مغالطات فوكوياما في مقالة الظل الطويل 09/11
مغالطات فوكوياما في مقالة الظل الطويل 09/11

نشر موقع أمريكان بيربوس مقالاً للمفكر فرانسيس فوكوياما حول هجمات الحادي عشر من أيلول/سبتمبر، وفشل أمريكا في تطبيق نموذج بناء الدولة الحديثة في كل من العراق وأفغانستان، ولا أريد التعرض لأبرز ما ذكره، بل أريد التعليق على مسألة بناء الدول، والتي تعرض لها في معرض رده على إخفاق أمريكا في بناء الدول التي احتلتها وهي العراق وأفغانستان،

0:00 0:00
Speed:
September 20, 2021

مغالطات فوكوياما في مقالة الظل الطويل 09/11

مغالطات فوكوياما في مقالة الظل الطويل 09/11

نشر موقع أمريكان بيربوس مقالاً للمفكر فرانسيس فوكوياما حول هجمات الحادي عشر من أيلول/سبتمبر، وفشل أمريكا في تطبيق نموذج بناء الدولة الحديثة في كل من العراق وأفغانستان، ولا أريد التعرض لأبرز ما ذكره، بل أريد التعليق على مسألة بناء الدول، والتي تعرض لها في معرض رده على إخفاق أمريكا في بناء الدول التي احتلتها وهي العراق وأفغانستان، ونذكر أبرز ما قاله: "كان للعديد من الدروس المستفادة من هذه الاحتلالات الطويلة علاقة بصعوبة بناء مؤسسات سياسية مستدامة، والتي يُعتقد أنها ضرورية لمنع عودة ظهور تهديد إرهابي، كانت هناك ثلاثة أهداف محتملة؛ أولاً: بناء دولة يمكن أن تمارس احتكار القوة الشرعية على أراضي الدولة، وثانياً: إنشاء دولة حديثة لديها القدرة على تقديم الخدمات الأساسية على أساس غير شخصي، وثالثاً: جعل تلك الدولة مسؤولة ديمقراطياً أمام مواطنيها. وكما اتضح فيما بعد كان هدف بناء الديمقراطية هو الأسهل القابل للتحقيق من بين الأهداف الثلاثة.

أجريت في كل من أفغانستان والعراق انتخابات أو (أحداث شبيهة بالانتخابات) وتم اختيار القادة السياسيين على أساس التنافس السياسي الحقيقي، وكان البلدان يعانيان من تفشي الفساد والاحتيال، لكن الانتخابات مع ذلك أسفرت عن نتائج عكست تقريباً إرادة الشعب في كل بلد"، وذكر أيضا: "إن بناء دولة حديثة ذات قدرة عالية ومستويات منخفضة من الفساد - وهو ما وصفته في مكان آخر بأنه (الوصول إلى الدنمارك) - ثبت أنه يفوق تماماً قدرة الولايات المتحدة وحلفائها على تحقيقه. كل منظمة تنموية في العالم لديها شيء مثل الدنمارك في الاعتبار وهي تتابع برامجها في الحوكمة الرشيدة ومكافحة الفساد، لكن الدولة الدنماركية الفعلية استغرقت حوالي ثمانمائة عام للوصول إلى المكان الذي هي عليه الآن، ولا ينبغي أن نتوقع ظهور نتائج مماثلة في أفقر الأماكن وأكثرها فوضى في العالم في أي وقت قريب".

ثم يعزو الإخفاق لعوامل عدة منها التاريخ والجغرافيا ولم تحقق الحكومة التي نصبها الأمريكيون في كابول أبداً الشرعية التي تحتاجها على الرغم من الانتخابات على حد قوله، ثم يتعرض للسؤال التالي الذي يطرح نفسه وهو: لماذا ارتكبت حكومة أمريكا هذه الأخطاء في المقام الأول؟ كان الجواب البسيط هو الغطرسة.

مما لا شك فيه أن مفكراً مثل فوكوياما صاحب عقلية كبيرة ومحل اعتبار ونظر عند الكثير من المفكرين على مستوي العالم، ولكن يبدو لي أنه أراد التقليل من تداعيات الحرب الأمريكية على البلاد الإسلامية وحجم الانتكاسات والإخفاقات والفشل نتيجة انطلاقها من الغطرسة آنذاك، وليس من خلال فكرة استراتيجية قابلة للتنفيذ كما قال كيسنجر في مقال له عن سبب إخفاق أمريكا في أفغانستان أنها "وضعت أهدافاً غير قابلة للتحقيق"، ولعلي انطلق من هذه الفكرة (وهي للعلم فكرة رائدة وصحيحة في مجالات الحياة كلها وليست في السياسة فقط) مفادها أن من وضع هدفاً غير قابل للتحقيق فمن الطبيعي جدا الإخفاق به مع الحذر الشديد هنا أن الأهداف لا أعني بها واقعية؛ بحيث يكون الواقع مصدر التفكير كما يتعامل الغرب من باب أن السياسة هي فن الممكن، بحيث يكون الواقع مصدراً للتفكير لا محلا للتغيير، مع الصحيح أن الممكن هو الممكن من حيث النظر وليس من حيث الواقع، فقد يكون الأمر مستحيلاً واقعياً لكنه من حيث النظر والتفكير هو الحل الذي يجب تغيير الواقع على أساسه، وإلا كيف نفهم مثلاً أنه في بداية الاحتلال الأمريكي لأفغانستان كانت فكرة الانسحاب والإخفاق مستحيلة واقعياً مع أنها واردة بقوة في مسألة النظر لا من حيث التمني؟ بل من حيث توفر أسباب ومقومات الفكرة مع إرادة التغيير في عمل جماعي، وبحث هذه المسألة قد يطول وليست هي محل البحث، لكن أريد مناقشة فوكوياما في مسألة بناء الدول والأهداف الواقعية وقدرة الدول المحتلة على إحداث تغيير فيها وبناء دولة نموذجية.

إن بناء الدول يعود إلى فكرة يؤمن بها مجموعة من الناس بحيث تصبح نظرتهم واحدة تنبثق عنها مشاعرهم، ويقيمون سلطة تطبق عليهم تلك النظرة التي جمعتهم أو يـَسكتون عمن أقام نفسه لحماية الفكرة وتطبيقها؛ فيصبح التفاف الناس حول الفكرة لأنها فكرتهم ونظرتهم للحياة ويصبح قبولهم بسلطة ما متعلقاً بمدى علاقة تلك السلطة بالفكرة، فإذا كان النظام منبثقاً عن فكرتهم كانوا معه مهما كانت المصاعب والمخاطر ولن يتخلوا عنه إلا إن جاءت قوة غاشمة أقوى منهم استطاعت أن تزيل النظام الذي يمثلهم وهذا هو عامل هدم تستطيع أي قوة غاشمة أن تفعله، لكن عامل البناء الذي نتحدث عنه لن يكون من خلال فكرة دخيلة على المجتمع لا يؤمن بها؛ بل لديه نظرة تخالفها جملة وتفصيلا، فكيف لمجتمع أن يتقبل فكرة جديدة وهو يؤمن بفكرة مغايرة؟ وكيف له أن يتقبل نظاماً أقامه مُحتل على فكرة تخالف نظرة الناس وعقيدتهم؟ فضلاً عن النظرة السلبية للمحتل وعملائه.

تستطيع أمريكا أن تقيم دولة حديثة لبلد احتلته في حالات منها:

1- إذا استطاعت تغيير نظرة الناس وفكرتهم بفكرة جديدة فيصبح المجتمع قابلاً للنظام الجديد وسلطته طبيعياً بلا شك.

2- إذا كان أهل البلد لا يحملون فكرة كلية شاملة عن الكون والإنسان والحياة، بل يحملون أفكاراً لا تنظر إلى الفكرة الجديدة نظرة العداء والمخالفة العقائدية أو يحملون فكرة المحتل نفسها، ولعل هذا السبب هو الذي دفع فوكوياما من خلال قراءته للواقع التاريخي في احتلال اليابان التي لم تكن تحمل فكرة كلية، بل كانت تحمل أفكاراً معينة لا تعارض الفكرة الجديدة، وكانت نهضة اليابان من كونها حملت الفكر الرأسمالي نهضت على أساسه، هذا من حيث الأصل. وأما ألمانيا فكانت تحمل الفكر الرأسمالي أصلاً ونهضت على أساسه، ولعل النجاح لأي محتل في بلد لا توجد فيه نظرة كلية شاملة مثل دول في أفريقيا هي من هذا الباب، وما مسألة فساد الطبقة السياسية إلا مسألة فرعية على خطورتها، وليست هي السبب الوحيد في بناء الدول الحديثة، لكن مع البلاد الإسلامية الأمر جد مختلف لأن أهلها يحملون فكرة وجوديةً كلية شاملة ونظاماً شاملاً للحياة يعالج كل أفعال الإنسان، فهم ليسوا بحاجة إلى فكر جديد ولا إلى علاقات وتشريعات جديدة، ولا إلى سلطة تخالف نظرتهم، ولولا تلك القوة الغاشمة وهي السند غير الطبيعي في ارتكاز العملاء على المحتل لما ثبت نظام عميل، والدليل ما حدث في أفغانستان أقرب مثال بحيث فـرّ النظام مع خروج تلك القوة الغاشمة.

لذا ما ذكرته أن فكرة بناء الدول لا تأتي من خلال القوة العسكرية، اللهم إلا إذا كانت مستندة إلى قوة غاشمة لكن لا يمكن لها البقاء مهما طالت، لأن أصل البناء الصحيح راجع إلى إيمان الناس بفكرة وجودية معينة، وليس من خلال فرض فكرة تخالف عقيدة الناس لذا كان الإخفاق في هذه المسألة، ومن هنا كان إخفاقاً حتمياً مهما كانت قوة المحتل وضعفت قوة الآخرين، فلا بد للناس طالما أن إيمانهم بفكرتهم ثابت وأصيل أن ينقضوا على الفكرة الجديدة ومن وراءها وأدواتها. فنجاح أمريكا صحيح في قدرتها على الهدم المؤقت كونها قوة غاشمة لكنها لا تملك فكرة البناء مع أمة تعتز بفكرتها ونظرتها وتتطلع إلى إعادة مجدها، ومن هنا كانت الأهداف غير قابلة للوجود بالذات مع الأمة الإسلامية، فكل الأفكار الدخيلة ستتحطم على قاعدة العقيدة الإسلامية، وكل محتل وأدواته سينتهون على يد هذه الأمة ولو بعد حين.

#أفغانستان       #Afganistan#     Afghanistan

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

حسن حمدان

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi