إنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْءاً كَبِيراً (31) وَلاَ تَقْرَبُواْ الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاء سَبِيلاً (32) وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَاناً فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُوراً (33) وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولاً (34) وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَزِنُواْ بِالقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً (35) وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولـئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً (36) وَلاَ تَمْشِ فِي الأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً (37) كُلُّ ذَلِكَ كَانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً (38) ذَلِكَ مِمَّا أَوْحَى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ وَلاَ تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَهاً آخَرَ فَتُلْقَى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَّدْحُوراً﴾. [الإسراء: 23 – 38].

ذاك قبس من نور الفضيلة والحكمة الربانية التي استحال أن يأتي بمثلها أحكم حكماء البشر، ذاك إسلامنا العظيم يعلو ولا يعلى عليه، أقامنا للعالمين شهود هداية وحق، فأقمنا بفضائل الإسلام نقائص الأمم وبنينا على أنقاض جور وظلم الدول دولة العدل، ورفعنا على أطلال كل مذلة عزة وصولة، وخِطْنا مزق شعوب الأرض بخيوط رفيعة من أخوة الإسلام، حتى أصبح تاريخ الأرض تاريخا إسلاميا وكنا فيه شمسا، فنحن شمس التاريخ ومتى غبنا غابت شمسه.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

نحن بغداد ودمشق والأندلس وسمرقند ومراكش وبخارى والقاهرة وتونس والقدس ومكة... نحن عواصم الأرض وفردوسها وتيجان الأمم. نحن من صَفَّى الوحي طباعنا عن الهوى وصقل جوانب أرواحنا عن الزيغ والظلم، حتى صارت معاني الوحي تتراءى فينا حتى وكأننا من معانيه، ووحيا يمشي بين الناس.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

زويت لنا الدنيا لا مغنما ولا نهبا، ولكننا سيوف الله المسلطة على الظلم والجور، فمن وراء أسلحتنا هدي إسلامنا ونبل أخلاقه فينا ظاهرا وباطنا، حتى رأى عدونا في أسلحتنا نفسها أخلاقا، فسلاح الإسلام فينا حاكِم ومُسَلَّط على السلاح الذي في أيدينا، وما كنا مع متاع الدنيا إلا استغناء وإيثارا وتمييزا بين حلاله وحرامه. شتان يا هذا بين فتح إسلامي واستعمار علماني.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

فنحن صناعة الوحي التامة، نحن عقل البشرية في كمال صفائه وفطرتها في تمام طهرها ونقائها، نحن أثر القدوة العظمى في تاريخ البشر، نحن قبس من نور النبي محمد المصطفى الهادي ﷺ، نحن غيث السماء يروي عطش الأرض.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

ما كنت وفرنساك لتكونوا حبال معالي، ولكنكم كنتم وما زلتم حبال مشانق. إنهما اثْنَتَان عقِمت أُمُّ الهمجية أن تلد لهما ثالثة؛ صليبيتكم واستعماركم، وهما من أنطقاك. وأزيدك من الشعر بيتا، قال فصيحنا: "لا يعذب فاقد الفضيلة شيء مثل رؤيتها في غيره وأنه لا يستطيع تحقيقها في نفسه".

خَبِرْنا أن صليبيتك أيقظت فيك أهوال وكوابيس ماضيك، لَمَّا خَبِرْتَ أن عزمنا جَزْم وتصميمنا حَدّ على استرجاع صرح إسلامنا العظيم وإقامة خلافة عليائه ومجده، وإنا متى عزمنا أنجزنا وإنا أولو عزم وأصدق وأوفى وعدا وعهدا، فأبشر بالأذان وتكبيرات النصر فوق برج إيفيلك بعد أن تطأ أقدام جيوشنا قصر إليزيك وأنت صاغر، والعاقبة للمتقين، وإن موعدنا الصبح أليس الصبح بقريب.

أما لأبناء هذه الأمة العزيزة بإسلامها المقيمين بين ظهرانيكم، اعلموا معشر من آمن بالله ربا وبمحمد ﷺ نبيا ورسولا، أن جمهوريته تنازعكم مكمن قوتكم وجبروتكم وعزكم وكبرياءكم وكرامتكم وشرفكم إسلامكم العظيم، معشر المؤمنين، فإن تنازعتم وفشلتم في رد كيده ومكره أصاب منكم مقتلا، وألبسكم الذلة والمهانة ألوانا وساقكم إلى الرذيلة سوقا وأقسركم على الكفر قسرا، وإن هي إلا قول العليم الخبير: ﴿وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ﴾.

أما وأنتم من أنتم، من نسل أمة لا تقبل الدنية في دينها ولا تنام على الضيم، وقد أفصحتم وأبنتم، فلا تهنوا ولا تحزنوا وأنتم الأعلون فأنتم بفضل الله المؤمنون، والله مولاكم ولا مولى لهم.

وللأمة الإسلامية صاحبة شهادة الحق على الناس أجمعين، ولأبنائها البررة الأتقياء الأنقياء حملة دعوة الإسلام العظيم، ها هو زرع الباطل قد نما، وآن حصاده، فكونوا له يدا من الحق حاصدة، وبادروا بأفضل أعمالكم طاعة لربكم لإقامة خلافة عدل إسلامكم تستأصل شأفة دول كفره وظلمه وجوره. واعلموا أنكم أنتم الموعودون بقول القوي المتين: ﴿وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمؤْمِنِينَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مناجي محمد

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi