الرأسمالية مصدر شقاء دائم للعالم ونهب للثروات وإبادة للشعوب
February 16, 2021

الرأسمالية مصدر شقاء دائم للعالم ونهب للثروات وإبادة للشعوب

الرأسمالية مصدر شقاء دائم للعالم ونهب للثروات وإبادة للشعوب


تغلب المفكرون في أوروبا على الكنيسة بعد قرون من الصراع، كانت فيها الغلبة في البداية للكنيسة، ثم جاء الدور للمفكرين وانتصرت فكرة فصل الدين عن الحياة بقيام الثورة الفرنسية في 1789م فولد المبدأ الرأسمالي. ومع أنه أبعد سيطرة الكنيسة على حياة الناس في أوروبا بغير وجه حق طوال العصور الوسطى، إلا أن الناس لم يفيدوا من ظهور المبدأ الرأسمالي سوى أنه نقلهم من سيطرة الكنيسة على رقابهم إلى سيطرة أصحاب رؤوس الأموال عليهم.


حرص الرأسماليون على إبقاء الناس عبيداً كما في ظل الإقطاع لا يملكون أنفسهم ولا الأرض التي يعيشون عليها ويعملون فيها لصالح مالكيها، فصاروا عبيداً في مصانع الرأسماليين وشركاتهم. استعان الرأسماليون بالديمقراطية لما فيها من تصميم خبيث يوهم الناس بالحريات التي حرموا منها في ظل الكنيسة، فدفعوا عامة الناس وراء الحرية الشخصية ليلتهوا بها بما ينالونه من متع جسدية وفرت لهم وانساقوا وراء ملذاتهم، وحرية التدين للتخلص من بعض ما تبقى من قيود الكنيسة، والتفلت منها حتى يتسنى لهم تمام التمتع بحرياتهم الشخصية، وللتخلص من القيود التي فرضتها الكنيسة بتكميم الأفواه، فحرية الرأي جاءت كفيلة بالتخلي عنها. واستحوذ أصحاب رؤوس الأموال بحرية واحدة لا غير هي حرية التملك لتبقي الناس عبيداً لغيرهم من بني الإنسان، واستولوا بها على رقاب الناس، فلا يصل إلى الحكم إلا من جاءوا به أو رضوا عنه لما يحققه لهم من مصالح، ووضعوا الناس بين فكي رحى المبدأ الرأسمالي يطحنهم ولا يتركون سوى أشلاء مبعثرة لا تصلح إلا أن تكون قطع غيار للمعلولين من أصحاب رؤوس الأموال!


لقد خدم اكتشاف استخدام البخار في إدارة آلات المصانع العقول الاستعمارية، التي التقطت الفرصة السانحة، لكي تضع أقدامها على أراض وبلدان لم تحلم أن تصل إليها من قبل. فقد استغل الرأسماليون ثورة البخار التي مكنتهم من التفوق بالقوة على غيرهم من سكان العالم، فتوجهوا لاستعمار البلاد البعيدة التي وجّهوا إليها أنظارهم لأجل سلب المواد الخام منها التي احتلوها وتجملوا بلفظة الاستعمار وهم في الحقيقة محتلون نهابون لخيرات البلاد المستعمرة من الخامات المعدنية كالحديد والنحاس والقصدير وما شاكلها من الفلزات التي كانت تصدر إلى مصانع الدول المستعمرة، لتدور فيها، وتعاد لكي تباع بأسعار باهظة في أسواق البلاد المستعمرة التي أخرجت منها. والشيء نفسه بالنسبة للثروات غير المعدنية كالألماس والياقوت والزمرد والعقيق ونفائس المجوهرات التي تستخدم في الزينة، التي استُخدم أهل البلاد الأصليون في التنقيب عنها واستخراجها بأجر زهيد يكاد يكون دون مقابل بالنظر إلى ما تدره من أثمان باهظة، سال لها لعاب المستعمرين الأوروبيين والأمريكيين فيما بعد. إلى جانب المواقع الاستراتيجية في التحكم بخطوط المواصلات البحرية والبرية والخيرات الطبيعية من أراض زراعية شاسعة ومناخات حارة ومعتدلة وأنهار وغابات وثروات حيوانية مهولة، فسعوا بكل الأساليب للاستحواذ عليها لجلب المنافع منها، ولم يعبأوا أو يهتموا بمصير أهل البلاد التي استعمروها.


لقد تمكنوا من احتلال بلاد كثيرة منها البلاد الإسلامية. وكانت البلدان المستعمرة في آسيا وأفريقيا والعالم الجديد ضحية للمبدأ الرأسمالي. فلم تسلم البلاد المستعمرة من أفكار المبدأ الرأسمالي، تلك الأفكار والنظم الفاسدة المدمرة ليسهل السيطرة عليهم كما سيطروا على شعوبهم. فحملوها إليها وأجبروها على تبنيها قهراً بقوة الحديد والنار تارة، وتارة أخرى بجعل أهل البلاد القريبين منهم حكاماً على شعوبهم. حل بالشعوب المستعمرة ما حل بشعوب البلاد الرأسمالية من خراب لأفكارهم ومعتقداتهم ومفاهيمهم عن الكون والإنسان والحياة ودمار لنمط عيشهم وتخريب لعقولهم، وانحطاطهم إلى درك البهيمية التي تعيشها شعوب البلاد الرأسمالية جراء الغزو الفكري الذي تعرضوا له والتحطيم المدروس الممنهج من قبل المستعمرين حملة المبدأ الرأسمالي.


لقد بدأت مرحلة الاستعمار بالسيطرة على تجارة التوابل التي كانت تدر أرباحاً طائلة، وشكل ظهور النفط واكتشافه مرحلة جديدة من الاستعمار، فقد استغلت الدول الاستعمارية تقدمها العلمي والتقني في الكشف عن مكنونات الأرض من هذا الذهب الأسود دافعاً لمص خيرات الناس مخلوطة بعرقهم ودمائهم، فحلت الشركات الرأسمالية في البلاد النفطية، وأبرمت عقوداً رأسمالية جائرة تملكت بواسطتها خيرات الشعوب النفطية مناصفة، مقابل الكشف عنها واستخراجها من باطن الأرض ونقلها وتسويقها وبيعها. فلم يكفها ذلك، بل إنها تطلعت للسيطرة على ما سيعود على الناس فوضعت عائد تلك الشعوب المالي حسابات وأرقاماً في بنوكها تنعم بتشغيله فتستفيد هي من استخدامه وتحرم الناس من استغلاله.


تركت الدول الرأسمالية شعوبها التي تحكمها أشلاءً، جراء الفشل الفكري للمبدأ الرأسمالي جراء فصل الدين عن الحياة الذي حرم الناس من إشباع غريزة التدين وأدى إلى اضطراب حياة الإنسان المفطور على التدين، والدليل على ذلك تخلي الناس بشكل كبير عن فصل الدين عن الحياة فاتجهوا للإقبال على دراسة الأديان على اختلافها سعياً لإشباع غريزة التدين التي حرموا منها، والفشل السياسي بسقوط الشعارات الكاذبة التي تحدثت عن الحريات بعد تعرض حرياتهم للقمع منذ 2001م، والتخلي في الاقتصاد عن سياسة حرية السوق، والتدخل فيه من قبل الدولة لإنقاذ الشركات والبنوك الكبيرة من الانهيار الاقتصادي جراء الأزمة الاقتصادية 2008م، وأكذوبة جلب الديمقراطية لأفغانستان وتحرير المرأة الأفغانية، وتخليص العراقيين من الديكتاتورية واستقبال العراقيين لهم بالورود. لكن الحقيقة المخفية التي اكتشفها الناس مؤخراً كانت لهاث الرأسماليين المستعمرين وراء النفط في بحر قزوين الذي سيمر أنبوب النفط الذي سينقله في أفغانستان، أما نفط العراق فيكفي ما تحدث به آل غور في كتاب هجوم على العقل. ولتحقيق ذلك استخدم الرأسماليون الأمريكيون أسلحة اليورانيوم المنضب وغير المنضب لاحتلال أفغانستان والعراق.


ولد المبدأ الرأسمالي منذ مائتي عام ونيف، فلننظر إلى آثار الخراب التي أحدثها، ولم تتوقف في بلاده وتعدتها إلى البلاد التي استعمرها وأحدث فيها من إضرار وخراب وتدمير، جراء الحروب التي شنها لبلوغ غاياته الاستعمارية، فقد شن حربين عالميتين ذهب ضحيتهما قرابة 10 مليون قتيل وأكثر من 20 مليون جريح في الأولى و60 مليون قتيل في الثانية. واستخدامه للأسلحة النووية التي انتشرت جراءها الأورام السرطانية والتشوهات الخلقية.


فقد أضر بالإنسان بدءاً بإطلاق غريزة حفظ النوع الإنساني، مروراً بتغيير ركني الأسرة من رجل وامرأة إلى رجلين أو امرأتين، ووضعه في المختبرات لإجراء التجارب عليه فظهر نقص المناعة "الإيدز" وغيره من الأمراض الفتاكة، وأجرى عليه تجارب الاستنساخ بدون قيود، وصولاً إلى التغيير الجنسي، بل تعدته إلى الحيوان فلم تتركه على طبيعته بالتدخل في الهندسة الوراثية وتغيير طريقة حياته وإبدال أطعمته النباتية التي جُبل عليها بأطعمة حيوانية أضرته وما جنون البقر عنا ببعيد، والنباتات التي نالت نصيبها من التخريب بتعريض بذور بعض النباتات للأشعة النووية بقصد فقدها قدرتها على الإنبات، والبحار والمحيطات بإلقاء النفايات الصناعية الضارة فيها من السفن، والهواء الذي لوثته بالنفث المريع للغازات الدفيئة من أول أكسيد الكربون والصوبات الزراعية التي أدت إلى الاحتباس الحراري الذي زاد من حرارة الأرض، ونتج تبعاً لذلك ذوبان المحيط المتجمد الشمالي وارتفاع منسوب مياه البحار وغرق الجزر والأراضي المنخفضة، واتساع ثقب الأوزون ودخول جزيئات الشمس الضارة بالحياة على الأرض.


كان الجدال مريراً مع من يدعون للديمقراطية حول العالم وفي بلاد المسلمين بشكل خاص. لكن ما أفرزته الانتخابات الرئاسية الأمريكية مؤخراً فضح على الملأ حقيقة الديمقراطية، فلا ندري ما تبقى لدعاة الديمقراطية. فالطرفان المتصارعان المرشحان الجمهوري ترامب والديمقراطي بايدن تراشقا باتهامات تزوير الانتخابات، ويرمي كل منها الطرف الآخر. إن العادات الأمريكية تقضي بأن يهنئ الرئيس المهزوم الرئيس الفائز بالانتخابات، ولأول مرة لم يفعل ذلك ترامب، وتمسك بأنه هو الرئيس الفائز، وأصر على بقائه لفترة رئاسية ثانية، ورفض نتائج الانتخابات، ودعا أنصاره لاحتلال مبنى الكونجرس الأمريكي بغية منعه من إعلان خسارته في الانتخابات الرئاسية.


تهالكت الديمقراطية في عقر دارها لتنزاح عن صدر العالم وتنتهي أطول أكذوبة وأضحوكة على مدى قرنين ونيف من الزمان. لم يكن يدر بخلد المخدوعين من العالمين بأن هذه هي حقيقة الديمقراطية التي طالما تزينت في أعينهم لتخفي من قبحها، وزفت بضجيج الطبول والأصوات العالية بغية طمس الواقع والحقيقة، وقدمت إلى مريديها بأنها العروس المصون التي لم يطأها واطئ، وأن مواليدها مختلفون لا يشبههم أحد.


بالطبع إنه لو كانت ثورة البخار - التي استغلها الرأسماليون أسوأ استغلال - من نصيب المسلمين، فإن العالم كان سيستفيد منها غاية الفائدة، كتلك التي حصل عليها الناس حين وصلت إليهم علوم الطب والصحة والرياضيات والفلك وغيرها من العلوم التي عادت على الناس بالخير الوفير. وكذلك نمط العيش السيئ الذي يغرق فيه العالم اليوم في ظل قيادة الرأسمالية للعالم، فهي بين حالين؛ شهوات جارت بها الحيوانات بل لم تقدم عليها الحيوانات، وأمراض عمت الكون، وما حالات الأورام السرطانية المرضية إلا نتاج لتصنيعه الجشع اللاهث وراء الربح الطائل سواء أكان في صناعة الأغذية أم في غيرها من المصنوعات التي لم تراع حلاً أو حرمة.


لقد أوصل المبدأ الرأسمالي البشرية على الكرة الأرضية إلى شفير الهلاك، كل ذلك خلال أقل من ثلاثة قرون! وآن الأوان أن تعود دفة قيادة العالم للإسلام بقيادة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة كي تقودها أحسن قياد كما قادته من قبل لأكثر من ألف عام، والشواهد التي تدل على ذلك كثيرة لا تعد ولا تحصى.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
المهندس شفيق خميس – ولاية اليمن

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر