انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!‏
April 15, 2016

انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!‏

انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!


لقد خرجت علينا في الفترة الأخيرة مجموعة من المقالات المزركشة والمغلفة بالشعارات الدينية والمنطقية والعقلية ولكنها بعيدة كل البعد عن الحقيقة والصواب، والأهم أنها بعيدة كل البعد عن كتاب الله وسنة رسوله e، وقد ظهرت هذه المقالات في هذه الفترة الصعبة التي تمر بها ثورة الشام الكريمة المباركة الآن. فكما يعلم الجميع فإن أمريكا عبر السنوات الخمس الماضية تحاول جاهدة المحافظة على النظام السوري، عميلها الذي لطالما حافظ على مصالحها في المنطقة منذ أكثر من أربعة عقود. ففي البداية أوكلت إليه أمر قمع الثورة ثم لما عجز بنفسه زوّدته ودعمته بإيران وحزبها في لبنان، ولما لم يكفِ ذلك الدعم قدمت أمريكا الدعم له عن طريق السماح لروسيا بتقديم الدعم العسكري المباشر في سوريا؛ فأمريكا منذ بداية الثورة وهي تسعى جاهدة إلى إبقاء النظام الأمني والعسكري الذي أنشأته هي بنفسها في سوريا، وهو الخط الأحمر بالنسبة لأمريكا، أما شخص الأسد فما هو إلا نعل تنتعله أمريكا ثم تخلعه عندما ينضج البديل.


والآن تحاول أمريكا أن تصل إلى هدفها هذا عن طريق المفاوضات السياسية التي كانت تدعو لها منذ بداية الثورة من أجل أن يقوم المفاوضون السياسيون الذين يجلسون مع نظام الأسد بإبقاء النظام العسكري والأمني في سوريا على شاكلته مع بعض التغييرات الشكلية.


وهذا الأمر ليس بجديد وليس بتحليل صعب المراس؛ فكل من تابع الثورة في سوريا قد علم أن أمريكا تريد أن تسوق الثورة إلى هذه اللحظات، ولقد كان لحزب التحرير قصب السبق في توعية الثورة والمجاهدين منذ اندلاع الثورة، وأن أمريكا تريد أن تقود الثورة بعد عسكرتها إلى مفاوضات لتثبيت نظام أمريكا في المنطقة ولكن بشكل آخر.


هذا هو المخطط، والوصول إليه يكون عن طريق مفاوضات شكلية بين المفاوضين والنظام السوري وينتهي الأمر بتثبيت النظام السوري لصالح أمريكا والمحافظة على مصالحها، ولقد حققت أمريكا نجاحا ملحوظا في مشروعها للأسف بسبب خيانة المفاوضين والمتنازلين والمتهاوين.


ولكي تستطيع أمريكا الوصول إلى أهدافها فلا بد من دعم فكري من بعض الكتاب وبعض العملاء أو قليلي الوعي من أبناء الشعب الثائر في سوريا. فبعض من ينقصه الوعي ممن غاص في تفاصيل الثورة اليومية وغفل عن مسارها العام وبعض المأجورين من أصحاب الأقلام من بني جلدتنا باتوا يزركشون مخططات أمريكا بوعي أو بدون وعي والنتيجة واحدة، فكلا الطرفين يسوّق مشروع أمريكا ويؤذي الثورة والثوار بصورة مباشرة أو غير مباشرة، ولذا أردت أن أكتب في هذا الصدد لعل إخوتنا ممن يكتبون ولا يعون ما الذي يكتبونه، لعلهم يرجعون عن هذه الكتابات. ولعل أهلنا والثوار في الشام يحذرون كل الحذر من هذه الكتابات التي تصب في مصلحة أمريكا.


كما ذكرت سابقا فإن مجموعة من هذه المقالات تسوّق التنازل والتخاذل بأسماء ومسميات مثل: سد باب الذرائع، وإنهاء عذابات الشعب في سوريا، والحنكة السياسية وحسن التدبير... وغيرها من المسميات التي تزركش البشاعة وتدس السم في الدسم. ومن بين هذه المقالات مقالة الدكتور أحمد موفق زيدان بعنوان (جبهة النصرة: قطع الارتباط ولا قطع الشام).


يقترح الكاتب على جبهة النصرة فك الارتباط مع القاعدة فيقول: (تدفع جبهة النصرة ثمنا مجانيا لعلاقاتها مع القاعدة المعادية للأمريكيين، فهي سندان لضربات أمريكا فقط، وبالمناسبة غدا العداء خطابيا بعد أن توقفت عمليات القاعدة ضدها، ولم يشفع للنصرة تركيز عملياتها نصرة للشام في القضاء على الطائفيين وأسيادهم، لكن أمريكا تبحث عن أية ذريعة لتدمير أية قوة سنية).


نعم بهذه المصطلحات المزركشة؛ سد باب الذرائع يراد تسويق التنازل وتغيير المنهج وعدم الثبات على الحق الذي يظنه أصحابه هو الحق. بهذه الزركشات والمصطلحات يراد من النصرة فك الارتباط بالقاعدة. والموضوع ليس هو فك الارتباط مع القاعدة أو إبقاءه فهذا شأن النصرة تقرر فيه أمرها استنادا لقوة الدليل، وبغض النظر عن أنني أختلف بشدة مع الفكر السلفي الجهادي في التغيير إلا أن هذه الدعوات والمقالات ما هي إلا من سبيل تصدير الفكر العفن، فكر التنازل والتهاون، ومن ثم دعوات جديدة لكي نتبعهم إلى طاولة المفاوضات مع النظام السوري.


ثم بالنسبة لفكرة سد الذرائع مع أمريكا فهي تماما كالذي يقول لك (انزع سترك حتى يرى عدوك أنك لا تملك السلاح فيكف عن قتلك، ثم بعد ذلك يقول لك انزع سترك واتبعني لنفاوضه)!


وإليك شكل آخر أو صورة أخرى لطريقة زركشة مقالات هذه المرحلة التي تحاول تخضير وتجهيز الجميع للمفاوضات: أن الشعب السوري كله قد تعب وآن له أن يرتاح، وأن السياسة والدهاء تكون بالمراوغة والمفاوضات، يقول الدكتور في المقالة نفسها (لعل بعضهم سيرد بقوله تعالى: ﴿ولن ترضى عنك اليهود ولا النصارى﴾، وأنتم هنا لا تنزلون عند رأي أمريكا بفك الارتباط بقدر ما تنزلون عند رأي عامة المسلمين وتحديدا الشام المنصورة التي تناشدكم ذلك منذ سنوات لعلكم بذلك تسحبون ذريعة الأمريكيين بقتالكم، وتشجعون أهلكم ومحبيكم على الوقوف العلني إلى جانبكم، فالتغيير بالقلوب من جانبهم لم يعد يكفي، فما رآه المسلمون حسنا فهو عند الله حسن، ومن المستحيل أن تجتمع الأمة في الشام وغيرها على ضلالة حين تدعوكم إلى فك الارتباط، وهي التي تدعو لكم وأنتم تثخنون بالطائفيين في الشام ومن وراءهم، وتجودون بأرواحكم ومهجكم نصرة للشام وأهلها).


فالكاتب أولا يقدم الأمر على أنه حقيقة ماثلة للعيان، وهي أن الشام وأهله يطلبون من النصرة فك ارتباطها بالقاعدة. فمن قال لك يا أيها الكاتب أن الشام تريد هكذا أمر؟ فربما أنك أنت ومن ينتهج سياسة التفاوض والتنازل هم من يريدون للنصرة أن تفك ارتباطها ولكن أهل الشام الذين يمضون نحو هدفهم وعدم التنازل فإنهم لم يطلبوا من النصرة هكذا طلب، فهذا شأن النصرة وهذا الأمر يعود لاجتهاداتهم وقناعاتهم التي يجب أن تكون مبنية على فهم شرعي معين وتقوى الله وليس بناء على رغبة سلمان السعودية وباراك أوباما وبعض المتنازلين والمتخاذلين من أبناء الشام الذين بات دحلان عميل فلسطين يقود لواء التنازل لهم في مفاوضات لا تعدو أن تكون إلا استهانة بدماء الشهداء والمهجرين من أبناء الشام.


ثم يتابع الكاتب مدللا على صحة فكر التنازل الذي يدعون إليه فيقول: (لذا لا بد من اللجوء إلى مصادر القوة الناعمة وأهمها اللجوء إلى الشام وأهلها بعد الله تبارك وتعالى، فشام معاوية والأمويين التي علمت العالم المكر والدهاء والعبقرية، ما لها تصحرت وتجمدت اليوم عند أسماء وشعارات، وقد حض نبينا عليه الصلاة والسلام على ألا نكلف المؤمنين ما لا يطيقون حين قال: «لا ينبغي لمؤمن أن يذل نفسه، قالوا: وكيف يذل نفسه؟ قال: يتعرض من البلاء ما لا يطيق». وهل ثمة بلاء أكثر من استعداء أمريكا والعالم كله بحجة الارتباط بعنوان معين، وقد رأينا مؤسس التنظيم نفسه يغير اسمه في غضون سنوات حين سماه «قاعدة الجهاد» بدلا من القاعدة).


فكما ذكرت آنفا أصبح فكر التنازل يدلل عليه بالآيات والأحاديث وبفذلكة ودهاء معاوية، ولكن معاوية والصحابة الكرام عن فكر التنازل هذا بعيدون كل البعد وعن الجلوس على طاولة المفاوضات مع الأعداء بريئون ومبرّؤون؛ إذ كيف يعتبر التنازل والتهاون فذلكة ودهاء؟! فعلى العكس تماما فإن الثبات على الحق وعدم التنازل عن المبادئ هي الفذلكة، والدهاء يكون في إعمال العقل في الثبات على الثوابت وليس بإعمال العقل في التنازل عن الثوابت كلما اشتد الخطب أو حلك الليل.


ثم يعتبر الكاتب أن ثبات النصرة على ارتباطهم بالقاعدة هو مذلة وإعطاء الذريعة لأمريكا لضرب الشام. وكأن أمريكا بحاجة إلى ذريعة لتضرب الشام، وكأن أمريكا التي أسندت النظام بروسيا وإيران وحزبها في لبنان بحاجة إلى ذريعة لضرب الشام، وكأن أمريكا التي قتلت وشردت الملايين بحاجة إلى ذريعة؟؟!! ويحكم كيف تحكمون؟


ثم يقول الكاتب: إن عدم إعطاء أمريكا الذرائع يعري أمريكا أكثر! وهذه حجة واهية؛ فأمريكا قد بان وجهها وتعرت منذ عقود والعالم كله يرى أمريكا وهي تقتل الملايين في العراق والشام وأفغانستان دون أن يرف لها جفن، فعن أي تعرية يتحدث الكاتب؟! ومن ذا الذي سيقف في وجه أمريكا لصالح أمتنا من دول الكفر؟ ألم ندرك بعد أن أمريكا وأوروبا وروسيا كلهم طامعون حاقدون، وأنهم لديهم الهمّ الاستعماري نفسه في بلادنا؟ ألم ندرك بعد أن هيئة الأمم المتحدة ومجلس الأمن ما هي إلا أدوات دولية لتكريس استعمار الدول الكبرى لباقي دول العالم وخاصة بلاد النفط والخيرات بلاد المسلمين؟ أما زلنا نتحدث عن إزالة الذرائع والتنازل والتفاوض؟ كم من البلدان يجب أن تفنى قبل أن ندرك بأن أوروبا وأمريكا يتنافسون لاقتسام خيرات بلادنا وأنهم هم من نصّبوا حكامنا الذين ظلمونا وسجوننا وقتلونا عبر العقود؟ فكيف نجعل من السجان والجلاد حكما وقاضيا في الوقت نفسه؟


فقط للتوضيح فإن هذا الرد على الكاتب ليس هو من قبيل دعوة جبهة النصرة للبقاء على ارتباطها مع القاعدة. إطلاقا فهذا شأن النصرة، وهذا يرجع لهم حسب قناعاتهم واجتهاداتهم التي يجب أن يكون الحكم فيها قوة الدليل الشرعي لا سياسات التنازل والتهاون. وإنما سبب كتابة هذا الرد هو أن المسلمين قد سئموا من سياسات التنازل والتبرير وسد الذرائع هذه، والتي تؤدي بأصحابها دائما إلى الجلوس على طاولات التفاوض والتنازل والتهالك. فليحذر الجميع من فكر التنازل والتهاون خصوصا في هذه المرحلة الحاسمة في ثورة سوريا المباركة. فالأمة الإسلامية قد ذاقت الويلات من هذا الفكر العفن الفاسد الذي صدئ ويراد إقناع الأمة به من جديد.


ثم إن أولئك الذين يتشدقون بمصلحة الشعب السوري وعذاباته، وأنهم حنونون عليه ويريدون أن ينهوا عذاباته وآلامه، فنرد عليهم ونقول: أليس الجهاد هو من أجل التحرر والانعتاق وإنهاء عذابات الشعب والأهل في سوريا؟ أليس إسقاط نظام الأسد هو الكفيل الوحيد بإنهاء عذابات الأهل في سوريا؟ أليست طريقكم؛ طريق التنازل والمفاوضات هي لتمكين نظام الأسد من جديد من رقاب الأهل في سوريا؟ ويحكم كيف تحكمون؟


إن مما ابتليت به أمة محمد eهو فكر التنازل والتخاذل المبطن بتسميات عدة أمثال المصلحة العامة والحنكة السياسية وحسن التصرف والتأتي وفقه الموازنات، بينما لا يعدو هذا النوع من الفكر أن يكون سياسة ممنهجة للتنازل والتخاذل والخسران المبين في الدنيا والآخرة. ولقد عفن هذا الفكر وصدئ ولكن ما زال بعض دعاته يحاولون تصديره لأبناء أمة محمد eفي شكل نصائح وإرشادات لا تفيد الآخرين في شيء، بل على العكس تماما، فكل من يتبنى هكذا فكر يصاب على أدنى حد بالتبعية وينجرف لسياسات الغرب الخبيثة التي يكون هو فيها كالريشة في الفضاء تحركها الرياح كيف تشاء، فالحذر الحذر...


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
الدكتور فرج ممدوح

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر