لسنا طوباويين حالمين  سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها
January 20, 2018

لسنا طوباويين حالمين سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها

لسنا طوباويين حالمين

سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها

☆ نعم نحن مؤمنون موقنون بنصر الله وتمكينه، ولسنا منظرين حالمين لنداعب أنفسنا وأمتنا بفكرة مثالية بعيدة عن الواقع أو مستحيلة التصور أو التحقق.

☆ نعم نحن قوم توحدنا على فكرة رسولنا محمد ﷺ فآمنا بها وفهمنا غايتها التي من أجلها نزل الوحي اﻷمين بالكتاب المبين على نبينا محمد الصادق الوعد ذي الخلق العظيم.

☆ ندرك ماذا نفعل وكيف نسير ﻷننا نحمل في أيدينا مصباح هدي النبوة بعد أن آمنا بفكرته وغايتها، مصباحاً أرشدنا إلى الطريق المؤدي حتما إلى بناء دولة اﻹسلام، أليس نبينا ﷺ هو القرآن الذي كان يمشي على اﻷرض؟! وبعبارة أخرى أليس هو ﷺ لسان الوحي الذي كان يتحرك على أرض الواقع مبينا لمراد الله وكيفية تنفيذه؟! وبالنتيحة ألم يتحقق على يديه ﷺ قيام دولة اﻹسلام الأولى في المدينة، ومن هناك بدأت رسائله السياسية تجوب العالم إلى هرقل وكسرى والنجاشي والمقوقس وغيرهم، ومن هناك بدأت حملات وبعوث الفتح للدعوة الإسلامية، أليس ذلك صحيحا يرحمكم الله؟!

ولكن أين تكمن المعضلة اليوم؟!

¤ هل هي في سلامة المنهج الذي جاء به محمد ﷺ أم في سلامة فهمنا لهذا المنهج؟!

¤ أم أن المنهج الذي جاء به محمد ﷺ يصلح لذلك الزمان فقط وﻻ يصلح لزماننا هذا؟! وبالتالي فلا بد أن نبحث عن منهج جديد يتواءم مع معطيات عصر جديد؟!

للتشخيص:

الواقع يقول: إن المسلمين يؤمنون بأن اﻹسلام هو النظام الوحيد الذي يحقق العدل بين الناس والسعادة لهم دون غيره من الأنظمة.

الواقع يقول: إن المسلمين على يقين من أن اﻹسلام يقوم فقط بالطريقة نفسها التي أقامه بها رسولنا الكريم ﷺ وﻻ عبرة لتغير الزمان في ذلك، وكثيرا ما يردد لسان حالهم: "نعيب زماننا والعيب فينا وما لزماننا عيب سوانا".

الواقع يقول: إن الإسلام موجود اﻵن في أذهان المسلمين وفي بطون الكتب، ولكنه ليس موجودا كنظام حياة ينظم حياتهم ويرعى شؤونهم كلها في واقع حياتهم.

الواقع يقول: إن المسلمين جميعا يتطلعون إلى تلك اللحظة التي يرون فيها دولة لهم تقوم برعاية شؤونهم وحماية دينهم وتحرر بلادهم من التبعية للغرب الكافر المستعمر.

الواقع يقول: إنه ومنذ أن سقطت دولة الخلافة العثمانية واحتل الكافر المستعمر بلاد المسلمين وقسمها إلى كيانات هشة ليستعمرها وينهب خيراتها، منذ ذلك التاريخ لم يهنأ المسلمون بعيش كريم وﻻ بقيت لهم مكانة بين اﻷمم بعد أن كانوا أسياد الدنيا، فخيراتهم وثرواتهم منهوبة في وضح النهار ولا يستطيعون حمايتها، يعيشون فقراء الحال مشردين ﻻجئين في بلادهم وعلى أرضهم، يستجدون العون والمساعدة من المحتل المستعمر، رغم أن الذي يحكم بلادهم فعليا وعلى أرض الواقع هم من أبناء جلدتهم، ورغم جحافل الجيوش التي تمتلكها اﻷنظمة الحاكمة من أبناء اﻷمة.

الواقع يقول: إن هؤﻻء الحكام مرتبطون بالكافر المحتل المستعمر ارتباطا عضويا وجوديا، فتراهم فاقدي اﻹحساس بأحوالنا أو التطلع إلى طموح شعوبهم في إعادة أمجادهم إلى سابق عهدها، ويتعاملون مع شعوبهم وكأنهم عبيد عندهم وعند أسيادهم الذين احتلوا بلادنا ونصبوهم ملوكا ورؤساء علينا رغم أنوفنا.

الواقع يقول: إن مهمة جيوش اﻷمة على كثرتها هي وللأسف حماية هذه اﻷنظمة العميلة لتبقى حارسة لمصالح الغرب الكافر في بلادنا فقط فلا هي تحس بآﻻم اﻷمة وﻻ تتحرك لنصرة أمتها ودينها أو أي قضية من قضاياها على كثرتها.

الواقع يقول: إن هذه اﻷنظمة استخدمت أبناء اﻷمة من جندها وضباطها وآلياتهم في قمع تحرك أبناء أمتهم وهم يثورون على هذه اﻷنظمة الكافرة العميلة الخائنة لله ورسوله، فسفكت الدم الحرام بلا رحمة وﻻ هوادة وكأننا أعداؤهم مع أنهم أبناؤنا وإخواننا!! وللأسف الشديد، نشاهد بأم أعيننا ما جرى ويجري اليوم ﻷهلنا في مصر وسوريا وليبيا واليمن، وكيف يقتل المسلمون بالجملة حتى وهم ساجدون في صلاتهم ولا حول وﻻ قوة إﻻ بالله العلي العظيم.

فأين المفر وكيف؟! أيها المسلمون:

قال تعالى: ﴿فَفِرُّوا إلى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴾ [الذاريات]

إذا كنا وكنتم تريدون بناء دولة إسلامية كتلك التي بناها رسول الله في يثرب، فملأت الدنيا حكمة وعدﻻ وخيرا، فإن ذلك يحتم علينا وإياكم أن نفقه ونفهم الطريقة التي سلكها ﷺ في تشييده لهذا الصرح العملاق، وفق المعطيات التالية:

فهل تعلم: أن الدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ ليست كدولة فارس أو دولة الروم، وﻻ هي كدولة أمريكا أو كأي دولة مما تشاهدون من دول عالم اليوم.

وهل تعلم: أن الدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ بناها بكيفية محددة أتى بها الوحي وليست خاضعة لابتداع العقول في تحقيق ما تراه ممكنا لمجرد الوصول للحكم أي حكم، بل ينحصر دور العقل في الاجتهاد لفهم الكيفية التي أتى بها الوحي ليس إﻻ، ثم التقيد بحسن السير والاتباع لتحقيق ما حققه رسولنا الكريم من إقامة دولة اﻹسلام.

وهل تعلم: أن بناء دولة اﻹسلام لتحكيم شرع الله في حياتنا هو أعظم فرض من فروض اﻹسلام وذلك:

¤ ﻷن إيماننا ﻻ يكتمل إﻻ بتحكيم شرع الله فينا عن رضا وتسليم بدليل قوله تعالى: ﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا﴾ [النساء:] .

¤ وﻷن بقيامها وتحكيم شرع الله فينا تقوم باقي فروض اﻹسلام من صلاة وزكاة وحج وجهاد وغيرها، بدليل قوله تعالى: ﴿الَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ﴾ [الحج: 41].

وهل تعلم: أن رسولنا الكريم ﷺ لم يأمره الله بقيادة انقلاب عسكري ليحكم الناس كيفما اتفق فيصبح زعيما أو سيدا آمرا ناهيا على مكة أو على العرب، ﻻ بل إنه رفض عرض قريش عندما عرضت عليه المال وتنازلت له عن السيادة والحكم مقابل أن يترك الدعوة للإسلام أو طلب الحكم للإسلام.

وهل تعلم: أن الله لم يأمر نبيه ﷺ بدعوة الناس إلى الصلاة أو دفع الزكاة أو حج البيت على قربه أو صوم رمضان، وكيف يأمرهم بما لم يكلف به بعد، إذ لم تفرض عليه الصلاة إﻻ بعد السنة العاشرة للبعثة، ترى ما علاقة ذلك ببناء الدولة، أليست إشارة واضحة إلى أن السعي كان حثيثا ﻹقامة دولة اﻹسلام ليقوم الدين في الحياة بجميع أركانه من عبادات ومعاملات ونظام حكم، وهذا يدحض نظرية من يدعون الناس إلى الصلاة لبناء دولة اﻹسلام!

وهل تعلم: أن الله تعالى لم يأمر نبيه بتشكيل كتائب مسلحة لمحاولة السيطرة على مكة؟! رغم أن تضاريس مكة الجغرافية تسمح بذلك، ورغم أن الصحابة طلبوا ذلك من النبي صراحة فرد عليهم بقوله لم نؤمر بعد، في إشارة واضحة إلى أن الرسول ما زال يبني دولته وفق الخطة اﻹلهية التي تتنزل رويدا رويدا بمستلزمات هذا البناء بشكل محكم، وهذا يدحض نظرية من يحمل السلاح ﻹقامة الدين.

وهل تعلم: أن الوحي منع رسولنا الكريم من أن يقبل السيادة على مكة مقابل التخلي عن دعوة اﻹسلام؟! أليس في ذلك إشارة إلهية واضحة على صفاء الفكرة ونقاء الطريقة، فكأن الطريقة ﻻ بد وأن تكون من جنس الفكرة ليكون المشروع وليدا متجانسا ومتسقا مع ذاته، وهذا يدحض نظرية التدرج في الوصول إلى الحكم.

وللعلم فقط: إن مرحلة بناء الدولة في مكة تميزت بثلاثة أفعال أمر محددة جاء بها الوحي للنبي ﷺ شكلت ركائز أساسية في عملية تشييده لهذه الدولة على النحو التالي:

أولها اقرأ: فما علاقة القراءة ببناء الدولة؟! أليس في ذلك إشارة إلى أن الدولة التي سيشيدها النبي ﷺ بأمر من الله ستقوم على منهج أساسه أن نقرأ فنفهم ثم نطبق؟! يظهر هذا جليا من قوله تعالى: ﴿اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ * خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ * الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ * عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ﴾ [العلق]

 وهكذا فعل النبي ﷺ فبدأ يعلم أصحابه ما يتنزل عليه من آيات الله تعالى في دار اﻷرقم وبسرِّية أول اﻷمر، وكأن مرحلة من التثقيف الفكري السياسي قد بدأت، وﻻ أقول التعليم لأن القراءة أو التعلم هنا من أجل غاية محددة ﻻزمة لها.

ثانيها قم فأنذر: وبماذا ينذر ولماذا ينذر والناس يعيشون آمنين فلا ثورات وﻻ احتجاجات؟! أليس في ذلك إشارة إلى أن الدولة التي سيشيدها رسولنا الكريم ﷺ فيها خلاصهم من نظام ظالم ﻻ يفهم واقع اﻹنسان ووظيفته في الحياة وفيها فلاحهم بعد الموت الذي ﻻ يعرفون ماذا سيكون بعده؟! ولذلك لزم تحذيرهم مما هم فيه من نمط عيش ومن حقيقة ما ستؤول إليه هذه الحياة، وهكذا فعل الرسول ﷺ وصحابته رضوان الله عليهم.

﴿يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ﴾ [المدثر: 1-2]، وكأن مرحلة من التفاعل مع المجتمع قد بدأت، لتغيير مفاهيمه عن الحياة.

ثالثها اصدع بما تؤمر: وهذا إعلان عن طبيعة الدعوة ومرادها علنا دونما تورية، ووضوح في الهدف والطلب وإصرار على بلوغ الغاية، وهكذا فعل رسولنا الكريم ﷺ وكأن مرحلة من الصراع الفكري والكفاح السياسي قد بدأت وجها لوجه، في تنازع واضح على من يلعب الدور اﻷهم واﻷجدر في إدارة حياة الناس وشؤونهم.

سبحانك اللهم ما أحكمك!

فما كادت تنتهي مرحلة التفاعل والكفاح السياسي بالدعوة للإسلام حتى وصلت فكرة اﻹسلام وغايته إلى كل أهل مكة ومن حولها، فضاقت قريش بمحمد ﷺ وأصحابه، وتجمد إحساسهم به وبدعوته ﻻ بل وتجرأت عليه بإيذائها له، فكان أن قضت حكمتك وتوجيهاتك لنبيك أن يعرض دعوته على قبائل العرب لتؤمن به وتحميه وتمنعه وتنصره ليبلغ دعوتك بصفته رسوﻻ من عندك للناس، وهكذا كان فقد حث الخطا في طلب النصرة من اﻷقوياء ذوي المنعة في جزيرة العرب علهم ينصرونه ويمنعونه من أي أذى.

طلب النصرة:

¤ ماذا نعرف عن طلب النصرة: هي عمل سياسي بامتياز مهمته استلام الحكم بشكل سلس عن طريق تلك الجهة القادرة على نصرة الدعوة وحمايتها حتى تقوم الدولة وتكتمل أركانها، ألم تر كيف أن نبينا ﷺ استلم الحكم في المدينة دون أن تراق قطرة دم، في ظل أناشيد وأهازيج النصر الذي استشعروه من لحظة وصوله ﷺ إليهم؟!

ملاحظات مهمة على طلب النصرة:

¤ طلب نبينا ﷺ النصرة من أكثر من عشرين قبيلة، وتكرار النبي ﷺ لهذا العمل مع وجود المشقة يفيدنا بوجوب طلب النصرة ويؤكد لنا أنه الطريق الوحيد لاستلام الحكم باﻹسلام.

¤ طلب نبينا ﷺ النصرة من القبائل اﻷقوى ابتداء "الطائف"، وتحققت له النصرة من القبائل اﻷقل قوة "يثرب".

¤ بعض القبائل رفضت نصرة النبي ﷺ.

¤ بعض القبائل وافقت على نصرة الدعوة ولكنها اشترطت أن يكون الحكم والملك لها من بعده، فرفض النبي هذه العروض.

¤ بعض القبائل وافقت على نصرة النبي ﷺ بشكل جزئي فرفض النبي ﷺ ذلك.

¤ تؤكد عملية طلب النصرة من قبل النبي ﷺ أنها كانت تخضع لتقديره البشري حين يتفحص قدرة القبائل على حماية دعوته، وهذه إشارة واضحة أن النبي ﷺ كان يعني تماما بناء دولة.

¤ من كل ذلك نخلص إلى القول بأن هذا الدين لله وسوف ينتصر على كل خصومه ويظهره فوق كل ظاهر، فليس لنا من اﻷمر شيء سوى العمل بثقة اﻷنبياء أن الله ناصرنا ﻻ محالة وأنه إليه يرجع اﻷمر كله.

المسألة اﻷخيرة:

بقيت مسألة أخيرة وهي ممن يمكن أن نطلب النصرة اليوم؟! وهل يمكن أن نطلب النصرة من جيوش بلادنا ولسان حالها أنها في حالة عداء واضحة مع كل ما هو إسلامي؟!

نعم الجيوش مفتاح الحل

نعم وبالفم الملآن يمكننا القول إن جيوش أمتنا اﻹسلامية هي هدف اﻷمة في نصرة دينها وهي جديرة بذلك إن شاء الله، ففكرة اﻹسلام ليست غريبة عنهم ولا هم بالغرباء عنها، فهم أبناء اﻹسلام يشعرون ويفكرون كما نشعر ونفكر، يؤذيهم ما يؤذينا وربما يكونون أكثر استشعارا بالمسؤولية والذنب معا لعدم قدرتهم على الحركة، وربما لم تحن اللحظة التاريخية الفاصلة التي سيهيئها الله لصفوته من جنده هؤﻻء، إﻻ أننا على يقين بأن فيهم الخير والبطولة والرجولة والتضحية،

وأعجب ممن يقبل بتصور نصرة اﻷوس والخزرج للنبي ﷺ رغم حالة الحرب والعداء التي كانوا يعيشونها فيما بينهم، ولا يقبلون التصور بأن يقوم أبناؤنا المسلمون في جيوش أمتنا بنصرة إسلامهم؟!

ونختم متوسلين إليك ربنا أن تعز اﻹسلام بنصرة جيوش أمتنا وما ذلك عليك بعزيز، يا مغير اﻷحوال يا رب العالمين دبر لنا فقد أعيانا التدبير، نحمدك اللهم ونستغفرك ونتوب إليك.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الرؤوف بني عطا "أبو حذيفة"

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi