أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا
June 08, 2020

أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا

أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا

بعد إجازة البرلمان التركي لمذكرة التفاهم التي وقعت بين أردوغان والسراج ذات الطابع العسكري والأمني التي تمكن تركيا بموجبها الدخول على خط الصراع في ليبيا لصالح حكومة الوفاق، وقد استطاعت تغيير موازين القوة في ليبيا، فقد استطاعت حكومة الوفاق من السيطرة على الساحل الغربي حتى الحدود التونسية كما ذكر رئيس المجلس الأعلى للدولة الليبية خالد المشري: أن حكومة الوفاق سيطرت على مساحة 5000 كلم على طول البحر وقد تمكنت من السيطرة على ست مدن ومنطقتين في سبع ساعات فقط. ومن ثم سيطرت قوات حكومة الوفاق المدعومة تركيا على قاعدة الوطية الحصينة.

وبذلك تكون قد سددت ضربة قاضية لقوات حفتر في الغرب الليبي ومن ثم اتجهت إلى مدينة ترهون وضربت عليها حصارا، ودحرت قوات حفتر التي تحاصر مدينة طرابلس فحققت نجاحات، حيث دحرتها إلى مساحة ستة وعشرين كيلو متراً عن العاصمة. وقد شكل انسحاب قوات شركة (فاغنر) الأمنية الروسية من محيط طرابلس ضربة قوية لقوات حفتر التي تحاصر طرابلس مما جعلها تتقهقر أمام قوات حكومة الوفاق.

وقد أدخلت تركيا كمية هائلة من العتاد والأسلحة مما مكنها من تحقيق نصر سريع وخاطف، وقد ذكر كثير من المحللين العسكريين أن تركيا قد اتخذت قاعدة لها في طرابلس، ومن المرجح أن تتخذ من قاعدة الوطية مقراً رئيسياً لقواتها، وبذلك تكون تركيا هي صاحبة الكلمة على حكومة الوفاق.

وما كان لتركيا أن تدخل حلبة الصراع في ليبيا دون أن تأخذ الضوء الأخضر من واشنطن.. وكما ورد في صحيفة القدس العربي بالتزامن مع اتصال هاتفي جرى بين الرئيس التركي أردوغان والأمين العام حلف شمال الأطلسي (الناتو) أصدر الأخير تصريحات متتالية عن استعداد الحلف لدعم حكومة الوفاق "الشرعية"، وفي متابعة مع صحيفة (ريبوبليكا) الإيطالية أيضاً أبدى أمين عام الناتو استعداده لدعم الحكومة الليبية برئاسة فائز السراج مشدداً على أنه لا يمكن وضع حكومة السراج المعترف بها دولياً والجنرال الانقلابي خليفة حفتر في كف واحدة، ولهذا السبب فإن الناتو مستعد لدعم حكومة طرابلس، وكان هذا بمثابة الضوء الأخضر لتركيا للتدخل العسكري، وما عضد ذلك التنسيق بين تركيا، والتصريحات التي صدرت من المسؤولين الأمريكيين.

في اتصال هاتفي مع رئيس الوزراء السراج رحب بمساهمات حكومة الوفاق المهمة في دحر (الإرهاب) وتحقيق السلام في تونس، وفي الاحتفال في المقبرة العسكرية الأمريكية في تونس قال السفير الأمريكي في تونس ريتشارد بورلاند: (في ليبيا لا تزال هناك قوى تسعى لفرض نظام سياسي جديد بالوسائل العسكرية أو الإرهاب، وتفخر الولايات المتحدة بشركائها مع الحكومة الشرعية والمعترف بها من قبل الأمم المتحدة في ليبيا حكومة الوفاق الوطني). وتحدث السفير بورلاند مع رئيس الوزراء السراج يوم الأحد بعد اتصال رئيس الوزراء مع وزير الخارجية مايك بومبيو لتأكيد تقدير الولايات المتحدة لالتزامه بالمفاوضات التي تقودها الأمم المتحدة...

إن هذا ليدل على أن أمريكا قد غرزت مخالبها عميقاً في جسد حكومة الوفاق المثقل بالجراح، وعلى صعيد متصل أكد رئيس بلدية الزينتان رغبة الليبيين في المنطقة الغربية أن يروا نهاية لهجوم قوات حفتر على طرابلس، جاء ذلك في اتصال هاتفي مع السفير الأمريكي في ليبيا، وقال بورلاند إن أمريكا تشارك الليبيين ذلك الهدف، وتعتبر الزينتان أكبر قوة عسكرية في الجبل الغربي إذ يدعم مجلسها العسكري حكومة الوفاق الوطني.

وفي المقابل فقد انهالت الاتهامات على حفتر بأنه جلب المرتزقة إلى ليبيا، فقد تحدثت صحيفة النيويورك تايمز عن الدور الإماراتي في العملية الفاشلة التي نفذها المرتزقة والداعمون للواء المتقاعد خليفة حفتر، وذكرت الصحيفة في تقرير ترجمته (عربي 21) أن المهمة التي لم تعمر طويلاً تورطت فيها شركات أمنية تتخذ من الإمارات مقراً لها، فقد اشترك فيها مرتزقة من بريطانيا وجنوب أفريقيا وأستراليا والولايات المتحدة.

كما وجهت جهات عدة الاتهام إلى روسيا بأنها قد أدخلت شركة فاغنر الأمنية كمرتزقة يقاتلون بجانب الجنرال خليفة حفتر والذين فروا من محاور القتال جنوب العاصمة طرابلس في اتجاه مدينة بني وليد، وقد أكد ذلك عميد لدية مدينة بني وليد سالم نوير، الذي قال في تصريحات سابقة للجزيرة إن مسلحين روساً وسوريين دخلوا إلى مطار بني وليد المدني مع أسلحة وثلاث منظومات دفاع جوي وعربات وآليات مسلحة، وقد أشار أن عدد المرتزقة كان يقدر بين (1500 - 1600) عنصر، كما اتهمت فرنسا روسيا بإرسال مرتزقة سوريين إلى ليبيا، هذا وقد نشرت القيادة العسكرية الأمريكية في أفريقيا (أفريكوم) صوراً لمقاتلات قالت إنها مقاتلات روسية إلى ليبيا.

إن هذا الهجوم والاتهامات التي تشنها أمريكا على حفتر لا يعني أنها قد نفضت يدها عنه فإن حفتر صنيعة أمريكية بامتياز، ونقلاً عن تقرير لصحيفة الواشنطن بوست أفاد بأن حفتر قد لجأ إلى أمريكا وعاش حياة هادئة في فرجينيا لعشرين سنة مضت، مع تخمينات بأنه ربما متورط مع المخابرات الأمريكية. وعرضت قناة "سكاي نيوز" تقريراً تناولت فيه التاريخ المثير للجدل حول اللواء المتقاعد خليفة حفتر، حيث لجأت فيه أمريكا لصناعة جماعات سنية عسكرية لإسقاط القذافي فوجد وليام كيس مدير المخابرات الأمريكية آنذاك في حفتر ضالته، حيث كان أسيراً لدى الحكومة التشادية بعد فشل المهمة التي كلفه بها القذافي في تشاد، ولمدة سبع سنوات ظل حفتر يقود الجماعات المسلحة التي دربتها السي آي إيه، وبعد أن تبدل النظام في تشاد، وتحول وجه النظام الجديد إلى فرنسا، أخذت أمريكا حفتر والجنود الذين كانوا معه بطائرة خاصة إلى أمريكا، واحتفظت بهم لمدة عشرين عاماً، وبعد شهر من بداية الانتفاضة الشعبية في ليبيا أعيد حفتر إلى بنغازي مع عدد قليل من ضباطه، وفي استقباله جمع غفير من المواطنين مرحبين به، وفي خلال أسابيع تم تنصيبه قائداً لقوات التمرد، ومن ثَم عُين قائداً للجيش الوطني الليبي الذي تدعمه أمريكا، وبذلك أصبح رقماً في شرق ليبيا. وفي نيسان/أبريل 2019م قام بمحاولة للوصول إلى مدينة بنغازي لإسقاط حكومة الوفاق، وقد اتصل عليه الرئيس الأمريكي ترامب بعد حصاره لمدينة طرابلس، وقد فُهم حينها أن أمريكا تدعم هذا التوجه لخليفة حفتر في محاولة للاستيلاء على السلطة عن طريق إسقاط حكومة الوفاق والاستيلاء على العاصمة، وقد اعترضت بعض الدول محاولة القيام بإجراء من مجلس الأمن لإدانة حفتر لخرقه اتفاق الصخيرات ومحاولة الاستيلاء على السلطة بالقوة.

هذا هو خليفة حفتر الذي لا يستطيع أن يعصي لأمريكا أمراً، وهو بمثابة الضلع الثاني لمثلث القوى في ليبيا.

أما الضلع الثالث لمثلث القوى في ليبيا فيتمثل في عقيلة صالح رئيس برلمان طبرق والذي وكل أمره إلى روسيا، وفي زيارة سابقة له إلى روسيا قال رئيس مجلس النواب الليبي عقيلة صالح: (إن زيارته الأخيرة للعاصمة الروسية موسكو كانت موفقة مشيراً إلى أن الموقف الروسي واضح وداعم للشرعية وليس لموسكو أي أطماع.. وأضاف صالح في حديثه لوكالة سبوتنيك: وجدت تفهماً كبيراً لما يجري في ليبيا لدى الروس، ليس لديهم مطامع، ليس هنالك علاقة حدودية، ليس لديهم مصالح مباشرة...). وفي اتصال هاتفي أجراه لافروف وصالح بحثا فيه التطورات في ليبيا، وبحسب البيان فقد أكد الطرفان على أنه لا حل عسكرياً للأزمة الليبية، مشددان على ضرورة استئناف العملية السياسية تحت رعاية الأمم المتحدة..

وبذلك تكون أمريكا قد وضعت يدها على مراكز القوة في ليبيا ويمكنها أن تدفع الجميع في اتجاه الحل السياسي الذي يحقق لها مصالحها في ليبيا، ولا تنسى روسيا وتركيا من إلقامهما شيئاً من الكيكة.

أما موقف بريطانيا والاتحاد الأوروبي، وإن كان لهم القدح المعلى في إسقاط نظام القذافي وتكوين حكومة الوفاق التي تكونت بموجب اتفاق مدينة الصخيرات في المغرب في شباط/فبراير 2016م، وانتزاع الاعتراف الدولي لتلك الحكومة، بوصفها الحكومة الشرعية، إلا أن بريطانيا والاتحاد الأوروبي، بدأ دورهما يتراجع أمام الدور الأمريكي الذي يمثله حفتر، والمتمثل في الاستيلاء على معظم الأراضي الليبية حتى حصار العاصمة طرابلس، ومن ثم صار دورهما أشبه بدور المتفرج الذي يكتفي بطلب وقف إطلاق النار والرجوع إلى العملية السياسية. من المحتم أن بريطانيا لن تلقي السلام أمام الدور الأمريكي ولكنها في موقف ضعيف الآن بعد أن كادت أمريكا أن تمسك بزمام الأمر، والذي يمكنها من وضع التصور.

إن حال المسلمين في ليبيا كحال جميع المسلمين في كثير من البلاد الإسلامية، فقد تحققت فينا نبوءة الرسول ﷺ أن تداعت الأمم علينا كما تتداعى الأكلة إلى قصعتها ونحن مليار ونصف المليار ولكننا غثاء كغثاء السيل لا رابط بيننا، وذلك حين تركنا حبل الله المتين، ولن تكون لنا القوة والمنعة والعزة، ولن نمتلك قرارنا، إلا عندما نتوحد على أساس الإسلام ونقيم الدولة التي أمرنا بها ديننا؛ خلافة راشدة على منهاج النبوة، وعد الله وبشرى رسوله ﷺ.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

المهندس حسب الله النور – الخرطوم

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر