جيل الشباب المسلم في تركيا - ضحايا للأنظمة الرأسمالية ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"
April 25, 2016

جيل الشباب المسلم في تركيا - ضحايا للأنظمة الرأسمالية ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"

جيل الشباب المسلم في تركيا - ضحايا للأنظمة الرأسمالية
ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم: روّاد التغيير الحقيقي"


(مترجم )


بعد هدم دولة الخلافة التي تحمي المسلمين وعقيدتهم والمعتقدات والقيم ونمط الحياة الذي يستند إليها لمدة 1300 سنة وأكثر، وبعنوة ووحشية فرض النظام العلماني الرأسمالي الذي وضع الأمة تحت مخالبه. فلم يتبق شيء آخر سوى الكوارث ليورث لأجيال المستقبل.


كانت دول الكفر في حرب مع الأمة الإسلامية لعدة قرون. وعلى الرغم من استخدامها وتوحيدها لكافة قواتها العسكرية، إلا أنها لم تستطع التغلب على الأمة الإسلامية إلى أن استهدفت ومزقت المصدر الرئيسي الذي تستمد منه الأمة قوتها وهو دولة الخلافة، التي طبقت نظام الحياة المنبثق مباشرةً من العقيدة الإسلامية. حينها حققت الأمة الإسلامية أعظم الانتصارات وحققت نجاحًا غير مسبوق في مجال التنمية والرخاء والمعرفة والعلم والفن في تاريخ العالم.


ومن خلال جعل نظام الحكم لديهم وأنظمتهم التشريعية تسود على الأمة من خلال الحيل التي لا تعد، والفخاخ والقوة؛ اكتسبت القوى الاستعمارية الرأسمالية الهيمنة على ثروات الأمة. ومن أجل الحفاظ على هذه الهيمنة وحمايتها، اعتدوا على مفاهيم الأمة الإسلامية، وقاموا بتشكيلها وفقًا لأفكار الكفر العلمانية الرأسمالية الخاصة بهم، وتحكموا بثروتها كما يشاءون. استعملوا كل طاقاتهم للسيطرة على حياة الأمة من خلال فرض طرقهم الخاصة بالعيش في جميع مجالات حياة الأمة الإسلامية. ومن أجل الحفاظ على سيادتهم على حقولهم وتوسيعها، تريد دول الكفر أن يبقى المسلمون في هذا المستنقع الآسن إلى الأبد. وهكذا اقتلعت من الأمة قسرًا المبادئ الأساسية، فولدت أمة حرمت من مسارها وطريقة عيشها، فكانت غير قادرة على رؤية طريقها والسير فيه.


الإسلام لديه فهم خاص ونمط للحياة منبثق من العقيدة الخاصة به. فلديه قواعد ومبادئ خاصة في إدارة العلاقات وإيجاد الحلول للمشاكل. فالنظام واللوائح والمبادئ والقيم الشرعية والأهداف والحدود في هذه العقيدة محددة مباشرةً من الله عز وجل. ومع ذلك؛ عندما تصبح الأمة والشباب على وجه الخصوص يحرص على الوصول إلى الأماكن المرتفعة في الحياة بينما ينفر من عقيدته وتعلم نظامها، ويجبر على التمسك بالقيم والأساليب الخاطئة والضارة، وهكذا بدلاً من أن يرتفع، فإنه يدخل في منحدر مهلك.


ومن أجل عزل الأمة عن جذورها، وخصوصًا خلال سنوات تأسيس جمهورية (تركيا)، قام الغرب الكافر وأعوانه بتوظيف أكثر الوسائل وحشية. بالإضافة لإلغاء نظام الخلافة، هدفت مبادئ مصطفى كمال "الجمهورية"، "العلمانية"، "القومية"، "الشعبية"، خاصةً "الإصلاحية" إلى التأكد من أن الأمة الإسلامية لن تستعيد قوتها السابقة مرةً أخرى. مصطفى كمال، مؤسس هذه الجمهورية، برر ذلك بقوله: "إن الهدف من الإصلاحات التي قمنا بها والتي نحن على وشك القيام بها هو تحويل شعب جمهورية تركيا إلى شعب متطور وإلى كل ما تعني كلمة (مجتمع متحضر). هذا هو الهدف الرئيسي من ثوراتنا".


ثم أتبع ذلك بإصلاحات، أو بما يسمى بالثورات الاجتماعية، وعلى وجه الخصوص "الثورة على الحجاب واللباس" (عام 1925م)، التي حظرت أي زي إسلامي وخاصة اللباس الإسلامي للمرأة، فترك الأمة الإسلامية إذا جاز التعبير "عارية". بالإضافة إلى "الثورة الأبجدية" (عام 1928م)، وبعبارة أخرى حظر الحروف العربية، حيث تركت أمة بأكملها أمية خلال ليلة واحدة، في حين إن الجهود المكثفة لتنقية اللغة التركية من الكلمات العربية، منعت أجيالاً جديدة من فهم أصول دينهم. المئات من العلماء والآلاف من المسلمين الذين اعتبروا عقبة أمام هذا التحديث والمجتمع المتحضر تم إعدامهم في محاكم الاستقلال التي أنشئت لهذا الغرض.


في ذلك الوقت اعتادت الأمة الإسلامية على جميع أنواع الحرام باسم الحضارة. فقد شاع القمار بحجة المساهمة في تدريب الطيارين وشراء طائرات لسلاح الجو التركي من خلال مؤسسة "يانصيب الطائرة"(Tayyare Piyangosu) (عام 1926م) - الذي لا يزال واحدًا من أكبر مصادر الدخل للدولة تحت اسم "اليانصيب الوطني". في عام 1934م، تم تأسيس مصنع الجعة الأول في مزرعة غابات أتاتورك، وأعلنت البيرة المشروب الوطني الجديد للشعب التركي. دور السينما والروايات ومصادر التعليم العام الأخرى روجت للعلاقات غير الشرعية وكأنها رائعة. الاغتصاب أصبح رومانسية، القتل عرف إلى مسألة شرف، والسرقة نبالة.


ملئت عقول الأطفال الصغار الصافية بمبادئ العنصرية والقومية من خلال "قسم الطالب" الجماعي الذي عقد كل صباح في المدارس. دروس الدين كانت محظورة من وقت لآخر، الأطفال اعتبروا أن تكون مسلما سمة "للدعاة" و"الحُجاج". وبدلاً من ذلك أصبح مصطفى كمال مؤلّهاً تقريبًا هو ورفاقه الجمهوريون في أدمغة الشباب. باسم التحديث والاقتراب من المعايير الأوروبية، كان كل قانون جديد يتم بالاتفاقات الدولية مع المؤسسات الغربية، مثل الأمم المتحدة.


وهكذا، هؤلاء الشباب، الذين أصبحوا ضحايا جهود الإفساد لمدة 93 عامًا، سيورثون كوارث أكبر للأجيال القادمة. اليوم الشعب المسلم، الذي سعوا إلى جعله متحضرًا وحشدوا له جهودًا ضخمة، يشاهد بغرابة الفساد على نفسه، ويجد نفسه غريبًا وكأنه في المجتمعات الغربية.


الشباب المسلم في تركيا اليوم وقع في الحفرة المظلمة نفسها التي وقع فيها الشباب الغربي. وهذه الحفرة تنمو أكثر وأكثر وتصبح أكثر عمقًا يوما بعد يوم. وعلى رأس المشاكل التي حلت بشبابنا يأتي إدمان الكحول والمخدرات، مما تسبب في مشاكل طبية وقانونية واجتماعية وأمنية.


"تقرير تركيا عن المخدرات عام 2013" المكون من 180 صفحة الصادر عن مديرية الأمن العام، والذي أعده مركز الرصد المعني بالمخدرات والإدمان عليها (TUBIM)؛ كشف بأن تعاطي الكحول والمخدرات مشكلةٌ صحيةٌ عامة تزداد يومًا بعد يوم. وأن الإدمان على الكحول هو بمعدل 20٪. وفي عام 2013، تلقى ما يقارب 219.000 مريض العلاج في العيادات الخارجية، في حين لم يتلق سوى 8000 مريض علاجاً داخلياً في مراكز علاج من تعاطي المخدرات. غالبية المتعاطين 58٪ تراوحت أعمارهم بين 15-17، و25٪ بين 12-14، وأكثر من 17٪ بلغت أعمارهم 11 سنة أو أقل. وقد ارتفع هذا المعدل بنسبة 14.5٪ في حين إن هذه الأرقام هي فقط التي سجلت في وحدات الشرطة. 8٪ من مدمني المخدرات الذين تتراوح أعمارهم بين 15-18 فقدوا أرواحهم، بينما توفي 1.2٪ من الذين تقل أعمارهم عن 15 عامًا.


يقول رئيس جامعة أوسكودار الأستاذ الدكتور نوزاد ترهان: "هذا وقد وقع بلدنا وشبابنا في فخ تعاطي المخدرات، وأن بلدنا مصنف من أعلى البلدان المذكورة في التقارير، وهذا يدل على أننا متأخرون جدًا في اتخاذ الاحتياطات اللازمة. ولسوء الحظ قد بلغ سن تعاطي المخدرات في بلادنا العاشرة."


أيضا، وفقًا لبيانات المعهد التركي للإحصائية (TURKSTAT) منذ آب/أغسطس 2014، فإن 115439 طفلاً ما يقارب 12٪ منهم من الإناث ينجرفون إلى الجريمة عبر تركيا في عام 2013. و42540 من 115439 طفلاً من الذين لهم صلة بالجريمة ونقلوا إلى وحدات الشرطة اتهموا بإحداث أضرار جنائية. وتعقب هذه الجرائم 33038 من الأطفال متهمين بالسرقة، 10054 متهمون باستخدام أو بيع أو شراء الأدوية أو المواد المخدرة. بالإضافة إلى ذلك 4269 طفلاً اتهموا بإحداث أضرار في الممتلكات، و4020 طفلاً بجريمة التهديد. تقريبا 42٪ من هؤلاء الأطفال أي أكثر من 115.000 طفل تم تقديمهم إلى وحدات الشرطة بسبب أعمال إجرامية استخدمت المواد المسببة للإدمان.


إلى جانب مشاكل الهياكل الأسرية والهجرة، المشاكل التي لا تنتهي في نظام التعليم، هي من العوامل التي تؤدي إلى زيادة معدلات الجريمة. وأضاف رئيس مجلس إدارة جمعية HEGEM آدم سولاك أن "التدريس غير الفعال للقيم الاجتماعية يُعِدّ الأطفال لزيادة الجرائم الحية."


وفقا للبيانات الصادرة عن وزارة الداخلية فإن 15.900 من الأطفال في عداد المفقودين. بيانات TUIK أظهرت أن ما مجموعه 40220 شخصاً رفع تقرير طفل مفقود بين عامي 2008-2012، ووفقا لرابطة العائلات التي فقدت أقارب فإن عدد من الأطفال المفقودين بلغ حوالي 30.000 طفل. ووفقًا لمديرية الأمن، كانت هناك زيادة نسبتها 123٪ منذ عام 2008. معظم الأطفال المفقودين إما انجرفوا إلى الجريمة أو أصبحوا ضحايا لها. وقد ثبت بالتجربة أنه لا يوجد أي طفل قادر على البقاء على قيد الحياة دون أن يتعرض للأذى بعد أسبوع واحد من اختفائه.


ووفقًا لسجلات مديرية الأمن العام على مر السنة والنصف الماضية، فإن 181 طفلاً بينهم 48 فتاة فقدوا في شرق وجنوب شرق الأناضول. وتتراوح أعمار الأطفال المفقودين بين 12-18سنة. وقد قدمت معظم البلاغات في منطقة ديار بكر. عبد الباقي سومر الانتحاري من حزب العمال الكردستاني مفجر السيارة الذي قتل 29 شخصًا في أنقرة كان أيضا "طفلاً مفقودًا"، فما يزيد من المخاوف من أن الأطفال الذين فقدوا في المنطقة قد يكونون في يد حزب العمال الكردستاني.


ووفقًا للإحصائيات من سجلات عام 2012 القضائية تم تقديم ما يقرب من 34.000 اتهام بالاعتداء الجنسي على الأطفال في مكتب المدعي العام. أولئك الذين يفعلون هذه الشرور المقززة لأطفالنا هم أولئك الناس الذين تربوا على تعاليم الحريات والعلمانية. فهم أعدوا لينسوا المساءلة أمام الله عز وجل، وبدلاً من ذلك علموا بأن الوصول إلى أعلى مستويات إشباع غرائزهم وحاجاتهم المادية هو السبيل إلى السعادة. وهكذا أضافوا القسوة إلى الوحشية ليعيشوا كمخلوقات أدنى من الحيوانات.


إلى جانب كل هذا، يضطر أطفالنا إلى التعامل مع الفقر. فكل اثنين من ثلاثة أطفال تتراوح أعمارهم بين 0-15 سنة، أو 63.5٪ يعانون من الفقر المادي الشديد. هذه هي نتائج بحث من جامعة بهجيشهر الاقتصادية ومركز البحوث الاجتماعية (BETAM) من عام 2014. وتقريبا 65٪ من أطفال تركيا لا تتم تلبية احتياجاتهم من البروتين، وما يقرب من 40٪ ليس لديهم تدفئة كافية، و40٪ لا تلبى احتياجاتهم من الملابس. كما أظهرت الدراسة أيضا بأنه لا يوجد أي انخفاض في الفقر في تلك السنة.


ووفقًا للتقرير الصادر عن أسطوانة-AR (النقابات العمالية الثورية التركية الكونفدرالية)، بعنوان "وقائع عن عمل الأطفال في تركيا" فإن إجمالي عدد الأطفال العاملين في تركيا الذين تتراوح أعمارهم بين 5-17 قد بلغ 8397 مليون (المشاركة في العمل والعمل في المنزل). يضاف إلى ذلك تفاصيل أخرى، فوفقا لبيانات الصحة المهنية ومركز السلامة في اسطنبول، فإن 59 عاملاً من أصل 1235 عاملاً فقدوا حياتهم في عام 2013 كانوا من الأطفال العاملين. وأن واحداً من كل 20 عاملاً توفي كان عبارة عن طفل عامل بسبب الفقر. وتضمن التقرير أيضا تصريحات بأن "عمالة الأطفال هي المصدر الرئيسي لتجمع العمالة المستضعفة، وأنه من الواضح أن معدل قتل الأطفال في العمل سيزيد."


ما يقرب من 51٪، وهو ما يعادل 51448 طفلاً عاملاً لا يكمل تعليمه. على الرغم من أن تشغيل الأطفال الذين تتراوح أعمارهم بين 6-14 محظور، إلا أن 292 ألف طفل هم أطفال عاملون و20٪ منهم قد تخلى عن التعليم الإلزامي. 66 بالمئة من الأطفال في فئة 15-17 سنة لا يذهبون إلى المدارس الثانوية و2.47 في المئة من الأطفال في سن المدرسة المتوسطة أيضا لا يذهبون، أي أن 117480 طالبا ترك المدرسة.


هذه هي نتيجة النظام الرأسمالي. الذي أوجد مجتمعا مخدرا غير مستعد لمواجهة الواقع أو ليس لديه الرغبة في مواجهة الأحزان أو تحديات الحياة، همّه فقط مطاردة السعادة التي هو حتى لا يستطيع تعريفها، مجتمع لم يتمكن حتى من فهم الهدف من الحياة.


وبالتالي نفس النظام الرأسمالي المطبق في تركيا وفي كل بلاد المسلمين الذي تبنته الحكومات على مر الأجيال هو الذي عزز تقليد الغرب، وتسبب في معاناة شباب الأمة من نفس مشاكل الشباب في الغرب. وربما القوى الرأسمالية الاستعمارية التي تسيطر على تركيا ل93 عامًا لم تقصف تركيا مثل العراق أو أفغانستان أو سوريا، لكنها كانت أدهى من ذلك بكثير في تسميم ونزع فتيل الجيل الوحيد، الجيل الإسلامي، الذي كان قادرًا على تحقيق الرخاء في العالم.

زاد تنفيذُ سياساتها وأنظمتها وأساليبها في الحياة الضررَ مع كل جيل جديد. فهم حقنوا ونقلوا الحريات الشخصية والمادية من السياسة إلى التعليم. تلك الأجيال نشأت دون وازع الخوف من الله، في بيئة مجردة من الاحترام والتقدير تجاه القيم العليا، وولدت أفراداً خالين من الأخلاق والرحمة، ولا يحترمون العيش والخير والعفة والشرف. وقد بلغ الآن هذا الفجور والقسوة سن الطفولة. ومع ذلك، كان المسلمون في تركيا قادرين على مقاومة هذه التطورات حتى الآن، طالما اتخذوا العقلية الجمهورية الكمالية كعدو. ولكن مع تغيير الوجوه، لم يكن المسلمون قادرين على إدراك أن القوانين والقيم التي تدرس هي في الحقيقة لم تختلف عن عقلية الجمهورية الكمالية. وهذا يفسر الزيادة الرهيبة في جميع أنواع الأعمال الوحشية على مدى السنوات 10-14 الماضية، والتي هي في بعض الأنواع أكثر من 100٪. على سبيل المثال الزيادة في العنف ضد المرأة تمثل نسبة 1400٪.


لذلك فإن المشكلة لا تنتهي بانتخاب شخص أو آخر للحكم. المسألة هي واحدة وهي من الذي يحكم وبماذا يحكم. لذلك، فإن أولئك الذين على قناعة بأنهم مؤمنون ولكنهم على الرغم من ذلك لا يظهرون الالتزام الضروري تجاه الحياة والأفكار والأحكام التي جاء بها الإسلام، فهم بذلك لن يحققوا أبدًا الكرامة التي يطالبهم الإسلام باستحقاقها. لذلك من أجل إنقاذ أنفسنا وأجيالنا القادمة من حفرة الجحيم في الدنيا والآخرة، لا بد لنا من إعادة تطبيق نظام الله عز وجل على الأمة دون أي مزيد من التأخير. هذه هي المسألة المصيرية!


لا يوجد أي مسلم لا يريد أن يستفيد من سمو شريعة الله عز وجل وبركتها. فطالما لم نتخلص من أنظمة وحياة الكفر التي تطارد أجيالنا الشابة، فإننا لن نستعيد كرامتنا السابقة ولن نستفيد من رحمة الله تعالى.


يقول الله سبحانه وتعالى: {قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ} [آل عمران: 31]، ويقول عز وجل: {إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ} [الرعد: 11]

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
زهرة مالك

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi