إن شباب المسلمين... ليسوا بأصوليين   ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"
April 19, 2016

إن شباب المسلمين... ليسوا بأصوليين ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"

إن شباب المسلمين... ليسوا بأصوليين


ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"


لقد عرفت الأمة الإسلامية منعطفا تاريخياً خطيراً، مُنيت به بعد سقوط دولتها وغياب تحكيم شرع ربها، فأخذت بالسقوط إلى الهاوية وتكالبت عليها الأمم من كل حدبٍ وصوب، وأخذت تصوب سهامها السامة إلى كل ما يتمثل به مكمن قوتها، فكان للشباب المسلم الحظ الأوفر من الهجمة الحضارية التي شنتها الدول الكبرى للقضاء على الإسلام وعقيدته في نفوس المسلمين كما قضت عليه في كيفية تنظيم حياتهم.


لقد كان سقوط الخلافة الإسلامية مؤذناً بقدوم الأنظمة السياسية الوضعية، تحت غطاء القومية أو الوطنية حيناً أو تحت غطاء العلمانية أو الليبرالية حينا آخر، مع ترويجها وترسيخها بين شباب الأمة بمعانٍ تخالف حقيقتها الاصطلاحية، فمثلا للعلمانية، على أنها مشتقة من العلم وذلك للخداع والتضليل، فيقولون إنها بناء حياة وأنظمة قائمة على العلم، والعلم هو مطلب الجميع، بينما العلمانية بمعناها الحقيقي هي نقيض الدين، أي اللادينية، وهي مفهوم لنظام أساسه فصل الدين عن الحياة أي إلغاء دور الدين في مختلف الأصعدة.


إن أسلوب التضليل هو من أخطر أساليب الغزو الاستعماري الثقافي الذي اجتاح العالم الإسلامي، وهو عكس الحقيقة تماماً، وقد لجأت إليه الدول المستعمرة، وعلى رأسها أمريكا لإخفاء أهدافها الحقيقية، فهي تتوارى خلف مفاهيم ومصطلحات براقة، في ظاهرها الرحمة وباطنها من قبله العذاب. فعلى الشباب المسلم أن يعي أن هذه المفاهيم خاصة بالمبدأ الرأسمالي القائم على المادية النفعية البحتة مثل: الديمقراطية، وحرية الرأي، واحترام الرأي الآخر، وحقوق الإنسان والحريات العامة، وحرية المرأة، والمساواة والعدالة الاجتماعية وغيرها من الشعارات التي يُراد منها خلخلة أركان المجتمع المسلم، وتفتيت الروابط الأسرية والعائلية، وانفلات المرأة من أي قيد من دين أو عرف، ودفع الشباب لأن يثور على أحكام دينه، وكل ذلك من أجل شيوع الفاحشة والرذيلة والانحراف للجنسين، كما هي الحال في المجتمعات الغربية، فينهدم المجتمع المسلم بكل أركانه وهذا ما يريدونه.


وما يزيد الطين بلة هو الترويج لمصطلحات مبهمة لا تعريف واضحاً وصريحاً لها،كالعولمة، والخصخصة، والاقتصاد الحر، وحوار الأديان، والتطرف والاعتدال والإرهاب، والتي يُراد منها إبقاء حربهم مفتوحة على البلاد الإسلامية في سبيل تمرير مشاريعهم الاستعمارية التي لا سقف لها تقف عنده، فكان لا بد أن تظهر الدول العلمانية الديمقراطية بمظهر الحريص المتباكي على تردي أحوال وأوضاع المنطقة الإسلامية، حتى تتوغل بحقدها وتبث سمومها بكل مقومات ومقدرات الأمة الإسلامية، ولا سيما شبابها بعد أن أيقنت قوة الطاقة الحيوية لديهم بوجود عقيدتهم الإسلامية الراسخة في نفوسهم، فوصفتهم بالإرهاب والتطرف والأصولية.


وبشرح مبسط وسريع لبعض هذه المصطلحات والأوصاف سنكشف لكم خطرها الكبير وآثارها السلبية على جيل واسع من شباب أمة تلمست نور خلاصها وأيقنت أهمية العودة إلى جذور عقيدتها الإسلامية لانعتاقها من ربقة المستعمر وأعوانه من حكام وعلماء ومستشرقين مضبوعين بثقافته الفاسدة. ومن هذه المصطلحات سنسلط الضوء على المعنى الحقيقي للأصولية والإرهاب وما ينتج عنهما من تسلط السياسات العلمانية وعملائها من حكومات محلية على نشء حياة الشباب المسلم في بلاد المسلمين بحجة مكافحة التطرف والحد من انتشاره.


* فالأصولية مصطلح أول ما ظهر، في أوروبا، وهو للدلالة على موقف الكنيسة المعارض للتقدم العلمي والصناعي آنذاك لمخالفته الديانة النصرانية، وذلك لأنه ناجم عن المبدأ الرأسمالي، الذي يقوم على عقيدة فصل الدين الحياة. فأتى وصف الأصولية لكل حركة تعارض التقدم العلمي والصناعي والفني والذي حصل من تطبيق المبدأ الرأسمالي. ومع تلاشي هذه الحركات مع الحرب العالمية الثانية، إلا أنه استقر في أذهان الأوروبيين، أن الأصولية عدوة التقدم والعلم، وهي تخلُّف عقلي لا يليق بعصر النهضة، ويجب أن تُحارب حتى تزول جميع آثارها من المجتمع والحياة.


ومن هنا نرى أن إطلاق هذا الوصف "الأصولية" الغاية منه إيجاد رأي عام عالمي ضد كل من يوصف به لاعتباره خطراً على الحضارة المادية الحديثة، بل وخطراً على الإنسانية، فبات وبفعل القوانين وتوصيات الدول الغربية، كل مسلم وكل حركة تعمل على تغيير الحياة السيئة التي يعيشها المسلمون إلى حياة إسلامية، أو كل من يقاوم المعتدي والمغتصب للأرض مثل نضال الشباب في فلسطين المحتلة، هو أصولياً، ويسوَّغ اتخاذ الإجراءات اللازمة بحقه مهما كانت قاسية لمكافحة ومحاربة تطرفه دون النظر لوحشية وتطرف المعتدي.


* أما الإرهاب، فيتضح من مجمل القوانين والتشريعات المتعلقة بالإرهاب ومكافحة التطرف، أنها غير دقيقة، وأنها تخضع للاتجاهات السياسية للدول التي قعّدت هذه القوانين والتشريعات. وبموجب هذه التوصيات وهذه القوانين تتمكن الدول الغربية وعلى رأسها أمريكا من ملاحقة أي شخص يُتهم بالإرهاب في أي مكان، ولها الحق باعتقاله أو خطفه، وإنزال العقوبة التي تراها بحقه، كالسجن ومصادرة وسحب الإقامة أو الجنسية، وذلك دون إعطاء المتهم الحق في الدفاع عن نفسه. كما يمكنها وبموجب القوانين والقرارات الدولية المتعلقة بقانون الإرهاب ومكافحة التطرف، استعمال القوة العسكرية والنفوذ السياسي على أي بلد تصفه بالإرهاب، وتعتبر البلاد الإسلامية من أهم المناطق التي استعملت فيها أمريكا قانون الإرهاب وذلك لزيادة نفوذها فيها ولإبقائها تحت السيطرة كما حصل لأفغانستان والعراق منذ سنوات ومؤخراً كما في سوريا الشام. مع حدوث بعض التغييرات اللافتة، إذ أصبحت مشاركة الحكومات العميلة في البلاد الإسلامية لحرب أمريكا على (الإرهاب) واضحة ومباشرة، خاصة بعد تشكيل التحالف الإسلامي العسكري من 39 دولة تقودهم السعودية عرّابة السياسة الأمريكية في العالم الإسلامي، إذ أعلن عن عمله المنوط به ألا وهو تطوير البرامج والآليات اللازمة لدعم (محاربة الإرهاب)، ووضع الترتيبات المناسبة للتنسيق مع الدول والجهات الدولية في سبيل خدمة المجهود الدولي لـ(مكافحة الإرهاب) وحفظ السلم والأمن الدوليين.


فالإرهاب والأصولية والتطرف مصطلحات وأوصاف لا تتطابق مع واقع الشباب الملتزم بأحكام دينه، لأنها عبارة عن أوصاف وُجدت لمحاربة عودة الإسلام إلى الحياة من جديد، فأصبح كل مُلتحٍ وكل مرتاد للمسجد إرهابياً ومتطرفاً كما في معظم البلاد الإسلامية، مُلاحقاً من قبل الأجهزة الاستخباراتية المحلية والعالمية، حتى الأسماء العربية الإسلامية أصبحت بمثابة هوية يحق للشعوب الغربية أن تنظر إليها بعنصرية وتستهدفها دون حسيب أو رقيب لها، خاصة بعد انتشار مفهوم الإسلاموفوبيا،كما يحق لبعض الدول منع تداول هذه الأسماء أيضاً كما في غربي الصين (تركستان الشرقية)، بالإضافة إلى استحداث قوانين في بلاد الديمقراطية حيث الادعاءات المتكررة بضمان الحريات الفردية، والتي تنحصر بكيفية التضييق على المسلمين من منع للنقاب وإقفال للمساجد والقاعات المخصصة لصلاة المسلمين في الجامعات الغربية كما حصل مؤخراً في ثلاث جامعات في برلين، بالإضافة إلى عملية إدماج الشباب المسلم وخاصة الأطفال منهم بالقوة واستغلال ضعفهم وحاجاتهم خلال هجرتهم القسرية من حروب استعمارية لا قبل لهم فيها، مثلما يحصل في بريطانيا وغيرها من الدول الأوروبية بمراقبة المدارس الخاصة واستدعاء الشرطة والتلويح بتسليم الأطفال للجهاز الخاص بمكافحة الإرهاب إذا تم الاشتباه بسلوكه أو حتى برسمه وكتابته للكلمات، مثلما حصل مؤخرا في بريطانيا عندما اتُهم طفل مسلم بالإرهاب عندما رسم خيارا فظنها الأستاذ سلاحاً حاداً.


معاناة كثيرة تقف بوجه المسلمين عامة وبوجه الشباب المسلم خاصة ولا سيما بتوجيه أصابع الاتهام لهم دائما وفي كل خطوة يقومون بها خاصة إن كانت لنصرة دينهم أو نصرة المستضعفين والمظلومين من أبناء أمتهم. فالأدلة والبراهين كثيرة والأرقام والإحصائيات عديدة لتثبت مدى حرص الأنظمة الاستعمارية على إبقاء العالم (الثالث) وخاصة الإسلامي عالماً متخلفاً، وإبعاد الشباب المسلم عن النهضة الحقيقية، والإمعان في تضليله، وحرفه عن الطريق الصحيح، ووضعه في دائرة الاتهام بشكل مستمر، وتمييع عمله الإسلامي.


وإليكم أبرز برهان من واقعنا المزري، بفعل الحروب الدائرة في العالم الإسلامي، على اتباع هذه السياسة الممنهجة ضد شباب الأمة.


فما يحدث لأهل سوريا، من حرب أعلنتها عليهم دول العالم لكسر إرادتهم والقضاء على كل حلم بالتحرّر من قيود الظلم التي أشعلت تلك الثورة في الشام عقر دار الإسلام، إذ أعلنت الدول الكبرى بقيادة أمريكا تدخلها لإنقاذ عميلها الطاغية بشار متحججة بالقضاء على فزاعة الإرهاب التي أوجدتها كذريعة لاستقدام جيوش الدول الكبرى لمشاركتها بتحقيق أهدافها، فحصدت جراء ذلك العديد من القتلى والجرحى، إذ بلغ عدد القتلى من الأطفال ما يقارب الـ 17.000 ألف طفل وطفلة دون السادسة عشرة من عمرهم، وتدل الإحصائيات الأخيرة أن معظم القتلى والذي يبلغ حوالي 400.000 ألف هم من الفئة العمرية التي تترواح بين العشر سنوات والخمس وثلاثين سنة، وهذا إن دلّ على شيء فهو يدلّ على عدم اكتراث الدول المحاربة لإزهاق الأرواح البريئة بارتكابها إبادات جماعية، خاصة وأن نظرتها للأمة الإسلامية أنها أمة الشباب لما تتميز به من ولادات متزايدة على عكس مجتمعاتهم العجوز وقلة عنصر الشباب فيها.


إن افتعال الحروب في العالم الإسلامي من أجل مكافحة التطرف أدى إلى خسارة جيل كبير من الشباب المسلم الغيور على دينه وعلى أعراض المسلمات من أمتهم أينما وُجدن، فلا الحدود تعنيهم ولا اختلاف الأوطان يقف حائلا أمام نصرة المظلومين والمستضعفين من أمتهم الإسلامية، فاستجابتهم لقول ربهم الأعلى ورسولهم الكريم e بضرورة الذود عن الإسلام والمسلمين المقهورين هي التي في حسبانهم فقط. وهذا ما حصل فعلاً في الحرب الدائرة اليوم في سوريا، إذ استقدمت هذه


الحرب الضروس إليها من مختلف البلاد الإسلامية خيرة شبابنا المسلم للدفاع عن أعراض وحرائر الشام، وفُتحت أمامهم الحدود وقُدمت لهم التسهيلات حتى تكون بلاد الشام مقبرة لهم، وللقضاء على مفهوم الأخوة بين المسلمين والتي بفعل السياسة الإعلامية المسيسة طغى عليها مفهوم التطرف والإرهاب وتوصيفهم به، فكان مصيرهم القتل أو الاعتقال أو التصفيات الجسدية المتعمدة.


وإزاء هذا كله، نجد أن الكفار لا يألون جهداً في حرب المسلمين عامة، واستهداف الشباب المسلم خاصة، بكافة الوسائل والطرق لحرفه عن دينه بعد تشويههم للأحكام الشرعية، وإيجاد مفاهيم ثقافية وسياسية غربية مقام المفاهيم الإسلامية، وينفقون أموالاً كثيرة لصده عن سبيل الله، وإبعاد أفكار الإسلام عن أذهانهم، لذلك وجب على الشباب المسلم أن لا ينخدع بما يصدر من الحاقدين على الإسلام والمبغضين له، ولا يأبه لهذه التسميات والتوصيفات، فجميعها مستحدثة وتناسب سياسة أعداء الأمة لا لتكافح التطرف بل لتكافح عودة الإسلام من جديد خاصة وأنها التمست في همة شبابه ومحاولة نهوضه لإقامة دولة الخلافة الراشدة، والتي تدرك أمريكا وغيرها من دول الكفار، أن دولة الخلافة الراشدة هي الدولة الوحيدة القادرة على تحطيم مبدئهم الرأسمالي وأنظمتهم العلمانية الديمقراطية.


إن المسلمين جميعا هم أصوليون ومتطرفون في نظر أعدائهم، وذلك لأنهم يتطلعون بشوق وحماسة إلى تطبيق أحكام دينهم جميعها، في ظل دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة لتنقذهم وتنقذ العالم أجمع من شقاء الرأسمالية إلى خير الإسلام، لقوله تعالى: {وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُوَ يُدْعَى إِلَى الْإِسْلَامِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ * يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ}.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


رنا مصطفى

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi