أمة تستعيد حيويتها رغم كبر حجم التآمر عليها
August 01, 2016

أمة تستعيد حيويتها رغم كبر حجم التآمر عليها

أمة تستعيد حيويتها رغم كبر حجم التآمر عليها

برغم الضعف الشديد الذي طرأ على الأمة الإسلامية ردحا من الزمن، وبرغم سقوط دولتها منذ خمسة وتسعين عاما، وبرغم ما عملته الأيادي الآثمة من حكام خونة وعملاء فكريين لأعداء الأمة في جسد الأمة بأن مزقته إلى مزق وكيانات هزيلة تسمى زورا وبهتانا دولا، وبرغم تلك الأسلاك الشائكة والأسوار العالية التي وضعوها بين شعوب الأمة، التي ربما تكون قد نجحت لوقت ما في إضعاف الأمة وإفقادها لقدرتها وطاقتها الحيوية وغياب شعورها القوي بأنها أمة واحدة من دون الناس، إلا أن الأمة الإسلامية ما لبثت أن استفاقت من تلك الغفوة وعادت لها الحيوية التي بدأت تدب في أوصالها من جديد والتي تدفعها دفعا لتقديم التضحيات في سبيل رفعتها وعودتها كما كانت من قبل خير أمة أخرجت للناس. ذلك أن الأمة الإسلامية تمتلك عقيدة عقلية ينبثق عنها نظام، تمتلك مبدأ لا مثيل له في الدنيا فهو وحي الله إلى نبيه ﷺ وهو يدفعها دفعا لتكون في مقدمة الشعوب والأمم، كما قد يسر الله لها من أسباب القوة والمنعة ما يدفعها دفعا لاسترداد مكانتها إن هي تزحزحت أو أزيحت عنها في يوم من الأيام، كما يسر الله لثلة واعية فيها وهداها إلى تلمس طريق النهضة الصحيحة، مما دفع تلك الثلة إلى تحمل كل العقبات والمصاعب التي تقف في طريق إعادة الأمة إلى سابق عزها ومجدها، ولقد بذل الرعيل الأول لتلك الثلة المؤمنة بربها الواثقة بوعده عز وجل لهذه الأمة بالاستخلاف والتمكين والأمن، بذلوا الغالي والنفيس وعملوا لاستئناف الحياة الإسلامية بإقامة الخلافة على منهاج النبوة، فمنهم من قضى نحبه ومنهم من ينتظر وما بدلوا تبديلا.

وفي هذه العجالة، تعالوا بنا نبين ذلك بشيء من التفصيل لأن هناك الكثير من المرجفين بين أبناء الأمة الذين يريدون أن يوهموا الأمة أنها أمة ميتة لا حول لها ولا قوة وأنه لا قِبَل لنا بأمريكا والغرب، بل منهم من قال لا يوجد شيء اسمه أمة إسلامية وأن هذه الأمة قد تُودِّع منها، بل رأينا حركات إسلامية تجري ما تسميه مراجعات فكرية وما هي إلا تراجعات وتنازلات فكرية تقربهم من العلمانية وإرضاء الغرب وتبعدهم عن الإسلام وتغضب عليهم الرب سبحانه وتعالى. وهؤلاء جميعا قد أصابهم اليأس من القدرة على التغيير وظنوا في أمتهم ظن السوء، بل منهم من نظر للأمة نظرة استعلاء واستكبار فقال إن هذه الأمة تستحق ما يجري لها على يد أعدائها لأنها رفضته وانساقت وراء غيره رغم أنه لم يقدم لها شيئا ولم يطبق عليها إسلاما ولم يرد عنها كيدا ولم يقطع تدخلات أعدائها في شؤونها. إن هذه الأمة أمة عظيمة قوية بعقيدتها، يجمعها شعور عظيم بالوحدة وأنها أمة واحدة من دون الناس برغم تشرذمها وفقدانها للراعي الذي تقاتل من ورائه وتتقي به، والدليل على ذلك:

أولا: لو أن أمة من الأمم غير أمة الإسلام تعرضت لما تعرضت له الأمة لما بقي لها في الواقع ذكر ولا في التاريخ حكاية، فقد تكالبت عليها الأمم من كل حدب وصوب كما تتكالب الأكلة إلى قصعتها، فقطعوا أوصالها وجعلوها أشلاء متناثرة ونهبوا خيراتها وثرواتها واحتلوا أرضها ونكلوا بأبنائها؛ فعلوا ذلك بأنفسهم تارة وبيد أناس من أبناء الأمة تارة أخرى، وقد رأينا كيف تكالب الروس على أبناء الأمة هناك حتى كادوا أن يقضوا عليهم، وكيف تكالب الهندوس على المسلمين في الهند وكشمير، والصرب على أبناء الأمة في ألبانيا والبوسنة والهرسك، ويهود في فلسطين، وأمريكا في أفغانستان والعراق، واليوم نرى كلاب الأرض كلها تتكالب على الأمة في الشام، ورغم ذلك ظلت الأمة صامدة متماسكة تبذل الغالي والنفيس وتجاهد بالمال والنفس والولد باستثناء حفنة قليلة من أبناء الأمة باعت نفسها للشيطان، ولن يمضي وقت طويل حتى تدوسها الأمة بالأقدام وتنتصر لنفسها ودينها وعرضها.

ثانيا: لقد ظلت الأمة عصية على الكسر برغم الخطط التي وضعها الكافر المستعمر ليلفتها عن دينها وعقيدتها، ورغم أن حجم المؤامرة كان كبيرا وكبيرا جدا، ورغم أن التضليل كان متقنا لدرجة كبيرة، خدع الأمة ردحا من الزمن انساقت فيه الأمة وراء زعامات زائفة وقيادات خائنة وعلماء ضالين مضلين، إلا أن الأمة ما لبثت أن أدركت ذلك وانفضت من حول هؤلاء وكشفتهم وعرتهم أمام أنفسهم وأمام الناس ليسقطوا في مكان سحيق غير مأسوف عليهم. لقد أدركت الأمة بما تملكه من إيمان ووعي من هم قادتها الحقيقيون من أبنائها المخلصين الذين يصلون ليلهم بنهارهم ليستأنفوا حياتهم الإسلامية التي انقطعت بهدم دولتهم وغياب شريعتهم من الحكم والسلطان، وما هي إلا مسألة وقت حتى يمكن للأمة من جديد في دولة مهيبة عظيمة تعيد سيرة الأولين من الصحب الكرام والمجاهدين العظام.

ثالثا: برغم غياب الدولة الجامعة التي تجمع الأمة في بوتقة واحدة، لا يزال أبناء الأمة من أقصاها إلى أقصاها تتحرك مشاعرهم تجاه ما يصيب إخوانهم في أي بقعة من العالم، فما يحدث في بورما مثلا ينتقل صداه إلى مصر والعراق والشام والمغرب، وما يحدث في الشام تتحرك له قلوب ومشاعر أبناء الأمة في إندونيسيا وماليزيا وإن اكتفت الأمة بالمسيرات والاحتجاجات ورفع الصوت عاليا فلأنها مغلوبة على أمرها مقهورة من قبل حكام نواطير لا يتحركون لما تتحرك له مشاعر الأمة، حكام رويبضات ماتت أحاسيسهم وتبلدت مشاعرهم وصاروا كأموات الأحياء، ولو رُدّ الأمر للأمة لرأينا منها الأعاجيب.

رابعا: رغم القهر والذل وتكميم الأفواه وقطع الأعناق والأرزاق ثارت الأمة على حكامها، وما إن بدأت الشرارة من تونس حتى انتقلت إلى مصر فليبيا فسوريا فاليمن، وما زالت الشرارة موقدة ولن تخبو إلا بعد أن تزلزل عروش الطغاة وتقتلعهم واحدا تلو الآخر، ذلك أن الأمة كالجسد الواحد إذا دبت الحيوية في جزء منه انتعش الجسد كله، ولقد كانت انتفاضة تونس بادرة خير ما لبثت أن تلقفها الناس في مصر ومن ثم انتقلت شرارة الثورة في باقي بلاد الثورات، ورغم أن الثمن كان أرواح بعض أبناء الأمة الذين وقفوا بصدور عارية أمام آلة القتل التي استعملتها تلك الأنظمة المهترئة ضد شعوبها وجنبتها صدور أعدائها، ورغم اختطاف أغلب تلك الثورات من يد الثوار وإجهاضها في أغلب البلدان التي انطلقت فيها، ما زالت الثورة السورية عصية على الكسر، وما زالت الأمة مستمرة في حراكها في مصر وليبيا واليمن لإعادة الثورة إلى طريقها الصحيح. نعم إن هذه الأمة أمة الخير وهي دائما على استعداد للتضحية والبذل والعطاء من أجل قضاياها المصيرية، وإن الأمل معقود على شبابها الذي بدأ الثورة والذي لن يهدأ له بال حتى يصل إلى مبتغاة؛ خلافة راشدة على منهاج النبوة، ولقد هز هذا الحراك في الأمة أنظمة ظنت لوهلة أنها في مأمن من ثورة أبنائها عليها كالنظام السعودي، الذي اضطر لتقديم الرشاوى لشعبه بأن قدم له بعضا من المنح والهبات من أموال الأمة المكدسة في خزائنه، ظنا منه أن هذا يمكن أن يسكت نقمة الناس عليه، خاصة بعد أن انكشفت كذبة أن النظام السعودي يطبق الشريعة وأنه يحكم بما أنزل الله.

خامسا: رغم أن المستعمر الكافر كان مدركا لأهمية التعليم في تكريس استعماره وتدجين شعوب الأمة وسهره على وضع المناهج التعليمية وفق سياسته ووجهة نظرة في الحياة لإخراج جيل من أبناء الأمة منقطع الصلة بعقيدته وحضارته وقيمه الإسلامية، وحرصه الشديد ألا تخرج جزئية من تلك المناهج عن تصوراته وجعل شخصياته ومفكريه هم المثال والقدوة، ورغم علمنة التعليم والثقافة في بلادنا، إلا أن الأمة أجبرتهم على الاعتراف بضعفهم وفشلهم في إبعادها عن عقيدتها وحضارتها، وكأن لسان حالهم يقول ماذا نفعل إذا كان الإسلام أقوى منا جميعا. صحيح أن تلك المناهج قد تربى عليها حفنة من أبناء الأمة ورضعوا مع حليب أمهاتهم فكرة فصل الدين عن الدولة، بل منهم من يهاجم الإسلام وأحكامه جهارا نهارا ويكيل الشتائم لعلماء الأمة الأفذاذ كالبخاري ومسلم، ولكن هؤلاء رغم شهرتهم منبوذون في الأمة، لا يلتفت إليهم أحد، فهم أدوات ومعاول هدم في يد أعداء الأمة، ولقد أدارت الأمة لهم ظهرها لتلتفت لأبنائها المخلصين الذين يبصرونها بطريق نهضتها الصحيح.

إن عوامل وحدة هذه الأمة كثيرة ولن يمضي وقت طويل حتى تستعيد الأمة زمام المبادرة لتفاجئ الغرب من جديد بحراكها الذي سيزلزل عروش الطغاة ويقضي على أنظمتهم التي ما رأت الأمة منها خيرا في يوم من الأيام لتقيم دولتها دولة العزة والكرامة، وعد الله وبشرى رسوله؛ الخلافة الراشدة على منهاج النبوة وما ذلك على الله بعزيز، ويومئذ يفرح المؤمنون بنصر الله.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الله الشريف – بلاد الحرمين الشريفين

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر