ترامب بين المطرقة والسندان   بينما شخص ما سوف يضطر لدفع الثمن!
January 16, 2017

ترامب بين المطرقة والسندان بينما شخص ما سوف يضطر لدفع الثمن!

ترامب بين المطرقة والسندان


بينما شخص ما سوف يضطر لدفع الثمن!


(مترجم)


ذكر كريج غريغوري، من قناة سي إن إن الإخبارية الأمريكية (آخر نسخة محدثة: 1253 بتوقيت جرينتش 13 كانون الثاني/يناير 2017) الأحداث الصاخبة في السياسة الأمريكية تحت عنوان: "ماذا قالت لنا الـ 48 ساعة الماضية عن سنوات ترامب الأربع المقبلة". جاء المؤتمر الصحفي لدونالد ترامب الأول منذ 5 أشهر بالتزامن مع بداية لسلسلة طويلة من جلسات الاستماع في مجلس الشيوخ الأمريكي لاختيارات ترامب لأعضاء مجلس الوزراء في الحكومة، الذين يجري استجوابهم علنا من قبل لجان الإشراف على مجلس الشيوخ، الذي يملك السلطة الدستورية لرفض مرشحي الرئيس المنتخب. تناول عنوان شبكة سي إن إن السؤال الذي يسأله الجميع: ما الذي سيحدث بعد أن يصبح دونالد ترامب رئيسا الأسبوع المقبل؟ هل سيقوم ببناء جدار على الحدود مع المكسيك ويرسل لهم الفاتورة كما وعد؟ هل ستكون هناك علاقة جديدة مع روسيا والصين؟ الجواب عن هذه الأسئلة لن يكون ممكنا من خلال دراسة تصريحات ترامب وحدها، لأن الوعي بطبيعة السياسة الأمريكية وكيفية صياغة السياسات مطلوب أيضا. وكمثال على ذلك، فقد ذكرت وسائل الإعلام ما لا يقل عن 10 حالات أعرب فيها مرشحون لحكومة ترامب خلال جلسات الاستماع في مجلس الشيوخ عن آراء تتعارض مع تلك التي صدرت عنه.


من المهم أن نتذكر أنّ ترامب حصل على تأييد الحزب الجمهوري قبل فوزه بتأييد الشعب الأمريكي، وأنّه لا تأثير له دون حزبه، وأن حزبه لا ثقل له من دون المستثمرين ذوي الثروات الهائلة أصحاب الامتيازات وجماعات الضغط التي تمول الأحزاب السياسية في أمريكا. وعلى الرغم من ادعاء ترامب الشعبوي بأنه قد قام بتمويل حملته الانتخابية بنفسه، إلا أن معظم الدعم المالي قد جاء من النخب المتميزة المختلفة، وستستمر هذه النخب بتمويل حزبه وستستمر بدعم سياساتها، وليس سياساته. وتقوم هذه الجهات المانحة نفسها بتمويل مؤسسات الفكر والرأي المتعددة لتوفير شبكة من المحللين السياسيين والخبراء للعمل مع السياسيين لتزويد وسائل الإعلام بأصوات لدعم السياسات المطلوبة لديها. ومن أجل مواجهة التحديات السياسية في المستقبل، يجب أن يحافظ ترامب على الدعم المستمر من حزبه الذي يسيطر حاليًا على مجلسي الكونغرس الأمريكي، ولكن هذا الحزب ليس كياناً متجانساً، فهو ينقسم إلى فصائل متصارعة.


ففي عهد إدارة بوش الأول، كان فصيل المحافظين الجدد هو الذي يسيطر على الحزب الجمهوري، وقد دعا إلى استخدام القوة العسكرية الأمريكية المباشرة وإلى استخدام القوة وحتى القيام بعمليات وقائية في جميع أنحاء العالم وخاصة في منطقة الشرق الأوسط. ومع ضعف الثقة بمذهب المحافظين الجدد، سيطر الديمقراطيون على سياسة الولايات المتحدة. ولكن خلال إدارتي أوباما، برز على الساحة فصيل عُرف عنه القليل من داخل الحزب الجمهوري يدعى "حزب الشاي". منظمات مثل "مواطنون من أجل اقتصاد سليم" وبعد ذلك "الأمريكيون من أجل الازدهار"، اللتان حصلتا على تمويل من الإخوة كوخ، قدمتا الدعم "لحزب الشاي"، والذي بدأ بتشكيل معارضة جدية لسياسات أوباما الاقتصادية.


تدعو حركة "حزب الشاي" إلى تخفيض الضرائب، وخفض الإنفاق الحكومي وخفض تدخل الحكومة الاتحادية. وقد كانت هي نفس المبادئ الأساسية لحملة ترامب. في مسائل السياسة الخارجية، فإن "حزب الشاي" يدعو إلى شكل محدود من نظرية "الاستثناء الأمريكي" القائم بفكرة أن أمريكا، التي وُلِدَت من الثّورة، تختلف بطبيعتها عن جميع الدول الأخرى وتتفوق عليها. ومع ذلك، وعلى النقيض من المحافظين الجدد السابقين في عهد جورج بوش، فإن "حزب الشاي" يشكك في قدرته على صنع عالم حر وليبرالي يحاكي صورته. وبالمثل، أكد ترامب على تفرد أمريكا وتفوقها في العالم دون قبول القيادة أو المسؤولية الأخلاقية عن ذلك. وكان هذا الرأي واضحا أيضا خلال جلسة استماع في مجلس الشيوخ الأمريكي لمرشح ترامب لمنصب وزير دولة، ريكس تيلرسون، الذي قاوم استجواباً مكثفاً من السناتور ماركو روبيو حول انتهاكات حقوق الإنسان، وعندما سأل: "هل فلاديمير بوتين مجرم حرب" زعم تيلرسون أنه ليس لديهم معرفة كافية لإصدار حكم، ورفض تقديم أي التزام لإنفاذ حقوق الإنسان عندما سئل عن بلدان أخرى أيضا.


رأي "حزب الشاي" هو أن الولايات المتحدة لا ينبغي أن تكون شرطي العالم، ولكن الآراء التي أعرب عنها ترامب تذهب بعيدا جدا أبعد من ذلك، وهو ما يفسر حصوله على دعم الحزب الجمهوري فقط في مرحلة متأخرة جدا في حملته. "الإخوة كوخ"، على سبيل المثال، الذين يتصدرون قائمة فوربس كثاني أغنى عائلة في أمريكا، تبرعوا بمئات الملايين من الدولارات لدعم حركة "حزب الشاي". ولكن تشارلز كوتش، وهو تاسع أغنى رجل في العالم، تذمر من كل من ترامب وكلينتون في مؤتمر فورتشن للعصف الذهني التكنولوجي في 11 تموز/يوليو 2016 وقال: "هل ستصوبون مسدسا إلى رأسي حتى أصوت؟ إذا كنت سأختار بين السرطان والأزمة القلبيّة فلماذا أختار أيا منهما!؟" معضلة كوخ مع ترامب هي أنه على الرغم من أن ترامب يدعم خفض الضرائب، فإنه كان قد وعد بفعل شيء آخر، سماه كوخ "المسخ". وهو أن ترامب قد وعد بإنهاء اتفاقيات التجارة الحرة مثل "النافتا" وفرض الرسوم الجمركية على الواردات، والذي بدوره سيكون ضارا جدا لصناعات كوخ.


لقد أزعج ترامب بعض الرأسماليين الأقوياء في الولايات المتحدة بأجنداته للتجارة، والتي تهدد إشعال حروب تجارية، من أجل الحصول على دعم فرع آخر من الجناح اليميني في أمريكا هو أكثر تطرفا من فصيل "حزب الشاي" في الحزب الجمهوري. هذه الحركة المتطرفة هي حركة "اليمين البديل" أو "بديل اليمين". وتعتقد الحركة أن الولايات المتحدة وسياسييها القدماء أصبحوا فاسدين، وأن الولايات المتحدة تخسر هويتها العرقية وتفقد الوظائف بسبب المنتجات الأجنبية الرخيصة التي تحل محل تلك المصنوعة في الولايات المتحدة. مثال على هذا الموقف يتبين في خطاب ترامب في اجتماع حاشد في ولاية لويزيانا، في التاسع من كانون الأول/ديسمبر، حيث قال: "سنقوم بإعادة التفاوض على صفقاتنا التجارية، والتوقف عن إلقاء المنتجات والتلاعب بالعملة الذي يعد بمثابة كارثة بالنسبة لبلدنا... في كل مرة نسرع بالعمل، الصين وغيرها يقومون بضرب قيمة عملتهم، ومن ثم نعود إلى الوراء، وهذا لا يعمل يا قوم". وفي 8 كانون أول/ديسمبر ألقى خطاب النصر، حيث قال بأن هجوما من قبل مهاجر صومالي أدى إلى إصابة 11 شخصا في جامعة ولاية أوهايو والذي كان: "تذكير مأساوي آخر وهو أن أمن الهجرة الآن هو أمن قومي... سوف نولي من شعبنا - ليس أناسا من أراض أخرى، علينا إعادة شعبنا إلى العمل". ولا يزال ترامب يعد لبناء الجدار لمنع المكسيكيين من الدخول إلى الولايات المتحدة.


ويركز "اليمين البديل" أيضا على الهوية الأيديولوجية، ويستهدف الإسلام. وقد اكتسب ترامب دعما شعبيا خلال الانتخابات من خلال تهديداته ضد المهاجرين المسلمين، كما أنه يستمر في تعزيز سياسات "اليمين البديل"، وأحاط نفسه مع الأشخاص الذين يشتركون معه في وجهات النظر هذه. لقد شغل مدير حملة ترامب ستيفن بانون سابقا رئيس تحرير موقع اليمين البديل المسمى بأخبار بريتبارت وقد تم اختياره فورا ليكون كبير الاستراتيجيين لإدارة ترامب الجديدة. الجنرال مايكل فلين سيتولى منصب مستشار الأمن القومي وقد نشر كتابا جديدا بعنوان "ميدان المعركة"، والذي يشرح وجهة نظره بأن إدارة أوباما فشلت في تحديد العدو الحقيقي للولايات المتحدة، والذي بحسب قوله هو الإسلام الراديكالي. ويشاطره هذا الرأي بانون، وكذلك كاثلين مكفارلاند من فوكس نيوز التي ستكون نائبا لمستشار الأمن القومي. كما تم اختيار الجنرال ماتيس الملقب "بالكلب المسعور" لإشغال منصب وزير الدفاع. وقد اشتهر بقوله على شاشات التلفزيون في عام 2011: "تذهب إلى أفغانستان، فتجد رجالا يصفعون النساء لمدة خمس سنوات لأنها لا ترتدي الحجاب. والرجال من هذا القبيل لم يبق عندهم إنسانية على أي حال ولذلك فإن إطلاق النار عليهم متعة كبيرة".


وعلى الرغم من خطاب ترامب العنيف وتلك التعيينات المرتبطة باليمين البديل، فإن العديد من اختيارات ترامب لأعضاء الحكومة الجدد هي من حركة حزب الشاي، وكذلك الكثير من الأعضاء المحافظين من الحزب الجمهوري، ممّا يدل على محاولته تحقيق التوازن في حكومته الجديدة واسترضاء الأعداء المحتملين. حتى إنه قد عين أشخاصاً انتقدوه في السابق في بعض المناصب، مثل تعيينه نيكي هالي ممثلةً للولايات المتحدة لدى الأمم المتحدة، والتي قالت خلال حملة الانتخابات الرئاسية: "إن مساهمة السيد ترامب بالتأكيد كما أعتقد ليست إلا كلاماً غير مسؤول". كما عين ترامب بيتسي ديفوس لمنصب وزيرة التعليم، والتي قالت عنه في شهر آذار/مارس: "لا أعتقد أن دونالد ترامب يمثل الحزب الجمهوري".


كلما أمكن فهم مختلف القوى الداعمة لترامب أكثر، أمكن إجراء تفسير أوضح لسياسة الولايات المتحدة على مدى 4 سنوات القادمة. طالما أن أجندات حزب الشاي وأجندات "اليمين البديل" تتداخل، فإن الولايات المتحدة سوف تتحرك بسرعة وبقوة، مع سيطرة الحزب الجمهوري لترامب على الكونجرس الأمريكي، لتمرير تشريع جديد، في حين يتم إبقاء وسائل الإعلام مشغولة باتهامات ترامب الهمجية وتشويه الحقيقة. والآن يعمل الجمهوريون في الكونغرس بسعادة مع ترامب لإنهاء أحد أهم إنجازات أوباما التي يعتز بها، وهو عبارة عن قانون للرعاية الصحية بأسعار معقولة، ويُسمى أيضاً بـ"أوباما كير"، هذه وغيرها من المشاريع المتفق عليها سوف تبقي على الأرجح الرئيس الجديد والحزب الجمهوري ككل يعملون معا بانسجام من خلال المراحل الأولى من رئاسة ترامب. إلا أنه، حيثما لا تتداخل الأجندات، بشأن التجارة الحرة مثلا، فسوف يكون هناك خلافات، وسيضطر ترامب إلى اتخاذ خيارات صعبة في الأشهر المقبلة.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. عبد الله روبين

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi