حرب الأفكار وسياسة تفخيخ حقائق الإسلام بغية نسفها!
April 23, 2022

حرب الأفكار وسياسة تفخيخ حقائق الإسلام بغية نسفها!

حرب الأفكار وسياسة تفخيخ حقائق الإسلام بغية نسفها!

لجأ الغرب في حربه الحضارية الصليبية ضد الإسلام بعدما أرهقته هزيمته الفكرية المدوية أمامه إلى سياسة تفخيخ وتلغيم حقائق ومفاهيم الإسلام الصلبة سعيا منه لنسفها، عبر تناول حقائق الفكر الإسلامي الحارقة ومفاهيمه الصارمة ومحاولة حرف دلالات مصطلحاتها الفكرية والثقافية وإفراغها من حمولتها الحضارية وتعويمها في أنساق الفكر العلماني المادي الغربي، في محاولة بائسة يائسة لعلمنتها وحرفها عن حقيقتها الإسلامية.

وإذاعة وإشاعة لهكذا دجل فكري ومسخ ثقافي، باتت جارية قطر "قناة الجزيرة" ومواقعها على الشبكة العنكبوتية أداة الغرب المفضلة في نشر وترويج هكذا كفر فكري وفجور ثقافي.

ولما كان الإسلام السياسي هو المستهدف والخلافة هي هدف الحرب الحضارية، فقد تعددت وتنوعت الكتابات في هكذا باب وكلها جزء من حملة ممنهجة ضد المشروع الحضاري الإسلامي وترجمانه الخلافة، فبعد الترويج للكتاب الخديعة "الدولة المستحيلة" وألغامه الفكرية وسمومه الثقافية، ها هي الجزيرة تمشيا مع وظيفتها الاستعمارية تعيد الكرة عبر موقعها الجزيرة نت في فصل جديد قديم من تلك الحملة الصليبية ضد الخلافة، عبر خديعة أخرى وكتاب آخر تحت عنوان خادع ومضلل "استعادة الخلافة... تفكيك الاستعمار والنظام العالمي".

هي جارية قطر "قناة الجزيرة وفروعها" صنيعة الكافر المستعمر البريطاني، اجتهدت في اعتناق الخيانة ديناً ومن التضليل والتدليس مذهباً، ما طرقت باباً إلا وكان فيه للشيطان نصيب، وما كانت نشراتها ومقالاتها وتدويناتها وتقاريرها إلا تضليلا وتزويرا للحقائق، وتلك هي الشنشنة التي عرفناها وعهدناها منها.

متى سُئلت الفتنة أتتها وما تلبثت بها ولو يسيرا، ما كانت هذه القناة وتفريعاتها إلا لسان عدونا تبغي دين هذه الأمة بالسوء وتستهدف فيها مكمن قوتها؛ إسلامها العظيم وحقيق وحدتها وعزتها ومجدها خلافتها الراشدة، تخوض حربا بالوكالة على الإسلام وتوري بغيرها تبغي نقض قواعد الإسلام والتي هي السد الأمنع دون الهيمنة والمسخ الحضاري والاستلاب الفكري والاستعمار السياسي للغرب الكافر.

عودا على موضوع الكتاب والذي تم تقديمه عبر مقالة على موقع الجزيرة نت عبر تساؤل خبيث ماكر "إعادة التفكير في الخلافة... هل يمكن حقا تأسيس قوة إسلامية عظمى؟"، يبدأ المقال قبل سرده لحيثيات الكتاب بمقدمة زائفة كاذبة خاطئة لاستدعاء نتائج زائفة مضللة، عبر تكرار ذلك الزعم الباطل أن جماعات الإسلام السياسي بشقها المعتدل أو الرديكالي حسب توصيف المقدمة ما هي إلا تفريعات للتنظيم الأم جماعة الإخوان المسلمين، وأنه "بعد قرن على إلغاء الخلافة... كل تجارب الحركة الإسلامية قد فشلت... سواء شاركوا في السياسة أو أحجموا عنها".

وهكذا يبدأ التقديم الزائف الكاذب الخاطئ بتعسف وتكلف الربط بين الإسلام السياسي والعمل للخلافة وتنظيم الإخوان المسلمين وفشلهم السياسي، لاستدعاء النتيجة الزائفة المضللة بفشل المشروع السياسي الإسلامي واستحالة إقامة الخلافة من جديد، عطفا على هذا الزيف والتضليل التعمية الفاضحة عن صاحب الصناعة والبضاعة صاحب المشروع الحضاري والرؤية الفقهية السياسية لكل مفردات الإسلام السياسي وعمدته الخلافة، تأصيلا واستنباطا لأنظمتها السياسية والاقتصادية والاجتماعية... ونعني به تحديدا حزب التحرير حصرا وقصرا.

إنه لشنيع معرفيا وقبيح علميا أن ينتصب كائن له بقية عقل للحديث جهرة وعلانية عن الخلافة والإسلام السياسي ويتجاهل الحقيقة العارية ويطوي صفحا عن بديهية علمية وحقيقة سياسية من كون الخلافة تكاد تكون حصرا وقصرا عنوانا وموضوعا وهدفا لحزب التحرير، بل الحقيقة القاهرة أن الرأي العام الجارف الذي صنعه حزب التحرير حول الخلافة هو الذي أنطق الغرب وغلمانه، وعليه لا تكون هذه التعمية الفاضحة إلا من خائن يخيس بأوثق حقيقة علمية وسياسية، أنه متى ذكرت الخلافة ذكر حزب التحرير وكأنه اسم آخر لها.

وكل ناطق بلسان أو كاتب بقلم أو مدون فإنما هو معلِّم لمن يتلقى عنه، ولا يحتال في هكذا أمر ويغش ويخادع ويزور ويكذب ويحرف الكلم عن مواضعه إلا خائن خسيس أو عميل رخيص.

ولما كان بيت القصيد هو الخلافة العنوان الأصيل والاسم الآخر للإسلام السياسي، كيان الإسلام العظيم الجامع المانع وترجمان حضارته ومستقر مجتمعه ومستودع أنظمته وأحكامه ومنطلق دعوته وهدايته، كانت الحرب الفكرية الشعواء والحملة الصليبية عليها وضدها، ومن أجل منع انبعاثها وطمس التفكير فيها ووأد العمل لها تخاض الحرب الفكرية. والكتاب الخديعة "استعادة الخلافة... تفكيك الاستعمار والنظام العالمي" وكاتبه الهجين أستاذ النظرية الاجتماعية بجامعة ليدز البريطانية، فصل آخر من تلك الحملة الصليبية في حرب الغرب الحضارية ضد الإسلام وخلافته، وصاحبه أداة من أدواتها وحشو لمدافعها، وقناة الجزيرة ومستفرخاتها أبواق بث وإذاعة وإشاعة.

فعند الحديث عن الخلافة وعلى نهج مقلدي السوء في اجترار نهج وأسلوب دوائر الغرب الفكرية في حربهم على الإسلام وخلافته، ذلك النهج والأسلوب الذي يكاد يصير طريقة في حرب الأفكار، وهو تفريغ مصطلحات الفكر الإسلامي من حمولتها الثقافية الإسلامية وتجويفها من دلالاتها الشرعية ثم بعدها شحنها وملؤها بترهات وتخرصات منتحلي ووضاعي الفكر العلماني الغربي، سعيا لعلمنتها وتذويبها في القالب والنسق العلماني المادي الغربي، ثم يأتي دور ووظيفة مقلدي السوء من أبناء جلدتنا للإذاعة بهكذا زيف وإشاعته.

فتحت عنوان خادع ومضلل "استعادة الخلافة..." يتم إيهام القارئ بأن الموضوع هو تفكير في الخلافة كطريقة لتحكيم شرع الله واستئناف الحياة الإسلامية المفقودة واستعادة لتلك الفريضة العظمى الضائعة، والحقيقة القبيحة أنه إعادة لصياغة عقل القارئ وتزييف لوعيه ومسخ لطريقة تفكيره عبر إعادة صياغة المصطلحات وعلى رأسها مصطلح الخلافة لنسف وهدم الأصل الشرعي وتوليد بدلا عنه المسخ المشوه المعلمن ولا ضير من تسميته خلافة بل أجدى وأنفع علمانيا لتكتمل الخديعة.

وهكذا يستمر أستاذ جامعة ليدز البريطانية في تقليد سوئه وطيشه وسفاهته ليجتر صيغا منتحلة موضوعة للخلافة ساقتها دوائر الغرب الفكرية قديما وحديثا، ولا يتحرج في البوح ببعضها موضحا ابتداء دينه ومذهبه ومنطلقه من كونه "يرفض قيام هذه الدولة بتطبيق الشريعة عبر تحويلها إلى قوانين مقتبسة من الفقه الإسلامي"، أي أن غلام الجامعة البريطانية ينسف الأساس الأول للخلافة وهو السيادة للشرع! وبعد إفراغها من جوهرها يبدأ في سرد صيغ الغرب الموضوعة المنتحلة لإحلالها محل الخلافة الإسلامية، فيقترح صيغة الفاتيكان الروماني كبديل "مؤسسة الخلافة دولة لها قيادة روحية على المسلمين"، وهي الصيغة التي لقنتها قديما أوروبا الصليبية للمأفونان الماسوني جمال الدين الأفغاني وعبد الرحمن الكواكبي فأذاعا بها وأشاعاها، وكانت الدعوة يومها جزءاً من الحرب الصليبية الكبرى ضد الخلافة العثمانية وخليفة المسلمين العتيد السلطان عبد الحميد الثاني رحمه الله.

ثم يستمر غلام الجامعة البريطانية في سفاهته وطيشه فيقترح صيغة هلامية أخرى (من باب تنويع البضاعة لعلها تجد لها مشتريا) متحدثا عن "رؤية مجازية لقوة إسلامية ثقافية عظمى". أي لك أن تتخيل نادياً ثقافياً أو مقهى للدردشة الثقافية عابراً ومتجاوزاً للحدود بحجم البلاد الإسلامية.

ثم يؤسس لهدمه وتفكيكه عبر القول "أن لا يتحول التدين إلى أيديولوجيا"، أي إفراغ الإسلام من مبدئيته وتجريده من طريقة عيشه الخاصة وأنظمته عن الحياة وتحويله إلى مادة روحية صرفة "كهنوت". ثم يضيف تفكيكا إلى تفكيكه عبر الحديث عن تلك الصيغة الهلامية للخلافة المنتحلة "... بل إلى استراتيجية تستند إلى معايير الإسلام وأخلاقه دون أن ترفض الآخر على أساس ديني أو ثقافي". أي تلك المعايير الفضفاضة المسكونة بثقافة الآخر الغربي وتلك الأخلاق العائمة في نفعية ومادية الآخر الغربي التي تقبل بكل شيء حتى ولو ضاد الإسلام وناقضه، وترفض البتة حكم الشرع وتطبيق شريعة الإسلام.

بل في صلافة وقحة وسفه وطيش يرفض غلام الجامعة البريطانية قيام هذه الدولة بتطبيق الشريعة وتحويل أحكام الشرع إلى قوانين وأنظمة حاكمة، ويكأن المأفون في سفاهته وطيشه يدعو لإسلام بلا قرآن ولا سنة!

فخلافة غلام الجامعة البريطانية ليست كيانا جيوسياسيا يُغير بها مجرى التاريخ وتُقلب بها موازين القوى الدولية رأسا على عقب ويُنتزع بها زمام المبادرة والقيادة، وتُستأنف بها حياتنا الإسلامية بعد انقطاع وتُنفذ بها أحكام الشرع وتُحمل بها دعوة الإسلام إلى العالم، بل هي مسخ هلامي وتشوه سياسي قشرته إسلامية وباطنه علماني محض، وقد عبرت عن حقيقة ذلك المسخ المقصود خاتمة المقال "لا تمثل استعادة الخلافة خطابا أيديولوجيا ولا برنامجا سياسيا ولا عودة أو حنينا إلى الماضي، بل تمثل حشدا للمعاني حول كيفية انسجام مغامرة الإسلام ضمن العالم"، والعالم المقصود في العبارة هو الغرب وحضارته البائسة.

حتما ويقينا فمسخ الغرب المكنى خلافة هو نتاج إسلامه المزيف الحداثي الديمقراطي، وأنى له في إفلاسه الحضاري وهزيمته الفكرية أن يقارع ويصارع فكرا بذرته في السماء وجذور حضارته ضاربة في أعماق التاريخ، حسبك بأمة يمضي عليها زهاء أربعة عشر قرنا ونصفا وعديد جهابذة وفحول علمائها وفقهائها ومحدثيها ومفسريها ولغوييها خدمة لهذا الدين تنأى بعَدِّهِم وتعدادهم أقلام الكتبة، ثم يأتي الغرب اللقيط في فحمة ليله الحضاري وبؤسه الفكري وضحالته الثقافية موهما نفسه في حمقه أن ينتحل لنا دينا يترك ما شاء وما شاء رمى!

مَهْ، فالإسلام دين الله الذي تكفل بحفظه والعباد عباده، وما كان الغرب في حقارته وذلته إلا أذل وأحقر من وتد حمار، دعوكم من نهيق حمير الغرب وحاطبي الليل، فالإسلام يعلو ولا يعلى عليه هي خلافة الإسلام العظيم كانت وستعود رئاسة عامة للمسلمين جميعا في الدنيا لإقامة أحكام الشرع الإسلامي وحمل الدعوة الإسلامية إلى العالم.

دعوكم من الضالين المضلين الكذبة وأقلامهم المأجورة الحقيرة وأبواقهم الرخيصة، فمذهبهم في انتحالهم وتقليدهم هو إقحامهم لسفسطة الغرب على الفكر الإسلامي لتشويهه، وحالهم في الجملة كحال سيدهم الغرب ضرب من الإفلاس والعجز والتلفيق والاحتيال.

فأنى للأعجمي الدخيل أن يفقه الفصيح وللكافر الحاقد أن يعي الحكمة، واستحال أن يكون في مقلد السوء مفكر، فأنى لهذه الشرذمة المعلمنة من مقلدي السوء أن تجابه جهابذة الفكر الإسلامي أهل العلم فيه الراسخين ممن لابسوه وقتلوا مسائله درسا وبحثا، فأقصى خطوات هذه الشرذمة هو الشغب والتشويش على العامة وتلك جنايتهم على أنفسهم وجنايتهم على الناس. قال تعالى: ﴿وَالَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِن بَعْدِ مَا اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ﴾.

إلا أن من عجائب ولطائف الجليل بهذه الأمة في حفظ دينها، أن قيض لها ثلة مؤمنة من أبنائها البررة الواعين المخلصين، تكتلوا على أساس إسلامهم العظيم وجعلوا من إقامة الخلافة قضيتهم في الحياة بوصفها الطريقة الشرعية لتطبيق أحكام الإسلام واستئناف الحياة الإسلامية.

يا أبناء الإسلام: لسنا نصنع شيئا غير تفصيل ما بات بداهة في عقول العامة قبل الخاصة بل في عقل العدو قبل الصديق أنه متى ذكرت الخلافة ذكر حزب التحرير فهو من أعد عدته ورجاله لها واستجمع أمره من أجلها، يكفيكم عظيم أعماله وغزير ثقافته التي ضمنها كتبه ونشراته وإصداراته المسموعة والمرئية، وهذه نماذج من بعض نفيس كتبه: (نظام الحكم في الإسلام، النظام الاقتصادي في الإسلام، النظام الاجتماعي في الإسلام، الدولة الإسلامية، الشخصية الإسلامية بأجزائه الثلاثة، أجهزة دولة الخلافة في الحكم والإدارة، الأموال في دولة الخلافة، أسس التعليم المنهجي في دولة الخلافة، مقدمة الدستور، نظام العقوبات، أحكام البينات، نقض نظرية الالتزام، السياسة الاقتصادية المثلى، مفاهيم سياسية لحزب التحرير، نظرات سياسية لحزب التحرير، قضايا سياسية، منهج حزب التحرير في التغيير، الفكر الإسلامي، التفكير، سرعة البديهة، نقض الاشتراكية الماركسية، الديمقراطية نظام كفر، نقض الفكر الغربي الرأسمالي مبدأ وحضارة وثقافة...)، وهي بحق من نفائس ودرر الثقافة الإسلامية.

يا أبناء الإسلام: دعوكم من سقط المعلمنين العملاء الضالين المضلين الكذبة وأجيبوا داعي الله، فوالله الذي لا إله إلا هو لقد صدقكم حزب التحرير وخبرتم صدقه وحقيق السياسة الشرعية والساسة والقادة المبدئيين في شبابه فهو الرائد الذي لا يكذب أهله.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مناجي محمد

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi