أمريكا لم تكن يوما في نصرة الشعوب   فاحذروها أيها المسلمون وخاصةً أنتم يا أهل اليمن    
April 10, 2015

  أمريكا لم تكن يوما في نصرة الشعوب فاحذروها أيها المسلمون وخاصةً أنتم يا أهل اليمن  

إن سياسة أمريكا الاستعمارية القذرة والتي تكشفها أعمالها السياسية والعسكرية والاقتصادية والثقافية، وتصريحات رجالها السياسيين منذ نشأتها على الدماء واستعباد الشعوب، لا يرجى منها خير لأمة الإسلام ودينها القويم، ومن ظن أن أمريكا تقف مع الشعوب لنصرتها وخاصةً المسلمين فهو واهم قد أطبق عليه الوهم والجهل أو أنه عميل مضبوع وشيطان يروج للشيطان الأكبر بين المسلمين.


إن على أهل اليمن والمسلمين جميعًا أن يحذروا مكر أمريكا وسياستها القذرة، وليس كافيًا أن يطلقوا عليها الشيطان الأكبر أو رأس الكفر ثم نرى البعض حكامًا وحركات يلتفون حولها وينسقون معها ويخدمونها خدمة العبيد وبدون مقابل إلا الخسران المبين، بل على الأمة أن تنطلق عمليًا مما يمليه عليها دينها وتجسده في الواقع فتتعامل مع دول الكفر بما أراده الله منها فقد قال سبحانه: ﴿وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ﴾، وقال سبحانه: ﴿لاَ يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلاًّ وَلاَ ذِمَّةً﴾، وقال سبحانه: ﴿وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ﴾، وقال سبحانه: ﴿لاَ تَتَّخِذُواْ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء﴾ ...وغيرها من الآيات التي فيها كثير من الأحكام التي تحدد للأمة كيفية التعامل مع أعدائها.


إن أمريكا دائمًا ما تكيل بمكيالين وليس ذلك إلا لصالحها، لقد كانت أمريكا هي من تدعم الحوثيين عن طريق إيران وتدافع عنهم أمام الأمم المتحدة حتى لا تنالهم العقوبات إلا شكليًا ولذر الرماد في عيون الناس، وما قام به جمال بن عمر خادم الأمريكان من أعمال سياسية تهدف إلى شرعنة أعمال الحوثي وقراراته وسعيه في الدوحة لمباحثات تهيئ لوقف الحرب لخير دليل على ذلك، إن أمريكا لا ترى خطرًا من إيران وأحزابها، فلقد تمّت إزالتهم من قائمة الدول والجماعات التي تهدد الأمن القومي لأمريكا رغم شعارات "الموت لأمريكا" و"الموت لإسرائيل"؛ التي صمت إيران وأحزابها آذان العالم بها. وها هي أمريكا تنوي في اتفاقها مع إيران في ملفها النووي رفع العقوبات عنها ما يعني إطلاق يد إيران في المنطقة لتلعب دور الشرطي الخادم للمصالح الأمريكية، وإن كان الرهان على هذا الشرطي صعبًا في ظل السخط الإسلامي على إيران وطائفيتها التي تتشدق بها لخدمة عصبيتها الفارسية النتنة، فأمريكا لا بد أن تستخدم جميع الأوراق وتعطي لعملائها الأدوار وهي تركب كل موجة وكل عاصفة، وآخرها ما يسمى بعاصفة الحزم، تلك العملية التي تقودها السعودية ودول الخليج وشاركتها وأيدتها دول عربية ودول من العالم الإسلامي، تلك العملية التي أعطت فيها أمريكا الضوء الأخضر لعميلها سلمان ليقوم بدور مرسوم له منها ويتزعم محاربة المد الشيعي وخاصة الحوثيين - في الظاهر - فتعود إلى هؤلاء الحكام ثقة الشعوب التي طفحت من حربهم على الإسلام والمسلمين، لقد ضاقت أمريكا من عملاء الإنجليز وخاصةً علي صالح وابنه الذي دخل بمكر الإنجليز ودهائهم في تحالف مع الحوثي وحافظ على قوته والجيش الموالي له مضحيًا بالحوثيين ومشجعًا لهم ليقوموا بتصرفات حمقاء جعلتهم في واجهة السخط والغضب الشعبي مع عدم قدرتهم على الانفراد بالحكم، وها هو مسئول أمريكي يصرح: "إن العمليات ستتوقف إذا ما تم فك هذا التحالف من قبل الحوثيين"، الضربات إذا دقق الواعي فيها تستهدف عملاء الإنجليز الذين يصعب التعامل معهم، وبالأخص علي صالح وابنه وجناحه والذي كان ربما قام بعمل مسيرات غير رسمية تطالب بترشيح ابنه وبدا الرأي العام في اليمن يتقبل عودته كمنقذ!! صرح صالح بعد فرار هادي إلى عدن بأنه سيحارب من أجل الوحدة وعلى الانفصاليين الرحيل من منفذ واحد، ربما هذا الأمر جعل أمريكا تحس بالخطر خاصةً أن جماعة الحوثي ليست جماعة سياسية بل هي مجرد مليشيات مسلحة هنا وهناك، وقد يستطيع علي صالح اللعب بها وهي ترى نفسها عاجزةً عن الإمساك بالحكم لنقص كوادرها وتعرض من يمثلها للتصفيات بالاغتيالات فتتطفل على جناح صالح وتظل في الواجهة على أنها صاحبة القرار، ضغطت السعودية عميلة الأمريكان على الإمارات الإنجليزية العمالة لسحب الحصانة عن أحمد علي صالح الذي أقاله هادي من منصبه كسفير هناك، قبلها سربت أخبار عن زيارته للسعودية وأنه أعطاها وعودًا بأنه سيتكفل بالقضاء على الحوثيين مقابل أن تدعمه وتكف عن والده مما جعل السعودية عميلة الأمريكان بقيادة سلمان لا تبالي به، فأمريكا سيدتها لا تريد القضاء عليهم بضربة مميتة، لقد صرح علي صالح وعيناه تكادان تذرفان أن أوقفوا الضربات وأنه يعدهم بعدم ترشحه أو أحد من أقاربه في الانتخابات المقبلة!! وكم هو حجم ضاحي خلفان مدير شرطة دبي حين أشاد بعلي صالح ورجولته في تغريدة من تغريداته على تويتر بعدها، فجاءت الضغوط بنزع الحصانة عن أحمد نجل صالح بعد إقالته من عمل السفير هناك.


لن تستغني أمريكا عن إيران وأحزابها، بل ربما بعد أن تحقق العملية أهدافها التي ترجوها ستعمل على التوفيق والتوازن بين عملائها الإيرانيين والسعوديين، وما تعطيه أمريكا لكل من مصر وتركيا وباكستان من أدوار في خدمة ذلك يعتبر دليلًا على البداية في ذاك الطريق؛ فمصر تتشدد وتهدد بينما باكستان وتركيا تفضلان المراوغة والمماطلة خدمةً لصالح الحل السياسي الذي تريده أمريكا؛ حيث إن نائب وزير الخارجية الأمريكي أنتوني بلينكين قد صرح أن بلاده قامت بتكثيف عملية إمداد التحالف الذي تقوده السعودية ضد الحوثيين في اليمن بالسلاح، ودعا بلينكين في حديثه إلى الصحفيين أثناء زيارته للعاصمة السعودية الرياض الأطراف السياسية في اليمن إلى الاتفاق على حل سياسي يقبله الجميع، وأضاف أن الولايات المتحدة تكثف إمداد السعودية وحلفائها بمعلومات استخبارية. (التغيير نت نقلًا عن بي بي سي)


فدخول أمريكا في الدعم الاستخباراتي أو التسليحي لعملية الحزم هو لضمان إمساكها بأوراق العملية وضمان ضرب الأهداف التي تحددها هي، فربما نعرة الطائفية تطفو على السطح عند عميلها سلمان وهي تعرف أن الوسط السياسي في الخليج ومعظم الوسط العسكري إنجليزي الولاء والخلافات تعصف بين أسرة السوء تلك، بالإضافة إلى أن أمريكا قد أصابتها ضائقة مالية وأزمات اقتصادية مزلزله نتيجة إنفاقها على حرب الإرهاب، وها هي قد أتت الفرصة لتجعل هذه الدول تتكفل بنفقات الحرب على القاعدة. ولا يخفى على المتابعين والسياسيين ما صرح به وزير الدفاع الأميركي، آشتون كارتر بقوله (إن مقاتلي القاعدة استغلوا فرصة الاضطرابات في اليمن لتحقيق مكاسب على الأرض هناك وأضاف كارتر خلال زيارة لطوكيو: "الوضع في اليمن ما زال غير مستقر بشكل واضح وهناك عدد من الأطراف المتقاتلة المختلفة.. الحوثيون إحداها وتنظيم القاعدة في جزيرة العرب طرف آخر.. استغلت فرصة الاضطرابات هناك وانهيار الحكومة المركزية"، وأوضح كارتر أن الولايات المتحدة تشعر بقلق بشكل خاص من تنظيم القاعدة في جزيرة العرب لأنه بالإضافة إلى طموحاته الإقليمية لديه طموح لضرب أهداف غربية من بينها الولايات المتحدة، وفي إشارة إلى نشاط التنظيم في اليمن قال كارتر: "نرى أنهم يحققون مكاسب مباشرة على الأرض هناك مع محاولتهم أخذ أراض والسيطرة على أراض في خطوط القتال تلك.. نرصد مشاركة تنظيم القاعدة في جزيرة العرب في هذا الشكل من القتال (المصدر أونلاين - سكاي نيوز)


فماذا تعني كلمة (أن الولايات المتحدة تشعر بقلق بشكل خاص من تنظيم القاعدة في جزيرة العرب لأنه بالإضافة إلى طموحاته الإقليمية لديه طموح لضرب أهداف غربية من بينها الولايات المتحدة)؟؟!! القضية أن أمريكا تعرف أن علي صالح مخترق للقاعدة وتملك تقارير بذلك كما تصرح، وبالتالي لا بد من دفع هذه الدول للتكفل بمحاربة الإرهاب القاعدي خاصةً أن دول عاصفة الحزم قد أعلنت ذلك من أهداف عاصفتها وحينها يصفو الجو أمام الحوثيين وتقل التكاليف عليهم بشريًا وماديًا ومعنويًا، فالضربة العسكرية لئن أضرت بهم قليلًا لكن كما يقال (إن من الكي لدواء).


وربما سيكون هذا من التزامات هذه الدول فتوقع عليه في طيات الحل السياسي المزمع جمع السياسيين عليه، وربما استثني علي صالح وابنه ومن تبقى في جناحه من هذا الحل السياسي ويبقى هادي وجناحه الضعيف والذي تعتبره أمريكا لينًا ومتجاوبًا في تنفيذ إملاءاتها، قد تؤجل أمريكا سياستها في أمر الانفصال ودعمه كونها كانت تسعى للحصول على قليل من الكعكة ولو في الجنوب لكن الكعكة الآن ستكون كلها بيدها ومخاوف أهل الجنوب من القاعدة والحركات المختلفة الولاء والمشارب التي ستشعلها حربًا أهليةً، هذه المخاوف كفيلة بأن تؤخر الانفصال عمليًا مهما زادت أصواته في الجنوب مع قناعة المنادين به أن الانفصال لا بد أن يكون بقرار دولي أو بإملاءات غربية في الدستور الجديد تهيئ له بخطوة الأقلمة التي ربما سترسو على خيار الإقليمين.


هذه حقيقة أمريكا وهذه هي سياستها التي ينفذها عملاؤها من حكام وحركات في المنطقة واليمن وها هم أهل اليمن يكتوون بنار هذه الحرب التي تعصف بالمسلمين وتقصفهم وتهدم مقومات بلدهم، فأصبحوا يكتوون بحرب من الداخل وحرب من الخارج، وإذا بهم بأمس الحاجة للحاجات الأساسية من مأكل ومشرب ومسكن وأمن وغير ذلك مما هو مهم للحياة من غاز ونفط وكهرباء ...الخ فإذا كان هذا الحال والحرب مضى عليها أسبوعان فقط فكيف سيكون الحال لو استمرت كما تريد أمريكا إلى أن تضمن تنفيذ مخططاتها؟!


إن على أهل اليمن أن يدركوا أن هذه الدول ما أتت لتنقذهم، فكم من استغاثات قد أطلقها المسلمون في فلسطين والعراق وسوريا ولم يجدوا من مجيب، فهؤلاء الحكام لا ينطلقون إلا لتحقيق ما تريده أمريكا وأطراف الصراع الدولي. ولا يظنن عاقل أن مصالح الأمن القومي لهؤلاء الحكام يوجه سياساتهم ويطغى على مصلحة أمن أمريكا وسياستها، لكنها تعطيهم دورًا ضمن ما يحقق أمنها بعد أن يلعقوا أحذيتها ويتوسلونها بالسماح لهم فتخدرهم وتخدر شعوبهم بهذه المنة، وهم يحسبون أنهم يحسنون صنعًا.


نناشد أهل اليمن أن يعوا أن أمريكا لا تهمها شعوب العالم ولا تنتصر لمظلوميهم، بل تهمها مصلحتها ومصلحتها فقط، وعلى أهل الإيمان والحكمة أن يلفظوا مشاريعها التي تصدرها عبر هؤلاء الحكام وعبر القوى السياسية في اليمن، وأن يعملوا لإيجاد دولة تحفظ دينهم وكرامتهم وأمنهم وتقطع دابر المؤامرات عليهم، وليس غير دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة كفيلة بذلك. فإلى العمل لذلك مع العاملين المخلصين إن كنتم تحبون الناصحين... اللهم احقن دماء المسلمين ورد كيد الكافرين والعملاء عن المسلمين وبلادهم، اللهم أيّد العاملين المخلصين لجمع كلمة المسلمين وإقامة دولتهم بالنصر المبين.


إن أصبت فمن الله وإن أخطأت فمني ومن الشيطان وأستغفر الله رب العالمين

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد المؤمن الزيلعي

رئيس المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية اليمن

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر