السياق السياسي لمحاولة أمريكا وأعوانها ربط حزب التحرير بأعمال تنظيم الدولة بالشام
September 11, 2015

السياق السياسي لمحاولة أمريكا وأعوانها ربط حزب التحرير بأعمال تنظيم الدولة بالشام

السياق السياسي لمحاولة أمريكا وأعوانها ربط حزب التحرير بأعمال تنظيم الدولة بالشام

نشرت صحيفة الرأي الكويتية بتاريخ 07/09/2015 على صفحتها الأولى تصريحا للشيخ عمر الحدوشي من المغرب قال فيه أن «تنظيم (داعش) يستقي أدبياته من كتب حزب التحرير الذي تأسس في مطلع الخمسينات في عدد من الدول الإسلامية بهدف إقامة الخلافة الإسلامية»، وقد تناقلت التصريح العديد من الصحف المغربية والدولية، ولأن هذا التصريح لا يثبت رواية ولا يصح دراية فإننا نقول للشيخ الحدوشي، وهو المهتم بالحديث وعلومه، اتق الله وإن كنت ناقلا فالصحة أو مدعيا فالدليل، ونرشده لأن يسأل شيخه الشيخ محمد بوخبزة عن حزب التحرير وأفكاره. ونذكره إن أجاب أن كلامه حمل على غير مقصده أن الإجمال في موطن البيان والتفصيل لا يليق بشيخ مثله. ونحيطه علما أنه إن كان تنظيم الدولة هدده بالقتل فإنه نفذ تهديده وأعدم الشاب مصطفى خيال من شباب حزب التحرير في سوريا بتهمة الردة.

إنه لمن المحزن أن يتكلم من يقدمه الناس ويتبعونه لعلمه كلاما لا يلقي له بالا وهو أولى الناس بالتحري والضبط ويكون سلفه في ادعائه، المحللة الأمريكية زينو بران التي افترت كذبا قبل عشر سنوات أن «حزب التحرير ليس منظمة إرهابية، ولكنه فعال في إرفاد الإرهابيين بأحزمة فكرية داعمة» ثم تبعتها وزارة الخارجية الأمريكية مدعية أنّ الحزب «قد يولّد بطريقة غير مباشرة دعما للإرهابيين، لكن لا يوجد هناك دليل على أنّه ارتكب أية أعمال إرهابية».

إن إبطال مثل هاته الادعاءات لا يحتاج لكثير بيان فثقافة حزب التحرير المتضمنة في كتبه متيسرة لكل باحث منصف وهي متوفرة على مواقعه الإعلامية، والتواصل بالمكاتب الإعلامية لحزب التحرير سهل ميسور لمن أراد السماع منه لا عنه. ويكفينا ردا أن تنظيم الدولة لم يستدل لأعماله بكتب حزب التحرير ولا بفتاوى أعلام حزب التحرير ومعلوم للقاصي والداني بمن يستدل التنظيم وشرعيوه.

لكن ما يحتاج لبيان وتوضيح هو السياق السياسي لهذه الافتراءات حتى لا يقع المسلمون في مكر أمريكا وأعوانها.

لقد قام حزب التحرير منذ سنة 1953 يعمل في الأمة وبين أبنائها لإنهاضهم من الانحطاط الذي وصلوا إليه ولإخراجهم من ضنك العيش الذي يعيشون فيه ولتحرير بلادهم من سيطرة المستعمر الكافر عسكريا وسياسيا واقتصاديا وثقافيا، وقد قالها من أول يوم «فَسَبِيْلُ نَهْضَتِنَا هُوَ سَبِيْلٌ وَاحِدٌ، وَهُوَ أَنْ نَسْتَأْنِفَ حَيَاةً إِسْلاَمِيَّةً. ولا سبيل إلى استئنافِ حياةٍ إسلاميَّة إلاَّ بِالدَّوْلَةِ الإِسْلاَمِيَّةِ».

ومنذ ذلك اليوم سار حزب التحرير في حمل الدعوة لاستئناف الحياة الإسلامية بإقامة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة متأسيا في ذلك برسول الله ﷺ دون أن يحيد قيد شعرة عن طريقة رسول الله في جزئياتها وكلياتها. فحمل الدعوة في طريقها الفكري السياسي واتخذها طريقه الوحيد والأوحد فكان الحزب متميزا بفكرته الإسلامية الصافية النقية المتبلورة وبطريقته الشرعية في التغيير.

وبعد نصف قرن من العمل المتواصل انتشر حزب التحرير في القارات الأربع وأوجد لفكرة الخلافة رأيا عاما بين المسلمين وأصبحت مطلبا لهم، والحمد لله أولا وأخيرا فقد آن أوان الخلافة بإذن الله. فتحسست أمريكا زوال هيمنتها وسقوط عرشها فقادت حملة باسم الديمقراطية وحقوق الإنسان لهدم أفكار الإسلام في عقول المسلمين ونفوسهم وأعلنت الحرب على الإسلام والعاملين للإسلام باسم التطرف ومحاربة الإرهاب، فتصدى حزب التحرير والمخلصون في الأمة لهذه الحملة وأصدر الحزب كتيب "الحملة الأمريكية للقضاء على الإسلام" و"مفاهيم خطرة لضرب الإسلام وتركيز الحضارة الغربية" وقاد الصراع الفكري والكفاح السياسي لكشف مخططات أمريكا والغرب وإفشالها. ولما رأت أمريكا أنها فشلت في حربها وأن نقمة المسلمين عليها في ازدياد بسبب تدخلاتها العسكرية في بلاد المسلمين وأن بريق الحضارة الغربية يتهاوى في العقول والنفوس، غيرت وبدلت في أسلوبها وقررت دعم الإسلام المعتدل وإنشاء شبكات إسلامية معتدلة لتصوغ إسلاما جديدا بمقاس أمريكي لا يتعارض مع الحضارة الغربية ينظر للإسلام نظرة روحية كهنوتية وينادي بالدولة المدنية. وبموازاة هذه الأعمال من أمريكا كانت وكالات الاستخبارات ومراكز الدراسات تعد التقارير وتصدر التوصيات لصدِّ مدِّ حزب التحرير فخرجت بفكرة أن حزب التحرير ليس إرهابيا لكن فكره أرضية لإنبات الإرهاب، والحقيقة الساطعة أن حزب التحرير ليس إرهابيا فهو يحرم العمل المسلح لإقامة الخلافة تأسيا برسول الله عليه الصلاة والسلام، وفكره ليس أرضية لإنبات الإرهاب وإنما فكره أساس لإعادة ثقة الأمة في إسلامها وأحكامه ولانعتاقها وتحررها من نفوذ المستعمر الكافر.

فالخلافة التي يدعو لها حزب التحرير تقض مضاجع الغرب لأن إقامتها بداية استئناف الحياة الإسلامية وبداية نهاية الحضارة الغربية:

-      فحمل الدعوة للخلافة يعني اتخاذ العقيدة الإسلامية أساسا للحياة، وهذا يضادّ حضارة الغرب التي تتخذ عقيدة فصل الدين عن الحياة وجهة نظر في الحياة وأساسا للفكر والسلوك.

-      وحمل الدعوة للخلافة يعني نبذ الديمقراطية التي تجعل السلطان والسيادة للشعب، بينما السلطان في دولة الخلافة للأمة والسيادة للشرع.

-      وحمل الدعوة للخلافة يعني هدم النظام الاقتصادي الرأسمالي الاستغلالي وتطبيق النظام الاقتصادي الإسلامي الذي يسترجع ثروات الأمة من أيدي النهب الغربية.

-      وحمل الدعوة للخلافة يعني هدم حدود سايكس وبيكو وتوحيد بلاد المسلمين وإنهاء سيطرة المستعمر الكافر وتحكمه في بلاد المسلمين المقسمة.

هذه النقاط الأربع وحدها كافية ليدرك كل من تدبرها لماذا تُكنّ أمريكا العداء الشديد لحزب التحرير وتحاول أن تشوه فكرته ودعوته.

ولهذا لما قامت ثورات الربيع العربي وكسرت الشعوب الإسلامية حاجز الخوف ورفعت صوتها بالتغيير ومنحت ثقتها للحركات الإسلامية حبّاً في الإسلام وطلباً لتطبيقه والعيش بأحكامه، خشيت أمريكا من أن يتبلور سبيل النهضة الحقيقي عند الشعوب الثائرة فتقوم الدولة الإسلامية الحقيقية التي تزيل عرشها من الوجود، فالتفت أمريكا على هذه الثورات من خلال بعض الحركات الإسلامية التي رضيت بأن تتزيا بزي الإسلام المعتدل الذي حددت مقاسه أمريكا طمعا في أن تنال شيئا من عزة، ناسية أن العزة لله جميعا. لكن ثورة الشام كانت استثناء فقد أعلنت يوم انطلاقها أنها لله وجعلت إقامة الخلافة على منهاج النبوة مطلبا لها، ورغم محاولات أمريكا الالتفاف على الثورة من خلال الائتلاف العلماني وثوار الفنادق بتركيا لكنها فشلت فشلا ذريعا، فحاولت حرف الثوار في الخنادق من خلال المال السياسي الخليجي المشروط بإقامة دولة مدنية ذي مرجعية إسلامية ومحاربة التطرف والغلو، لكن هاته الأعمال لم تؤتِ ثمارها المرجوة وسارت ثورة الشام في مد متصاعد تحتضن فكرة الخلافة ودعاتها شباب حزب التحرير الذين حملوا الدعوة بدون انقطاع من ستينات القرن الماضي في سوريا رغم السجن والاضطهاد. وقد قال حزب التحرير / المغرب في بيان له بتاريخ 12/12/2012 بمناسبة انعقاد مؤتمر أصدقاء سوريا بمراكش أن الغاية من المؤتمر هي إجهاض مشروع الخلافة في سوريا، وكان ذلك قبل ظهور تنظيم الدولة على الساحة السورية وقبل إعلان تنظيم الدولة لخلافته الموهومة.

فالحرب على مشروع الخلافة انطلقت مع انطلاق الثورة في سوريا لكنها تكسرت على وعي أهل الشام، فما كان إلا أن يسرت أمريكا وحلفاؤها لتنظيم الدولة في العراق التمدد في المناطق السنية هناك والسيطرة عليها، فتملك التنظيم السلاح الأمريكي المتطور من الثكنات المهجورة وحصل على المليارات من البنوك وسيطر على آبار النفط. وقبل هذا كانت مطارات العالم تحت أعين الاستخبارات وبفتاوى النفير من المشايخ تنقل الشباب إلى تركيا ليتدفقوا إلى الداخل السوري. فقوي التنظيم بالمال والسلاح والرجال وكل ذلك على عين بصيرة من أمريكا وحلفائها وبرعاية الاستخبارات العالمية، فقام التنظيم بتنصيب أميره البغدادي خليفة للمسلمين وأعلن إقامة الخلافة الإسلامية في المناطق التي يسيطر عليها في العراق وسوريا. وقد أصدر الحزب حينها بيانا يعلن فيه موقفه من خلافة البغدادي وأوضح أن تنظيم الدولة هو تنظيم عسكري لا يرقى لأن يكون دولة بل دولة خلافة فلا أمن ولا أمان ولا بيعة من المسلمين أهل السلطان، وأن الأمر ظاهر للعيان ولا يحتاج الالتفات إليه ولكن ما ينبغي الالتفات إليه أن الغرب سيستغل الخلافة اللغو المعلنة لتشويه صورة الخلافة عند ضعاف النفوس. وكذلك كان فبعد أن قام تنظيم الدولة بعدة أعمال لا يقرها الشرع وتنفر منها الأنفس وحكم بردة بعض الأفراد والفصائل واستعمل السيف في رقابهم وهجّر نصارى العراق وقتل الأسرى وحرق بالنار، حشدت أمريكا حشودها بذريعة محاربة تنظيم الدولة لإجهاض ثورة الشام ولسان حالها ومقالها يقول للعالم انظروا هذه هي الخلافة التي ينادي بها المسلمون. لكن بعد سنة من إعلان الخلافة الوهمية تبين أن لا براميل بشار ولا طائرات أمريكا كسرت الثورة ولا أعمال تنظيم الدولة شوهت الخلافة ولن تشوهها بإذن الله لأن الناس لا يقيسون الخلافة بخلافة البغدادي وإنما يقيسونها بحكم النبوة وبخلافة الرحمة خلافة أبي بكر وعمر وعثمان وعلي رضي الله عنهم وخلافة العدل والرخاء لعمر بن عبد العزيز وبأيام العز في خلافة الأمويين والعباسيين والعثمانيين، ولأن مطلب أهل الشام خلافة راشدة على منهاج النبوة وليس أي خلافة وهم قبل هذا وبعده يطالبون بها لأنها فرض كالصلاة والصيام والزكاة، بل عدها الفقهاء تاج الفروض. ولأن بين أهل الشام حزباً عظيما أخذ على عاتقه كشف مخططات أمريكا والعمل على إفشالها.

لهذا كله وغيره تعمل أمريكا جاهدة على تشويه صورة حزب التحرير عند الناس وتعمل على ربطه بأعمال إجرامية صنعتها بيمينها عسى أن ينفضّ الناس عن حزب التحرير في الشام وفي العالم ولتعطي مبرراً للدول لقمع الحزب واعتقال شبابه، ظنا منها أنها بهذا تمنع أو تؤخر عودة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة لكن أنى لها ذلك.

هذا هو السياق السياسي لافتراءات أمريكا وأعوانها على حزب التحرير.

وإننا في حزب التحرير ننبه الأمة وعلماءها ووسائل الإعلام فيها إلى خطورة إشاعة هذه الأكاذيب وننصحهم بأن لا يكونوا أعوانا لأمريكا في محاولاتها لإجهاض نهضة المسلمين بإقامة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة.

ونقول لأمريكا وأعوانها إن أعمال تنظيم الدولة لن تشوه بإذن الله الخلافة في النفوس وإن حزب التحرير بحفظ من الله عصيٌّ على التشويه كذلك، وإن الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة هي وعد الله وبشرى رسول الله قائمة لا محالة.

﴿وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ﴾

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

خليد جنان - المغرب

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر