يا أهل النصرة استجيبوا لله ورسوله
February 28, 2021

يا أهل النصرة استجيبوا لله ورسوله

يا أهل النصرة استجيبوا لله ورسوله


الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على خير الأنام، الحمد لله الذي أسعد بجواره من أطاعه واتقاه، وقضى بالذل والهوان على من خالف أمره وعصاه وبعد:


ليس الإسلام ديناً روحياً أو فلسفة عقلية يتسلّى بمطالعتها ويدرسها بعض من يعشقها، بل الإسلام دين ودولة؛ وفي طبيعته أن تكون له دولة؛ توجب الحكم بما أنزل الله تعالى في كتابه الكريم وتنفيذ كل أمر فيه، ومن هنا فإن أوامر الله ونواهيه في الكتاب والسنة تقتضي تنفيذ حكم إسلامي بإقامة دولة إسلامية على أساس ما أنزل الله في كتابه الكريم، وأوحى به إلى رسوله بسنته النبوية الشريفة، لأن الإسلام لا يمكن أن يقوم على وجهه الصحيح في ظل دولة غير إسلامية لا يهمها أن يُقام ولا يضرُّها أن يُنتقصَ منه.


لذا كان لزاماً على المسلمين معرفة الطريقة المثلى والصحيحة لإعادة الإسلام إلى سُدّة الحكم بعد أن خرج المسلمون عن جادته، وذلك بعد أن تركوا الإسلام عملياً وفرّطوا في دينهم ووحدتهم بزوال الخلافة في بدايات القرن الماضي 1924م، وأصبح من الضرورة بمكان العودة إلى الإسلام بإقامة حكم الإسلام في الأرض لاستئناف الحياة الإسلامية، وأضحى المسلمون يعون أنهم بغير الإسلام سيبقون في ذيل الأمم، وباتوا يفكرون بكيفية العودة إلى الإسلام بإعادته إلى الحياة ليخلصهم من تبعية الغرب إلى عبادة الرّب، وأصبح ذلك إشكالاً لديهم بعد ما حل بهم من ضعف الإيمان وعدم فهم للإسلام فهماً صحيحاً كما جاء به من عند الله تعالى سيدنا محمد ﷺ.


ومن هنا نجد أن المسلمين تتقاذفهم مفاهيم عدّة؛ مثل: أن الإسلام هو الأخلاق وإصلاح الفرد والتربية الجيدة والعبادات، ومنهم من جمل أفكاراً هدامة؛ مثل: الديمقراطية هي الشورى، ولا سياسة في الإسلام، ما لقيصر لقيصر وما لله لله؛ أي فصل الدين عن الحياة، وكثيرٌ غيرها من الأفكار الهدامة بفعل الغزو الفكري الغربي، مع تجنيد عملاء للغرب سُلطوا على فكر المسلمين، والأسوأ من ذلك ما نشروه بين المسلمين أن ليس في الشريعة الإسلامية طريقة معينة لإيجاد المجتمع الإسلامي أصلاً، على اعتبار أن ما قام به رسول الله ﷺ في المرحلة المكية إلى المرحلة المدنية ما هي إلا تجربة تاريخية مضت في وقتها وانتهت - مع أنها وحي يجب أن يُتبع في كل عصر ليس فيه حياة إسلامية - فهي فكرة أوجدها الغربيون الرأسماليون حيث برعوا في قلب الصورة بحيث بات عند فئة من المسلمين استحالة العودة إلى الإسلام متمثلاً بالخلافة، وأن الإسلام يجب أن يواكب الغرب في بعض الأفكار والقوانين الوضعية التي لا تتناسب مع الإسلام.


نقول إنه آن للمسلمين الآن أن يقلبوا الصورة التي قلبها الغرب، ويستبينوا أن الإسلام دين منه الدولة؛ والإسلام سياسة؛ يسوس الرعية بحكم الله ﴿إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ﴾؛ وأنه آن الأوان أن يدركوا أن الطريقة الصحيحة هي فقط طريقة رسول الله ﷺ في إقامته الدولة الإسلامية الأولى، فإن ما قام به الرسول ﷺ في مكة ليس من بنات أفكاره بل هو وحي من الله سبحانه؛ فقد قام ﷺ في مكة بالاتصال سراً بمن كان يأنس بهم الاستعداد والاستقامة والقبول، ومن ثم إعداده للفرد الذي قبل الدعوة من حيث بناؤه عقدياً بالعقيدة الإسلامية، وسلوكياً وهي الناحية العملية بالأحكام والعبادات واتباع الأوامر والنواهي؛ أي إعداده عقلياً ونفسياً ليكون شخصية إسلامية مميزة التفكير والشعور، وعن طريق هذه الفئة المميزة كوّن ﷺ تكتُّلاً (حزباً) سرياً يجمع شخصيات سيكون منها الفقهاء والمفكرون والقادة، ويكون كل من هذه الشخصيات لبنة صالحة في بناء المجتمع الإسلامي القادم، وهذا يتطلب عملاً جماعياً وتكتلاً سياسياً مبدئياً صلبا، لأنه سيواجه المجتمع ويصارع فكراً يناقض ما جاء به رسول الله ﷺ ويضرب ما ألفه الناس، لذلك كان ﷺ يواصل تثقيف هذه الكتلة وإعدادها لتكون شخصيات راقية في فكرها قوية صلبة ملتهبة الأحاسيس لتستطيع مواجهة المجتمع الكافر.


ولم يقتصر المصطفى ﷺ في هذه المرحلة على بناء الفرد وتثقيفه وإعداده بل كان يرسل بعض الأفراد إلى المجتمعات الفاسدة؛ كأبي ذر الغفاري عندما اطمأن الرسول ﷺ إلى تثبيته من العقيدة وفهمه للإسلام أرسله إلى قومه حتى أتى بهم إلى المدينة مسلمين، وظل الرسول ﷺ في هذه المرحلة بالتعليم وإعداد للأفراد إلى أن دقت ساعة الانتقال إلى المرحلة التالية، مرحلة التفاعل مع أهل مكة والصراع الفكري والكفاح السياسي مع السادة منهم، بعدما جاء أمر الله ﴿فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ﴾، وهذه المرحلة؛ أي مرحلة التفاعل مع المجتمع تعني دائماً وأبداً التصادم مع العلاقات القائمة بين الناس والحكام؛ أي حكام ومحكومين، ومع مكونات هذا المجتمع من عقائد وأفكار ومشاعر وأنظمة وقوانين وأعراف وتقاليد وعادات مستحكمة فيهم وغيرها من روابط يرفضها الإسلام.


ونلاحظ أن هذه المرحلة تواجه المجتمع بفئتيه؛ الأولى ما يحمله الناس من فكر ومشاعر وعبادات وسلوكيات باطلة وهذا الصراع الفكري، والفئة الثانية مواجهة الحكام والصراع مع الأنظمة القائمة؛ أي مواجهة الحكام وتسفيه ما كانوا يحكمون به الناس وما يعبدون، فالرسول ﷺ لم يفصل بين الحكام والمحكومين بل واجه الساسة والمسوسين على حدٍ سواء.


إلا أن سير الدعوة في التفاعل مع الناس في تحميلهم الإسلام قد يؤدي إلى الرفض أو القبول، ففي حالة القبول يتحول إلى الرأي العام في المجتمع لصالح المبدأ، وهنا تكون الكتلة انتقلت إلى المرحلة الأخيرة وهي طلب النصرة، وهذا الفهم لطلب النصرة مستنبط أيضاً من سيرة الرسول ﷺ مما جعل التكتل الذي يسير على طريقة الرسول ﷺ يؤكد ويجزم أن طلب النصرة من أهل القوة، هو من طريقة العمل لإقامة الدولة، وهو من أعظم الأعمال التي دل عليها الوحي من فعل الرسول ﷺ وبيان ذلك؛ أنه ﷺ عندما وصلت دعوته في مكة مع زعماء قريش إلى طريق مسدود رغم نجاح التفاعل حيث كان الرفض من قِبَل زعماء قريش، قُبيل وفاة عمه أبي طالب حيث أيقن الرسول حين اجتمع بهم بناء على طلبهم أنهم لم يقبلوا أي تحوُّل في مجتمعهم أو تغيير، وهم أيقنوا أن الرسول ﷺ لم يعطهم شيئاً من تنازل أو تسوية أو حل وسط، فهو لم يقبل أن يُعبد إلهه سنة وآلهتهم سنة، ولم يقبل الحكم والمال الطائل المعروض عليه مقابل تخليه عن قلب المجتمع وتغيير ما ألفه حيث رفضوا دعوته رفضاً تاماً.


وهناك نقاط فاصلة في حياة الرسول ﷺ المكية سجلتها السيرة تُنير لنا الطريق لنسير على نهجها في التمسك بالمبدأ وعدم التهاون فيه لإنجاح الأمر:


لما اشتكى أبو طالب المرض حيث اشتد عليه وبلغ قريش ثقله، قالت قريش: إن حمزة وعمر قد أسلما، وقد فشا أمر محمد في القبائل في مكة كلها؛ فانطلقوا بنا إلى أبي طالب؛ فليأخذ لنا على ابن أخيه وليعطيه عنا، والله ما نأمن أن يبتزونا أمرنا، قال ابْنِ عَبَّاسٍ: مَشَوْا إلَى أَبِي طَالِبٍ فَكَلَّمُوهُ، وَهُمْ أَشْرَافُ قَوْمِهِ: عُتْبَةُ بْنُ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةُ بْنُ رَبِيعَةَ، وَأَبُو جَهْلِ بْنُ هِشَامٍ، وَأُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ، وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ، فِي رِجَالٍ مِنْ أَشْرَافِهِمْ، فَقَالُوا: يَا أَبَا طَالِبٍ، إنَّكَ مِنَّا حَيْثُ قَدْ عَلِمْتَ، وَقَدْ حَضَرَكَ مَا تَرَى، وَتَخَوَّفْنَا عَلَيْكَ، وَقَدْ عَلِمْتَ الَّذِي بَيْنَنَا وَبَيْنَ ابْنِ أَخِيكَ، فَادْعُهُ، فَخُذْ لَهُ مِنَّا، وَخُذْ لَنَا مِنْهُ، لِيَكُفَّ عَنَّا، وَنَكُفَّ عَنْهُ، وَلِيَدَعَنَا وَدِينَنَا، وَنَدَعَهُ وَدِينَهُ، فَبَعَثَ إلَيْهِ أَبُو طَالِبٍ، فَجَاءَهُ، فَقَالَ: يَا ابْنَ أَخِي؛ هَؤُلَاءِ أَشْرَافُ قَوْمِكَ، قَدِ اجْتَمَعُوا لَكَ، لِيُعْطُوكَ، وَلِيَأْخُذُوا مِنْكَ. قَالَ: فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: «نَعَمْ، كَلِمَةٌ وَاحِدَةٌ تُعْطُونِيهَا تَمْلِكُونَ بِهَا الْعَرَبَ، وَتَدِينُ لَكُمْ بِهَا الْعَجَمُ». قَالَ: فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ: نَعَمْ وَأَبِيكَ، وَعَشْرَ كَلِمَاتٍ. قَالَ: «تَقُولُونَ: لَا إِلَهَ إلَّا اللهُ. وَتَخْلَعُونَ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ». قَالَ: فَصَفَّقُوا بِأَيْدِيهِمْ، ثُمَّ قَالُوا: أَتُرِيدُ يَا مُحَمَّدُ أَنْ تَجْعَلَ الآلِهَةَ إلَهاً وَاحِداً، إنَّ أَمْرَكَ لَعَجَبٌ! قَالَ: ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضِ: إنَّهُ وَاللهِ مَا هَذَا الرَّجُلُ بِمُعْطِيكُمْ شَيْئاً مِمَّا تُرِيدُونَ، فَانْطَلِقُوا وَامْضُوا عَلَى دِينِ آبَائِكُمْ، حَتَّى يَحْكُمَ اللهُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ.


ولما هلك أبو طالب نالت قريش من الرسول ﷺ من الأذى ما لم تكن تناله منه في حياة عمه، فخرج ﷺ إلى الطائف يلتمس النصرة والمنعة من ثقيف رجاء أن يقبلوا منه ما جاءهم به من الله عز وجل، فخرج إليهم وحده، فأبوا عليه ورفضوه وردوه شر رد، ثم قدم مكة وكان قومه اشتد ما كانوا عليه إلا قليلاً من المستضعفين ممن آمن معه، فَكَانَ رَسُولُ اللّهِ ﷺ يعرض نفسه في الْمَوْسِمِ على قبائل العرب، يدعوهم إلى الله ويخبرهم أنه نبي مرسل، ويسألهم أن يصدقوه أو يمنعوه حتى يبين عن الله ما بعثه به. فَكَانَ رَسُولُ اللّهِ ﷺ عَلَى ذَلِكَ مِنْ أَمْرِهِ كُلّمَا اجْتَمَعَ لَهُ النّاسُ بِالْمَوْسِمِ أَتَاهُمْ يَدْعُو الْقَبَائِلَ إلَى اللّهِ وَإِلَى الْإِسْلَامِ وَيَعْرِضُ عَلَيْهِمْ نَفْسَهُ وَمَا جَاءَ بِهِ مِنْ اللّهِ مِنْ الْهُدَى وَالرّحْمَةِ وَكان لَا يَسْمَعُ بِقَادِمِ يَقْدَمُ مَكّةَ مِنْ الْعَرَبِ، لَهُ اسْمٌ وَشَرَفٌ إلّا تَصَدّى لَهُ فَدَعَاهُ إلَى اللّهِ وَعَرَضَ عَلَيْهِ مَا عِنْدَهُ.


فَلَمّا أَرَادَ اللّهُ عَزّ وَجَلّ إظْهَارَ دِينِهِ وَإِعْزَازَ نَبِيّهِ ﷺ وَإِنْجَازَ مَوْعِدِهِ خَرَجَ رَسُولُ اللّهِ ﷺ فِي الْمَوْسِمِ الّذِي لَقِيَهُ فِيهِ النّفَرُ مِنْ الْأَنْصَارِ، فَعَرَضَ نَفْسَهُ عَلَى القَبَائِلِ، كَمَا كَانَ يَصْنَعُ فِي كُلّ مَوْسِمٍ. فَبَيْنَمَا هُوَ عِنْدَ الْعَقَبَةِ لَقِيَ جماعة مِنْ الْخَزْرَجِ أَرَادَ اللّهُ بِهِمْ خَيْراً. فكانوا ستة نَفَرٌ فَأَجَابُوهُ فِيمَا دَعَاهُمْ إلَيْهِ وصَدّقُوهُ وَقَبِلُوا مِنْهُ مَا عَرَضَ عَلَيْهِمْ مِنْ الإسلام، وَقَالُوا: إنّا تَرَكْنَا قَوْمَنَا، وَلَا قَوْمَ بَيْنَهُمْ مِنْ الْعَدَاوَةِ وَالشّرّ مَا بَيْنَهُمْ فَعَسَى أَنْ يَجْمَعَهُمْ اللّهُ بِك، فَسَنَقْدَمُ عَلَيْهِمْ فَنَدْعُوهُمْ إلَى أَمْرِك، وَتَعْرِضُ عَلَيْهِمْ الّذِي أَجَبْنَاك إلَيْهِ مِنْ هَذَا الدينِ فَإِنْ يَجْمَعْهُمْ اللّهُ عَلَيْهِ فَلَا رَجُلَ أَعَزّ مِنْك. فَلَمّا قَدِمُوا الْمَدِينَةَ إلَى قَوْمِهِمْ ذَكَرُوا لَهُمْ رَسُولَ اللّهِ ﷺ وَدَعَوْهُمْ إلَى الْإِسْلَامِ حَتّى فَشَا فِيهِمْ فَلَمْ يَبْقَ دَارٌ مِنْ دُورِ الْأَنْصَارِ إلّا وَفِيهَا ذِكْرٌ مِنْ رَسُولِ اللّهِ ﷺ، بعدما أرسل مصعب بن عمير يعلمهم دينهم.


بعد هذه الصور آنفة الذكر يتبين أنه ﷺ بدأ أعمال النصرة عند نقطة ما من السير بالدعوة، وهي أعمال من أعظم الأعمال السياسية التي داوم عليها الرسول ﷺ ولم يكن يعلم من أين سيأتي الفرج والنصر حتى جاءت البشرى من المدينة، وتبين لنا أن إقامة الدولة الإسلامية هي أعظم الواجبات؛ فهي حكم شرعي وطريقة إقامتها واجب شرعي وحكم شرعي واجب التلبس به، وأنه لا إسلام في المجتمع من دون تطبيق الإسلام الذي أساسه العقيدة الإسلامية إلا بدولة، وبهذا تكون عودة المسلمين إلى الإسلام اليوم إنما هي بإقامة الدولة الإسلامية على أساس العقيدة وبالطريقة التي جاء بها الوحي، إذ كلها أحكام شرعية واجبة، ونقول لمن يعرضون عن الذكر ويقلبون الصور والحقائق؛ قال تعالى: ﴿مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَزِينَتَهَا نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِيهَا وَهُمْ فِيهَا لا يُبْخَسُونَ * أُولَئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ إِلا النَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُوا فِيهَا وَبَاطِلٌ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾.


ومن هنا نرى أنه حين اطمأن الرسول ﷺ إلى استعداد أهل المدينة لاستقباله ونصرته واحتضان مبدأ الإسلام، هاجر إلى المدينة حيث قاد المسلمين إلى دولة مميزة لا مثيل لها في تاريخ البشرية، وظهر ذلك في إرساله للرسل إلى ملوك الأمصار يدعوهم إلى الإسلام مصدقاً قوله تعالى: ﴿يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتَالِ﴾ وقوله عز وجل: ﴿يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ﴾ قام بإرسال السرايا التي كانت تعترض المشركين وتبرز قوة المسلمين ودعوة الإسلام التي أتت أُكُلها، وأنها دعوة مستمرة رغم عداء الكفار واليهود، وقام أيضاً بإخضاع يهود لحكم الإسلام وعقد الصلح مع الكفار بما فيه من مصلحة الإسلام والمسلمين؛ مثل صلح الحديبية، وكانت غزوته الفاصلة بين الحق والباطل حتى أخضع معظم الجزيرة العربية للإسلام ولم يتوان أبداً في تطبيق الأحكام الشرعية داخل الدولة وخارجها.


فكان تطبيق الرسول للشرع خير صورة لإدارة الدولة في المعاملات والعلاقات الدولية وإقامة الحدود وإدارة الجهاد في سبيل الله من خلال تلك الدولة المتميزة، وتحريك الجيوش كان جزءاً لا يتجزأ من عمل القيادة والقائد وسماته الإسلامية.


ونختم القول بأن النهوض بالمسلمين وإعادة دولتهم من جديد لا يتأتى إلا بجماعة (كتلة) واعية مخلصة قائمة على أساس الإسلام مصداقاً لقوله تعالى: ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾، على أن تكون هذه الجماعة تمتلك منهاجاً لتغيير يتجلى في معرفة كيفية إيصال الإسلام إلى الحكم لتغيير النظام من أساسه حسب الشرع المنزل من الله تعالى؛ قال تعالى: ﴿قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ﴾، وهذه الجماعة (الكتلة) لا بد لها من مشروع للدولة يتضمن نظرته وتصوره لنظام الحكم وتفصيلاته وكيفية تطبيقه، قال تعالى: ﴿فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ عَمَّا جَاءَكَ مِنَ الْحَقِّ﴾.


نسأل الله العلي العظيم أن يعجل بقيام دولة الإسلام الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، تقيم شرع الله وتوحد شمل المسلمين وكلمتهم وتنشر الخير للعالم أجمع وما ذلك على الله بعزيز.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
نادية محمد – الأرض المباركة (فلسطين)

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi