أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم
April 16, 2016

أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم

أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم


عندما ينطق الحقد بداخلهم، وترعد مؤسساتهم وتزمجر، فيظهر غلهم ويتجلى بغضهم لدرجة أنهم يتخيرون أسلوب القضاء الناجع على المسلمين؛ فاعلم بأنك تواجه حربا ضروسا لا هوادة فيها، مع حضارة وفكر مناف ومضاد للإسلام، واللذين لا يمكن أن يلتقيا إلا في ساحة نزال.. فتظهر أفعالهم وأقوالهم ذلك الحقد الذي يمتلكونه لدرجة أن يقولوا بأنه ليس أمامنا بالنسبة للمسلمين إلا أحد حلين:


إما تقتيلهم والقضاء عليهم واستئصال شأفتهم...


وإما بتذويبهم في المجتمعات الأخرى المدنية العلمانية وصهرهم وطرح عنهم ما يحملون من أفكار ومعتقدات، واستبدال ما يوافق مصالحنا وأمننا وبقائنا بها دون خوف أو وجل...


وهذا ليس كلاما فلسفيا تنظيريا بل هو حقيقة عقدية ثابتة ولو لم تتلفظ به ألسنتهم {إنَّهم إن يظهروا عليكم يرجموكم أو يعيدوكم في ملَّتهم ولن تفلحوا إذاً أبداً}...


فهذا المخطط الشرير الغربي تجاه العالم الإسلامي نلحظه ونتعايش معه ونرى ونلمس نتائجه على المسلمين؛ فالاستراتيجية المتبناة من قبل أعداء المسلمين تجاههم تكمن في إحدى القوتين التي يحلو لبعضهم أن يسميها بالقوة الصلبة "التقتيل"، أو القوة الناعمة "التذويب"..


فأما التقتيل فهو أمر لا ينكره ذو لب سليم، وما فعله أعداء المسلمين خير شاهد على ذلك، وصدق الله إذ يقول: {لا يرقبون في مؤمن إلاًّ ولا ذمَّة وأولئك هم المعتدون}، كما أني لن أطيل في سرد خطط الكفار ووقائعهم في سحق المسلمين وإبادتهم، فجرائم الأمريكان في البلاد الإسلامية التي ما زالت عالقة والتي تخوضها كلما استدعت مصالحها ذلك لن تُنسى في أذهان البشرية جمعاء، بل هي جارية على قدم وساق!


ومن منطلق أن العولمة الرأسمالية هي ضرورة ملحة لبقاء الغرب يقول "توماس ب. م. بارينت" - المحلل العسكري الأمريكي: (إنَّ الدور الأمريكي الجديد ليس نشر المبادئ الديمقراطية وقيم حقوق الإنسان فقط، بل الأهم هو نشر العولمة الرأسمالية وفرضها بقوة السلاح في مختلف أرجاء العالم، إذا اقتضى الأمر ذلك...).


وهم بذلك يحاولون الهيمنة والسيطرة الكاملة على أي مخالف لهم، وغرس روح التبعية والذيلية لمبدئهم، ولكنهم إذا لم يجدوا أن الشعوب قد استساغت تلك الرؤى، فالويل والثبور لهم من عمليات سحق ومحق تطال كل من يعارضهم!


ولا يخفى أن الأشد خطرا ونكاية على المسلمين من سياسة القتل والإبادة والتدمير؛ هي سياسة التخريب والتذويب من أعداء الإسلام لعقول المسلمين عامة ولشبابهم وفتياتهم خاصة، ومحاولة طمس سمات التدين والتمسك بالمعتقدات والموروثات الدينية عندهم، وفك عرى العقيدة الإسلامية التي أُمر المسلمون أن يستمسكوا بها ويعضُّوا عليها بالنواجذ.


وخطر التذويب خفي؛ يُلبسونه ثوب الحداثة والتجديد والتطور حتى يتم تلقفه واستساغته من قبل المتعطشين لتغيير حالهم، وينشدون ذلك بأي طريقة كانت، ويتم ذلك من خلال غرس أعداء الإسلام أفكارَهم في بيئة لها القابلية لارتشاف واستقطاب الوافدات المتغايرة الغربية، والانمحاق المتتابع في المشروع الغربي...


وأظهر ذلك جليا كلامُ "ريتشارد نيكسون" بأنه يرجح أن يقدم الأمريكان استراتيجية الترويض والتخريب لدين المسلمين، وتذويبهم في المجتمعات الغربية؛ ونشر الشبهات، والتشكيكات بينهم، وجعل هذا الخيار هو الأمر الذي له الأولوية على خيار التقتيل مع أنهم يقومون بالخيارين جنبا إلى جنب دون هوادة..


ومن سياسة أعداء الإسلام في ذلك أنهم يمضون في بذر تلك الأفكار في البلدان الإسلامية بسياسة الهُوَيْنَى، والمشي البطيء، على منطق القاعدة اليابانية: (نريد بطئاً ولكن أكيد المفعول)، ولا يعنيهم أن يخربوا العقول الإسلامية خلال عام أو عامين، بل لو كان ذلك خلال ثلاثين عاماً أو أكثر؛ فلا بأس بذلك ما دامت طرقهم ووسائلهم ماضية ولا تعترضها العراقيل أو يناكفها المعارضون لها!


فنجدهم يركزون في طروحاتهم الفكرية والاستراتيجية، فضلا عن المستقبلية، على الحديث عن هذا الجيل المسلم وهذه الأمة الولود، التي وقفت عقبة كؤودا أمام مخططاتهم؛ لأنهم يشعرون ويعلمون يقينا بأنهم في طريق الأفول والانهيار الحضاري..


وفي عصرنا الراهن يسعى أعداء العقيدة الإسلامية، وعلى رأسهم الإدارة الأمريكية، إلى فرض أجندتهم وبرامجهم على البلاد الإسلامية على وجه الخصوص؛ لأنهم يخشون من تململ قوة إسلامية تأتيهم على حين غرَّة؛ فلا يستطيعون لردها قوة أو سبيلا، وقد يدعون دعوات كاذبة في احتلالهم لبلاد المسلمين، بيد أن المقصد الأساس في ذلك أن هذه الحرب التي يشعلونها صليبية المقصد، براغماتية الهوى!..


وأما من ظن أن أعداء الإسلام لا يخططون، أو أنه ليس لديهم استراتيجيات واضحة تجاهنا، وخطط خفية أو معلنة ضدنا، فإن من المؤكد أن ظنه هذا يدحضه الواقع المشاهد، الذي يكشف من خلاله بين الحين والآخر عن دراسات وخطط يعدها أهل الغرب تجاه العالم الإسلامي، وقد أسسوا الكثير من المراكز القائمة على الأبحاث والدراسات والتقارير الدورية الاستراتيجية وكذا المستقبلية، بل إن هذه المراكز هي النواة والقاعدة الصلبة والمحرك الأساس الذي تنطلق من خلالها قرارات الولايات المتحدة الأمريكية وكذا الدول الغربية، باعترافهم هم...


وما شجعهم في حملتهم وحربهم الفكرية الضروس هو علمهم بوجود أشخاص يرفعون أصواتهم لنشر الإسلام المعتدل، والذين لا ضير عندهم من القبول بالديمقراطية الغربية مبدأ وأسلوبا وتطبيقا.. والقبول بالموقف المضاد لتطبيق الشريعة، باعتبار أن الشريعة الإسلامية لا تتناسب مع هذا العصر والمفهوم الغربي للديمقراطية، وادعاء احترام حقوق النساء والأقليات الدينية، ودعوى أن الحقوق التي نالتها المرأة في عصر رسول الله e لا تتناسب مع الظروف الراهنة العصرية والتقدم... وأن يكون نابذا للعنف والإرهاب. وهذه شنشنة إلى الآن لم تحدد من قبلِ قادة الغرب، وما مقصودهم بالإرهاب؟.


ناهيك عن الإيمان بحق الإنسان بتغيير دينه والارتداد عنه وحرية الشخص في ذلك... أضف إلى ذلك مناداتهم بحرية المرأة في اختيار الرفيق وليس الزوج لتتشارك معه في حياتها.


وغيرها الكثير من الأطروحات والأجندات الخبيثة المغلفة بالحداثة والتطور ونبذ التخلف وعدم التقهقر للوراء... فهم يريدون أن يروجوا لباطلهم، فلا بد أن يطعِّموا بذلك الباطل شيئاً من الدسم ليروجوا له...


وعليه فقد قررت حكومات الغرب وقادتهم وخبراء الصراع السياسي والفكري، أن يغزوا العقول الشابة المسلمة، فـ(روبرت سوتلوف) والذي يعدُّ من أهم واضعي سياسة الولايات المتحدة الأمريكية في نظر الكثير من السياسيين كان دائما ما ينادي بأهمية كسب عقول الشباب في الشرق الأوسط، ومحاولة استقطابهم، وتحسين صورة الغرب لديهم. حتى صارت هذه الخطة من القضايا الاستراتيجية المهمة عندهم، حيث إنه لا بد من استقطاب تيار الشباب المسلم الذي يتنامى بكثرة في البلدان الإسلامية على حساب الدول الغربية التي يقل عدد الشباب فيها مقارنة نسبية مع الشباب المسلم في البلدان الإسلامية...


وقد خططوا لعدة وسائل رأوا أنها مهمة في كسب عقول الشباب، لعل أفكارهم تتغير، ورسموا لذلك أساليب عدة وبرامج ووسائل معينة على تحقيق هذه الخطة وذلك الهدف الاستراتيجي، ومنها أنهم مثلا في العراق أصدروا مجلة خاصة موجهة للشباب المسلم المسماة بـ (هاي) التي تحاول الترويج للثقافة الأمريكية بين الشباب المسلمين، وقد أطلقت عام 2003م بعد عدة أشهر من الغزو الأمريكي للعراق.


كما أنشأوا إذاعة (سوا) عام 2002م وهي محطة لأخبار موسيقى البوب، كما أنها تبث الأغاني والأخبار، وهي كذلك مشروع أمريكي مخطط لغزو البلاد الإسلامية، وتحسين صورة الحكومة الأمريكية من خلالها. ذلك عدا عن أفكار استغلال الموسيقى والكاريكاتور في الصحف والشعر والإنترنت؛ لنشر وجهة النظر الأمريكية في العالم العربي، والتأثير من خلالها على عقول ناشئة المسلمين...


فهدفهم الاستراتيجي إشغال شباب وفتيات المسلمين بالملاهي الخليعة والموسيقى الهابطة، وتوجيه قنوات إعلامية تعمل على ذلك لفئة الشباب بالخصوص، وفي الفضائيات العربية اليوم العديد من المحطات الغنائية الفاجرة، والتي يتم عن طريقها نشر الفساد والرذيلة..


كما إنها عمدت على نشر المدارس الأمريكية في الشرق الأوسط، هذه المدارس العالمية الأمريكية بانتشارها تلعب دورا مهما في تعليم اللغة والقواعد الإنجليزية على الطريقة الأمريكية.


ولا ريب أن هذا الأمر له خطورة بالغة، حيث يتم من خلاله استخراب فكري لعقول ناشئة المسلمين، ومن المؤكد أن لهذه المدارس الأجنبية مخاطر شتى، فهي معقل من معاقل التغريب في بلادنا الإسلامية، والطعن في الإسلام من داخله، والصهر للشخصية الإسلامية، التي يريد الله أن تكون متميزة عن العالمين...


وإذا نظرنا في تبعية هذه المدارس فسنجد أن كثيراً منها لا تخرج عن دائرتين رئيسيتين:


الأولى: البعثات التنصيرية الكاثوليكية والبروتستانتية، أو ما يسمى بجمعيات التبشير.


الثانية: السفارات الأجنبية، حيث تأتي هذه المدارس ومناهجها بعدة حجج منها: نشر العلوم الحضارية بين المسلمين، وإقناع الناس بأنهم نموذج للتقدم والتنور، وإزالة الجهل وغبار التخلف الموجود في بلدانهم، أو لأنها موجودة في بلاد المسلمين لتعليم أولاد الجاليات الإنجليزية!


وعليه فَقِسْ من الحجج التي يقدمها أصحاب هذه المدارس لغزو البلاد الإسلامية بهذه الطرق الخفية، وذلك إمعانا في التدليس والتلميع لاستقطاب المسلمين وإفسادهم وتدجينهم فيها..


ومن أبرز مخاطرها عدم النظر لوجود الأجنبي على أنه محتل أثيم، بل تحويل تلك النظرة له على أنه المنقذ من الظلامة التي يحيونها والتي هي من مخلفات الإسلام وأفكاره الظلامية، بزعمهم، والتي ترفض الآخر وتعامله كعدو فلا تقبل بوجوده بل تعاديه وتحاربه، فلا يرفض بعد ذلك تيارات التغريب والانحلال، وعوضا عن ذلك يستبدل هذه النظرة ويطمسها باللهو الماجن، والفن الرخيص، لإبعاد شباب هذه الأمة عن قضاياهم الأصيلة..


ولا ننسى تشجيع أبناء المسلمين على البعثات التعليمية وابتعاثهم لدول الغرب كأسلوب تضليلي، وبالتأكيد سيتلقفهم هناك أناس قد أعدوا لهم العدة، ورسموا للتعامل معهم خططا ومنهجا.


هذه أشكال وأنواع لمحاولة صرف الشباب عن الهدف والطموح الذي يناط بهم، ولهذا فإن أعداء الإسلام يحاولون قدر الإمكان أن يشغلوا الشباب المسلم بسفاسف الأمور، والابتعاد عن المواجهة للمشاريع التغريبية..


وهم يعتمدون بالدرجة الأولى في استقطاب الشباب وإسقاطهم في حبائل الفساد أو الضلال الفكري، من طرق عدة أهمها على الإطلاق طريق الشهوات ونشرها، والتي تعتني بالصور الماجنة، وإظهار أهل الفن والطرب والغناء بمظهر النجومية والشهرة، وإلهاء شباب وفتيات الإسلام؛ عن طريق الكتب والمجلات الهابطة والإنترنت والفضائيات الماجنة...


وإن ما يؤسف له أن الخطة في تطويع الشباب للبرامج الإعلامية الفاسدة قد نجح كثير منها، وإن كان هناك شباب كثر - ولله الحمد - لهم دورهم الكبير في مواجهة عتاولة الإفساد ورموز الرذيلة عبر طرق عديدة.


إن من أخطر ما تواجهه الأمة الإسلامية اليوم أن يقع الشباب في حبائل الخطط الجهنمية الإفسادية، فالشباب يشكلون في الأمة المسلمة قرابة 60%.. فبإفسادهم يضمن الغرب بقاءهم واستمراريتهم وانتشار فكرهم الشاذ المنحرف.. ولا ننسى دور الأنظمة الجاثمة على صدر الأمة لما لها من دور خبيث في تمرير أجندات الغرب من خلال فتحها للبلاد عرضا وطولا للمؤسسات والجمعيات التي في ظاهرها الإحسان وإعطاء الحقوق وفي باطنها يكمن الحق والبغض والمكر للإسلام والمسلمين..


لذلك وجب على أمة الإسلام أن تقضي على رأس الأفعى في بلادها ودقها لينقطع بها حبل الاستعمار وتنفرط من بين يديه مخططاته ودسائسه ويرجع لبلاده خالي الوفاض صفر اليدين خائبا مجرجرا حبائل خيبته وهزيمته في بلاد الإسلام.. فذلك لا يعجز أمة الإسلام؛ أمة الخير. فلا عدمت الخير ولا عدمت الوعي ولا عدمت حرصها على دينها وعقيدتها ومرجعيتها وثوابتها...

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


رائدة محمد

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر