البيعة لخليفة المسلمين ح8 والأخيرة
البيعة لخليفة المسلمين ح8 والأخيرة

الحمد لله رب العالمين, والصلاة والسلام على أشرف المرسلين, سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين, ومن تبعه وسار على دربه, واهتدى بهديه, واستن بسنته, ودعا بدعوته واقتفى أثره إلى يوم الدين, واجعلنا معهم واحشرنا في زمرتهم, برحمتك يا أرحم الراحمين. اللهم لا سهل إلا َّ ما جعلته سهلا , وأنت إذا شئت جعلت الحزن سهلا . اللهم لا علم لنا إلا ما علمتنا إنك أنت العليم الحكيم.

0:00 0:00
Speed:
May 25, 2017

البيعة لخليفة المسلمين ح8 والأخيرة

بسم الله الرحمن الرحيم

البيعة لخليفة المسلمين

ح8 والأخيرة

الحمد لله رب العالمين, والصلاة والسلام على أشرف المرسلين, سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين, ومن تبعه وسار على دربه, واهتدى بهديه, واستن بسنته, ودعا بدعوته واقتفى أثره إلى يوم الدين, واجعلنا معهم واحشرنا في زمرتهم, برحمتك يا أرحم الراحمين.

اللهم لا سهل إلا َّ ما جعلته سهلا , وأنت إذا شئت جعلت الحزن سهلا . اللهم لا علم لنا إلا ما علمتنا إنك أنت العليم الحكيم.

ربِّ اشرح لي صدري, ويسِّر لي أمري, واحلل عقدة من لساني, يفقهوا قولي.

        أحبتنا الكرام: أحييكم بتحية الإسلام, فالسلام عليكم ورحمة الله تعالى وبركاته وبعد:

       إخوة الإيمان: في هذه الحلقة سنتحدث عن مبايعة علي بن أبي طالب كرم الله وجهَهُ بالخلافة.

حمل علي بن أبي طالب ـ كرَّم الله وجهه ـ تبعة الحكم, ومسؤولية الخلافة في ظروفٍ حالكة, فلقد قصده الثوَّار إثر فراغهم من اقتراف جريمتهم النكراء... قصدوه وأيديهم لم يجف عنها دم الخليفة الشهيد, الذي اغتالوه في بشاعةٍ مفزعة.

ورفض عليٌّ ـ كرَّم الله وجهه ـ بعد أن ألقى عليهم من تقريعه ووعيده ما جعلهم ـ وهم في بأسهم المتّقد ـ يتصاغرون ويتخاذلون, وينصرفون عنه في خزيٍ وهوان!

ذهبوا إلى طلحة فرفض, وإلى الزبير فرفض, وإلى عبد الله ابن عمر فرفض, وإلى سعد بن أبي وقَّاص فرفض, ومن ذا الذي يقبلها, وقد رفضها عليّ كرم الله وجهه.

ولكن لابدَّ للدولة من حاكم (خليفة) وكل دقيقة تمر والمكان شاغر, تشكل خطرا ً قد يودي بمصير الأمةِ كلها, والإسلام كلهِ, ولقد أدرك ذلك سريعا ً جميع الناس بالمدينة, أهلها والثوار الطارئون عليها, الساخطون على مقتل عثمان, والمشتركون فيه, كلهم أدركوا الخطر الماحق المزلزل, الذي سيحلُّ بالأمة في أقطارها القريبة والنائية, إذا لم يُمْسِكْ بزمام الأمور على الفور رجلٌ مقتدر, يستطيع أن يوقف جموح الفتنة, ويرأب ذلك الصدعَ العريض.

تقدَّم الراشدون من أهل المدينة يبايعون عليّاً بالخلافة, وبهذه البيعة صار عليٌ خليفة ً للمسلمين, ولقد حرص عليٌ على أخذ البيعة من أهل الكوفة التي نقل إليها عاصمة الخلافة.

وكتب إلى معاوية يدعوه إلى لزوم بيعته, وهذا نص الكتاب: (سلامٌ عليك أما بعد: فإن بيعتي بالمدينة, لزمتك وأنت بالشام؛ لأنه بايعني الذين بايعوا أبا بكرٍ وعثمان على ما بويعوا عليه, فلم يكن للشاهد أن يختار, ولا للغائب أن يرد, وإنما الشورى للمهاجرين والأنصار, فإذا اجتمعوا على رجل ٍ وسمَّوه إماما ً كان ذلك لله رضا، فإن خرج من أمرهم خارج ٌبطعن ٍ, أو رغبةٍ, ردُّوه إلى ما خرج منه, فإن أبى قاتلوه على اتباعه غير سبيل المؤمنين, وَوَلاهُ اللهُ مَا تولـَّى, وأصلاه جهنم وساءت  مصيرا ً ).   

لم يكن بين أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم الأحياء يومئذٍ من يفوق عليا ً في قدراته الهائلة التي تجعله جديرا ً بمكانته في الخلافة, ولم تكن الخلافة عندما فرضت عليه تشكل أي مغنم من مغانم الحياة, بل كانت تشكل عبئا ً، لحامله الويل كل الويل إذا لم يعنه الله.

وكان الواجب الكبير الذي ينتظر كل مؤمن وكل مسلم يومئذٍ بذل العون المستطاع لوقف امتداد الفتنة وذلك بالوقوف في ولاءٍ وصدق ٍ وإيثار ٍ وراء المُنقذ الذي يحمل مسؤولية الموقف كله. وليدرأ عن الإسلام ودولته وأمته أخطاراً لو قـُـدِّر لها أن تبلغ مداها, لأتت على البناء كله من قواعده...لكن ذلك لم يكن, بل كان نقيضه تماما ً.

إن رجولة الإمام علي وبطولته, وعظمة مبادئه, وسلوكه تتجلى الآن في أبهى صُوَرها, وقد صار خليفة وسط الأهوال.

هذا هو عليُّ بن أبي طالب الذي أشرب قلبُه جمال القرآن وأسراره... هذا الذي كان يشهد نزوله آية ً آية ً, حتى صار جديرا ً بأن يقول ـ وهو صادق ــ: (سلوني, وسلوني, وسلوني عن كتاب الله ما شئتم... فواللهِ ما من آيةٍ من آياته إلا َّ وأنا أعلم أنزلت في ليل ٍ, أم في نهار ٍ )!

هذا هو عليُّ بن أبي طالب الذي قال عنه رسول الله صلى الله عليه وسلم:

»أنا مدينة العلم, وعليٌّ بابها «.

وقال عنه أيضا ً: » لا فتىً إلا َّ  عليّ, ولا سيفَ إلا َّ ذو الفقار«.

وقال عنه عمر ابن الخطاب ـ رضي الله عنه ـ : ( لولا عليّ لهلك عمر).

إخوة الإيمان: وَتـَدُورُ عَجَـلـَة ُ الزَّمَان ِ، للمرة الرابعة, وتنقضي سنوات خلافة الإمام عليّ الذي كانت حياته وقفا ً على قضية كبرى... وهي أن يعيد للإسلام حقيقته, وللمسلمين وحدتهم, وللدولة الإسلامية تماسكها وشِـرعَـتـُها واستقامتها... ولم يترك سلما ً ولا حربا ً  يبلغان به غايته النبيلة هذه ألا َّ توسـَّـلَ بها في عدالةٍ وشرف.

إخوة الإيمان: في فجر يوم الجمعة الثامن عشر من رمضان عام أربعين من الهجرة وقع الاعتداء على حياة الإمام, واستشهد البطل والخليفة والإمام مع غروب شمس يوم السبت, التاسع عشر من رمضان وهو يقترب من باب مسجد الكوفة, وقيل: بل وهو يصلي, أو يتهيَّأ للصلاة بعد أن عبر شوارعها, يوقظ أهلها لصلاة الفجر, ويناديهم بصوته الجليل: الصلاة الصلاة أيها الناس الصلاة يرحمكم الله.

اقترب منه في لجة الظلام واحدٌ من الخوارج اسمه: (عبد الرحمن بن ملجم) كان قد تآمر مع اثنين آخرين ليتخلّصوا من الإمام بالعراق, ومن معاوية بالشام, ومن عمرو بن العاص بمصر.

كان الإمام بلا حرس ٍ, فكان اغتياله عملا ً من أيسر الأعمال, ولم تكن الجريمة تتطلب أي جَلــَدٍ أو قوَّةٍ أو بُطولة, كانت تتطلب ـ لا غير ـ ضميرا ً ميِّتا ً وتفكيرا ً  ضالا ً , وقلبا ً أعمى, وإرادة ً ممسوخة ً!

فلمَّا وجدت هذه جميعا ً في صورة آدميّ, وسُـلــِّحت بسيفٍ مسموم, وقيل لها: اطعني هذا الهدى, وهذا الجلال... تمَّ كلُ شـَيءٍ في لحظات.

وحققت الأقدار للبطل أمنيته الأخيرة فقبل استشهاده بأيام نادى أهل الكوفة من كتابٍ كتبه, ووقف أحد أصحابه يتلوه عليهم بعد صلاة الجمعة:

(...أما والله لوددت أن الله أخرجني من بين أظهركم وقبضني إلى رحمته من بينكم... ولودت أني لم أركم, ولم أعرفكم... فقد والله ملأتم صدري غيظا ً... وأفسدتم عليَّ رأيي بالعصيان والخذلان... حتى قالت قريشُ: إن ابن أبي طالب رجلٌ شجاع ٌ, ولكن لا علم له بالحرب... لله أبوهم!! هل كان فيهم رجلٌ أشدَّ لها   مراسا ً, وأطول مقاساة ً مني؟   لقد نهضت فيها وما بلغت العشرين... وهأنذا اليوم قد عدوت الستين... ولكن لا رأي لمن لا يطاع! ).

أجل يا أمير المؤمنين, لا رأي لمن لا يطاع... ولقد سارع القدر إلى رجائك, فأخرجك الله من بين أظهرهم, وقبضك إلى رحمته تقيا ً... نقيا ً... بارا ً...

وهكذا إخوة الإيمان: لقي الإمام ربه ـ أخيرا ً ـ مصابا ً بضربة سيفٍ مسموم, كما لقيه من قبل عمر الفاروق مصابا ً بضربة خنجر ٍ محموم!

وتأبى عظمة البطل إلا َّ أن يكون آخر مشهدٍ في حياته جديرا ً بها أكثر ما تكون الجدارة, ودالا ً على حقيقته أصدق ما تكون الدلالة! فإنه لم يكد يتـلـقــَّى ضربة القدر في رأسه, حتى حُمِل إلى داره, وإذ هو في لحظاتِ الكارثة هذه, يأمر حامليه والحافـِّين حوله أن يذهبوا إلى المسجد؛ ليدركوا صلاة الفجر, قبل أن تؤذِن بفوات... هذه الصلاة التي كان يتهيَّأ لها حين حال الاغتيال الأثيم بينه وبين بلوغها أو إتمامها... وحين فرغوا من صلاتهم, عاد بعض الرجال ممسكين بالقاتل (عبد الرحمن بن ملجم) ويفتح الإمام عينيه, فتقعان عليه, فيهز رأسه في أسىً حين يعرفه ويقول: أهو أنت؟ لطالما أحسنت إليك!

ويلقي البطل العظيم على وجوه بنيه وأصحابه نظرةً, فيراها تتفجر غيظاً, وتضطرم نقمةً, ويحسُّ برد الموت يسري في أوصاله, ويكاد يرى المصير الذي سيحيق بـ (ابن ملجم). يكاد يرى الانتقام المروِّع الذي سيثأر به أولاده وأصحابه, فيتقدَّم هو في إصرار ليحمي قاتله من أيةِ مجاوزةٍ أو تخطٍّ لحدود القصاص المشروع.

قال لبنيه ولأهله: (أحسنوا نزله... وأكرموا مثواه... فإن أعش, فأنا أولى بدمه قِصاصا ً أو عفوا ً... وإن أمت, فألحقوه بي, أخاصمه عند رب العالمين... ولا تقتلوا بي سواه... إن الله لا يحب المعتدين)!

وفي لحظات نهايته زاره وفدٌ من أصحابه وسألوه أن يستخلف عليهم ابنه الحسن من بعده, فأبى وقال:(لا آمركم, ولا أنهاكم, أنتم بأموركم أبصر). وأرادوا أن يحملوه على ما يريدون فقالوا له: وماذا تقول لربِّـك, إن لقِيته دون أن تستخلف علينا؟ فأجابهم: (أقول له: تركتهم دون أن أستخلف عليهم, كما ترك رسولك المسلمين دون أن يستخلف عليهم)! ثم دعى بنيه, وعلى رأسهم الحسن رضي الله عنه وراح يملي عليهم وصيته.

        وهكذا أيها الأحبة الكرام ننهي حديثنا عن مبايعة علي بن أبي طالب كرم وجهه إلى نهاية عهد خلافته.

       ولكن قبل أن ننهي حديثنا عن البيعة لخليفة المسلمين وإتماما ً للفائدة يجدر بنا أن نذكر الأمور التي أجمع عليها الصحابة رضوان الله عليهم أجمعين, فيما يخص البيعة:

       إخوة الإيمان: من خلال دراستنا التفصيلية للكيفية التي تمت بها مبايعة الخلفاء الراشدين يتبين لنا أن الصحابة قد أجمعوا على الأمور التالية:

أولاً: جواز تأخير دفن الرسول صلى الله عليه وسلم للانشغال بتنصيب خليفة للمسلمين.

ثانياً: لا يجوز أن تخلو أعناق المسلمين من مبايعة خليفة أكثر من ليلتين بثلاثة أيام.

ثالثاً: لا يجوز أن يكون للمسلمين أكثر من خليفة في وقت واحد. وإذا بويع لخليفتين يقتل الآخر منهما.

رابعاً: جواز التنازع على الخلافة, وجواز طلبها والسعي لها, ومقارعة الرأي بالرأي, والحجة بالحجة, في سبيل الوصول إليها.

خامساً: تنعقد الخلافة للخليفة إذا بويع ممن يمثلون رأي المسلمين في الحكم, وهم أهل الحل والعقد, وأكثر سكان العاصمة.

سادساً: جواز أن يكون الخليفة غير هاشمي أو علوي.

إخوة الإيمان: هؤلاء بحق هم الرجال المؤمنون الذين صدقوا ما عاهدوا الله عليه, وأخلصوا دينهم لله فكانوا أهلا لنصره و تأييده.

ورحم الله القائل:

فتشبَّهُوا إنْ لمْ تكونُوا مِثـلهُمْ     إنَّ التشبـُّهَ بالكرَام فـَلاحُ

إخوة الإيمان: وفي ختام هذه الحلقات نتوجه إلى الله بالدعاء

اللهم أصلح لنا ديننا الذي هو عصمة أمرنا, وأصلح لنا دنيانا التي فيها معاشنا, وأصلح لنا آخرتنا التي إليها معادنا, واجعل الحياة زيادةً لنا في كل خير واجعل الموت راحةً لنا من كل شرّ.

اللهم أقرَّ أعيننا بقيام دولة الخلافة, واجعلنا من جنودها الأوفياء المخلصين.

اللهم أبرم لأمة الإسلام أمر رشد, يعزُّ فيه أهل طاعتك, ويذلُّ فيه أهل معصيتك, ويؤمر فيه بالمعروف, وينهى به عن المنكر, وتقوم فيه دولة الإسلام.

اللهم أقم علم الجهاد, واقمع أهل الكفر والشرك والفساد، وانشر رحمتك على العباد يا ربَّ العالمين.

والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.