عاصفة الحزم والشرعية    
April 09, 2015

  عاصفة الحزم والشرعية  


قامت يوم الخميس الموافق ل 2015/3/26 عشر دول عربية بقيادة السعودية بحملة عسكرية على اليمن تحت اسم عاصفة الحزم، ودفعت هذه الدول بطائراتها وسفنها لتدك المدن اليمنية لا تراعي حرمة دماء المسلمين، بدعوى الحفاظ على الشرعية اليمنية والأمن القومي العربي. فما هي الشرعية؟ وما هو الأمن القومي العربي؟


الشرعية عند المسلمين هي عقد مرضاة واختيار بين الأمة الإسلامية وحاكمها (الخليفة أو الإمام) الذي يختاره المسلمون من بينهم، رجلا مسلما بالغا عاقلا عدلا حرا كفؤا، ليحكمهم بالإسلام فيرعى شئونهم وينظم حياتهم بالشريعة الإسلامية، ويلتزموا هم بطاعته ما أطاع الله ورسوله صلى الله عليه وسلم فيهم؛ بالتزامه حصريا بتطبيق الشريعة الإسلامية عليهم وعلى من يعيش بينهم من غير المسلمين، برعايته لهم الرعاية الحقيقية بإشباع الحاجات الأساسية لكل منهم، وتحقيق العدل والإنصاف بينهم، ويحمي ديار الإسلام، فيعد الجيوش القادرة والمعدة لذلك، وينشر الإسلام في المعمورة ما استطاع لذلك سبيلا باتخاذ كل الوسائل والسبل والطرق الشرعية التي تؤدي لنشر الإسلام.


فهل يملك أحد من حكام تحالف عاصفة الحزم هذه الشرعية؟! والمفترض أنهم مسلمون ويزعم بعضهم أنهم يطبقون الإسلام وهم في حقيقة الأمر يحاربون الإسلام، لأنه لا يقرهم على ما هم عليه.


وشرعية أسيادهم حكام دول الغرب الكافر تقوم على الاختيار والرضا من شعوبهم دون تزييف انتخابات أو إكراه من مخابرات، ويحكمونهم بشرائعهم وبما يعتقدون بصحته من أفكار ونظم، حتى هذه الشرعية لا يملكها حكام بلاد المسلمين حيث الانتخابات النزيهة تطيح بهم، والحكم بالإسلام يقصيهم عن كرسي الحكم.


فقد قفز آباء هؤلاء الحكام على سدة الحكم في بلاد المسلمين مكافأة لهم من الكفار على خذلانهم للمسلمين وانحيازهم لمعسكر الكفار، وقد أعانوه على إسقاط وإلغاء دولة الخلافة في لحظة ضعف وغفلة من المسلمين، فورث أبناؤهم حكما صنع على عين الكفار فباتوا حربا على الإسلام والمسلمين، فلا تسل سيوفهم إلا على المسلمين، ولا تشك حرابهم إلا أجساد المسلمين. ومن الشواهد على ذلك ما جرى ويجري اليوم في فلسطين وسائر بلاد المسلمين. فكان تمكين اليهود من فلسطين ثمنا لتلك العروش سواء أكانت ممالك أم إمارات أم جمهوريات ثورية عربية اشتراكية، لقد خرجت هذه الدول هي ودولة اليهود من رحمٍ فاجرٍ واحد، فلا تجد دولة عربية واحدة ترى أن كيان يهود كيان غير شرعي يجب إزالته وخلعه من فلسطين، وأنه لا بد من محاسبة اليهود على جرائمهم التي طالت البشر والشجر والحجر، بل ومحاسبة من جاء بهم إلى فلسطين، وكلما اشتدت جرائم اليهود وحشية بأهل فلسطين وتصاعدت وتيرتها، قابلها حكام العرب ومنظمة التحرير الفلسطينية والسلطة الوطنية بالتنازل تلو التنازل، فقد تنازلت المنظمة ليهود عن فلسطين المحتلة عام 48 وطالبت بفلسطين المحتلة عام 67 ثم تنازلت لتطالب بأغلب أراضي 67 وبدأت بالتنازل عن حق العوده تلميحا ثم تصريحا، وكانت مبادرة (السعودية) أشد رد على جرائم اليهود!! وهي إقرار بكيان يهود وتضييع لفلسطين، إن جرائم اليهود في أهل غزة يندى لها الجبين وتكاد لا توصف، هدم البيوت على رؤس قاطنيها، قتل النساء والأطفال والشيوخ، قتل المدنيين واستهداف المدارس، مراكز إيواء مَن هُدم بيته أو من أخرج منه ولا يتعذر أحد، حكام بلاد المسلمين قبل حكام دول الغرب يتفهمون القتل تحت ذريعة حق الدفاع عن النفس، فيجيزوا لليهود ما لا يجيزونه لأهل غزه، حق الدفاع عن النفس والحق الطبيعي في الحياة، وحتى رفع الحصار عن أهل غزه لا يعمل له مجلس الأمن ولا رأس الكفر أمريكا، بل تراهم يقرونه وتتبعهم الدول العربية. وما يجري في سوريا يحير العقول، القتلى بمئات الآلاف، وبراميل الموت تُلقى صباحا مساءً على رؤوس الناس، أين الرحمة عند حلفاء عاصفة الحزم وهم أنفسهم حلفاء أوباما على الإرهاب، طائراتهم تقصف المسلمين بحجة الإرهاب وطائرات بشار الأسد لا تبقي ولا تذر، إما أن يبقى الناس عبيدا في إقطاعيته، وإلا سوف تدمر الدنيا فوق رؤوسهم. أمريكا أوجدت الفتنة الطائفية في العراق وقننتها بدستور شؤم حتى عمت بلاد المسلمين، ثم يعود أوباما ومعه تحالف شؤم ليقتل المسلمين وينفخ في فتنةٍ الشيطان لا يتخيلها، ليشغل المسلمين بأنفسهم ويهدر دماءهم وأموالهم، إن عاصفة الحزم هي تحالف أوباما ويتخذ القائمين بها وكلاء عنه ليحققوا أهدافه بدون عناء ولا دماء منه ولا مال، كأن بلاد المسلمين أصبحت إقطاعيات لمن يعمل عند الغرب الكافر فلا يترك كرسي الحكم إلا إلى القبر. من يصدق أن السيسي يريد خيرا لأهل اليمن وهو الذي يقتل أهله ويؤيد بشار الأسد مصاص دماء أهل سوريا، ويغلق على أهل غزة معبر رفح ويلصق قضاؤه بهم تهمة الإرهاب لأنهم يقاومون يهود، ويهجر أهل رفح المصرية حفاظا على أمن يهود، ويتبجح أنه يتصل يوميا بنتنياهو قاتل أطفال ونساء وشيوخ غزه، وينظّر بالأمن القومي العربي، ويجعل أهل غزة خطرا على أمن مصر وليس اليهود فهم أحباؤه. إن من لا ينصر أهل فلسطين ومن لا ينصر أهل سوريا فيخلصهم مما هم فيه من قتل وتشريد وحرق للشجر والحجر لا ينصر أهل اليمن، إنما يقتل المسلمين ويخرب بلادهم ويزرع الفتنة بينهم لصالح الكفار وحفظا لمصالحهم ومنعا للمسلمين من استئناف الحياة الإسلامية.


ثم ما هو الأمن القومي العربي؟ إن الحكام في بلاد المسلمين يعتبرون أن الأمن القومي هو الحفاظ على الحاكم وعائلته وزمرته وبطانة السوء، والشعار لا صوت يعلو فوق صوت المعركة، والعدو لم يحقق أهدافه بإسقاط الزعيم أو الحزب الحاكم، والأرض التي احتلت تهون عند إصبع الزعيم.


حين احتل الكفار بلاد المسلمين صنع هياكل دول وجعل السيادة والسلطة بيده، أي تنفيذ الأحكام والتشريع والقضاء، ووضع دستورا وقوانين شكلية يغيرها كلما رأى حاجة لتمكين سلطانه، وحين خرج جعل مكانه أعوانه ومريديه، فكانت الدول السلطوية الغاشمة المستبدة التي يستحي المستعمر من نسبتها له.


الأصل أن تكون الدولة قائمة على أساس عقيدة الناس التي تحكمهم، فالدولة هي كيان تنفيذي لمجموعة المفاهيم والمقاييس والقناعات التي تنبثق عن عقيدة الأمة الإسلامية، والتي أصبحت مسلمات، وتمثل الفكر الإسلامي عن الحياة وتحدد نظرة المسلمين إلى المصلحة، فلا يستطيع السلطان أي الحاكم أن يحكم بهواه أو هوى غيره، ولا يستطيع أن يشرع أو يضع قانونا من عنده، فهو ملزم بتطبيق الشريعة الإسلامية على الناس، وبما انبثق منها من أنظمة وأحكام وأفكار، فهو منفذ للأحكام وراعٍ لتحقيق مصالح الناس كما حددت الشريعة، وله ولمن فقه في علوم الدين أن يفهم النص ويجتهد إذا كان أهلا لذلك، والسياسي هو الذي يحكم ويلتزم بالشرع في تنفيذ أحكامه، والفقيه لا يحكم بصفته فقيهاً إلا إذا كان سياسيا، فتكون السيادة للشرع والسلطان للأمة تختار حاكمها والشرع هو الذي ينفذ ويطبق على الجميع حاكما ومحكوما. فيكون الأمن والأمان أن تحكم بلاد المسلمين بالإسلام وتكون حمايتها ذاتية من المسلمين إعدادا وعتادا ورجالا، ولا هيمنة لكافر على بلاد المسلمين ولا سلطان لغير المسلمين فيها.


إن هذه التحالفات تقرأ ضمن ما يقال أنها استراتيجية إدارة أوباما التي مفادها "أن الولايات المتحدة سوف تستخدم القوة للدفاع عن مصالحها الأساسية" "ولكنها سوف تحشد الآخرين لمواجهة التحديات الأوسع للنظام الدولي" فتقوم الولايات المتحدة بحشد العرب مع الصليبيين لمحاربة المسلمين في سوريا والعراق، وتدفع عملاءها في مصر وسوريا لسلخ جلد المسلمين وهتك أعراضهم ليبقى نفوذها وسلطانها في مصر وسوريا على سبيل المثال، وتشترك بتحالف عاصفة الحزم لتسوغ قتل المسلمين لبعضهم وتحقق الأهداف التالية:


- هذه التحالفات توجه المسلمين إلى صراع داخلي طائفي بين (السنة والشيعة)


- وموجهة لإجهاض أي توجه إسلامي لا يرتبط بالكفار وعملائهم من أبناء المسلمين


- ولسان حالها يدعو إلى التصالح مع اليهود واعتبار الشيعة هم العدو اللدود


- ترك عامة المسلمين لمصير قاتم أمام تغول الحكام الظلمة ليلتجئوا إلى الكفار الأمريكان وغيرهم


- تحير عامة المسلمين بين إفراط بعض المسلمين وتفريط آخرين بفهم الأحكام الشرعية


أخيرا: على المسلمين تخويف من يشترك بقتل المسلمين ومن ينتهك أعراضهم من أفراد الجيش والشرطة والأجهزة الأمنية التي لا تعد ولا تحصى، وتخويفهم بأنفسهم وتحذيرهم أنه لا تزر وازرة وزر أخرى، وأن المسؤولية في الإسلام مسؤولية شخصية، وأن من يبيع آخرته بدنيا غيره فهو خاسر، وأنه كما تدين تدان ولن يفلت أحد اقترف إثماً بحق أخيه المسلم من عقاب الله، وكذلك يخوف الإعلاميون والقضاة و(علماء الدين) الذين يفتون ويزينون للحكام قتل المسلمين واضطهادهم وأخذ أموالهم ﴿وَاللّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

إبراهيم سلامة - أبو موسى

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر