بدون الخلافة، تقع الدعوة إلى الإسلام في الغرب على آذان صمّاء
April 15, 2018

بدون الخلافة، تقع الدعوة إلى الإسلام في الغرب على آذان صمّاء

بدون الخلافة، تقع الدعوة إلى الإسلام في الغرب على آذان صمّاء

(مترجم)

عندما يعتقد شخص ما أن حضارته وصلت إلى ذروة ما يمكن أن تحققه البشرية، فإنه لا يبحث عن بديل عنها. بغض النظر عن مدى فظاعة الحياة، فإنه سيصاب إما بحالة اكتئاب شديد على حياته البائسة، أو يختلق أعذارًا لحالته المريعة، متخيلًا أن الأمور ستتحسن بطريقة أو بأخرى من تلقاء نفسها. هذه هي حقيقة الحياة بالنسبة لمعظم الناس العاديين في الغرب.

أصبح القتل وسط الشباب الآن في أعلى مستوياته على الإطلاق في الشوارع البريطانية، لذا فإن وسائل الإعلام والسياسيين يناقشون الأزمة حاليا وكيفية التعامل معها. يتم في الإعلام الإبلاغ عن عدد الوفيات فقط، في حين إن هناك مئات من محاولات القتل بجانب كل جريمة قتل قلما تذكر. بالنسبة لكثير من الأطفال، تعتبر جريمة استخدام السكين والبندقية مجرد حقائق طبيعية للحياة، حيث إنهم جميعًا يُعنَون بالضحية فقط.

لقد تم تسليط الضوء على ثقافة عصابات الشباب والخوف اليائس على حياتهم بسبب الحال التي يعيشها الشباب. أصبح حمل سكين للحماية، في سن الحادية عشرة عادة خطيرة في نظر زملائهم المراهقين في سن المراهقة المتأخرة. تستخدم العصابات الإجرامية العنف المتطرف لتوسيع مكان نشاطها أو للدفاع عن نفسها، مما يستدعي طرح السؤال: لماذا توجد عصابات كثيرة؟ ومع ذلك، هناك أيضًا مجموعات من الأطفال الذين ينشئون عصابات فيما بينهم للحماية من العصابات الأخرى، مما يؤدي في حد ذاته إلى تنافس العصابات، وثقافة العصابات، والمزيد من العنف. حتى النزاعات الطفولية على وسائل التواصل الإلكتروني أو ما يشاهد من عدم الاحترام بينها يمكن أن يؤدي إلى تورط أصدقاء وأصدقاء الأصدقاء في عمليات قتل وهجمات انتقامية.

يتخاصم السياسيون حاليا حول أعداد الشرطة والميزانيات، كأنما الحل كله يكمن في قيام عصابة الشرطة بفرض إرادتها على العصابات الأخرى. هذه هي القبلية في أسوأ حالاتها.

إن الأمر الذي لا يرغب أحد في مناقشته هو الثقافة الأيديولوجية التي هي التربة الخصبة لثقافة العنف، والجرائم، والعصابات. تريد الحكومة بشكل خاص تجنب تلك المناقشة، بسبب تورطها التام في العصابات العالمية، وتحديداً هيمنتها الرأسمالية الاستعمارية على العالم. لا تحب الطبقة الوسطى المترفة التفكير في قيمها الخاصة باعتبارها مسؤولة عن ثقافة المستبدين الإجرامية في الخارج، ولا ثقافة العصابات في المناطق المحرومة في مدنها هي في الغرب. بعد أن صدقنا أكذوبة أن أيديولوجيتهم العلمانية هي أفضل ما يمكن للبشرية أن تمتلكه، لا يوجد استعداد لدراسة دورها في هذا الوضع المؤسف. لا يمكن لأحد أن يرى بديلاً قابلاً للتطبيق، لذلك من المفترض أنه لا يمكن أن يوجد شيء آخر. لذلك فأفضل ما يمكن أن يأمل فيه المرء هو أن يبقى العنف محصوراً في بضعة أحياء فقيرة، فلا يخرج منها ليؤثر بشكل مباشر على المناطق الأكثر ثراءً. لقد تحطم هذا الأمل الساذج منذ سنوات عندما أصبح ضحايا عنف الشباب الآن في كل منطقة ومدرسة، ومع هذا لا يزال البعض يدفنون رؤوسهم في الرمال.

مع هذا اليأس، فإن أدنى مستوى من التفكير البشري وصل الحضيص. إن جميع أشكال العنصرية أو القومية أو الكراهية للأجانب أو ضد المسلمين أصبحت في المقدمة، حيث أصبحت تكتسب شعبية حتى بين أولئك الذين يعتبرون أنفسهم إنسانيين ويتمتعون بتفكير أعلى. وهذا بدوره يؤدي إلى عصابات قبلية جديدة تنطلق لاستهداف جماعة الأقلية التي يُزعم أنها مسؤولة عن العنف. وبدلاً من تحمل المسؤولية الجماعية عن القيم الفردية، والأنانية، والتجزئة، التي هي السبب الأساسي والحقيقي للزيادة المستمرة في الإجرام وثقافة العصابات، فإن إلقاء اللوم على الآخرين غالباً ما يكون حبة دواء أسهل بلعاً.

في الآونة الأخيرة هوجم أحد أصدقائي المسلمين في مركز تجاري مزدحم. تقابلت عيناه حينها مع عيني شخص غريب، لذلك تذكر عندها من سنة النبي ﷺ أن الابتسامة صدقة، لذلك ابتسم في وجهه. هاجم الرجل الغريب صديقي وهدد بطعنه هناك أمام أبنائه، لأنه في رأيه نظر إليه "نظرة مضحكة". عندما جاءت الشرطة احتجزوا صديقي لأن بشرته كانت سوداء (غير معروف لديهم أنه مدير كبير في دائرة حكومية)، على الرغم من العديد من الشهود الذين أكدوا أن الرجل الآخر كان المعتدي.

أرادت الحكومة في بريطانيا استرضاء الأجواء المعادية للأجانب في إلقاء اللوم على الأجانب، فبدأت في استهداف الطلاب المهاجرين، من أجل خداع الناس بأنها تعمل على تخفيض الهجرة بشكل عام. المفارقة هي أن هذه المجموعة من المهاجرين يعودون كلهم تقريباً إلى ديارهم بعد إكمال دراستهم. لقد تحدثت إلى عدد من الطلاب المسلمين الذين عبروا عن خيبة أملهم إزاء تدني نوعية الحياة في بريطانيا، بعد أن سمعوا مثل تلك الأوهام قبل وصولهم عن الحياة الرائعة في الغرب. وهم ينتظرون العودة إلى بلادهم، لأن بريطانيا لم تعد مكانًا يفكرون فيه أبداً لتنشئة أبنائهم.

ليس هذا الحال جديداً على الغرب. على مدى عقود، نظر الناس البريطانيون إلى مستويات الجريمة الأمريكية العنيفة بحالة من الرعب، وهم يعلمون أنه خلال عقد من الزمان أو نحو ذلك سيصلهم مثل هذا العنف، تماماً مثلما وصل إلى بقية أوروبا. فالهروب للعيش في الضواحي ثم في الريف ليس حلا، حيث إنه سيتبعهم هناك بعد فترة من الزمان.

قبل ألف وأربعمائة عام عرفت الجزيرة العربية الخسارة البشرية لمثل هذه الثقافة القبلية. لقد خسرت يثرب العديد من قادتها وأبنائها في حروب ومنافسات لا طائل من ورائها، ربما أثارها أصغر خلاف على جمل. عندما جاء النبي إليهم قدم لهم أيديولوجية جديدة وثقافة جديدة لتحل محل القبلية الوضيعة والأنانية. فقد أنشأ دولة جمعت بين الناس كإخوة، بدلاً من تركهم منقسمين يشنون الحروب بينهم حول أكثر الأمور تفاهة.

عندما سافرت في البلدان الإسلامية وتحدثت للناس عن واقع الحياة في الغرب، كان الناس يصابون عادة بالصدمة، لأن هذه ليست الصورة نفسها التي تحب وسائل الإعلام نقلها لهم. كان ردهم على ذلك: "يحيى، لديك الكثير من العمل الذي يلزم القيام به لإخبار الناس هناك عن الإسلام، لإخراجهم من ظلماتهم البائسة". لا أختلف معهم أن لدينا الكثير من أعمال الدعوة التي يلزم القيام بها، ولكن عليَّ أن أقول إن المسؤولية ليست كلها عليّ. فالمسلمون يتحدثون في بريطانيا بانتظام إلى الناس، لكن الرد العام هو: "أين الإسلام إذن؟!!" لا يمكنهم أن يروا الإسلام عمليا، لذا لا يمكنهم تخيُّله كبديل. لقد قيل لهم إن حياتهم الرأسمالية العلمانية والقيم الليبرالية هي أفضل ما يمكن للبشرية أن تحققه. لذا سيشيرون بسرعة إلى المملكة العربية السعودية، ومصر، وباكستان، والعراق، أو سوريا، ويسألون: "هل هذا هو البديل الذي تدعونا إليه؟" هنا يجب أن أذكركم بأن المسلمين الذين لا يعيشون في الغرب عليهم عبء كبير في الدعوة ودور كبير يقومون به في هذا المجال.

بدون دولة إسلامية حقيقية في العالم؛ خلافة على منهاج النبوة، لا أحد في الغرب يستمع لقولنا. لا أحد يستطيع أن يرى النموذج المشرق للعدل والإنسانية، لإخراج البشرية من الظلمات إلى النور. لا أحد يشهد على الهدي الحقيقي للإسلام، يطبق في الحياة كدولة ونظام، بحيث ينهض بحياة الناس، وينقيها من الثمار الفاسدة للأيديولوجيات الزائفة.

واليوم، بعد مرور ما يقرب من قرن من الزمان من غياب الإسلام من واقع الحياة، حان الوقت للمسلمين في العالم أجمع أن يدركوا أنه لن تؤتي الدعوة ثمارها إلا بعد التطبيق الكامل للإسلام في دولة إسلامية، فيشاهده الناس جميعاً. لا يمكننا إخراج البشرية من الظلمات إلى النور بدون منارة تنير لهم الطريق. سيضيق الأفق أمام البشرية إلى أن نتمكن من إعادة الإسلام إلى الحكم، فنكون عندها شهوداً على البشرية مرة أخرى.

﴿وَكَذٰلِكَ جَعَلناكُم أُمَّةً وَسَطًا لِتَكونوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ وَيَكونَ الرَّسولُ عَلَيكُم شَهيدًا﴾

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

يحيى نسبت

الممثل الإعلامي لحزب التحرير في بريطانيا

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر