حتى يكون "طوفان الأقصى" مقدمة لطوفان الخلافة الراشدة
October 18, 2023

حتى يكون "طوفان الأقصى" مقدمة لطوفان الخلافة الراشدة

حتى يكون "طوفان الأقصى" مقدمة لطوفان الخلافة الراشدة

إن صراع اليهود مع الحق صراع أبدي، إلى أن يرث الله الأرض ومن عليها، فمَن قبلَنا كان صراعهم مع الأنبياء والرسل، وعهد سيدنا محمد ﷺ خاتم النبيين والمرسلين بهذا الصراع بعده لأمته، فصراعهم فكرياً وعقائدياً وعسكرياً وإعلامياً كشعب خبيث ما زال وسيبقى، وستبقى الحرب سجالاً بيننا وبينهم إلى أن يحين موعد القضاء عليهم بسبب إفسادهم وعلوهم في الأرض وتدميرهم لكل خير ومعروف، وبالتالي إزالة كيانهم المسخ.

فصراعنا معهم عقائدي رغم ما يحاول حكامنا إظهاره لنا بأنه صراع على حفنة من التراب وعلى بقعة من الأرض وعلى قدس شريف وآخر غير شريف! ولا يعدو أن يكون صراعاً لإعادة توطين لاجئين ومهاجرين من ديارهم وإرجاعهم إلى أوطانهم مع إعطائهم استقلالاً ميتاً قبل أن يولد.

ولا غرابة في ذلك، فهذه الدمى المتحركة وهؤلاء النواطير ليسوا سوى صنيعة اليهود، وهم الذين جاؤوا بهم ليأمنوا بطش هذه الأمة ولقتلها بعد تخديرها بأيد من قومها وجنسها، بعد أن قاموا بعمليات تجميلية لوجوههم الكالحة، وإظهارهم بمظهر الأبطال المنقذين المحررين لشعوبهم، فاليهودي يدعي حقه في فلسطين من منطلق توراتي عقائدي بينما حكامنا يدوسون على عقيدتهم ودينهم وقرآنهم ويذبحون من يحملونه ومن يدعون لحمله والعمل بما جاء فيه، ويعتقلونه أو يسجنونه في أقل الحالات سوءا، ويتفاخرون أمام أسيادهم لنيل زيادة من الرضا والجاه، بل صار أمثلهم طريقة من يعلن تطبيعه معهم فيستقبلهم ويحتضنهم ويدافع عن وجودهم باسم السلام وأحيانا باسم الإسلام، تظاهرا بتعامل الند للند... قال تعالى: ﴿وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ﴾.

ومع أنهم أجبن خلق الله، إلا أن الذي يجب أن يكون واضحا في الأذهان، هو أننا لن نكون نداً لليهود إلا بعد العودة لديننا وعقيدتنا التي تحتم علينا الجهاد لرفع راية الإسلام خفاقة، على الرغم من عدم وجود أوجه للمقارنة بيننا وبينهم في أية ناحية؛ في العدد والشجاعة والأخلاق والجرأة على تخطي الصعاب والتحمل والصبر...

فالعودة إلى عقيدة التوحيد والمنهج الرباني هي نقطة البداية لإعادة العز والهيبة لهذه الأمة ولتعود إلى مركز الصدارة كما كانت ولتحرير المقدسات والبلاد الإسلامية المغتصبة؛ فلسطين والأندلس وكشمير وولايات روسيا الجنوبية كاملة وغيرها من بلاد الإسلام المحتلة.

والعودة إلى الدين ليست بإقامة الشعائر والمناسك التعبدية والتمسك بالسنن المندوبة والتقليد في الأفعال الجبلية فقط، بل بالعمل لاستئناف الحياة الإسلامية، وإيجاد الخليفة المسلم للحكم بكتاب الله وسنة رسوله، على منهاج النبوة، وحتى نصبح عباداً لله أولي بأس شديد، فنكون أهلاً لتنفيذ قضاء الله وقدره بتحقيق وعده سبحانه وبشرى نبيه ﷺ بخلافة راشدة على منهاج النبوة، وعد الله بها عباده المؤمنين، ولم يقتصر ذلك على جزء من أهل فلسطين.

والله سبحانه وتعالى تكفل بنصر المؤمنين وتثبيت أقدامهم، فقال جل وعلا: ﴿وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَانْتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ﴾، وقال أيضاً: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾.

الإسلام إذن هو الحل لقضية فلسطين خاصة، ولقضايا المسلمين عامة. فوحدة المسلمين أهم في سلّم الأولويات وفي ميزان الإسلام من قضية فلسطين، وإقامة الخلافة الإسلامية هي أولى خطوات التحرير، تحرير الإنسان المسلم أولاً من الأفكار والمعتقدات الغربية الفاسدة، والعودة به إلى حظيرة الإسلام... حظيرة الحق والفطرة، حظيرة الخير والعزة، ويجب تحرير الأمة الإسلامية أولاً من الذل والعبودية... من نير الاستعمار الفكري والسياسي والاقتصادي والثقافي والعسكري الذي فُرض على رقاب هذه الأمة... تحريرهم من الحقد الدفين على بعضهم بعضاً والذي بذره الاستعمار ورعاه حتى نما وترعرع، فتحرير الأرض لا يفيد إذا لم يتحرر الإنسان المسلم من كل ما لصق به من أدران وأوساخ، وإلا لظل الناس يظنون في كل حرب أن غزة تُنصر بالدعاء والغطاء والغذاء، لا بجيش يحمل الراية واللواء، رغم ما تزخر به سيرة الرسول ﷺ والخلفاء الراشدين من بعده من أمثلة صارخة على كيفية مواجهة الأعداء.

فكيان يهود لم يوجد إلا بعد أن غاب الإسلام، ولن تغيب (إسرائيل) إلا بعد بزوغ فجر الإسلام، لأنها ظل للأنظمة الوظيفية التي تحميها من بطش الأمة، ولذلك وجب العمل على إزالة كل الدول "الإسرائيلية" التي وُجدت في غياب الإسلام والتي خرجت من عباءة بريطانيا وأمريكا. وهنا نؤكد أن الحل الإسلامي واجب الاتباع، ضروري الالتزام، بديهي الاعتماد، وليس تطوعاً أو نافلة، بل هو فرضٌ دينيّ إيمانيّ إسلاميّ.

وقبل النظر إلى فلسطين وتحريرها واتخاذ الإسلام وسيلة كإحدى الوسائل الأخرى المتبعة لتحريرها نقول: إننا إذا أردنا أن نتخذ من الإسلام سُلَّماً لتحرير فلسطين فلن نفلح ولن ننتصر، فهذا النوع من الإسلام هو إسلام فلسطيني وطني قومي ليس له نصيب من الدين أو الحق، وهذا النوع من الإسلام مرفوض شرعا فهو ليس بالإسلام ولا من الإسلام ولا يحمل منه إلا الاسم فقط. وحركات التحرير الوطني التي صنعت على أعين الكافر المستعمر خير دليل ومثال.

فالإسلام إما كُلٌّ متكامل شامل أو لا شيء. فلا يجوز الترقيع في الإسلام، ولا يجوز أن يحمل جزء من الإسلام ويترك الباقي ويدعي المدعي بأن هذا هو الإسلام، فالذي يأخذ العبادات من الإسلام ويترك الباقي - كالأَحكام والحدود والجهاد والولاء والبراء - كمن يريد من الإسلام تحرير فلسطين فقط، ولا فرق بين الاثنين.

فالإسلام يجب أن يُحمل كما يريده رب العالمين لا كما نريده نحن تبعاً لهوانا، نأخذ منه ما نريد وما يجلب لنا المنافع المادية ونترك ما لا نريد. فيجب قبل السعي لتحرير فلسطين وإقامة وطن فلسطيني بحدود وهمية تفصل أهل فلسطين عن جسد الأمة الإسلامية وتبعدهم عن الاحتكام إلى شرع رب البريّة، يجب قبل ذلك السعي لإيجاد الخليفة المسلم الذي يحكم بما أنزل الله ويجاهد لإعلاء كلمته، وألا يكون همنا فلسطين أولاً وأخيراً. فالجهاد يجب أن يكون لإعلاء كلمة الله ولإعادة وحدة الأمة الإسلامية ولنشر هذا الدين، أما فلسطين فهي قضية هامشية بالنسبة لأصل الدين في نظر الإسلام. ولن يقاتل المسلمون يهود تحت راية الوطنية، وإنما بوصفهم مسلمين عبادا لله لا يركعون إلا له سبحانه. قال رسول الله ﷺ: «لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يُقَاتِلَ الْمُسْلِمُونَ الْيَهُودَ فَيَقْتُلُهُمْ الْمُسْلِمُونَ، حَتَّى يَخْتَبِئَ الْيَهُودِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْحَجَرِ وَالشَّجَرِ، فَيَقُولُ الْحَجَرُ أَوْ الشَّجَرُ: يَا مُسْلِمُ يَا عَبْدَ اللَّهِ، هَذَا يَهُودِيٌّ خَلْفِي فَتَعَالَ فَاقْتُلْهُ، إِلَّا الْغَرْقَدَ فَإِنَّهُ مِنْ شَجَرِ الْيَهُودِ». متفق عليه واللفظ لمسلم.

فاليهود حتى على زمن الرسول ﷺ كانوا هامشيين ولم يكن لهم ذلك الحساب، وإنما يكون لهم الحساب والوزن في غياب الإسلام كما كانوا في الجاهلية قبل الإسلام. فالله سبحانه وتعالى أرسل رسوله للناس كافة ولم يرسله لقبيلة أو لجماعة أو لأمة، فاليهود كانوا يحاربون كقريش وكباقي العرب. وهؤلاء اليهود كان عقابهم أشد وأنكى لأنهم أهل كتاب، ويحرفون الكلم عن مواضعه، ولأنهم أمة دنيئة خسيسة، ولحكمة ربانية يريدها سبحانه وتعالى، وأن هذه الدولة الممسوخة ستزول بإذن الله بمجرد عودة الإسلام وقيام دولة الخلافة الإسلامية، فدولة الخلافة هي التي ستحطم السور الحديدي الذي يحتمي داخله كيان يهود وإلا كيف الوصول إليه وهو محاط بأسلاك شائكة وأسوار محصنة، فبمجرد إزالة الأسلاك وتحطيم الأسوار سيزول كيان يهود، لأنه يسهل الوصول إليه للقضاء عليه. ولكن قبل ذلك، يجب أن يتأكد المجاهدون أن ظهورهم محميّة وأنه لا يوجد من يخونهم ويطعنهم في الظهر، أثناء أدائهم لواجب الجهاد الذي يفرض الشرع أن تكون فيه المواجهة بنصف العدة والعتاد لجيش الاحتلال، وهذا لا يمكن أن يتم إلا بتحرك جيش مسلم تحت راية الإسلام. ورحم الله مؤسس حزب التحرير الشيخ تقي الدين النبهاني حيث قال: "(إسرائيل) ظل للأنظمة العربية فإذا زال الشيء زال ظله".

فبمجرد إزالة حرّاس كيان يهود وحماته ممن يعدون مسلمين أو عرباً - وهم إخوة لليهود بأسماء عربية - وبفتح الحدود أمام جيش محمد ﷺ سيزول كيان يهود بإذن الله، كما وعدنا بذلك سبحانه وتعالى، ولن تنفعه قنابله النووية المزعومة ولا طائراته الجوالة ولا يده الطويلة، التي لم تطل إلا في ظل وجود هذه الأنظمة التي ما زالت وستبقى تحارب الأمة سياسياً ونفسياً وإعلامياً وعقائدياً وروحياً حتى آخر لحظة، لدب الرعب والخوف في نفوس أبناء الأمة من سلاح جو كيان يهود الذي لا يقهر، وقنابل الكيان النووية، وصواريخه الباليستية التي تستطيع أن تصل إلى جميع العواصم العربية كما يزعمون، وكل ذلك لقتل النية وسحب فتيل الإخلاص لتحرير هذه المقدسات بحجة أن لا طاقة لنا بـ(إسرائيل) وإمكانياتها العسكرية والنووية والتكنولوجية دون أن يحركوا ساكناً في سبيل رفعة هذه الأمة تقنياً أو علمياً أو صناعياً أو عسكرياً، وإنما يصرون على تركيعنا واستسلامنا أمام بالونة من الوهم، حيث كاد يتسرب اليأس إلى نفوس أبناء هذه الأمة، ويلهثون وراء الصلح والاستسلام قبل الخونة من القادة، لولا ما هيأه الله للأمة من أسباب توقظ لديها الحس والفكر، للبحث عن سبيل خلاصها.

لقد كان لعملية طوفان الأقصى التي انطلقت يوم 2023/10/07 وقعٌ على الأمة، فأعادت قضية فلسطين إلى الواجهة وأحيت في نفوس المسلمين الأمل وهزت وجدانهم وحركت مشاعرهم الإسلامية وانتماءهم إلى خير أمة أخرجت للناس، فسِلم المسلمين واحدة وحربهم واحدة، ولذلك وجب أن تكون رايتهم واحدة ودولتهم أيضا واحدة، هي دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي بشر بها المصطفى ﷺ، عقب الملك الجبري الذي نعيشه اليوم، ليكون ميلادها قريبا بإذن الله طوفاناً قادما يجرف كل قوى الكفر والطغيان ويعيد نشر الخير والعدل في ربوع الأرض. ﴿وَلَيَنصُرَنَّ اللهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ﴾... ﴿وَاللهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

المهندس وسام الأطرش – ولاية تونس

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi