June 03, 2014

هل أزفت نهاية يهود؟!


لقد تابعنا بشدة ما آلت إليه المنطقة العربية من أوضاع سياسية واقتصادية معقدة، وسقوط وضعف شديد للغرب والأنظمة العربية، وحركة الشعوب والثورات، وثورة الشام والتغييرات التي فرضت على الغرب والأنظمة والشعوب... هذه الأمور تابعها الجميع من غرب كافر، وحركات سياسية ومبدئية، وأنظمة وشعوب، كل يتابع ويبحث فيها ومنها عن أمور لعلها تكون لها نتائج إيجابية جيدة على وجوده وعمله أو على الأخطار التي تحيق به خاصة بعد أن أصاب الغرب ضبابية في الرؤية، وفقد الخطط والأساليب الخلاقة، بل مجموعة من التجارب التي عادت عليه بالخيبة والخسران. ولعلي أقول: إن من أشد المتابعين للأحداث في المنطقة هم كيان يهود، فهم منذ تحركت الأمة باتوا يستشعرون الخطر الحقيقي لا على مساحة الكيان ونفوذه، ولا على قدرته أو حجمه، بل بالقضاء ليس عليه فقط، وإنما بالقضاء عليه وعلى الغرب وقاعدته في المنطقة!


والملاحظ أن كيان يهود بات يدرك الخطر الحقيقي الكبير عليه؛ لإدراك كل من له عقل وفكر أن الجسم الغريب والذي زرع في غير مكانه يسقط من المكان الذي زرع فيه عند أي زلزلة أو تحرك؛ لأن الجسم لم يقبل هذا الكيان الغريب، فلا جذور له في أعماق منطقتنا الإسلامية. إن هذا الاستشعار للخطر أدركه الغرب إدراكًا حقيقيًا وقويًا، ولم يشأ أن يفكر في نتائج هذا التفكير؛ لذا أقدم الغرب بسرعة على محاولة الالتفاف على حركة الأمة لحرفها أو وأدها أو انتحارها أو إبعادها عن الحركة المبدئية من أجل تخفيف الآثار، وتجفيف الأخطار.


وقد تباينت ردود فعل الغرب على كيفية التعامل مع هذه الحركة الطبيعية للأمة، واختلفوا فيما بينهم: فحصل اختلاف بين الغرب وعلى رأسه أمريكا، وبين التابع لها في المنطقة الذي لم يشأ أن يضع نفسه تحت رحمة الغرب، فحاول أن ينطلق بنفسه من أجل تفادي الخطر إن تمكن من ذلك، أو يحاول البقاء ولكن من منطق غريب عجيب بعيد كل البعد عن المنطق والتفكير السياسي، بل من خلال أفعال مرتجلة قد تصيب وإن أصابت فليست إبداعًا منهم، بل لضعف وتراخ من الطرف المقابل، أو قد تحمل في طيات تفكيرها الخطر الذي يبقي الكيان على أضعف حالاته لحين مجيء كيان يركله بقدمه قريبًا بإذن الله تعالى!


وحتى يتجلى لنا أمر ما آل إليه مكان يهود وظروف منطقتنا نقول وبالله التوفيق: لا بد لنا من الوقوف عند حقائق معينة قبل الحكم على واقع معين، وقراءة للمستقبل فنقول:


أولاً: إن كيان يهود كيان ساقط من الناحية الجيوسياسية إذ لا يوجد فيه مقومات البقاء الذاتي، ولا القرار الذاتي، وإنما هو قاعدة عسكرية متقدمة للغرب تتبع الدولة الأولى حسب الموقف الدولي، فلا يوجد عند يهود بعد اقتصادي داخلي قوي، ولا شركات عملاقة تتحكم بصنع القرار، ولا بعد ديموغرافي سكاني، بل هو بعد فيه وطن متناقض متحارب متضارب معقد لا زال يرفض البحث عن مفهوم هل إسرائيل يهودية؟ وإن كانت كذلك من هو اليهودي؟ أو دولة قومية متعددة، ولا بعد عسكري، بل هي تابع للولايات المتحدة، وتحظى بالمساعدات الاقتصادية والعسكرية بشكل كبير، بل هي الدولة الأولى عالميًا التي تحظى بالرعاية الأمريكية، ولا يوجد عندهم مبدأ ولا فكرة قابلة للبحث، وإنما عقلية من يبحث عن الأمان، ولا تعداد عسكري، ولا تقوى على حروب طويلة الأمد، فضلا عن وجودهم بين أمة تتحفز للقضاء عليهم!


ثانياً: ولأنه كيان يفتقد إلى مقومات القرار السياسي الذاتي، ويعتمد اعتمادًا كليًا على الغرب، فهو استند في وجوده إلى الغرب "بريطانيا سابقًا" ويستند في بقائه على الغرب أي على "أمريكا حاليًا" والغرب عمومًا، وعلاقته مع الغرب علاقة الجسد مع الروح، فالغرب روح كيان يهود، فإذا ضعف الجسد ضعفت الحركة، وأصابه الهزال، وترك مكانه، يطلب من يعينه ويحركه، وإذا خرجت الروح انقطعت الحياة، ومات الجسد بلا حراك، وهذه القضية والمسألة مهمة جدًا أدركها الأمير الأول رحمه الله تعالى، السياسي والمفكر والإمام تقي الدين النبهاني حين قال فيما ورد عنه: "لن يتم القضاء على كيان يهود إلا إذا تخلى الغرب عنه، وانقلب الرأي العام العالمي ضده". وهذه الكلمة أصابت كبد الحقيقة، بل لا يحتاج كيان يهود حينئذ لجيوش جرارة إن تخلى الكفر عنه؛ لأنه سيموت سريعًا!
إذا وقفنا على هاتين الحقيقتين فإننا نقف على ما سيتعلق بهما، ومن يقف خلف كيان يهود. وإليكم البيان:


أولاً: الدول الغربية وبالذات صاحبة النفوذ الدولة الأولى عالميًا "بريطانيا سابقًا" و"الولايات المتحدة الأمريكية حاليًا" وقد قامت الدول الغربية بعدة أمور للمحافظة على كيان يهود بعد إقامته في بلادنا، وإعطائه الشرعية في الوجود من خلال ما يسمى بالمنظمات الدولية العالمية، كمجلس الأمن والأمم المتحدة، وعطلت أي قرار أو إدانة أو أي تحرك إن وجد ضد كيان يهود، وتسارع الغرب شاهد على هذا ولا يحتاج إلى إثبات أو برهان.


ثانياً: مد الكيان اليهودي بالمساعدات الاقتصادية ذات البعدين: العسكري والاقتصادي معًا. بل إن كيان يهود هو أكثر الدول أخذًا للمساعدات بنوعيها:


1. المساعدات العسكرية: حيث يعطي الغرب كل أنواع الأسلحة المتطورة لكيان يهود، والتعاون العسكري بين الغرب ويهود كبير، وفي المقابل منع الغرب أي طرف من امتلاك أي سلاح قد يؤثر أو يهدد كيان يهود.


2. المساعدات الأمنية: حيث تقدم ليهود كل المعلومات الأمنية من خلال ربط أمن يهود بالأمن القومي لدول الغرب.


ثالثاً: حماية كيان يهود من أي اعتداء محتمل أو جدي، أو أية أخطار حقيقية من مثل تحرك الشعوب ضد يهود، حيث قدمت منظمات علمانية خائنة مرتبطة بالغرب لقيادة تلك الشعوب، ولا تكاد تجد، أو لن تجد حركة ذاتية نشأت في ظروف طبيعية من خلال عقيدة الأمة لتحارب يهود. بل إن المنظمات التي نشأت هي من طبيعة الغرب وأدواته قامت بحماية كيان يهود من الأزمات التي تعصف به داخليًا وخارجيًا، ومحاولة حل العقد التي تواجهه. وأكثر ما فعله الغرب هو زرع يهود بعد القضاء على دولة الإسلام والعمل للحيلولة دون عودة قيامها من جديد؛ لأنها الخطر الحقيقي والوحيد ضد يهود. صحيح أن دولة الإسلام هي خطر على الغرب كله إلا أن كيان يهود هو في مقدمة ومتناول اليد لدولة الإسلام، فهي أول من سيعمل بها السيف!


رابعاً: إذن فكيان يهود يستند في وجوده إلى الغرب فهو سر حياته، وإذا أردنا القضاء عليه فلا بد من قطع صلته وعلاقته مع الغرب فيسري الموت سريعًا إلى جسد هذا الكيان! ولكن السؤال الذي يتبادر إلى الذهن هو: هل من المتصور عقلاً أو على أرض الواقع قطع علاقة كيان يهود مع الغرب؟ قد يبدو هذا السؤال غريبًا في ظل إعلام عربي تابع للمنظومة الإعلامية العالمية فلا مكان لمثل هذا السؤال في إعلام الغرب؛ لأن من يملك الإعلام يملك توجيه الرأي العام حول حدث وأحداث أو قطع النظر عنه. ولن أبحث في إجابتي عن إمكانات معنوية أو غيبية أو روحية على صدقها وأهمية الإيمان بها، ولكني سأبحث من خلال الواقع المادي المدرك ليكون بحثًا للإنسان بغض النظر عن فكره وميوله فأقول وبالله التوفيق:


أولاً: إن إمكانية قطع العلاقة مع الغرب يكون متصورًا عقليًا وواقعيًا بأحد الاحتمالين الآتيين: أما الاحتمال الأول فهو أن يقطع الغرب علاقته بهذا الكيان لأسباب معينة. وأما الاحتمال الثاني فهو أن تقطع العلاقة بين كيان يهود والغرب لأسباب خارجة عن السيطرة. ولا يتصور أن يقطع كيان يهود علاقته مع الغرب؛ لأن الجسد لا يستطيع أن يعيش بدون روح، ولا يفعل كيان يهود ذلك لأنه انتحار، وهذا الانتحار الذاتي ليس بحثنا.


ثانياً: إن الاحتمال الأول وهو أن يقطع الغرب علاقته بكيان يهود فيتمثل في ضعف أو انعدام الرأي العام مع كيان يهود، أو عدم امتثال هذا الكيان لمن أوجده حيث يكون عبئًا على الغرب، أو عدم قدرة كيان يهود على تحقيق الهدف من وجوده كقاعدة متقدمة للغرب في المنطقة، أو محاولة هذا الكيان التفلت من يد الدول الغربية ليكون قوة حقيقية يستند في وجوده إلى ذاته من خلال توسيع قدراته جميعها. والمتابع للغرب أنظمة وشعوبًا يدرك منذ حرب يهود على غزة أن الرأي العام ليهود بدأ في التراجع، وبدأ بعض المفكرين يكتبون، وبعضهم ينتقدون تحت مسمى انتقاد الصهيونية، في الوقت الذي كان محرمًا ذكر يهود وكيانهم ولو بكلمة، ويدرك الجميع أن يهود يحاولون التفلت من مخططات الغرب لمحاولة إقامة كيان يستند في وجوده إلى ذاته من خلال حكام المنطقة، ومحاولة يهود أن يكونوا إخطبوطًا، وليس دولة ذات أبعاد وحدود معينة.


ثالثاً: أما الاحتمال الثاني وهو أن تقطع علاقة الغرب بكيان يهود يكون متصورًا وجوده بضعف الغرب ضعفًا لا يستطيع معه مد يد العون والمساعدة لكيان يهود، فتجف الشرايين من أصولها وتنعدم الروح، ويقتصر دور المركز على المحافظة على ذاته إن تمكن من ذلك، ويترك كل أدواته وقواعده في بحر من الأزمات والأعاصير والنكبات والتراجع لمحاولة البقاء على قيد الحياة، والمتابع للأحداث العالمية يجد أن الغرب بدأ في دور الانكماش والضعف والتراجع والأزمات والاهتمام بأمراضه هو في محاولة منه لمعالجة وضعه إن أسعفه العلاج، وهذا ليس غريبًا، بل هو شأن كل الإمبراطوريات التي نشأت حين يبدأ دور التراجع والضعف فإنها تتخلى عن أراض وقواعد وأدوات لها في بحر من الضعف والتراجع والاهتمام بالمركز؛ لأن المركز هو بمثابة القلب للجسد.


رابعاً: وبعد أحداث حركة الأمة ظهر عامل جديد يضاف إلى قوة التصور للقضاء على كيان يهود، ألا وهو حركة الأمة وثورات الشعوب، وضعف سيطرة وقبضة الغرب على المنطقة، وأضعف منه حكام المنطقة في ضعفهم وهوانهم، هذا التحرك حرك المياه الراكدة، وزلزل الأرض تحت أقدام عملاء الغرب، بحيث جعلت من الغرب يعيد حساباته، ويستبدل عملاءه تحت مسميات جديدة لركوب موجة حركة الأمة. هذا التفلت وهذا التحرك لا يعني أن الغرب أفلتت منه المنطقة أو خرجت عن سيطرته، بل أضعفت من سيطرته وقوته، حيث رأى الغرب من الأمة قوة كامنة جبارة، ظن يومًا أنها ماتت أو انتهت، أو أنها أمة فقدت البوصلة، تاهت إلى غير رجعة، وإذا بها تحاول أن تستعيد مشروعها السياسي، وإعادته من جديد، ولعل بعض الناس يتساءل عن ضعف حركة الأمة تجاه عقيدتها وكيانها السياسي متغاضين ومتغافلين عن متابعة وإدراك أحوالها وظروفها، ولكننا في المقابل نجد الغرب الكافر يصرخ ليس من تحرك بسيط يمكن تداركه أو الالتفاف عليه، بل لإدراكه أن نهاية وثمرة حركة الأمة هي العودة لما كانت عليه سابقًا: دولة وكيان تتقدم الشعوب والأمم بالفتح والرحمة!!


خامساً: وأخيرًا: إن زوال الموانع أو ضعفها التي تحول دون القضاء على كيان يهود من خلال ضعف الغرب ذاته، واشتداد أزماته، واهتمامه بأمراضه، ومحاولة المحافظة على الواقع كما هو من خلال كيان متعنت متكبر يرفض أوامر أسياده، ويعمل ضد خطة الغرب مما يورث التناقض والضعف، وبروز التناقضات بين الغرب وقادته لدرجة أن الغرب بات يستشعر عبء هذا الكيان.


وختامًا: إذا فكرنا في هذه العوامل مجتمعة وجدنا أن إمكانية القضاء على كيان يهود باتت قريبة، ولعل بعض الناس يستغرب هذا الطرح، فأورد له إن لم يفكر فيما سبق اعتراف الغرب بهذا فأقول له على سبيل المثال: إن كيسنجر مستشار الأمن القومي السابق، وأشهر وزير خارجية لأمريكا قال: "بعد عشر سنوات من اليوم لن تكون إسرائيل موجودة"، بل إن ست عشرة مؤسسة أبحاث أمريكية استخباراتية خرجت بالنتيجة نفسها في تقرير أعدته تحت عنوان: "الإعداد لشرق أوسط في مرحلة ما بعد إسرائيل". وتناقلت وسائل الإعلام بعضًا من هذه الأخبار، لذا بات يستشعر السياسيون خطر بقاء الأمور على ما هي عليه. فلا بد من تدارك الأمور لمشروع سلام فيه تنازلات مؤلمة من الطرفين من أجل تهدئة الشعوب، ومحاولة إعادة السيطرة على المنطقة من جديد من خلال استلهام مشاريع سابقة لإنقاذ ما يمكن إنقاذه؛ لذا بات الصراع السياسي على أشده، ولكنه بين طرف يحاول الصعود والقوة على دخن وضعف، وبين غرب مجرم كافر يتهاوى، وكلنا أمل بالله العلي العظيم إيماناً به، وتصديقًا بوعده أن نصر الله قريب، وأن مكر الغرب السَّيئ لن يحيق إلاَّ بأهله. قال تعالى: ﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ ۚ فَسَيُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ ۗ وَالَّذِينَ كَفَرُوا إِلَىٰ جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ﴾ [الأنفال: 36]، وقال تعالى: ﴿وَقَضَيْنَا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا (٤) فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ أُولَاهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِ ۚوَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُولًا (٥) ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا (٦) إِنْ أَحْسَنتُمْ أَحْسَنتُمْ لِأَنفُسِكُمْ ۖ وَإِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا ۚ فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ لِيَسُوءُوا وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْبِيرًا﴾ [الإسراء: 3-7] وقال تعالى: ﴿وَاللَّـهُ غَالِبٌ عَلَىٰ أَمْرِهِ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾ [يوسف: 21].

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
حسن حمدان - أبو البراء

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi