الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة
February 18, 2021

الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة

الأرض قاحلة تشتاق أن يغيثها الله بالخلافة


ورد في ملخص صفة الصفوة أن رجلاً لحق بأويس القرني فسمعه يقول: "اللهم إني أعتذر إليك اليوم من كل كبد جائعة، فإنه ليس في بيتي من الطعام إلا ما في بطني، وليس في بيتي من شيء من الرياش إلا ما على ظهري"، هذا حال أويسٍ التابعي، وهو يعيش في ظل دولة الخلافة الراشدة الأولى، وعاصر جميع خلفائها حتى استشهد رضي الله عنه في واقعة صفين. يعتذر لله عن الكبد الجائعة من المسلمين، وخليفتهم ينام تقرقر بطنه فلا يشبعها قبل أن يشبع أطفال المسلمين. فمن للأكباد التي تموت جوعاً اليوم، ولا خليفة للمسلمين ولا دولة تشبع الجائع وتعطي المحتاج وتقضي دين المدينين؟


اليوم إذ نكتب في الذكرى المئوية لهدم الكيان الذي بناه رسول الله ﷺ، الرحمة المهداة للبشرية، في ذكرى هدم دولة الإسلام، نستقرئ حال البشرية بلا شريعة ربها. فإذا بها كما أنبأ القرآن قبل أربعة عشر قرناً، في معجزة جديدة تؤكد اليقين من صدق رسول رب العالمين: ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً﴾. بهذه الكلمة الواحدة: ضنكاً، يلخص الله سبحانه حالنا. والضنك هو الضيق والشقاء، وهو لا بد ضد الرحمة، فالله سبحانه قال عن رسوله ﷺ: ﴿وَما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ﴾.


يتحكم بمقدرات الشعوب بضعة نفر، المال والقوة والنفوذ السياسي في قبضتهم. يموت الألوف جوعاً كل يوم، فلا يعبأ بهم أحد ولا يبكيهم لله إلا فقراء مثلهم. تنتهك أعراض الألوف أيضاً، يُقتل عشرات الآلاف، يعيش الملايين بلا منازل تؤويهم، ولا يبكيهم إلا آخرون مهددون أيضاً بأن يكونوا ضحايا في اللحظة التالية. قال مارك ريدلي توماس، المشرف على مقاطعة لوس أنجلوس، في تقرير بثته الـcnn الأمريكية في تموز/يوليو 2019، "إنها ذروة التناقض، فى خضم الازدهار الكبير عبر جولدن ستايت، نشهد أيضاً زيادات غير مسبوقة في التشرد، ولقد مرت الأزمة بسنوات عديدة دون أي حل سهل في الأفق". حيث وصل عدد المشردين في لوس أنجلوس وحدها 60 ألف شخص.


فالبشرية تشهد أكبر عملية سرقة لمقدراتها وفساد في التشريع يجعل اللص يشرع القوانين! هذه القوانين لا تقتصر على النظام الاقتصادي، بل تتعدى الأمر لأتمتة حياة الإنسان، إن صح التعبير؛ تحويل الناس لمجرد أرقام، دمى في المسرح، متغيرات في نص برمجي... ويتغير نمط الحياة كما تريد الطغمة الحاكمة التي تشرع للبشر ما ينظم حياتهم حسب أهوائها ومصالحها.


اتفاقيات تشرعن للزنا والشذوذ، تروج للسفاسف وترفع العالة السفهاء لتصنع منهم نجوماً وقدوات! تُحارب العفة، ويُفتح الطريق المفروش بكل ما يدعو للرذيلة. مشروع واضح المعالم، والهدف تدمير الفطرة التي فطر الله الناس عليها، وتدمير المنظومة التي تربي القدوات الحقيقية وتصنع الإنسان الذي يريده الله سبحانه ليكون أهلاً للاستخلاف في الأرض حقاً. ولك أن تعلم أن طفلة عربية - عمرها 10 أعوام تقريبا - تقدم محتوى في يوتيوب عن يومياتها بقالب ترفيهي، بلغ مجموع مشاهدات قناتها 13 مليار مشاهدة! وبلغت مشاهدات أعلى مقطع قدمَتْه 300 مليون مشاهدة! فيما بلغ عدد المشتركين في قناتها 27 مليون مشترك.


فالأمر واضح إذاً: حرب بين أجناد الرحمن وأتباع الشيطان. وإنما يدعو الشيطان حزبه ليكونوا من أصحاب السعير.


حال البشرية يتلخص في مشهدين: نساء كاسيات عاريات يعرضن أنفسهن بكل وسيلة يستطعنها، وكلٌ بالشكل الذي تراه مناسباً لمعايير "تدينها"، فقد صار الدين للأسف إطاراً مطاطياً يتقولب حسب الأهواء، وتجد مثلهن الملحدة والبوذية ومن كل دين ولون وحّدهن النظام العالمي في إطار واحد: تسليع المرأة واتباع الهوى. ونساء يكافحن ليسددن رمق أطفالهن، رمت بهن الرأسمالية في معمعة الحياة بلا رحمة، مع زوجها الذي سلبته الرأسمالية عمله وجردته من رجولته بعد أن حطمت مفاهيم القوامة والرعاية وحسن الصحبة في كيان الأسرة.


وقد ذكرتُ المرأة وركزت عليها لسببين؛ الأول أن النظام الرأسمالي اليوم الذي أهلك الحرث والنسل، وجّه حربته للمرأة. فكل المعارك الجانبية والرئيسية، الفكرية منها والعسكرية، وما يدور معها في الاقتصاد والسياسة العالمية والنظم الاجتماعية يجعل الغرب عنوانها: المرأة وحقوق المرأة. والثاني أن المرأة حقيقة هي البوصلة؛ هي التي بفسادها تفسد المجتمعات وتنهار الأسر، وبصلاحها تنهض الأمم وتستعيد سلطانها. وربما يظهر من كلامي بعض الاعتداد المبالغ فيه بدور النساء وأهميتهن، لكن هذا الاعتداد منبعه وصية رسول الله ﷺ للنساء وعليهن. عن ابن عمر رضي الله عنهما قال: سمعت رسول الله ﷺ يقول: «كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ... وَالْمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا وَمَسْئُولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا» وعن ابن عمر أيضاً أن رسول الله ﷺ قال في آخر عهده بالدنيا: «الصَّلَاةَ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ، الصَّلَاةَ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ». ولكم أن تقدروا المسؤولية والأهمية التي تخص المرأة، إذ قرن رسول الله مسؤوليتها بمسؤولية الحاكم عن رعيته، وجعلها أمانة في عنق الرجال كالصلاة وهي عمود هذا الدين!


وبشكل أشمل، بعيداً عن المرأة وحقوقها، لا تزال الحكومة البوذية في سريلانكا تصر على حرق جثث المسلمين رغم الرفض القطعي والمتصاعد من المسلمين في العالم وفي سريلانكا خاصة، بينما تستمر الصين في عدوانها الآثم على الإيغور، ولا تزال بورما وكشمير والهند والبوسنة وأفريقيا الوسطى وفلسطين والشام، تشهد اعتداءات يومية في عدوان ممنهج وحشي ضد المسلمين الذين لا حول لهم ولا قوة، مكشوفي الظهور، صدورهم عارية يواجهون أعداءهم متفرقين. بينما العدو يهاجم بلا رحمة، يجمع جحافله ويوحد جهوده في توجيه الضربات بشكل مستمر ودون رحمة. فالمشهد في العالم الإسلامي: حروب وسفك دماء، فوضى خلّاقة وتخلف علمي وصناعي غير مسبوق، وفي الخلفية ترتفع ضوضاء الزحام على طوابير الخبز!


هذه المشاهد ليست حكراً على بلاد المسلمين. فالتقدم العلمي والصناعي الذي عدمته بلادهم وامتازت به بلاد الغرب لم يشفع للشعوب الغربية لينقذها من ضنك غياب الإسلام. بل ربما يكون الوضع في بلاد المسلمين أقل وحشية وأخف دموية لولا الحروب العسكرية التي تشنها جيوش أمريكا وبريطانيا على أهل أفغانستان والعراق وسوريا وغيرها. فجرائم القتل وصلت معدلات غير مسبوقة في أمريكا وروسيا وأوروبا، وما الاحتجاجات التي شهدتها الولايات المتحدة في 2020 ضد العنصرية وكراهية السود سوى مثال صارخ على معاناة المجتمعات الغربية في ظل الرأسمالية. وتجارة السلاح وانتشار عصابات المافيا صار كابوساً أفقد أهل هذه البلاد الشعور بالأمان المزعوم في بلاد تفاخر بوجود الديمقراطية وحرية الإنسان. فحسب موقع DW بالعربية تعد صفقات تجارة السلاح من أغلى الصفقات رواجاً في العالم بسبب الحروب والنزاعات المحلية والدولية... ويقدر الخبراء أن صرف جزء صغير من أموالها يكفي لحل مشاكل الفقر والبطالة في العالم. هذا غير معدلات الاغتصاب للأطفال والنساء والاعتداء عليهم من الأقارب من الدرجة الأولى. بل تنتشر الرذيلة عندهم حتى صار الزواج هو الأمر النادر الغريب بعدما كان مواليد الزنا عاراً في المجتمع الغربي في بدايات القرن الماضي. واليد الطولى في ذلك للحضارة الرأسمالية، وغياب النظام الرباني الذي يقف في وجه هذا الإفساد في الأرض.


الله سبحانه بعث رسول الله رحمة للعالمين، وابتعث هذه الأمة بالإسلام لتخرج البشرية من ظلمات الأديان وجورها لعدل الإسلام ونوره. وقد غرقت البشرية في الظلام الدامس منذ هدمت دولة الإسلام، ولا تزال في هذا الظلام غارقة حتى اليوم، تتلمس سبيلاً للخروج من سرداب الرأسمالية الذي أشقاها على جميع الصعد وأودى بها إلى المهالك لأجل مصالح قلة قليلة. ولا سبيل للبشرية إلا بمبدأ صحيح يستطيع مواجهة الرأسمالية في المعركة الفكرية، وفي الأساس الذي تقوم عليه هذه المعركة: التسليم لله سبحانه بأنه الله الخالق الذي يستحق العبادة وحده كما يستفرد بالتدبير وحده بلا منازع. وهذا هو الإسلام الذي يمتلك كل المقومات التي تؤهله للانتصار في هذه الحرب، ورعاية شؤون الناس بالرحمة والعدل لتكون الأرض موطن استخلاف كما يريدها الله، ويعيش الناس فيها بأمن يحفظ أنفسهم وأموالهم وكرامتهم، ويؤمّن لهم بيئة تصلح للعيش كما كرمهم الله فتفتح لهم آفاق الإبداع وتهديهم سبل النجاة.


فالإسلام هو الوحيد الذي يستطيع إنهاء هيمنة الرأسمالية وإنقاذ البشرية؛ عبر تشريعاته التي جاءت بالوحي من رب العالمين؛ التشريعات التي تضمن التكريم والرعاية لكل فرد دون النظر لعرقه أو لونه أو جنسه، وتفرض على المسؤول القيام بواجبه تجاه من يعولهم وهو مسؤول عنهم، بل ويترتب على ذلك الثواب والعقاب في الدنيا عبر منظومة القصاص والعقوبات في الإسلام وفي الآخرة. فالإسلام مبدأ متكامل: لكل عمل جزاء، ولا مفر من ذلك. الله يقولها لنا صراحة: ﴿أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لاَ تُرْجَعُونَ﴾ بهذا القانون الإيماني يجعل الله سبحانه المسؤولية عن كل عمل يتولاه أي فرد أمانة يُحاسب عليها وعبادة يجتهد ليؤديها على وجهها.


الإسلام الذي يكلف المسلم بعمارة الأرض ويجعل الحاكم مسؤولاً أي مُحاسباً عن رعيته، وأعطى الرعية حق المحاسبة وجعل لها السلطان الحقيقي، كما جعل للحاكم حق الطاعة. فلا حاكم يستقوي بمنصبه ولا رعية تتمرد على الحاكم. ولا فضل لعربي على أعجمي، بل الجميع سواسية كأسنان المشط، والتفاضل بالتقوى. والتقوى سر بين الله وعبده. فالكلمة الفصل هي لله ورسوله، فالسيادة للشرع. هذا هو المبدأ الذي يستطيع الوقوف بوجه الرأسمالية بما أوجدته من طغيان المادة وفساد الحكام وفوضوية الرعية وانتشار الجهل والعبثية والتفاهات وسيطرة الفوضى وغياب العقل وتغييب العلم وأهله.


﴿قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمُ الْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَمَا أَنَا عَلَيْكُم بِوَكِيلٍ﴾


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
بيان جمال
عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر