البيعة لخليفة المسلمين - محمد النادي - 03
البيعة لخليفة المسلمين - محمد النادي - 03

الحمد لله رب العالمين, والصلاة والسلام على أشرف المرسلين, سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين, ومن تبعه وسار على دربه, واهتدى بهديه, واستن بسنته, ودعا بدعوته واقتفى أثره إلى يوم الدين, واجعلنا معهم واحشرنا في زمرتهم, برحمتك يا أرحم الراحمين.

0:00 0:00
Speed:
March 30, 2019

البيعة لخليفة المسلمين - محمد النادي - 03

البيعة لخليفة المسلمين

ح3

الحمد لله رب العالمين, والصلاة والسلام على أشرف المرسلين, سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين, ومن تبعه وسار على دربه, واهتدى بهديه, واستن بسنته, ودعا بدعوته واقتفى أثره إلى يوم الدين, واجعلنا معهم واحشرنا في زمرتهم, برحمتك يا أرحم الراحمين.

اللهم لا سهل إلا َّ ما جعلته سهلا , وأنت إذا شئت جعلت الحزن سهلا.

 اللهم لا علم لنا إلا ما علمتنا إنك أنت العليم الحكيم.

ربِّ اشرح لي صدري, ويسِّر لي أمري, واحلل عقدة من لساني, يفقهوا قولي.

أحبتنا الكرام: مستمعي إذاعة المكتب الإعلامي لحزب التحرير, أحييكم بتحية الإسلام, فالسلام عليكم ورحمة الله تعالى وبركاته وبعد:

        أحبتنا الكرام: حديثنا في هذا اليوم هو عن البيعات التي تمت في عهد النبي صلى الله عليه وسلم.

لـَقدْ أنزَلَ اللهُ سُبحَانـَهُ وَتعَالى رسَالةَ الإسلام، وَهِيَ رسَالةٌ عَامَّةٌ شَامِلةٌ لِلبشريَّةِ جَمعَاء، تـُنظـِّمُ شـُؤونَ الحَياةِ كـُـلـَّهَا، وَتـُعَالِجُ مَشاكِلَ الإنسَانِ مِنْ حَيثُ هُوَ إنسَانٌ، وَتـُنظـِّمُ عَلاقاتِهِ مَعَ خـَالِقِهِ، وَمَعَ نـَفِسِهِ، وَمَعَ غـَيرهِ مِنْ بَني البَشَرِ فِي كـُـلِّ زَمَانٍ وَمَكان.

وَعِندَمَا أرَادَ اللهُ عَزَّ وَجَـلَّ لِلمُسلمينَ أنْ يَكـُونـُوا أمَّةً وَاحِدَةً، ذاتَ كِيَانٍ مُـتـَـفـَرِّدٍ يُطبـِّقُ شَرعَ اللهِ عَلى أفرَادِهِ، وَيَحْمِلـُهُ إلى العَالمينَ بالدَّعوَةِ وَالجهَادِ هـَيـَّـأ لـَهُمْ ذلكَ. تـُحَـدِّثـُـنـَا كـُتـُبُ السِّيرَةِ النـَّبويَّةِ عَنِ البَيعَاتِ التي تمَّتْ فِي عَهدِ النـَّبيِّ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ ثلاثٌ:

أولاً: بيعة العـقـبة الأولى:

في مَوسِمِ الحَجِّ سَنـَةَ اثنتـَيْ عَشْرَةَ مِـنَ النـُّبوَّةِ، اتـَّصَـلَ وَفدٌ مِـنَ الأنصَارِ وَهُمْ مِـنَ الأوسِ وَالخزرَجِ برَسُـولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم عِـنـدَ العَـقبـَـةِ بـِمِنـَى فبَـايَعُـوهُ بَيعَـةَ العَـقـبَةِ الأولى، وَالتي عُرفـَتْ بـِبَيعَةِ النـِّسَاء ــ أي وفـْـقَ بَيعَـتـِهنَّ ـــ حَيثُ بَايَعُوهُ عَلى أنْ لا يُشركـُوا باللهِ شَيئاً وَلا يَسرقـُوا وَلا يـَزنـُوا، وَلا يـَـقتـُـلـُوا أولادَهُمْ وَلا يَأتوا بـِبُهتـَانٍ يـَفتـَرونـَهُ بَينَ أيديهمْ وَأرجُـلِهمْ، وَلا يَعصُونـَهُ فِي مَعرُوفٍ.

وَقـدَ وَرَدَ ذِكـْرُ بَيعَةِ النـِّسَاء فِي سُورَة المُمتـَحِنـَةِ حيث قال عز من قائل:

 {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَن لَّا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئاً وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ} الممتحنة12

ثانياً: بيعة العـقـبة الثانية:

         فِي مَوسِمِ الحَجِّ مِـنَ السَّـنـَةِ الثــَّالِثةَ عَشـْرَةَ مِـنَ النـُّبوَّةِ، بَايـَعَ الأنصَارُ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم بَيعَـَةَ العَقبَةِ الثانيَةِ، والتي عُرفـَتْ بـِبَيعَةِ الحرب.

تـُرَى عَـلى أيِّ شَيءٍ جَاءُوا يُـبَايعُونـَهُ؟ أعَـلى النـُّبوَّةِ أمْ عَـلى الرِّسَالـَةِ؟ وَهُمَا لا بَيعَةَ فيهـِمَا مِـنْ أحَدٍ؛ لأنـَّهُمَا بوَحْيٍ مِـنَ اللهِ تبَارَكَ وَتعَالى.

لـَقدْ بَايَعُوهُ بَيعَةَ الحَرْبِ، حَرْبِ الأحمَرِ وَالأسوَدِ مِنَ النـَّاسِ, بَايَعُوهُ عَـلى أنْ يَمنعُوهُ وَيَحمُوهُ مِمَّا يَمنـَعُونَ مِنـْـهُ نِسَاءَهُمْ، وَأبناءَهُمْ ...

بَايَعُوهُ عَـلى إقامَةِ دَولـَةِ الإسلام، يَكـُونُ فيهَا رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم هُوَ الحَاكِمُ، وَهُوَ رَئيسُ الدَّولـَةِ الذي يَأمُرُ فـَيُطاع, وَأمرُهُ نـَافِذٌ عَـليهمْ فِي كـُـلِّ أحوَالـِهمْ, فـَتـَمَّتِ الهجْرَةُ وَأقيمَتِ الدَّولـَةُ وَحُمِـلَ السِّلاحُ، وَبَدَأتْ رحْـلـَةُ الصِّرَاعِ الدَّامِي بَينَ دَولـَةِ الإسلامِ وَدَولـَةِ الكـُـفر.

وَإنْ هِيَ إلّا أعوَامٌ قـَليلةٌ حَتـَّى تـَمَّ القضَاءُ عَـلى دَولـَةِ الشِّركِ وَالكـُـفر, وَطـُهِّرتْ جَزيرَةُ العَرَبِ، وَسَادَ المَنهَجُ الرَّبـَّانيُّ، وَحُمِـلَ الإسلامُ إلى خـَارج الجَزيرَةِ بالدَّعوَةِ وَالجهَادِ حَيثُ أوفـَى الأنصَارُ بـِبَيعتِهمْ لِرَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم حَتـَّى أنشـَدَ مُنشِدُهُمْ فرَحاً بهَذا الحَـدَثِ العَظيم:

نـَحْنُ الذينَ بَايَعُوا مُحَمَّدَا         عَلى الجهَادِ مَا بـَقينـَا أبَدَا

ثالثاً: بيعة الرضوان:

فِي السَّنـَةِ السَّادِسَةِ لِلهجرَةِ دَعَا رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم عُـثمَانَ بنَ عـَفـَّانَ رضي الله عنه، فبَعـَثـَهُ إلى أبي سُـفيَانَ، وَأشرَافِ قـُرَيشٍ يُخبرُهُمْ أنـَّهُ لـَمْ يَأتِ لِحَرْبٍ وَأنـَّهُ إنـَّمَا جَاءَ زَائـِراً لِبيتِ اللهِ الحَرَام، وَمُعَظـِّماً لِحُرْمَـتِهِ.

فانطلـَقَ عُـثمَانُ حَتـَّى أتـَى أبَا سُـفيَانَ وَعُظمَاءَ قـُرَيش، فـَبَـلـَّغـَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللهِ مَا أرْسَـلـَهُ بـِهِ، وَاحْـتـَـبَسَـتـْـهُ قـُرَيشٌ عِـندَهَا، فـَبـَلغَ رَسُولُ اللهِ وَالمُسلِمينَ أنَّ عـُثمَانَ بنَ عَـفـَّانَ قـَدْ قـُـتِـلَ، فـَقـَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم: »لا نـَبرَحُ حَتـَّى نـُنـَاجـِزَ القـَومَ«.

فـَدَعَا رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم النـَّاسَ إلى البَيعَةِ، فبَايَعُوهُ بَيعَةَ الرِّضوَانِ تـَحْتَ الشـَّجَرَةِ، فكانَ النـَّاسُ يـَقـُولـُونَ: بَايَعَهُمْ رَسُولُ اللهِ عَلى المَوتِ. وعرفت هذه البيعة بـِبَيعَةِ الشجرة.

وَكانَ جَابـِرُ بنُ عَبدِ اللهِ يَقـُولُ: إنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم لـَمْ يُبـَايعْـنـَا عَلى المَوتِ، وَلكِنْ بَايـَعَنـَا عَلى أنْ لا نـَفـِرَّ.

وَقـدَ وَرَدَ ذِكـْرُ بَيعَةِ الرِّضْوَانِ فِي سُورَة الفـَتحِ في قوله تعالى:

{لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً (18) وَمَغَانِمَ كَثِيرَةً يَأْخُذُونَهَا وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً (19)}الفتح

وَانتهَى عَهدُ النـُّـبُوَّةِ وَالرَّحمَةِ وَبَدأ عَهْـدُ الخِلافـَةِ الرَّاشِدَةِ عِندَمَا اختـَارَ اللهُ رَسُولــَهُ الكريمَ صلى الله عليه وسلم إلى جوَارهِ, حَيثُ الرَّفيقُ الأعْـلى, قالَ جَـلَّ شَأنـُهُ:

     {إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ(30) ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عِندَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ (31)} الزمر

أحبتنا في الله:

لقـَدْ كانـَتْ وَفـَاةُ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم كالصَّاعـِقـَةِ نـَزَلـَتْ عَلى رُؤوسِ أصحَابـِهِ رَضِيَ اللهُ عَنهُمْ لِدَرَجَةِ أنـَّهَا أذهـَلـَتـْهُمْ, وَأفـقـَدَتـْهُمْ بَعضَ صَوَابـِهمْ،

حَتـَّى إنَّ عُمَرَ بنَ الخـَطـَّابِ رضي الله عنه وقف بَينَ النـَّاسِ شَاهـِراً سَـيفـَهُ صائحاً:

"إنَّ رجَالاً مِـنَ المُـنافـِقِـيـنَ يَزعُمُونَ أنَّ رَسُولَ اللهِ مَاتَ، وَإنـَّهُ وَاللهِ مَا مَاتَ, وَلكِنـَّهُ ذهَبَ إلى رَبِّهِ كمَا ذهَبَ مُوسَى بنُ عِمرَانَ ... وَقـَدْ غـَابَ عَنْ قـَومِهِ أربَعينَ لـَيلـَةً ثـُمَّ رَجَعَ إليهمْ ... وَاللهِ ليَرجـِعَـنَّ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم فـَـلـَـيُـقـَطـِّعـَنَّ أيـدِي رجَــالٍ وَأرجُـلـَهُمْ زَعَـمُوا أنـَّهُ مَاتَ ... ألا لا أسْمَعُ أحَداً يـَقـُولُ: إنَّ رَسُولَ اللهِ مَاتَ إلّا فَـلَـقـْتُ هَامَـتَهُ بـِسَيفي هَذا"!

أمَّا الصِّديقُ أبُو بَكرٍ رضي الله عنه فـَقـَدْ دَخـَـلَ عَلى رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُسجَّىً فِي نـَاحِـيَة البَيتِ، فَكشَفَ عَنْ وَجْهـِهِ ثـُمَّ قبـَّـلَهُ وَقـَالَ:"بِأبي أنتَ وَأمِّي يَا رَسُولَ اللهِ، طـِبْتَ حَيـَّـاً وَمَيـتـاً".

ثـُمَّ رَدَّ الثــَّوبَ عَـلى وَجْهـِهِ الشـَّريفِ ثـُمَّ خـَرَجَ وَعُمَرُ يُـكـَلـِّمُ النـَّاسَ، فـَدَعَاهُ لِلسـُّـكـُوتِ، فـَأبَى عُمَرُ إلا َّ أنْ يَسترْسِـلَ فِي قـَولِهِ، فَـلـَمَّا رَآهُ أبُو بَـكرٍ لا يُـنصِتُ، أقـْبَلَ عَلى النـَّاسِ يُكَـلِّمُهُمْ. فـَلـمَّا سَمِعُوهُ أقـبَلـُوا عَـليهِ مُنصِتـِينَ، فحَمِدَ اللهَ وَأثْـنَى عَـليهِ ثُمَّ قـَالَ:

"أيـُّهَا النـَّاسُ: مَنْ كانَ يَعبُـدُ مُحَمَّداً صلى الله عليه وسلم فإنّ مُحَمَّداً قـَدْ مَاتَ، وَمَنْ كانَ يَعبُـدُ اللهَ، فإنَّ اللهَ حَيٌ لا  يَمُوت"!

 ثـُمَّ تَلا قـَولـَهُ تَعَالى: {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ} آل عمران144

لقـَدْ أظلمَتِ الدُنيـَا فِي عُـيُونِ الصَّحَابَةِ رَضِيَ اللهُ عَنهُمْ بوَفـَاةِ النـَّبيِّ صلى الله عليه وسلم لكنـَّهُمْ مَعَ ذلكَ أحسَنـُوا التـَّصَرُّفَ حِـينَ تـَزَاحَمَتْ عَـليهمْ أربَعَة ُ فـُرُوض، هِيَ مِنْ أعظـَمِ الفـُرُوضِ التي فرَضَهَا اللهُ سُبحَانـَهُ وَتعَالى، ولقـَدْ قـَامُوا رضي الله عنهم بهَذِهِ الفـُرُوضِ كـُـلِّهَا حَسَبَ الأولـَويَّةِ:

 فانشَغَـلوا أولاً: بتـَنصيبِ خـَليفـَةٍ لِـرَسُولِ اللهِ يَخـْـلُفـُهُ عَـليـهِ الصَّــلاةُ وَالسَّــلامُ فِي رئاسَــةِ الدَّولـَـــةِ الإسلاميَّــةِ. انشـَغـَلـُوا بمُبـَايَعَةِ الخـَليفـَةِ لأنـَّهَا الفرْضُ الأهَمُّ فِي إجمَاعِهمْ بَيـنَ تـِلكَ الفـُرُوضِ كـُـلِّهَا.

ثانياً: ثـُمَّ إنـَّهُمْ قـَامُوا بـِدَفـْنِ الرَّسُولِ صلى الله عليه وسلم.

وثالثاً: أنفـَذوا بَعثَ جَيشِ أسَامَةَ بنَ زيدٍ رَضِيَ اللهُ تعَالى عـَنهُ الذي أمَّرَهُ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم عَـلى قـِيَادَتِهِ.   

ورابعاً وأخيراً: حَارَبُوا المُرْتَدّينَ عَنِ الإسْلامِ بمَنعِهمُ الزَّكاة.

        إخوة الإيمان: نكتفي بهذا القدر في هذه الحلقة على أن نتابع معكم في الحلقة

القادمة إن ظل في العمر بقية كيف انتقلت الخلافة إلى أبي بكرٍ الصديق رضي الله

عنه وأرضاه، وإلى ذلك الحين إن شاء الله، أستودع الله  دينكم وإيمانكم وخواتيم أعمالكم, والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.