الرأسمالية العلمانية والإرهاب الفكري
October 23, 2017

الرأسمالية العلمانية والإرهاب الفكري

الرأسمالية العلمانية والإرهاب الفكري

خرجت أختنا أم حمزة، وهي مسلمة من أصول عربية تسكن إحدى مناطق نيويورك منذ خمس عشرة سنة، في صباح يوم السبت 2017/10/21، خرجت لشراء مستلزمات بيتها وبينما كانت تنتظر الحافلة في الموقف وعلى بُعد أربعة أمتار منها وفي غضون دقائق قام رجلان بإطلاق النار مباشرة على صدر رجل ثالث وأردوه قتيلاً بلمح البصر وأمام عينيها التي امتلأت هلعاً وأخذت تركض لا تدري إلى أين وفي ذهنها فكرة واحدة سوداء، ماذا لو كانت هي ضحية هذه الحادثة فهي مسلمة وترتدي الخمار ومستهدفة، ماذا لو قتلها الرجلان؟ بكل بساطة في شوارع نيويورك هكذا تُزهق الأرواح، فهذا ما يحدث في شوارع أمريكا على مرأى ومسمع المارة؛ يقتل الإنسان وهذا النظام الذي يدّعي أنه الأول على مستوى العالم في مجال حقوق الإنسان وأنه الأول في ضمان الحريات وأنه النظام الديمقراطي "المتقدم" الذي يعمل على نشر القيم "الإنسانية" حول العالم وفي بلاد المسلمين "المتخلفة"، وأنه الرائد في محاربة (الإرهاب)، وهو الذي يقتل المسلمين حول العالم بحجة (الإرهاب)، هذا النظام الرأسمالي العلماني الذي يفصل الدين عن الحياة وعن السياسة ويجعل من المصلحة المادية والمنفعة مقياساً للعلاقات بين البشر، تنتشر في بلده العنصرية والعنجهية والقساوة حيث يخسر أبناء الديمقراطية أرواحهم في حوادث إطلاق نار مرعبة أشبه بقصص أفلام هوليوود العنيفة!

وأم حمزة المرعوبة تتساءل من هو الإرهابي الآن؟! فالأمن والأمان معدومان في أمريكا، وهذا ما تعلمه الحكومة الأمريكية علم اليقين بل وتدعمه حيث إن القوانين الوضعية لا تمنع الناس من حمل السلاح.

فلقد نقلت مواقع إعلامية عدة ما وصفته "نانسي بيلوسي"، زعيمة الديمقراطيين في مجلس النواب الأمريكي، بالظاهرة المؤلمة عن حوادث العنف المسلح وإطلاق النار في بلادها، مشيرة إلى أن هذه الحوادث قد حصدت أرواح 12 ألف شخص خلال العام الجاري الذي شهد 273 حادثة إطلاق نار، وذكرت زعيمة الديمقراطيين في بيان أن 90 شخصاً على الأقل يلقون حتفهم يومياً نتيجة العنف المسلح في أمريكا، وبلغ عدد الأمريكيين الذين قتلوا في حوادث إطلاق نار جماعي في الـ 50 عاماً الماضية حوالي 1.4 مليون، وهو أعلى من كل ضحايا الحروب الأمريكية منذ نهاية القرن الثامن عشر. (إحصائيات صادمة عن ضحايا إطلاق النار في أمريكا بلسان نانسي بيلوسي، أخبار ليبيا لحظة بلحظة، 06 تشرين الأول/أكتوبر 2017).

كما كشفت دراسة جديدة بأنه "يحمل 3 ملايين أمريكي، غالبيتهم من الرجال المقيمين جنوب البلاد، يوميا سلاحا ناريا معبّأً ويبررون ذلك بضرورة حماية أنفسهم، بحسب دراسة نشرتها مجلة "أميريكان جورنال أوف بابليك هيلث"، ويحمل قرابة 9 ملايين شخص السلاح بشكل شهري على ما جاء في الدراسة، وهي الأولى منذ حوالي عشرين عاما، التي تحلل عادات حمل السلاح في صفوف المواطنين العاديين، ويسجل في الولايات المتحدة أكبر عدد من المجازر ترتكب في مدارس وحفلات موسيقية وأماكن عمل، بإطلاق النار من أسلحة نارية على ما أوضح واضعو الدراسة. وأوضح علي روحاني رحبار، أستاذ مساعد في جامعة الصحة العامة في جامعة واشنطن والمعد الرئيسي لهذه الدراسة: "كان من الضروري درس هذه المسألة، لأن حوالي 90% من عمليات القتل والاعتداءات غير القاتلة ترتكب بمسدسات". (دراسة: 3 ملايين أمريكي يحملون سلاحا معبأ يوميا، موقع روسيا اليوم، 2017/10/20).

تكشف هذه الإحصائيات أن المجتمع الأمريكي الكافر يملؤه الإرهاب وتفتك به الجرائم الفظيعة وأن هذا الوضع مقبول من قِبل الدولة الرأسمالية، فالعلمانية عقيدة المبدأ الرأسمالي البغيض الذي أهلك الحرث والنسل لأنه نص على أن "البقاء للأقوى"، وهو الذي رسخ عند الناس "عقدة الإنسان الأبيض" سعياً وراء المكاسب المادية واستنزاف طاقة البشر فجعل من البلاد غابة وساحة للقتال داخلياً، بين السود والسود وبين البيض وبين السود، بل وبين الشرطة والبيض والسود كما نعلم!! فالإرهاب وجهة نظر والإرهاب "ثقافة" وجزء لا يتجزأ من العقيدة العلمانية التي جعلت من الكفر بالله "حقاً" مكفولاً وحرية شخصية، وهذا ليس غريباً على الكفر وأهله فدولة أمريكا أنشئت على جماجم أكثر من مائة مليون من جثث الهنود الحمر، وسياستها الداخلية حماية الحريات وإن كانت إدمان المخدرات أو المسكرات أو الشذوذ الجنسي أو التفنن في أساليب العنف والبلطجة والقتل! ولِمَ لا! طالما هناك رجال أعمال يستفيدون من هذه التجارة الرابحة ويدعمون حكومة البلاد!

أما سياسة البلاد الخارجية فهي سياسة استعمارية تعتمد على السياسات الاقتصادية والعسكرية بالدرجة الأولى وتعيش على افتعال الحروب واصطناعها وإلحاق الخراب والدمار بالناس لسنوات عديدة ثم إعادة إعمار هذه البلاد التي دمرتها من أموال أصحاب البلاد! وليس ما يحصل في العراق واليمن وسوريا وفلسطين وليبيا والسودان وأفغانستان وباكستان وسائر بلاد المسلمين علينا ببعيد. وخصوصاً أن العقيدة العلمانية قد اعترفت بكل العقائد المشركة المختلفة إلا أنها لم تعترف بالعقيدة الإسلامية والتوحيد، لم تعترف بأن الإنسان مخلوق لخالق هو الله سبحانه وتعالى، وأن نظام الإسلام هو النظام الرباني الذي ارتضاه الله تعالى للبشر، فجعلت العالم ساحة قتال بين الناس، ورفعت السلاح بحجة الحرب على (الإرهاب) في وجه العالم كغطاء لإبادة المسلمين خصوصاً، هذه الإبادة التي يدفع ثمنها المسلمون بأرواحهم ومن أموالهم بمليارات الدولارات التي تنفق بواسطة الأنظمة على صفقات شراء الأسلحة الأمريكية التي يقتل بها المسلمون بعضهم بعضاً، هذه الصفقات التي تنعش الاقتصاد الأمريكي كلما كان في طور الاحتضار، وهذا هو دور الأنظمة الحاكمة في بلاد المسلمين - خدمة مصالح الكفار - كما حصل في لقاء ترامب الأخير بالنظام السعودي المجرم، فالكافر هدفه في الحياة هو تحقيق أكبر كم من المتع والتنافس على ذلك بشراسة بعيداً عن شريعة الخالق عز وجل، وهذا الفكر "فكر إرهابي" بكل معنى الكلمة، فكرٌ لا يرى الإيمان ولا يرى القيم ولا يرى الإنسانية، فكرٌ لا يرى إلا أكياس النقود والأرباح ولا يرى في الإنسان إلا آلة إرهابية عدوة للنفس البشرية لا يمنعها شيء من الإمعان في الضلال والتمتع والفجور بأي شكل كان.

إن عمليات القتل داخلياً وخارجياً تعتبر أحد مصادر الدخل الرئيسية لأمريكا التي تعتمد بالدرجة الأولى على مص دماء ساكنيها وإرهاقهم بمنظومة الحياة الرأسمالية المرهقة في دوامة اقتصادية استنزافية لا تنتهي. ولذلك لن تحرك الحكومة ساكناً لمنع حوادث إطلاق النار، كما لن تغير من سياستها المجرمة ونهب ثروات الآخرين وبلاد المسلمين على رأس القائمة بالتعاون مع الأنظمة الحاكمة الفاسدة، فليس غريباً على من كانت بلاده تعيش على الإرهاب أن يكون أساس تعامله مع الآخرين وليس ببعيد عمن كانت وجهة نظره وعقيدته فصل الدين عن الحياة والانسلاخ عن الفطرة السليمة ورفض العيش وفقاً للمنهج الرباني القويم، أن يكون هو مصدراً للإرهاب وأن يعمل على تصديره، فالإرهاب فكرة بالأساس. فالكفر بالله سبحانه وبشريعته هو أعلى درجات الإرهاب الفكري الذي يُترجم على أرض الواقع بثقافة القتل والعنف وإبادة البشر ليعيش "الإنسان الأبيض الغني الذي يتحكم بالآخرين" وليموت الجميع! هذه هي الديمقراطية التي تقتل أبناءها، وهذه هي حقيقة الفكر العلماني وعقيدته الإرهابية فكيف بمن كانت عقيدته الإرهاب أن يحاربه؟ بل الحرب حرب على البشرية جمعاء متمثلة في الحرب على الإسلام، والحرب حرب فكرية لن ينتصر فيها أهل الباطل بل المنتصرون هم أهل الحق، بينما يحشد الغرب الكافر بقيادة أمريكا كل ما يملك لحرمان البشر من تطبيق نظام الإسلام ويفرض عليهم نظام الحكم بقوانين الكفر الجبرية بالقمع والاعتقال والتعذيب والتهجير والقتل، إلا أن نهاية المبدأ الرأسمالي ودولته في انهيار وإلى زوال قريب بإذن الله تعالى، أما العالم اليوم فهو يحتاج إلى قيام دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي ستهدم مفاهيم الكفر والعلمانية وستأخذ بيد المسلمين وغير المسلمين إلى بر الأمان فتحقن الدماء وتنشر العدل والطمأنينة والأمن والأمان لجميع الناس. نسأله الله تعالى أن يكون أقرب مما نتصور.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

غادة محمد حمدي – ولاية السودان

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر