الصراع في اليمن بين أذناب بريطانيا وأتباع أمريكا إلى أين وصل؟ الجزء الثالث والأخير
August 12, 2019

الصراع في اليمن بين أذناب بريطانيا وأتباع أمريكا إلى أين وصل؟ الجزء الثالث والأخير

الصراع في اليمن بين أذناب بريطانيا وأتباع أمريكا إلى أين وصل؟


الجزء الثالث والأخير


استكمالا للجزء الأول والثاني الذي ذكرنا فيهما مراكز القوى المؤثرة في البلد، ومن هي الجهة التي لها اليد الطولى فيها الآن: وقد تطرقنا للجيش والقبائل في هذا المقال وسوف نتطرق للأحزاب والتنظيمات:


3- الأحزاب والتنظيمات:


أولاً: واقع الأحزاب


يبلغ عدد الأحزاب المسجلة في لجنة شؤون الأحزاب في اليمن أكثر من 40 حزباً، ولكن 90% منها ليس لها وجود مؤثر، وكل هذه الأحزاب أعطيت تراخيص للعمل في البلد بناء على قانون رقم (66) لسنة 1991م والمكون من (39) مادة، والذي يشترط عدة شروط وكلها تقنن لتشكيل أحزاب علمانية منسلخة عن عقيدة الأمة وتمنع تشكيل أي حزب إسلامي سياسي يعمل للإسلام كمبدأ يعالج جميع مشاكل الحياة، وتجعل الحزب جزءاً من النظام القائم، وهاكم على سبيل المثال:


في المادة (8): يشترط لتأسيس أي حزب أو تنظيم سياسي أو للاستمرار في ممارسة نشاطه ما يلي:


أولاً: عـدم تعارض مبادئه وأهدافه وبرامجه ووسائله مع:


1- الدين الإسلامي الحنيف.
2- سيادة واستقلال الوطن ووحدته أرضاً وشعباً.
3- النظام الجمهوري وأهداف ومبادئ ثورتي سبتمبر وأكتوبر ودستور الجمهورية.
4- الوحدة الوطنية للمجتمع اليمني.
5- الحريات والحقوق الأساسية والإعلانات العالمية لحقوق الإنسان.
6- الانتماء القومي العربي والإسلامي للمجتمع اليمني.


ونلاحظ من خلال الشروط أعلاه أن الأحزاب التي قامت في اليمن تعتبر جزءاً من النظام القائم وهي من جنسه، وبالتالي لا يرجى منها تغيير جذري كون مناهجها لا تخرج عن الأطر التي حددها الغرب الكافر وفرضها قوانين على الدويلات في بلاد المسلمين؛ لذلك لن يخرج من عباءة هذا القانون أي حزب مبدئي قائم على أساس الإسلام، ويعتبر أي حزب يدعو لأفكار تناقض الشروط أعلاه حزبا محظورا، وبالتالي يعني تكريسا لحياة العلمانية والشقاء والبعد عن الإسلام، لهذا كانت الأحزاب القائمة في اليمن على أساس هذا القانون والمرخصة بموجبه أحزاباً تعارض معارضة شكلية فقط وأصبحت معول هدم للإسلام ومعول بناء للحضارة الغربية، فنظرة بسيطة للشروط أعلاه نلاحظ التناقض الصارخ بينها؛ فالشرط الأول الذي ينص على عدم مخالفة أي حزب للدين الإسلامي الحنيف، تناقضه الشروط الخمسة التالية، فالشرط الثاني يتحدث عن سيادة البلد واستقلاله واعتبار الحدود التي حددها الاستعمار في بلاد المسلمين مقدسة وجعل بلاد المسلمين الواحدة أكثر من 58 دويلة تتقاتل فيما بينها بعد أن وحدها الإسلام في دولة واحدة وجعل الرابطة الوطنية بديلاً لرابطة العقيدة الإسلامية، بمعنى أن المسلم في فلسطين أو تركستان الشرقية لا تربطك فيه أي رابطة لأنه لا يعيش معك في الرقعة نفسها التي رسمها الغرب، وبالتالي أنت ممنوع من نصرته من خلال قانون البلد! والشرط الثالث تكلم عن النظام الجمهوري، فهل النظام الجمهوري من الإسلام، وهو الذي جعل السيادة للشعب وليس للشرع والذي صُدّر لنا من فرنسا بعد ثورة 1779م؟! والشرط الرابع تكلم عن الوحدة الوطنية بدلاً من وحدة الأمة الإسلامية على غرار العودة لزمن الجاهلية قبل الإسلام عندما كان العرب قبائل متناحرة متقاتلة يسيطر عليها إما الفرس أو الروم، والشرط الخامس تكلم عن الحريات والحقوق العالمية والتي صاغها الكفار بما يناسبهم، فهو يساوي بين الرجل والمرأة بكل شيء، ويعطون الحقوق للشواذ والمثليين وممارسة الدعارة بترخيص من الدولة، وتنمية المال بالربا، ويساوي بين المؤمن والملحد، ويعطل الحدود... وفي المقابل يفرق بين الرجل الأبيض والرجل الأسود! أي قوانين هذه؟! ففيها كل المتناقضات، وأما الشرط السادس فقد تكلم عن الانتماء القومي، فهل تلتقي الرابطة القومية مع رابطة العقيدة؟! فالرابطة القومية رابطة جاهلية مدمرة فلا فرق بين عربي ولا أعجمي إلا بالتقوى، هذا هو ميزان الإسلام...


ثانيا: عمالة الأحزاب الوطنية:


سعى الغرب الكافر بعد هدم الخلافة العثمانية إلى تشكيل أحزاب علمانية على غرار الأحزاب الموجودة في باريس وموسكو، ففي اليمن بعد ثورة 14 أكتوبر في جنوب اليمن شكّل الإنجليز الجبهة القومية ثم سلموها الحكم بعد رحيلهم، وشكّل الأمريكان جبهة التحرير، في 1978م، وتحول اسم الجبهة القومية إلى الحزب الاشتراكي اليمني والذي كما هو معروف يحمل أفكار المبدأ الاشتراكي ويتنكر للإسلام جملة وتفصيلا، وفي بداية السبعينات أسس إبراهيم الحمدي رئيس الشطر الشمالي الحزب الناصري على غرار الحزب الناصري في مصر وكان توجهه للأمريكان، وصار اليوم الحزب الناصري أكثر من 5 أحزاب وهو حزب قومي يناقض الإسلام، وفي 1981م شكل حاكم الشمال الهالك علي صالح وكان إنجليزي الولاء حزب المؤتمر. وفي 1991م بعد الوحدة بين الشطرين الشمالي والجنوبي تشكلت عدة أحزاب بعد إعلان التعددية الحزبية أبرزها كان حزب الإصلاح والذي يعتبر امتداداً لحركة الإخوان المسلمين وسار هذا الحزب بنفس الخط الذي سار عليه حزب المؤتمر وكان جزءاً من الحكومة وتفرقت قيادته بين جهتين العدد الأكبر سار بنفس الخط منذ تأسيسه والخط الآخر وخصوصا أصحاب المنظمات أمثال توكل عبد السلام كرمان الحاصلة على شهادة نوبل للسلام، هذا الخط سار مع الأمريكان، وكانت تركيا أردوغان عميل أمريكا هي قبلتهم، وهذا الخط يدعو لتبني العلمانية بوقاحة سافرة من خلال التصريحات التي تطلق من أمثال المدعوة توكل، وفي 1992م تأسس منتدى الشباب المؤمن في صعدة وكان يضم شباب المذهب الزيدي والذي ارتبط بعض أعضائه بإيران أمثال حسين بدر الدين الحوثي (مؤسس الحركة الحوثية) والذي ذهب لزيارة إيران عدة مرات وتلقى منها الدعم وحصل بينه وبين على صالح 6 حروب، أما اليوم فقد أصبحت الحركة مسيطرة على نصف اليمن بفضل الدعم الأمريكي لها، أما في الجنوب فكل التشكيلات المؤثرة هناك تدور مع رغبة أسيادها الكفار سواء المجلس الانتقالي الجنوبي المدعوم من الإمارات ومن خلفها الإنجليز، أو المجلس الأعلى للحراك الثوري المدعوم من أمريكا، وبعد 2011م شّكل التيار السلفي أكثر من حزب أبرزها اتحاد الرشاد السلفي والذي ما لبث فترة وجيزة حتى انسلخت بعض القيادات منه وشكلوا حزب السلم والتنمية وحزب النهضة ولم يأتوا بجديد بل ساروا على ما سار عليه حزب الإصلاح لأن قادتهم كانوا جزءاً من الوسط السياسي الموالي للإنجليز، وهم أرادوا الدخول في العمل السياسي ولكنهم سلكوا الطريق الخطأ، وهكذا سوف تظل هذه الأحزاب تخدم الغرب الكافر وتكون مطية لهم ما دامت تحقق رغبة الغرب بالمحافظة على حضارته وسوف تظل تتنازل كل يوم عن حكم شرعي ولن يرضى عنها الغرب وسوف تظل تتشظى لأنها لم تجعل الإسلام هو مبدأها فقد خسروا الدنيا والآخرة!!


ثالثا: الأعمال التي قامت بها الأحزاب الوطنية لخدمة الغرب الكافر في حربه الحضارية ضد الإسلام.


1- أعطت شرعية للحكام الظلمة العملاء.
2- حملت وتبنت أفكار ومفاهيم ومقاييس الغرب الكافر ونشرتها، والأخطر من ذلك أنها دلست على الأمة وخلطت الكفر مع الإسلام.
3- جعلت الولاء للمصلحة والوطن بدلا من أن يكون لله.
4- استباحت دماء بعضها البعض.
5- نفذت مخططات الكافر في اليمن.
6- ربطت أتباعها ربطاً مصلحياً، وبالتالي أفسدت طريقة التفكير عند المجتمع فلا تكاد تجد إنساناً مبدئياً، بل تجد مصلحيين يدورون مع المال حيث دار!!


رابعاً: الوضع الحالي للأحزاب من حيث تأثيرها:


في الشمال فإن المسيطر الأوحد هو حركة الحوثي التابعة لإيران والتي تخدم السياسة الأمريكية وتقوم الحركة حاليا بأعمال كثيرة لكسب ود الناس سواء بالترغيب بإعطاء أتباعها المناصب والمال، أو بالترهيب لمن يخالفها بالسجن والقتل والاختطاف القسري، ولم تأت بجديد لكي تبهر الناس به بل سارت على ما سار عليه الذين قبلها من الأحزاب العلمانية والتي تتدثر بشعار الإسلام والإسلام منها براء... إن الجديد الذي جاءت به هو استباحتها للدماء وتجرؤها على شرع الله بإنكار سنة نبيه e التي لا تكون على هواهم. أما حزب المؤتمر والذي لا يزال موجودا فهو كامن يسير مع حركة الحوثي حسب طريقة الإنجليز في المسايرة، ولكن الحركة تدرك هذا وبالتالي تأثيرهم يقل بسبب الضربات التي يتعرضون لها من حركة الحوثي، ولكنه لا يزال لديهم قاعدة شعبية بسبب تصرفات حركة الحوثي الإجرامية.


أما في الوسط وخصوصاً تعز فإن حزب الإصلاح صاحب التأثير فيها حيث تحول إلى مليشيات مسلحة ولديها سجون وتسير بنفس خُطاها السابقة في ربط الناس بالمصالح، ولكن هذه المرة تستخدم القوة والبطش للمحافظة على بقائها في تعز بسبب الصراع هناك، وهذا الأمر يقلل شعبيتها ويزيد من خصومها بسبب هذه الأعمال، فتواجد الحزب نشط في محافظة مأرب وتعز فقط وبقية خلاياه نائمة تداهن وتتنكر لحزبها.


في الجنوب الصوت الأقوى فيه هو للمجلس الانتقالي الموالي للإنجليز وهو موجود في معظم المحافظات ومعظم قياداته كانت منتمية لحزب المؤتمر أو للحراك الأمريكي ولكن تم احتواؤهم من قِبل الإمارات، وهم لن يسلموا من مشاغبات عملاء أمريكا في الجنوب من خلال القيام بعمليات قتل وتفجير واستهداف لقياداتهم مثلما حصل مؤخراً عند مقتل منير اليافعي قائد قوات الدعم والإسناد وأيضا تعرض كثير من قياداتهم من الصف الثاني والثالث لمحاولات اغتيال.


والخلاصة:


يجب أن يدرك أهل اليمن عمالة هذه الأحزاب ويدركوا أن هناك بارقة أمل وهي وجود حزب التحرير يعمل بينهم ومعهم لإقامة سلطان الإسلام ولإخراجهم من جحيم الصراع الدولي، وهو حزب مبدؤه الإسلام ويعمل في أكثر من 40 بلداً حول العالم، وقد أعد دستورا مستنبطا من عقيدتهم يحل جميع مشاكل المسلمين والعالم، وهو حزب مستنير بوعيه السياسي وبفهمه الشرعي والأصولي، وإصداراته تشهد له بذلك، ومن أراد الاطلاع فليعرف بنفسه هذا من خلال الجلوس مع شبابه وإن تعذر له ذلك فمواقعه على الشبكة العنكبوتية زاخرة، ونحن اليوم نطلب منكم العمل لإنقاذ أنفسكم من الشقاء في الدنيا وخسران الآخرة، فمَن غيرُ الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة والتي بشرنا بها الرسول e والتي يعمل لها حزب التحرير تنقذكم؟!


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
عبد الهادي حيدر – اليمن

الجزء الأول (1)

الجزء الثاني (2)

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر