95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟
May 07, 2016

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟


يسأل سائلٌ مستهزئًا، وهو متكئ على أريكته: في الثامن والعشرين من رجب تتجمعون وتحشدون الآلاف وتقيمون المحاضرات والندوات، وتوزعون النشرات، ولا يبقى من جهدكم جهد في تذكير أمتكم بما حدث في مثل هذا التاريخ، فهل من نتيجة لهذا العمل؟ ويكمل: ألم تملوا وتيأسوا من مثل هذه الأعمال، ومن تكرار الكلام نفسه، والأحاديث والآيات نفسها التي جاء بها الرسول e منذ أكثر من 1400 عام؟ وينهي بالقول: غيركم ممن سبقوكم أو جاءوا بعدكم وضعوا هدفًا وحققوه، أما أنتم دعاة هذه الدعوة لم تحققوا ما قد حققه غيركم في وقت وجهد وعدد أقل، فإلى متى تستمرون على هذا الطريق، ولا تغيرون ولا تبدلون، ألن تعيدوا النظر في الأمر عندكم؟ أسئلة لا بد من الإجابة عليها، في كل عام، لمثل هؤلاء القاعدين لا لجهل بل لكسل. وعليه نجيب عن هذه الأسئلة لعلها تصيب مسامع وعقولاً واعية، أو قلوبًا صاغية.


إننا في كل عام نستذكر ونذكر أمتنا بماضٍ قريب، نذكرها بما يجب أن تكون عليه من العزة التي منحها الله إياها، ففي هذا التاريخ المشئوم فقدت الأمة درعها الحامي وحصنها المنيع الذي حافظ عليها، وضحى لأجله الآلاف بل الملايين من المسلمين الصادقين على مدار قرون طوال، وفيها من الأحداث الجسام التي لا تحصيها كتب الأرض ولا موسوعاتها، لما فيها من بطولات كثيرة.


منذ أن قام الرسول الكريم e من فراشه بعد شعوره بالبرد بعد رؤيته للوحي، قال كلمته المشهورة: "لا نوم بعد اليوم يا خديجة"، فالأمة لن تمل ولن تركن، ولن يهدأ لها بال، حتى تنشر دعوة الإسلام الخالدة. وبعد كل التضحيات الجسام والدماء الزكية التي بذلت، تصبح الأمة ذليلة بين الأمم، وهي من كانت متربعة على رؤوسها، وقائدة لها. أفلا يستحق الأمر الوقوف عليه، والنظر كيف كنا وكيف أصبحنا؟


طبيعي أن يندب الفاقد فقيده الغالي ويحزن عليه، ويستذكره، وكيف كان وما حل به بعد فقده، فنجد من فقد ابنه صغيرًا أو كبيرًا يستذكره، ويسترجع حاله الذي كان عليه، وكيف كان، وماذا فعل، ويتمنى ويرجو أن يعود الأمر كما كان، وأن يعود الزمن فيمنع فقده، فهو يحاسب نفسه على التقصير والأخطاء التي اقترفها في حقه. فكيف لو أدرك المرء ما حدث له بعد أن فقد مهد عزته وكرامته، وحصنه الحصين. ألا يستحق ذلك منا أن نقف، بل نركع، عندما تأتي ذكرى ذلك اليوم الذي فقدنا فيه العزيز الغالي؟


لا والله، سوف نقف أمام الخالق، ونحاسب على كل صغيرة وكبيرة فعلناها، وكل تقصير. فكيف إن جاء الصحابة والشهداء، وعلى رأسهم قائدنا للأبد محمد عليه الصلاة والسلام، وسألنا: ماذا فعلتم بتركتنا ودمائنا وتضحياتنا الغالية لأجل الأمة كلها؟ كيف سنجيب؟


إن كان المرء يستطيع أن يعمل عمل الرسول الكريم e - الذي لم ينم ليله ولم يسترح حتى تركنا على المحجة البيضاء - ولم يفعل ما يملي عليه الشرع، بماذا سيحتج أمامهم يوم القيامة؟


إن الشرع الحنيف لم يترك لنا صغيرة ولا كبيرة إلا ووضع لها حكمًا شرعيًا، وضبطها، فكيف إن علمنا أن إبقاء الحال كما هو عليه الآن، من غياب تطبيق الإسلام في دولة، هو من أشد المنكرات؟ ألا يستحق ذلك منا أن ننكره؟ أليس النهي عن المنكر فرضاً؟ ما هو خيارنا نحن حملة الدعوة سوى إنكار المنكر بالكلام الذي يصل الأسماع؟


ها نحن نجتمع كل عام، وتجتمع الأمة معنا، واقفين أمام الله وبين يديه، نشهده حالنا، ونجدد العهد بأن نبقى على الطريق الذي سطره الله لنا في هدي نبيه الكريم. ونقوم في ذلك بكل ما أجازه الشرع أو فرضه، لا نزيد عليه ولا نتجاوزه، ليس لضعف فينا، وإنما التزامًا بما جاء به شرع ربنا.


أما بالنسبة لآخر سؤال: فكيف يمكنك أو يمكن لغيرك أو حتى أعداء الدين ممن سمعوا بهذه الدعوة، وأن هناك مخلصين لله تعالى عاملين لا يكنون ولا ييأسون ساعين لإقامة دولتهم، مهد عزتهم، ودرة دينهم، كيف يمكن أن يشكك في استحقاق هذا الأمر العظيم للجهد، والعمل المتواصل ليلاً نهاراً. أليس ما يحدث الآن من التعذيب والحصار وإرهاق الأنفس، أليست وقد أصبحت على أشدها، قد جعلت الإنسان حائرًا ينتظر الفرج والنصر من عند الله، بعد أن كان ينتظرها من العباد؟ أليس هذا من أعظم الإنجازات وأكبرها، بأن عاد الناس كلهم إلى ربهم، واستقر في عقولهم أن النصر من عند الله، ولا يكون إلا بالالتزام بدين الله، وأن الخلافة هي الحل الأول والأخير لجميع مشاكلهم. ومن ينكر هذا الأمر فكأنه لا يرى ولا يسمع، فاقد للإحساس أو العقل، وللنزاهة والإنصاف؟ هذا ما حققناه نحن شباب حزب التحرير على مدار عملنا منذ نشأة الحزب، والكثير الكثير أيضًا. قدمنا ما قدمناه لهذا الدين من أجل أن يعود كما كان عندما أنشأ رسول الله e دولة الإسلام الأولى، ونحن نقترب من هدفنا كحزب وأمة لاستعادة المجد الذي سُلب منها، وليس لاسترجاع جزء وحيد من الإرث العظيم، الذي ما كان رسول الله e ليقبل به.


أما الجزء الآخر من السؤال، فهو لا يختلف عما سأله أهل قريش لسيدنا محمد عليه الصلاة والسلام، عندما قالوا له ألا تمل منا وتنتهي عما تقول؟ الأمر ليس صدفة، إنما التاريخ يعيد نفسه بشخوص مختلفين، يتساوون في الأفكار. الكفار وأعداء الدين قالوا هذا الكلام لرسول الله e ولم يزرع كلامهم هذا اليأس أو حتى الملل في نفس الرسول e، بل زاده حرصًا وإصرارًا. وما لنا نحن إلا أن نقتدي برسولنا الكريم، وثباته على الحق، لأن العاقبة للمتقين. والرسول عليه الصلاة والسلام ثبت على عمله حتى حقق النتيجة التي شهدها الخلق كلهم، ونحن إن سرنا على نفس الخُطا بلا انحراف عن منهج الله، فلا شك منصورون، النصر الذي وعده الله لمن ينصره.


أبعد هذا الكلام يُقال لنا ألا تملون وتغيرون وتبدلون؟! إن هذه الطريق ليست بسهلة، والنتيجة لا تُنال بمجرد الرغبة، بل هي لمن استحقها، وسعى لها بكل طاقته، من غير كلل ولا ملل.


أما القول بأن الآيات والأحاديث هي من الماضي، ولا مكان لها في الحاضر، فهذا القول مجرد ترهات، فالشريعة جاءت لكل زمان ومكان، وليست بحاجة إلى تغيير، وقد حكمت الناس بالعدل طوال 1400 عام، ولم يحتج المسلمون لقيادة البشرية، وليكونوا في المقدمة، سوى التمسك بالقرآن والسنة. إن القرآن محفوظ ومعجز حتى قيام الساعة، وحتى يرث الله الأرض وما عليها، ومن ينكر هذا فليراجع استقرار الإيمان في نفسه، ويجدد اتصاله بالله حتى لا يقع في الخروج من الدين والعياذ بالله.


أما لماذا كل هذه المدة؟ فهو لأن استئناف الحياة الإسلامية ليس سهلاً، فالرسول e كان يقارع الجهلة في التفكير، لكن أصحاب نخوة ومروءة، أما نحن فنقارع من أفكارهم تخمّرت على مدار التاريخ باستعداء الإسلام والمسلمين، أشخاصاً لا هم لهم سوى تحدي هذا الدين والإعراض عنه وإبعاد الناس عنه. أما أهل قريش والجاهليون قالوا أن الأمر يتعلق بملكهم، أو حتى تحدي عائلات، فليس الأمر متعلقاً بعدم التيقن بأن ما جاء به الرسول e هو الحق. شتان بين من يبحث عن الحق، وبين من يبحث عن الكفر ويؤيده ويريدك أن تترك ما عندك وتحمل ما عنده من ضلال بشتى الوسائل والأساليب، بالقوة أو الإغراء، أو حتى التحريف.


تجد من هم من بني جلدتنا، وقد تعلموا ديننا، وعرفوا أحكامه، وبحثوا في ثناياه، وتبحروا في علومه، تعلموا كل ذلك لضرب الإسلام ومنع تطبيقه! فتراهم يقدحون فيه ويشوهونه، ويعملون على تجهيل هذه الأمة بدينها. هؤلاء وأمثالهم أخبرنا عنهم رسول الله e، وأرشدنا إلى كيفية التعامل معهم.


هنا نقف ونقول: إن الطريق وعرة، مليئة بالحجارة والعقبات، والعمل أصعب وأشد مما كان عليه سابقًا، والأمر ربما يطول، فعندنا عدوان أشداء لا يُستهان بهما؛ جهل الأمة ومضلوها عن الصواب من أهلها، والكفار المستعمرون الذين يسعون بكل قوتهم لإبقائنا على الحال الذي نحن عليه. هذان العدوان ليسا سهلين ولا بسيطين، بل هما عدوان نحتاج وصل الليل بنهاره من أجل التغلب عليهما. فجهل الأمة في دينها، وعدم إدراك غايته، هو أمر يحتاج إلى جهد عظيم لتغييره، واستبدال العلم والمعرفة والثقافة الإسلامية الخالصة التي أساسها العقيدة الإسلامية به.


إن الأمر إذا كان مقتصرًا على حزب التحرير فالأمر سيكون في غاية الصعوبة عند هذا الحزب العظيم، فإمكانياته لا تقارن بما عند أعداء الأمة وعملائهم، إلا أن الله معنا، والعمل الدؤوب الذي كان منذ تأسيس الحزب، واستمر حتى يومنا هذا، سوف يحرر الأمة من أعدائها كلهم، ويستبدل بهم قادة مخلصين واعين، يزيلون الحواجز المادية التي تقف أمام نشر الإسلام، وتقف أمام استرجاع الأمة مكانتها بين الأمم.


الشاهد على تمهد الطريق، هو ما نراه بحمد الله الآن من الأفكار الصحيحة عن الإسلام، ووعي المسلمين على أعدائهم الحقيقيين، فأصبحت بوصلة الأمة تتجه في الاتجاه الصحيح الذي يرضي الله سبحانه وتعالى. فانظروا إلى عملنا، ونحن بحمد الله نقترب من النتيجة التي نرجو، لأننا، وبفضل من الله، نقف في كل عام لنري الكافر ما يكرهه، من أعمال تقض مضاجعه، وتحبطه وهو يرى مخططاته تفشل، بعد أن بذل الجهد، وعمل سنين طوالاً، حتى لا تستعيد الأمة عزتها. ليس هذا خيالًا أو وهمًا أو مجرد كلام، والغرب نفسه شاهد عليه، ونطق بذلك بلسانه.


إن الأمر كله بالنسبة لنا لا يعدو أمرين، إما النصر والتمكين لهذا الدين، وأن تعود العزة لهذه الأمة وتستعيد كرامتها، وتركتها التي سلبت منها غصبًا، وإما أن نلقى الله ونحن مطمئنون أننا قمنا بكل ما استطعنا القيام به من أجل تحقيق النصر. وهذان الأمران لا ثالث لهما يجعلاننا لا نكل ولا نمل، سنبقى على هذا الطريق، ونستمر في عملنا، وسنبقى نذكر أمتنا وأعداءها بهذا التاريخ بالذات (تاريخ الثامن والعشرين من رجب)، وسنظل نفضح مخططات الغرب وعملائه، ونقيم مؤتمراتنا في العلن، ونشهد الله عليها، ونغيظ من يغتاظ بها، حتى نلقى الله بالحجة.


إننا نعيد العهد ونجدده، أن نبقى لهذا الدين حراسًا أوفياء، وجنودًا مخلصين، داعين الأمة للالتحاق بنا والعمل معنا من أجل هذه الغاية والهدف النبيل (استئناف الحياة الإسلامية، بإقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة).


الله نسأل أن يتقبل أعمالنا، وأن يرشد غيرنا إلى ما أرشدنا إليه، وأن يعجل بالفرج والنصر لهذه الأمة الكريمة، ويكون على أيادٍ مخلصة عابدة لله تسير على هدي رسول الله e.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. ماهر صالح - أمريكا

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر