لسنا طوباويين حالمين   حوار مع صديق   كيف سيبني حزب التحرير دولة الخلافة الراشدة؟!
January 28, 2018

لسنا طوباويين حالمين حوار مع صديق كيف سيبني حزب التحرير دولة الخلافة الراشدة؟!

لسنا طوباويين حالمين

حوار مع صديق

كيف سيبني حزب التحرير دولة الخلافة الراشدة؟!

الجزء الأول

☆ هذا حوار ثنائي جرى بيني وبين صديق مسلم ملتزم، يظهر عليه التزامه بأوامر دينه وغيرته عليه، مهتم ﻷمر اﻹسلام والمسلمين، يكره الحديث في السياسة شأنه في ذلك شأن أغلب شبابنا المسلم التواق إلى أن يعيش عيشا إسلاميا في مجتمع يحل الحلال ويحرم الحرام يأمر بالمعروف وينهى عن المنكر، وﻻ يدرك أن هذا الذي تتوق نفسه إليه هو عين السياسة.

☆ أختلف أنا وصديقي هذا - الذي أحب - بأنني أنتمي إلى حزب التحرير صاحب مشروع بناء دولة الخلافة، في حين إنه ﻻ ينتمي إلى أي توجه كحزب أو حركة أو جماعة إسلامية، ﻻ بل فإن كثرة الحركات اﻹسلامية على الساحة واختلاف أهدافها ومناهجها يسبب له نوعا من التشويش والحيرة.

☆ وما إن تفاعلت معه ذات مرة بإعطائه كتاب "نظام اﻹسلام" أحد منشورات الحزب المتبناة حتى عاد لي خلال بضعة أيام تقرببا ليطلب مني أن نجلس جلسة خاصة للنقاش، اللهم لك الحمد رددت في خلدي ولسان حالي مفعم بمشاعر سعادة تغمر ملامحي، فتهلل الوجه مني واستبشر واجتاح السرور كياني كله، فنحن غالبا ما يسرنا أن نلقى من أبناء أمتنا آذانا صاغية ونحن نطرق أبواب فهمهم لمفاهيم اﻹسلام التي نحمل إليهم.

☆ ألف أهلا وسهلا واحدا قلت مداعبا، حياك الله عندي في بيتي في الوقت الذي تريد، وهكذا كان فالتقينا وﻻ أظنني احتفيت بضيف احتفائي بصديقي هذا.

☆ لكنني لم أتخيل للحظة أن صديقي أبو براء جاء مثقلا بحمل سلة من التساؤﻻت الاستنكارية القاتلة فإن لم أحسن التعامل معها بإجابة مقنعة فلا تقوم لي عنده قائمة وأكون بذلك حجته اﻷبدية على عدم جدوى حمل الدعوة معنا، رغم أنني لست متأكدا بأنه سيلتحق بنا ليحمل الدعوة معنا إن أنا أقنعته بإجاباتي، أدركت هذا من أول قنبلة ألقاها علي بسؤاله قائلا:

¤ أبو براء: اسمع أخي أبا حذيفة لن أجاملكم ولن أتجنى عليكم قلبي وعقلي مفتوحان للحق بغض النظر مع من كان، وعليه أقول: إنه ﻻ أحد من المسلمين يستطيع أن ينكر عليكم سمو الهدف الذي تنشدون، وهو بناء دولة الخلافة اﻹسلامية، فمن من المسلمين ﻻ يتطلع إلى أن تكون له دولة كدولة أبي بكر وعمر ﻻ بل كدولة من دول بني أمية أو بني العباس أو بني عثمان؟! لكن خوفي الشديد أن تكونوا حالمين منظرين فقط، وعليه فأنا هنا ﻷفهمكم وأفهم منكم:

كيف سيبني حزب التحرير دولة الخلافة؟!

وشعاركم "خلافة على منهاج النبوة"، وكلي آذان صاغية وستجدني متفهما جدا ﻷي طرح واضح معقول وقابل للفهم، فإياك أن ﻻ أفهم، أو أن ﻻ تكون مقنعا، والابتسامة تعلو محياه.

¤ أبو حذيفة: حياك الله أخي أبا البراء، هذا تقديم رائع لهذه الجلسة، وأرجو أن تأذن لي بأن أشترط لنفسي كما اشترطت لنفسك.

¤ أبو براء: هذا حقك فتفضل.

¤ أبو حذيفة: ابتداء فهذا الموضوع سيحتاج منا إلى جلسات عديدة، أما ما أشترطه فهو: أن ننطلق في حديثنا من خلال ثوابت ﻻ نختلف على صحتها لنبني فهمنا عليها فلا نعود لنقاشها أثناء سيرنا في البحث.

¤ أبو براء: نعم هذا شيء يساعدنا للوصول إلى نتيجة ذات ثمرة.

¤ أبو حذيفة: ولكن قبل أن نذهب إلى التفاصيل فما هي الضرورة لأن نبني دولة إسلامية؟!

¤ أبو براء: ﻷننا مأمورون من الله بأن نحكم بما أنزل الله ونقيم الدين في أرض الواقع.

¤ أبو حذيفة: طيب ما رأيك لو أن العرب أو المسلمين اليوم توحدوا وصاروا دولة ديمقراطية واحدة كأمريكا مثلا وتحرروا من التبعية للمستعمر وحكموا العالم كما تحكم أمريكا اليوم، أيبقى هناك ضرورة لبناء دولة اسمها "دولة الخلافة اﻹسلامية"؟! أم أن ذلك يكفي فالمطلوب مجرد دولة لنا توحدنا نحن العرب أو المسلمين بغض النظر أكانت رأسمالية أو شيوعية أو قومية أو وطنية أو أي شيء وسميناها الولايات العربية المتحدة USA ما رأيك؟!

¤ أبو براء: سامحك الله أخي أتستخف بي؟!

¤ أبو حذيفة: معاذ الله أخي بل أحاول أن أحفر أساسات إجابتي لينطق بها لسانك مع لساني، فأنا جاد جدا فيما أطرح فليتسع صدرك لي.

¤ أبو براء: أخي ألسنا مسلمين ووجهة نظرنا في الحياة هي "ﻻ إله إﻻ الله محمد رسول الله"؟! فأنا كمسلم أعتقد وأفهم أنه ﻻ بد من أن تكون لنا نحن المسلمين دولة على أساس منهاج اﻹسلام وليس وفق أي منهاج آخر، دولة كتلك التي بناها رسولنا ﷺ في المدينة.

¤ أﻻ تعلم أن إيماننا ﻻ يكتمل إﻻ بتحكيم شرع الله فينا عن رضا وتسليم بدليل قوله تعالى: ﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا﴾ [النساء: 65]؟

¤ أﻻ تعلم أنه بقيام دولة للإسلام وتحكيم شرع الله فينا تقوم باقي فروض اﻹسلام من صلاة وزكاة وحج وجهاد وغيرها، بدليل قوله تعالى: ﴿الَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ﴾ [الحج: 42]؟

¤ أم أنك لم تسمع قول الله تعالى وهو يصف بالكفر مرة وبالظلم مرة وبالفسق مرة من يحكم بغير ما أنزل الله؟!

فقال سبحانه: ﴿وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ﴾ [المائدة: 44]

وقال سبحانه: ﴿وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴾ [المائدة:45]

وقال سبحانه: ﴿وَمَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴾ [المائدة: 47]؟

¤ أبو حذيفة: أحسنت أخي وهذا يسهل المهمة علينا فنحن نتفق إذن على ثوابت كثيرة منها:

- أننا مسلمون ومأمورون بأن نحكم بما أنزل الله، أي أن الحكم بما أنزل الله فرض علينا كالصلاة ﻻ بل أهم.

- أن الدولة التي نريد بناءها هي تماما كالدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ وليست كدولة فارس أو دولة الروم، وﻻ هي كدولة أمريكا أو كأي دولة مما نشاهد من دول عالم اليوم.

- وأن الدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ بناها بكيفية محددة أتى بها الوحي وليست خاضعة لابتداع العقول في تحقيق ما تراه ممكنا لمجرد الوصول للحكم أيّ حكم، بل ينحصر دور العقل في الاجتهاد لفهم الكيفية التي أتى بها الوحي ليس إﻻ، ثم التقيد بحسن السير والاتباع لتحقيق ما حققه رسولنا الكريم من إقامة دولة اﻹسلام.

¤ أبو براء: نعم يا أخي نتفق على هذه الثوابت وأكثر.

¤ أبو حذيفة: ولكن اسمح لي أبا براء فالحديث عن بناء الدولة أي دولة، والعمل له هو حديث وعمل في السياسة بالضرورة، أليس كذلك؟!

¤ أبو براء: بلى، هذا صحيح وهذه هي مشكلتي معكم من وجهة نظري.

¤ أبو حذيفة: إذن كيف سنستمر في حديثنا وأنت تكره الحديث في السياسة، وأنت تعلم أننا حزب سياسي مبدؤه اﻹسلام لكن عمله هو السياسة؟!

¤ أبو براء: بصراحة أخي هذا الذي يشوش أفكاري، فقد قرأت في كتبكم ومنشوراتكم كلاما فكريا دينيا رائعا، أو قل ثقافة إسلامية نقية، لكنني في المقابل ﻻ أستطيع أن أتخيل حزبا إسلاميا يعمل وسط هذه اﻷوحال واﻷوساخ السياسية التي يغرق السياسيون ويغرقون الناس معهم فيها، وهذه من النقاط المهمة التي يجب عليك أن توضحها لي، بمعنى أن تجعلني أطمئن إليكم كحزب سياسي وإلى عملكم في السياسة.

¤ أبو حذيفة: لكي أستطيع إجابتك بشكل صحيح على سؤالك اﻷساسي وملحقاته فلا بد أن نتفق على تعريف لمفهوم السياسة ومفهوم الحزب ومفهوم الدولة، فنحن حزب وسياسي ونعمل لبناء دولة.

¤ أبو براء: هل تعني أن لكل كلمة من هذه الكلمات مفهوماً محدداً معروفاً ﻻ يعرفه كثير من الناس؟!

¤: نعم فالحزب يعمل في السياسة وكذلك الدولة، ولكن الحزب ليس دولة وﻻ الدولة حزبا، والعمل في السياسة هو أساس من اﻷسس اللازمة لعمل الحزب والدولة، والعمل في السياسة ﻻزم أيضا لبناء دولة الخلافة ولعملها بعد قيامها.

¤ أبو براء: كيف ذلك؟ لو سمحت وضح.

¤ أبو حذيفة: السياسة ليست كلها شرّاً أخي الكريم، فهل عمل الرسول ودعوته للناس للإسلام وللحكم باﻹسلام كانت سياسة أم ﻻ؟!

¤ أبو براء: نعم كان عمله كله على اﻷغلب سياسة، ولكنه كان صادقا أمينا في تعامله مع كل التفاصيل.

¤ أبو حذيفة: هذا جميل جدا، إذن فالسياسة ليست عملا محرما من ناحية شرعية وﻻ ممنوعة ما دام مارسها رسولنا ﷺ.

¤ أبو براء: صحيح أخي هذه إضاءة جميلة، لكن أليست السياسة اليوم كما يقولون أنها فن الممكن والكذب، وأين هذا من عمل رسولنا السياسي؟!

¤ أبو حذيفة: انظر يا أخي، لا بد لكل من يتصدر للعمل بالسياسة أن يفهم طبيعة هذا العمل ومعناه.

- فمعنى السياسة في اللغة هو الرعاية وتعني الترويض.

- وفي اﻹصطلاح أو في أرض الواقع تعني رعاية شؤون الناس.

- لكن بماذا نرعى شؤون الناس، أي ما هي اﻷفكار والمفاهيم والقوانين التي نريد للناس أن يفهموها ويقتنعوا بها فيحتكموا لها ونرعى شؤونهم بها وكيف؟ هذا ما سيتضح معنا ﻻحقا.

- والسياسة ليست كما يسوق لها الرأسماليون العلمانيون وغيرهم على أنها فن الممكن وفن الكذب، وأن الغاية تبرر الوسيلة، وإن كانوا هم يمارسون هذا المفهوم في الواقع من تفنن في صيد الممكنات بالكذب والتدليس والمخادعة واستغلال ضعف الشعوب تارة وبالمؤامرات والكذب السياسي تارة أخرى، للوصول إلى مآربهم غير المعلنة، وﻻ أدل على ذلك من قيام أمريكا باحتلال العراق بحجة امتلاكه ﻷسلحة الدمار الشامل وأنه بذلك يشكل خطرا على أمنهم القومي، نعم السياسة ليست كذبا وإن كانوا كذابين في سياستهم، بل السياسة عمل مهم منتج، وأهم منتجاته العدل أو الظلم، الغنى والرخاء أو الفقر وضنك العيش، اﻷمن والاستقرار أو الخوف والفوضى والتشرد.

* أبو براء: لكن الناس بعمومهم ﻻ يفكرون بهذه الطريقة؟

* أبو حذيفة: وهذه هي المشكلة، أن هؤﻻء المحتكرين ﻷعمال السياسة لم يسمحوا للناس أن يفهموا ويعملوا بالسياسة كما سمحوا لهم بالعمل بالزراعة والصناعة والتجارة وكل شؤون الحياة وأن يتطوروا فيها، لماذا؟!

- لماذا ﻻ يريدون للناس أن يفهموا ويعملوا في السياسة؟!

ببساطة ﻷن الناس إذا فهموا وعملوا في السياسة سيتغير حالهم حتما، وسيغيرون أحوال من بيدهم اﻷمور، وهذا ما ﻻ يريده المتحكمون بأمور البلاد والعباد من شرار الخلق، كي يبقوا هم المتصدرين لصناعة القرار في الناس وهذه طبيعة الاستبداد والطغاة.

وبالتالي لو تفحصت نظرة الناس إلى السياسة لوجدتهم معرضين عنها خوفا من المساءلة، فمن يخيفهم؟! إنهم الممسكون بزمام أمور السياسة، ولماذا يخيفونهم؟ لا بل ومن أعطاهم الحق في كبت حريتهم والتضييق عليهم؟ ألم نخلق أحراراً؟! لماذا تريد هذه الفئة استعباد الناس؟! فئة قليلة من الناس استطاعت وفي غفلة من الناس عن هذا الجانب أن تتحكم في الدولة بأجنحتها الثلاثة "السلطة والمال والقوة".

وهنا أطرح عليك هذه اﻷحجية: السياسيون والطغاة المتحكمون في شؤون الناس ﻻ يريدون لنا أن نعمل معهم بالسياسة بحجة أنها خطر وقذارة و"ما بتطعم خبز"، ويحتكرون هم كل المناصب السياسية لأبنائهم وأحفادهم، فكدسوا اﻷموال ونهبوا ثروات شعوبهم، حتى إنك ربما تجد في بلد من بلادنا أن دولة سمير باشا كان رئيسا للوزراء ثم صار ابنه دولة زيد باشا رئيسا للوزراء وكذلك أصبح دولة سمير باشا الحفيد رئيسا للوزراء، أﻻ ترى معي كم هو خطر أن نقترب من العمل في السياسة يا أبا براء؟ أﻻ ترى كم هو ضروري فن الكذب في السياسة ليصبح المستحيل ممكنا، ولتبقى الدولة دولة الباشا؟!

في الجزء الثاني نطلعلكم إن شاء الله على مجريات أحداث النقاش الذي استمر لعدة ليال مع أخينا أبي براء، نتناول فيه مفهوم الحزب؛ ما له وما عليه من أجل إجابته عن سؤاله: كيف سنبني نحن حزب التحرير دولة الخلافة الراشدة؟ فإلى لقاء قريب بإذن الله.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الرؤوف بني عطا "أبو حذيفة"

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi