ردة فعل المجتمع الدولي على مأساة الروهينجا: تجاهل الإبادة الجماعية
June 06, 2015

ردة فعل المجتمع الدولي على مأساة الروهينجا: تجاهل الإبادة الجماعية

ردة فعل المجتمع الدولي على مأساة الروهينجا: تجاهل الإبادة الجماعية

(مترجم)


لقد شهدنا خلال الأسابيع الماضية تزايدا لأعداد القوارب المحملة بالآلاف من الروهينجا المسلمين الذين يخوضون رحلة محفوفة بالمخاطر في عرض البحر. مع هذا، فبدلاً من أن يجدوا السلام والراحة في البلدان المجاورة، لاقوا الطرد.


أستراليا هي إحدى هذه الدول التي تتبنى حقوق الإنسان (بزعمها)، ولكن فقط عندما تخدم مصالحها العالمية والإقليمية. وبما أنها وقعت على ميثاق الأمم المتحدة، فمن الممكن لأحدنا أن يتوقع أن تتصرف أستراليا لمصلحة الضعفاء والمهاجرين، ولكنها رفضت قبول أي لاجئ سياسي وصل إليها عبر البحر.


خلال هذه المحنة قام رئيس الوزراء توني آبوت بالإدلاء بتصريحات قاسية وعنصرية مثل "إذا وصلت إلى هنا عن طريق قارب مترحل، لن تحصل على ما تريد وهو حياة جديدة في بلد غربي". وقام بتصريح سلبي وقاس آخر مثل "إذا أردت أن تبدأ حياة جديدة، يجب عليك أن تأتي من الباب الأمامي لا الخلفي".


هذه التصريحات المقيتة من شأنها الحط من شأن إخواننا وأخواتنا الروهينجا الذين خاطروا بحياتهم عبر هذه الرحلة الخطيرة نتيجة لأوضاعهم اليائسة.


هذه التصريحات تعكس السياسة الحالية الحكومية التي تتسم بالصرامة في أمن الحدود والهجرة المتعلقة باللجوء السياسي إلى البلاد على متن القوارب. لقد تبنت الحكومة سياسة عنيفة وهي "الجر إلى الخلف" وتعني إعادة القوارب المحملة باللاجئين إلى البحر، وعدم إظهار أي نوع من الرحمة تجاه من تكبدوا الكثير من المخاطر للهروب من الاضطهاد. أما بالنسبة للذين تمكنوا من الوصول إلى الشواطئ الأسترالية فلا توجد لديهم حياة حقيقية. سياسة أستراليا تقتضي توقيف الروهينجا لأشهر طويلة، وتعريضهم لأوضاع قاسية ومذلة في مراكز التوقيف مثل تلك المراكز في نورا وجزيرة مانوس في غينيا الجديدة. وبعدها يجبر اللاجئون على العودة إلى إندونيسيا من دون وجود أمل في قبولهم بالبقاء في أستراليا. تدعي الحكومة الأسترالية أن هذه السياسة الصارمة تمثل حلا لأزمة تجارة البشر التي تحصل في جنوب شرق آسيا، ولكنها حقيقة تساعد في المشكلة وتسمح باستمرارها. هذا يؤكد على أنها "المسماة" بالحلول لا تخدم مصلحة المحتاجين ولكنها فقط تؤمن هدوء تلك الدول، مما يبرز تغاضي الدول الديمقراطية عن الدفاع عن حقوق الإنسان إذا تعارضت مع مصالحها الوطنية. بعض الأرواح تساوي أكثر من غيرها، فمن الواضح أن أرواح المسلمين رخيصة في أعينهم.


تشكل هذه السياسة الأسترالية سابقة في المنطقة لأنها تعطي الدول المجاورة الأخرى الضوء الأخضر للقيام بنفس الأعمال ومنها ماليزيا وإندونيسيا اللتان تقيدان القوارب المحملة باللاجئين إلى البحر عندما تصل إلى شواطئها. وهذا يعفي أستراليا من واجبها في الدفاع عن حقوق الإنسان عندما يتعلق الأمر بمأساة الروهينجا، وترمي الكرة إلى أحضان الدول المتأثرة مباشرة بالمسألة وهي تايلاند وماليزيا وإندونيسيا، وبنغلادش وميانمار. وهكذا تتخلص أستراليا من عبء إيواء اللاجئين وتقديم المساعدات اللازمة والمؤقتة لهم أو حتى توطينهم، بل أكثر من هذا محاسبة نظام ميانمار على الإبادة الجماعية ضد الروهينجا المسلمين.


وقد حصلت وزيرة الخارجية الأسترالية جولي بيثوب على تأييد لتصريحاتها من وزير خارجية ميانمار الجنرال هتين لين، التي وصفت فيها الأوضاع الرهيبة للروهينجا المسلمين بأنها مسألة هجرة غير قانونية بدلا من اعتبارها أزمة لاجئين ضخمة تسببت فيها حملة تطهير عرقي ممنهجة من قبل النظام البورمي ضد الروهينجا المسلمين. هذه هي إحدى الألاعيب التي تمارس من أجل تحويل الانتباه عن أسباب الأزمة وتصويرها بأنها هجرة لأسباب اقتصادية وخسارة وظائف، وتجارة بشر بدلا من تبيان واقعها الحقيقي وهي كونها إبادة جماعية تغذى من تعصب ديني أعمى وعداوة كبيرة من البوذيين تجاه الإسلام والمسلمين.


هذا الموقف القاسي واللاإنساني هو أمر متوقع من دولة تسعى لتأمين مصالحها الوطنية وخصوصا الاقتصادية، أولا، وتضعها فوق وقبل حماية الكرامة الإنسانية والحقوق الأساسية للإنسان. والحقيقة التي لا يمكن تصورها هو كيف لهذه الدول التي تدعي بأنها منارات للدفاع عن حقوق الإنسان أن تترك الأطفال والنساء هائمين في عرض البحر بدون تقديم أي مساعدة لهم.


بالإضافة لهذا، فإن الفشل الكامل للقانون الدولي والمجتمع الدولي كما نرى من الكيانات الحالية مثل منظمة الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين، ومنظمة دول جنوب شرق آسيا هو فشل مروع. لقد عجزوا عن التعامل مع هذه الأزمة التي ظهرت على الساحة العالمية منذ سنوات، وهذا يبرهن على أن هذه المنظمات ما هي إلا منظمات شكلية ولا تملك أي قوة حقيقية أو أي اهتمام حقيقي لإنقاذ المسلمين الروهينجا أو أي مسلم آخر في النقاط الساخنة في العالم ولكن هذا الموقف ليس مفاجئاً. إن موقف الأمم المتحدة المحزن وغير الملائم لأزمة اللاجئين السوريين ولقتل مئات الآلاف منهم على يد المجرم بشار الأسد وأيضا عدم إرادتهم التصرف ضد كيان يهود حتى عندما قام بتفجير أبنيتهم ومدارسهم أثناء اعتدائه على قطاع غزة العام الماضي، يثبت عجزهم ووهنهم. لقد اقتصرت أفعالهم على إحصاء أعداد القتلى واستنكارات فارغة المضمون تتجاهلها الحكومات، وتقديم مساعدات محدودة، أما بالنسبة لتصريحاتها وقوانينها الدولية وقراراتها، فما هي إلا ضجة إعلامية لا يسمعها أحد في خضم حملات الإبادة الجماعية التي يتعرض لها المسلمون في العالم. هذا لأنها مجردة من القدرة على القيام بعمل حقيقي لوقف نزيف الدماء والاضطهاد في ميانمار وغيرها إلا إذا تلقت الأمر بذلك من أسيادها الدول الغربية.


فكيف إذن كانت ردة فعل الدول الغربية تلك تجاه الأزمة؟ لقد اختاروا تجاهل هذه الإبادة الجماعية للروهينجا المسلمين، وبدون اعتبار لجرائم واضطهاد النظام البورمي للروهينجا على مدى عقود، للأقلية العاجزة، فقد قررت الولايات المتحدة والاتحاد الأوروبي رفع العقوبات عن بورما، وإعادة العلاقات الدبلوماسية معها بشكل كامل، وبالرغم من الحملة المكثفة لقتل واضطهاد الروهينجا المسلمين، فإن هذه الدول قامت خلال السنوات الأخيرة بدعم الاستثمارات في بورما، وقدمت ملايين الدولارات من المساعدات لحكومة ميانمار وعزّزت العلاقات الاقتصادية مع النظام البورمي، لقد تجاوزت المساعدات الأمريكية لبورما 200 مليون دولار منذ 2012، كما وأطلقت السفارة الأمريكية أكثر من 20 برنامج شراكة بين معاهد أمريكية وأخرى بورمية في مجالات التعليم العالمي، ومؤسسات عامة وخاصة للأعمال، بما فيها مايكروسوفت وسيسكو، وغاب وهيوليت بكرد وجونسون وجونسون. كما قد وصلت المساعدات التطويرية لبورما من الاتحاد الأوروبي لأكثر من 200 مليون يورو.


بالإضافة لهذا فقد قام أوباما بزيارة بورما مرتين واعتبرها "قصة نجاح" نتيجة لتبنيها إصلاحات ديمقراطية. إن هذا كله يبرهن على أنه في ظل الديمقراطية الرأسمالية الغربية سوف يتم تجاهل موضوع الإبادة الجماعية إذا كان هناك مال يجنى من ورائها، ويبرهن أيضاً على أن المصالح الاقتصادية تقدم على المحافظة على القوانين الدولية أو حماية النفس الإنسانية. في الواقع فإن هذه الدول لم تمارس أي ضغط حقيقي على نظام ميانمار لإنهاء حملات القتل والاضطهاد، ولم تتطرق حتى لقطع العلاقات مع الحكومة البورمية.


إن جميع ما ذكر يبرهن على أن الحكومات الغربية غير راغبة في اتخاذ أي فعل ضد الدكتاتورية البورمية الذي من الممكن أن يؤدي إلى تعريض الاستثمارت للخطر أو التقليل من الأرباح المادية، بغض النظر عن أعداد المسلمين الروهينجا الذين يذبحون أو يغرقون في البحار. إن أفعالهم تثبت أنه لا توجد لديهم نية أو رغبة حقيقية لإنقاذ حياة الروهينجا أو لإنهاء مآسيهم.


وحتى فَتاتهم الذهبية الفائزة بجائزة نوبل للسلام وصاحبة صورة الغلاف للمنادين بالديمقراطية في بورما، أونج سان سوكي، قد التزمت الصمت المطبق على جرائم الإبادة الجماعية ضد الروهينجا المسلمين لأنها ببساطة لا تريد أن تخاطر بطموحاتها السياسية من أجل حقوق المظلومين، ولكنها في النهاية تغرد داخل سرب الدول الديمقراطية.


الأخوات الكريمات: بالتأكيد فإن جميع هذا يذكرنا بأنه لا يمكننا على الإطلاق أن نضع أملنا أو ثقتنا في المجتمع الدولي أو المنظمات الإقليمية أو الحكومات الرأسمالية الغربية لحل أزمة الروهينجا ولحماية إخواننا وأخواتنا في شتى بقاع المعمورة. لقد أثبتوا أنهم على استعداد كامل لتجاهل القيم الأخلاقية أو حقوق الإنسان الأساسية عندما تتطلب المصالح السياسية والاقتصادية ذلك. ولا يجب علينا أن نحبس أنفاسنا في انتظار مساعداتهم لأن قيمة النفس الإنسانية عندهم توزن بميزان المصالح الرأسمالية.


يقول الحق سبحانه: ﴿مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاء كَمَثَلِ الْعَنكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ﴾ [العنكبوت: 41]


بالإضافة لهذا، فإن المباحثات الدولية أو الإقليمية والبعثات الدبلوماسية هي مضيعة للوقت ولا تقدم أي حل لحماية المسلمين وإنما تقوم بصرف الانتباه عن الأسباب الحقيقية للمآسي. كم من المفاوضات والمحادثات جرت بخصوص الروهينجا أو سوريا أو فلسطين، ولكنها جميعها فشلت في تقديم أي شيء سوى الكلمات الفارغة في الوقت الذي يستمر القتل في المسلمين.


من هنا أخواتي العزيزات، يجب علينا نحن المسلمين أن نحلّ مأساة الروهينجا بأيدينا كأمة واحدة، ولا نعتمد على مصادر خارجية لحلها. ويجب أن نبحث عن حلول لها من ديننا فقط، لأنها أوامر الله رب العالمين.


إن في القرآن الكريم والسنة النبوية منهاجاً واضحاً وثابتاً لكيفية إنهاء مأساة الروهينجا وغيرهم من المسلمين المظلومين. وهذا الحل هو إقامة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة التي ستكون الدرع الواقي والحامي لعباد الله المظلومين.


يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ﴾ [النور: 39]

عضو في حزب التحرير / أستراليا

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi