عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!
April 09, 2017

عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!

عامان من الذبح والتجويع لمسلمي اليمن ليست كافية لهز مشاعر النظام العالمي الحالي!


(مترجم)


في شهر آذار/مارس الماضي أتمت الحرب الوحشية في اليمن عامها الثاني بين التحالف الذي تقوده السعودية وبين الحوثيين الذين تدعمهم إيران، والتي كان لها أثر مدمر في حياة الشعب اليمني والتي خلقت أزمة إنسانية في البلد؛ وهي واحدة من الأسوأ في التاريخ حيث قُتل أكثر من 10.000 شخص في هذه الحرب الوحشية وجُرح حوالي 40.000. وفي تقرير نشرته اليونيسيف في 26 آذار/مارس بعنوان "السقوط عبر الصدوع - أطفال اليمن" بينت أن حوالي 1.500 طفل يمني قتلوا منذ آذار/مارس 2016، بزيادة تصل إلى 70% مقارنة بالفترة نفسها من السنة السابقة، وأن 2.450 تعرضوا للإصابة، حوالي ضعفي السنة السابقة.


أما الظروف التي تواجه الشعب اليمني فهي ذات أبعاد مروعة. فبحسب مكتب الأمم المتحدة لتنسيق الشؤون الإنسانية، فإن حوالي 18.8 مليون شخص بحاجة لمساعدة مباشرة (70% من الشعب اليمني)، ويشكل الأطفال أكثر من نصف هذا الرقم، و2 مليون شخص تعرضوا للتشريد الداخلي. وفي تقرير أعدته الأمم المتحدة ونشر في 15 آذار/مارس بيّن أن 60% من اليمنيين، أي حوالي 17 مليون شخص، في وضع غذائي طارئ ويتهددهم خطر المجاعة. وهذه نتيجة لاجتماع الجفاف وآثار الحرب معا. وتستورد اليمن حوالي 90% من المواد الغذائية الأساسية إلا أن الحظر البحري المفروض من التحالف الذي تقوده السعودية، بالإضافة إلى القتال الذي يدور حول ميناء عدن الذي يخضع لسيطرة الحكومة، والضربات الجوية الموجهة لميناء الحديدة الذي يسيطر عليه الحوثيون، كل هذا أدى إلى تقييد استيراد الطعام والدواء بشكل كبير منذ 2015. وقد ضاعف سوءَ الوضع نقصُ الوقود، وانعدام الأمن، وتدمير الطرق، مما أدى إلى صعوبة إيصال المساعدات لأولئك الذين يحتاجونها. المديرة التنفيذية لبرنامج الغذاء العالمي، إيرثارين كوزين، حذرت في آذار/مارس بأن عمال الإغاثة واجهوا "سباقا مع الزمن" لمنع المجاعة، مضيفة أنه "كان لدينا مخزون طعام داخل البلد يكفي لحوالي ثلاثة أشهر". إن الملايين من إخواننا وأخواتنا المسلمين في اليمن يتهددهم خطر المجاعة الحقيقية في غضون أشهر. كما بينت الأمم المتحدة أن حوالي 3.3 مليون شخص، بما فيه 2.1 مليون طفل يعانون فعليا من سوء التغذية، وأن حوالي نصف مليون طفل يتعرضون إلى سوء التغذية الحاد الشديد - أي إلى المجاعة حسب تعبير ليمان - وهذه زيادة بنسبة 200% منذ 2014 أي قبل بداية الصراع.


وإضافة على مسرح الأحداث فإنه بجانب الذبح والمجاعة وبحسب الأمم المتحدة، فإن حوالي 14.4 مليون شخص غير قادرين على الوصول إلى مياه صالحة للشرب أو الحصول على صرف صحي. وهذا يرجع بشكل كبير أولا: إلى القيود المفروضة على استيراد الوقود والذي هو أساسي للحفاظ على مصادر المياه، وثانيا: بسبب الدمار الحاصل لمضخات المياه ومرافق معالجة مياه الصرف الصحي. ونتيجة لذلك، فإن الناس يعتمدون على مصادر المياه غير المعالجة والتي تحمل خطر الأمراض التي تهدد الحياة. وفي تشرين أول/أكتوبر 2016، كان هنالك انتشار للكوليرا والإسهال المائي الحاد والذي استمر بالانتشار، حيث وصل إلى حوالي 22.500 إصابة مشتبه بها و106 حالة وفاة.


إن نظام الرعاية الصحية في اليمن هو أيضا على حافة الانهيار بسبب تدمير المستشفيات، والمرافق الطبية، وسيارات الإسعاف، وحظر استيراد وتوصيل الأدوية واللوازم والمعدات الطبية الحيوية. حيث إن هذا سيترك 15 مليون رجل وامرأة وطفل بدون الحصول على رعاية صحية. ففي تشرين الأول/أكتوبر 2016، تم تدمير 274 مرفقاً صحياً على الأقل بشكل كلي أو جزئي، وتقدر الأمم المتحدة أن حوالي 600 مرفق صحي، أي ما يعادل أكثر من خُمس المرافق الصحية الموجودة في اليمن، خرجت من الخدمة بسبب الصراع. ونتيجة لذلك، فإن الآلاف يموتون بسبب حالات يمكن علاجها. وبحسب اليونيسيف، فإن 7 مليون طفل لا يمكنهم الحصول على رعاية صحية كافية، ويُقدر أن حوالي 10.000 طفل يموتون سنويا بسبب أمراض يمكن منعها، وأن حوالي 600.000 امرأة حامل لا يمكنهن الحصول على دعم طبي إلا بشكل محدود في بعض الحالات. كما أن التغذية السيئة ونقص العناية الطبية يؤدي أيضا إلى زيادة حالات الإجهاض.


رئيس قسم الأمومة في مركز الجمهوري الطبي في سعدة، شمال اليمن، حنا مصلح، أعلن في مقابلة مع الـ بي بي سي في تشرين الأول/أكتوبر 2016، أنه قبل الحرب كان هنالك ما معدله حالتا إجهاض خلال الأسبوع في المستشفى، أما الآن فإن هنالك حوالي حالتين إلى ثلاث كل يوم. ووصف تقرير الـ بي بي سي كيف أنه في قسم الأمومة قد رحل آخر أخصائيي أمراض النساء والتوليد، تاركين وراءهم قابلات غير مؤهلات بما فيه الكفاية لعلاج الأطفال وتوليد النساء. (مُنى) وهي واحدة من هذه القابلات قالت إن النساء اللواتي يتمكّن من الوصول إلى المستشفى بسلامة هن من القليلات المحظوظات لأنه "في بعض الأيام تقوم الطائرات بضرب أي شيء يتحرك". كما وصفت (مُنى) إحدى النساء اللواتي ماتت مع طفلها على طاولة العمليات في أحد أيام حزيران/يونيو الحارة، بعد أيام من حاجتها لعملية قيصرية طارئة: "...لقد نزفت المرأة حتى الموت في المقعد الخلفي للسيارة حيث حاولت أن تلد وهي في طريقها إلى المشفى؛ ... وإحدى النساء التي وصلت وقد احترق ثلثي جسدها وماتت مع طفلها، بعد ثمانية أيام من قصف منزلهم". أما حسان بوسينين، رئيس بعثة منظمة أطباء بلا حدود، فقد قال: "إن هذه الحالات ليست حالات مأساوية فريدة، إنها أمور تحصل بشكل يومي".


وعلى الرغم من هذه المأساة الإنسانية التي انتشرت في كافة أرجاء اليمن كنتيجة لهذه الحرب الوحشية، فإن القنابل مستمرة بالسقوط، والأسلحة النارية مستمرة بإطلاق نيرانها، والحكومات الغربية وصناعاتها الحربية مستمرة في تحقيق الأرباح بمليارات الدولارات من الأسلحة التي تباع إلى الفصائل المتحاربة. وحقيقة فإن الصراع يُظهر أملا صغيرا بانقشاعه، إلا أن العنف في البلد آخذ في الازدياد. فبحسب وكالة رويترز وغيرها من وكالات الأنباء، فإن إيران زادت من توريد الأسلحة للحوثيين خلال الأشهر الأخيرة، حيث أرسلت أيضا أسلحة متطورة للحركة العسكرية كطائرات بدون طيار متطورة والتي تحمل رؤوسا شديدة الانفجار، وصواريخ أرض-أرض قصيرة المدى. كما صعّدت أمريكا من حملتها للقصف الجوي منذ بداية إدارة ترامب، مستهدفة ما تدعي أنهم عسكريون تابعون للقاعدة في اليمن. وبحسب (أ ف ب) فإنها شنّت أكثر من 70 غارة جوية منذ 28 شباط/فبراير من هذا العام. المتحدث باسم البنتاغون كابتن البحرية جيف دافيس، أعلن أن طائرات الولايات المتحدة شنت أكثر من 20 غارة خلال نهاية هذا الأسبوع (بداية شهر نيسان/أبريل). وفي كانون الثاني/يناير، تعرض مجموعة من المدنيين اليمنيين، من بينهم 9 أطفال على الأقل قتلوا في غارة أمريكية في البلد. بالإضافة إلى ذلك، وفي أثناء زيارة رئيسة الوزراء البريطانية تيريزا ماي إلى الرياض هذا الأسبوع، أعلنت عن أملها بأن الاجتماع مع الملك السعودي "ستزيد من العلاقات" بين البلدين، دون ذكر "تقليل" مبيعات الأسلحة للنظام والتي كانت السبب الأساسي للدمار في اليمن، مع ما تقدر قيمته بـ 3.3 مليار جنيه إسترليني من المعدات العسكرية والتي تم بيعها للسعودية منذ بداية الحرب. وبحسب صحيفة الإندبندنت البريطانية، فإن وايتهال تعمل مع أنظمة شركة الفضاء البريطانية لبيع كميات أكبر من الطائرات النفاثة التي تحلق حاليا فوق اليمن.


ومن الواضح أن كل أولئك المشاركين في هذا الصراع الدموي الذي خلق هذه الكارثة الإنسانية يرون أن وفاة آلاف الأبرياء وخطر المجاعة الذي يواجه الملايين الآخرين كثمن لوسيلة تقدمهم في تأمين مصالحهم السياسية والاقتصادية. وها نحن نعيش اليوم في عالم لا توجد فيه حكومة واحدة ترى أن إنهاء هذه الكارثة الإنسانية هو أمر مستعجل. وإنما هو العكس، بوجود العديد من الدول التي ترى منها مصدرا نفعيا وطريقة لفرض نفوذهم على المنطقة. لقد كان هذا الصراع دوما حربا نيابة عن بريطانيا وأمريكا لضمان حصول حلفائهم على سيطرة أكبر في أي بنية سياسية مستقبلية في البلد. فإن مثل هذه الحكومات المستعمرة ترى دوما بلاد المسلمين كرقعة شطرنج يتقاتلون من خلالها للحصول على النفوذ، مستغلين مسلمي المنطقة كبيادق الشطرنج في لعبهم السياسية الدموية.

وإن مسلمي اليمن تم تقديمهم قرباناً لتغذية المصالح الأنانية للأنظمة المتعطشة للقوة، وداعميهم الغربيين، وصناعة الأسلحة الفقيرة أخلاقيا والتي تنظر بمنظار يستعصي على الفهم إلى المعاناة الإنسانية والخسائر في النفوس البشرية كثمن يستحق دفعه مقابل المصالح المالية والسياسية.


كما أن هذه الكارثة الإنسانية كانت نتيجة لصراع التحالف بقيادة السعودية وداعميها الغربيين من أجل إعادة الرئيس عبد ربه منصور هادي إلى السلطة في اليمن - العميل الذي اصطفته بريطانيا. ولقد شنوا هذه الحملة الدموية تحت غطاء إعادة ما يسمى بشرعية حكمه بعد حصار صنعاء، عاصمة الدولة من قبل الحوثيين في 2014. وبما أنه عميل اصطفاه الغرب، فما هي الشرعية التي يمكن لحكم هادي أن ينالها؟ وفي الوقت نفسه، فإن الحوثيين تحالفوا بأنفسهم مع القوات من المؤتمر الشعبي العام - حزب الرئيس الديكتاتور السابق علي عبد الله صالح، لتقاتل المجموعتان في هذا الحرب الوحشية من أجل ضمان تمثيل سياسي أكبر في الحكومة المستقبلية.


وبالتالي فإن كل سفك الدماء، والمجاعة المروعة، والمستوى المثير للبؤس من المعاناة الإنسانية، هذا كله من أجل زرع دمية غربية جديدة لتكون في السلطة كحاكم في اليمن سيقوم بتنفيذ أوامر أسياده الغربيين أو أن يُعاد تجميع بقايا الدكتاتورية المتوحشة للنظام الذي استمر 30 عاما والذي كان أيضا دمية في يد الغرب. وإضافة إلى هذا فإن الفصائل المتقاتلة تفتقد إلى أية رؤية، في حال نيلها للسلطة، لكيفية إيجاد الحلول العملية لمشاكل البلاد السياسي والاقتصادية والاجتماعية المتجذرة. إن هذا كله محض جنون!!!


إن ما يؤلم القلب حقا ليس فقط رؤية حجم معاناة المسلمين في اليمن، وإنما تذكر الاستقرار والأمان والازدهار العظيم الذي شهدته هذه البلاد تحت ظل حكم الخلافة. ففي خلافة عمر بن الخطاب رضي الله عنه، تم تعيين معاذ بن جبل ليكون واليه في اليمن. وفي إحدى السنوات أرسل معاذ للخليفة ثلث أموال زكاة أهل اليمن. فأنكر عمر ذلك، وقال له: "يا معاذ، لم أبعثك جابياً إنما بعثتك هادياً، ولكن بعثتك لتأخذ من أغنياء الناس فترد على فقرائهم" فما كان من سيدنا معاذ إلا أن قال له: "والله يا أمير المؤمنين ما بعثت إليك بشيءٍ وأنا أجد أحداً هناك يأخذه". وفي السنة التالية أرسل معاذ بنصف مال الزكاة وتبادلا نفس الحوار. أما في السنة الثالثة فأرسل معاذ فيها أموال الزكاة كلها، فقال له عمر كلاما مشابها. فما كان من معاذ إلا أن أجابه "ما بعثت إليك بشيءٍ وأنا أجد أحداً هناك يأخذه". فيا سبحان الله!


هذا هو تاريخ بلاد المسلمين العظيم، بما فيها اليمن، تحت حكم نظام الله عز وجل نظام الخلافة العظيمة، والتي بها وحدها رُئِبَت الصدوع التي نمت اليوم بين المسلمين بسبب عقود من الخضوع لأنظمة حكم غير إسلامية. فهذه القيادة غير الإسلامية إضافة إلى من يدعمها من المستعمرين الغربيين والمستفيدين من الضعف الذي نتج عن الانقسام بين المسلمين والذين شتتوا انتباههم بالاقتتال فيما بينهم بدلا من التوحد والوقوف في وجه الأنظمة التي اضطهدتهم وحرمتهم من حقوقهم التي أعطاها الله لهم.


إن إعادة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة هو ما سينهي هذه الصراعات الاستعمارية الدموية التي تُمارس في بلادنا؛ إنها ستمنع استخدام الطائفية كوسيلة لتحقيق الأجندات السياسية وستؤمّن حقوق جميع المسلمين - بمن فيهم السنة والشيعة؛ وستجيش أبناء المسلمين لمحاربة أعداء الإسلام وللدفاع عن إخوتهم وأخواتهم بدلا من ذبحهم نيابة عن القوى الغربية؛ وستحكمها التقوى التي ستعتني بإخلاص بحاجات الناس، وستطبق أحكام الله عز وجل والتي وحدها تضمن الأمن والعدالة والازدهار للبشر.


وطالما يدعم المسلمون أي حاكم أو قائد أو نظام يطبق أي شيء سوى الإسلام كاملا، من خلال إقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، فإن الأمة ستستمر بمعاناة أقسى أنواع الاضطهاد وسفك الدماء والمعاناة الإنسانية بدون أي أمل. فالله سبحانه وتعالى يقول: ﴿فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى﴾ [طه: 123-124]


كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. نسرين نواز


مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر