الوسط السياسي جسم غريب عن الأمة الإسلامية تماما كغربة كيان يهود
الوسط السياسي جسم غريب عن الأمة الإسلامية تماما كغربة كيان يهود

تترقب الأوساط السياسية في السودان الإعلان عن تدشين جمعية سرطانية غريبة على شمائل أهل السودان المحبين للإسلام والمسلمين، جمعية ما وجدت لولا الوسط السياسي المرتزق الذي لا تهمه قيم ولا دين ولا أخلاق ولا إنسانية فقط هو مطيع لمن يدفع أكثر! فتجدهم في كل المخططات التي تعصف بالأمة لا يألونها خبالا. هذه الجمعية تذكرنا بالجمعيات التي تكونت في نهاية الدولة العثمانية ومعظمها بمخططات يهود والتي أوقعت المجتمعات في أبشع حركة تغريب وتدمير للقيم الإسلامية بنقلها من مجتمعات إسلامية إلى مجتمعات غربية، وهذا سبب ما تعيشه المنطقة اليوم من علمانية وبُعد عن شرع الله. ...

0:00 0:00
Speed:
October 03, 2020

الوسط السياسي جسم غريب عن الأمة الإسلامية تماما كغربة كيان يهود

الوسط السياسي جسم غريب عن الأمة الإسلامية تماما كغربة كيان يهود

تترقب الأوساط السياسية في السودان الإعلان عن تدشين جمعية سرطانية غريبة على شمائل أهل السودان المحبين للإسلام والمسلمين، جمعية ما وجدت لولا الوسط السياسي المرتزق الذي لا تهمه قيم ولا دين ولا أخلاق ولا إنسانية فقط هو مطيع لمن يدفع أكثر! فتجدهم في كل المخططات التي تعصف بالأمة لا يألونها خبالا. هذه الجمعية تذكرنا بالجمعيات التي تكونت في نهاية الدولة العثمانية ومعظمها بمخططات يهود والتي أوقعت المجتمعات في أبشع حركة تغريب وتدمير للقيم الإسلامية بنقلها من مجتمعات إسلامية إلى مجتمعات غربية، وهذا سبب ما تعيشه المنطقة اليوم من علمانية وبُعد عن شرع الله.

الجمعية هي جمعية شعبية للصداقة مع يهود، بينما نفى مجلس الصداقة الشعبية العالمية "حكومي"، صلته بهذه الخطوة، ورغم ذلك جرى تعميم دعوة لمؤتمر صحفي يعقد السبت للإعلان عن تدشين الجمعية وسط أنباء عن وقوف رئيس حزب الأمة للإصلاح مبارك الفاضل خلفها، الفاضل الذي عرف بتأييده القوي لتطبيع العلاقات مع يهود، وذلك منذ سنوات، حيث قال في مقابلة مع صحيفة الشرق الأوسط في شباط/فبراير الماضي (إن أصحاب القضية طبعوا مع يهود بتوقيع اتفاقية أوسلو، وتعني القبول بيهود والتعايش مع يهود في دولة واحدة، بما فيهم السلطة الفلسطينية وحركة حماس، وقبلوا الحكم الذاتي)، نعم صدق الرجل إنه سلام الحكومات وليس سلام الشعوب، فكل ما ذكره هو حبر على ورق، والأمة تعرف جيدا يهود، فقد أخبرها ربها بأنهم قوم بهت ولا صداقة معهم وهم العدو اللدود لها ولدينها.

وفي خطوة دعائية مضللة قالت الجمعية في بيان صحفي إن عضويتها وصلت 10 آلاف في الداخل والخارج، وانتقدت الجمعية ما أسمته "عصر الدولة البوليسية"، والتحايل على القوانين لإيقاف الأعمال المشروعة! في إشارة لرفض تسجيلها لدى مجلس الصداقة الشعبية العالمية، وأعلنت عن الاستمرار في العمل رغم منع قيام مؤتمرها الصحفي. مجلس الصداقة الشعبية من جانبه يوقع نفسه في تناقض مزرٍ حيث أعلن أنه لم يشرع في تكوين جمعية الصداقة السودانية اليهودية، وهو في الحقيقة قبل جمعيات صداقة كل شعوب العالم التي لا تقل عداوة عن يهود! فهناك جمعيات صداقة أمريكية وأخرى روسية وفرنسية... الخ.

والحقيقة أن منع الجمعية من مزاولة عملها هو أمر يثير الدهشة، فالحكومة نفسها تبرز مؤشرات عديدة بأنها تبحث عن مخرج لتبرير التقارب مع يهود كخطوة مطلوبة من أجل رفع اسم السودان عن قائمة أمريكا السوداء، وكل ما تناقلته الأنباء عن اجتماعات الخزي في دبي للتطبيع مع يهود يفترض أن يلجم الحكومة عن أي سبب يمنع جمعية كهذه، هذا الوسط السياسي الذي يفتقد لأدنى درجات التمسك بالقيم والمبادئ الإسلامية هو جسم غريب عن الأمة الإسلامية تماما كغربة كيان يهود لأن الوحدة والاندماج مفقودين بين الأمة الإسلامية بوصفها جسداً واحداً، وبين كيان يهود المحتل لأرض المسرى، والمنتهك للأرض والعرض، بل العداء والكره هو السائد، لأن القرآن الذي لن تبدله الأموال السياسية القذرة ينطق بحقيقة يهود، أما تاريخ يهود التآمري على الإسلام فلا يخفى على أحد، وهو مرآة تعكس حقيقة يهود وتترجم حاضرهم، وتنبئ بمستقبلهم الوشيك الذي يشهد عليه حديث الرسول ﷺ: «لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يُقَاتِلَ الْمُسْلِمُونَ يهود، فَيَقْتُلُهُمُ الْمُسْلِمُونَ حَتَّى يَخْتَبِئَ يهوديُّ مِنْ وَرَاءِ الْحَجَرِ وَالشَّجَرِ، فَيَقُولُ الْحَجَرُ أَوِ الشَّجَرُ: يَا مُسْلِمُ يَا عَبْدَ اللَّهِ هَذَا يَهُودِيٌّ خَلْفِي فَتَعَالَ فَاقْتُلْهُ، إِلَّا الْغَرْقَدَ فَإِنَّهُ مِنْ شَجَرِ يهود» (رواه مسلم)...

ولحكومة الفترة الانتقالية ومكوني جمعية الصداقة الشعبية بين يهود والسودان نقول: من لا يقرأ التاريخ يفقد حاضره، ويضيع مستقبله، ويصبح غريباً عن أمته مهما طال زمانه، لكن على العكس ستخلد الأمة سياسيين قرأوا التاريخ وتمسكوا بقيم ومبادئ أمتهم في علاقتهم مع الأعداء، ونوجز لهولاء الساسة، فاقدي البوصلة، قصة من التاريخ المشرق لساسة الأمة العظماء:

في حزيران/يونيو عام ١٨٩٦م التقى مؤسس الصهيونية السياسية المعاصرة ثيودور هرتزل بالسلطان عبد الحميد الثاني في إسطنبول، حيث طلب من السلطان السماح بهجرة يهود إلى فلسطين لإنقاذهم من التمييز البشع الذي يمارس ضدهم في أوروبا والقيصرية الروسية، مقابل سداد جميع ديون الإمبراطورية العثمانية، فرد عليه السلطان عبد الحميد غاضباً "لا أستطيع بيع حتى شبر واحد من فلسطين، لأن هذه الأرض ليست ملكاً شخصياً لي بل هي ملك للأمة الإسلامية، والله لو قطعتم جسدي قطعة قطعة لن أتخلى عن شبر واحد من فلسطين". من باع فلسطين اليوم؟ لقد كان السلطان على علم تام بالخطط الصهيونية تجاه فلسطين، عكس ساسة اليوم الذين لا ينظرون إلا تحت أقدام أعدائهم. فقد اطلع السلطان عبد الحميد على كتاب (الدولة اليهودية) لمؤلفه ثيودور الذي نشر بتاريخ ١٤ شباط/فبراير ١٨٩٦م، أي قبل اللقاء بينهما بعدة شهور. وقد بين ثيودور في كتابه أن "يهود قومية بلا وطن ولا تحل قضيتهم إلا من خلال وطن يجمعهم ولا بد أن يكون هذا الوطن في أرض الله الموعودة فلسطين؛ التي وهبنا إياها الرب"! ليت ساستنا يقرأون القرآن الذي يؤكد زوال دولة يهود، وهو في متناول اليد. إن يهود كيان غريب زرع في قلب الأمة الإسلامية عنوة، وإنه أشبه بالفيروس الذي يخترق الجسم فيسبب في البداية وهناً في الجسد لكن ما يلبث الجسم أن يحرك عناصر الوقاية ثم المقاومة فيبدأ الجسم يسترد عافيته ويقضي على الفيروس. لا خوف على الأمة الإسلامية من هذا الجسم الغريب فليس أمامه إلا أن تلفظه الأمة مع كل أصدقائه ومؤيديه.

أخيراً هناك مشكلة لدى الطبقة السياسية في العالم الإسلامي، وهي قصر النظر الحاد وعدم الحصول على المعلومات الصحيحة الصادقة، إلا بعد فوات أوانها، وبعد زوال ملكهم؛ فأجهزة الدولة مشغولة بمراقبة المواطن، وإحصاء أنفاسه، حتى لا يثور على الأوضاع المزرية، أما ما يخطط للأمة في الخارج من مكائد ودسائس فهم الداعم والمؤيد لها مقابل مصلحة مؤقتة، وبهذا يتأكد وجوب إقامة صداقة صادقة بين الطبقة السياسية والأمة الإسلامية، ولن يكون ذلك إلا بكنس هذه الطبقة السياسية، صديقة أعداء الأمة، لتنهض الأمة من كبوتها، وتصحو من سباتها، فلا بد من قائد رباني مخلص صالح، يكون هدفه مصلحة الأمة الإسلامية، يدعو للأمة وتدعو له، ونجتمع على مرضاة الله في ظل خلافة راشدة على منهاج النبوة.

كتبته لإذاعة المكتب الاعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة غادة عبد الجبار (أم أواب) – الخرطوم

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.