بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح42)  عقيدة المبدأ الاشتراكي ومنه الشيوعي
بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح42)  عقيدة المبدأ الاشتراكي ومنه الشيوعي

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. ...

0:00 0:00
Speed:
August 10, 2024

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح42) عقيدة المبدأ الاشتراكي ومنه الشيوعي

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام

(ح42)

عقيدة المبدأ الاشتراكي ومنه الشيوعي

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ.  

أيها المؤمنون:

السَّلامُ عَلَيكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ وَبَعدُ: نُتَابِعُ مَعَكُمْ سِلْسِلَةَ حَلْقَاتِ كِتَابِنا "بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام" وَمَعَ الحَلْقَةِ الثَّانِيَةِ وَالأربَعِينَ, وَعُنوَانُهَا: "أوجُهُ الاتِّفَاقِ وَالاختِلافِ بَينَ المبدَأينِ الرَّأسْمَالِيِّ وَالاشتِرَاكِيِّ". نَتَأمَّلُ فِيهَا مَا جَاءَ فِي الصَّفحَةِ الثَّامِنَةِ وَالعِشرِينَ وَالتَّاسِعَةِ وَالعِشرِينَ مِنْ كِتَابِ "نظَامِ الإِسلامِ" لِلعَالِمِ وَالمُفَكِّرِ السِّيَاسِيِّ الشَّيخِ تَقِيِّ الدِّينِ النَّبهَانِيِّ.

يَقُولُ رَحِمَهُ اللهُ: "وَأمَّا الاشتِرَاكيَّةُ وَمِنْهَا الشُّيُوعِيَّةُ فَهِيَ تَرَى أنَّ الكَونَ وَالإِنسَانَ وَالحَيَاةَ مَادَّةٌ فَقَطْ، وَأنَّ المَادَّةَ هِيَ أصْلُ الأشيَاءِ، وَمِنْ تَطَوُّرِهَا صَارَ وُجُودُ الأشيَاءِ، وَلا يُوجَدُ وَرَاءَ هَذِهِ المَادَّةِ شَيءٌ مُطلَقاً، وَأنَّ هَذِهِ المَادَّةَ أزلِيَّةٌ قَدِيمَةٌ لَمْ يُوجِدْهَا أحَدٌ، أيْ أنَّهَا وَاجِبةُ الوُجُودِ، وَلِذَلِكَ يُنْكِرُونَ كَونَ الأشياءَ مخلوقةً لخالقٍ، أيْ يُنكرونَ الناحيةَ الروحيَّةَ في الأشياءِ ويَعْتَبِرُونَ الاعْتِرَافَ بِوُجُودِهَا خَطَراً عَلَى الحَيَاةِ، لِذَلِكَ يَعتَبِرُونَ الدِّينَ أفْيُونَ الشُّعُوبِ الَّذِي يُخَدِّرُهَا، وَيَمنَعُهَا مِنَ العَمَلِ. وَلا وُجُودَ عِندَهُمْ لِشَيءٍ سِوَى المَادَّةِ، حتَّى الفِكْرُ إنَّمَا هُوَ انعِكَاسُ المَادَّةِ عَلَى الدِّمَاغِ، وَعَلَيهِ فَالمَادَّةُ أصْلُ الفِكرِ، وَأصلُ كُلِّ شَيءٍ، وَمِنْ تَطَوُّرِهَا المادِّيِ تُوجَدُ الأشياءُ. وَعَلَى هَذَا فَهُمْ يُنْكِرونَ وُجُودَ الخَالِقِ، وَيَعْتَبِرُونَ المادَّةَ أَزَلِيَّةً، فَهُمْ يُنْكِرونَ مَا قَبلَ الحَيَاةِ وَمَا بَعْدَهَا، وَلا يَعْتَرِفُونَ إلاَّ بِالحَيَاةِ فَقَطْ".

وَنَقُولُ رَاجِينَ مِنَ اللهِ عَفْوَهُ وَمَغْفِرَتَهُ وَرِضْوَانَهُ وَجَنَّتَهُ: فِي سِتِّينَاتِ وَسَبعِينَاتِ القَرنِ العِشرِينَ كَانَ كَثِيرٌ مِنَ الطُّلابِ الجَامِعِيِّينَ يَدرُسُونَ دِرَاسَاتِهِمُ العُليَا فِي الطِّبِّ وَالهنَدَسَةِ وَغَيرِهَا فِي جَامِعَاتِ دُوَلِ الاتِّحَادِ السُّوفيِتي, وَهُنَاكَ تَأثَّرُوا بِأفكَارِ الاشتِرَاكِيَّةِ وَمِنهَا الشُّيوعِيَّةُ, وَلَمَّا عَادُوا صَارُوا يَتَشَدَّقُونَ بِبَعْضِ الألفَاظِ وَالمُصطَلَحَاتِ الفِكْرِيَّةِ الاقتِصَادِيَّةِ الَّتِي يَحفَظُونَهَا عَنْ ظَهْرِ قَلْبٍ دُونَ أنْ يَفهَمُوا مَعَانِيهَا, فَانبَهَرَ بِهِمْ كَثِيرٌ مِنَ الشَّبَابِ المُسلِمِينَ الَّذِينَ يَعِيشُونَ فِي بِلادِ العَرَبِ وَغَيرِهَا مِنْ بِلادِ الإِسلامِ, وَقَدِ استَطَاعَ هَؤُلاءِ الأطِبَّاءُ وَالمُهندِسُونَ العَائِدُونَ إِيجَادَ تَنظِيمَاتٍ وَخَلايَا لِلحِزْبِ الشُّيُوعِيِّ فِي بِلادِ المُسلِمِينَ تَضُمُّ أعدَاداً كَبِيرَةً مِنَ الشَّبابِ المُضَلَّلِينَ وَالمُغَرَّرِ بِهِم, وَالَّذِينَ لا وَعْيَ لَدَيهِمْ أصْلاً عَلَى أفكَارِ الإِسلامِ, فَلا فَهِمُوا الإِسلامَ, وَلا هُمْ فَهِمُوا الشُّيُوعِيَّةَ, وَإِنَّمَا جَذَبَهُمْ بَرِيقُ الألفَاظِ, وَبَهجَةُ الفِكْرِ الجَدِيدِ, فَكُلُّ جَدِيدٍ لَهُ بَهْجَةٌ كَمَا يَقُولُونَ.

Boloogh 11 08 2024

وَتَتَلَخَّصُ عَقِيدَةُ مَنْ يَعتَنِقُونَ المَبدَأ الاشتِرَاكِيَّ الشُّيُوعِيَّ بِالبُنُودِ العَشَرَةِ الآتِيَةِ:

  1. الشُّيُوعِيُّونَ يُنكِرُونَ وُجُودَ الخَالِقِ سُبحَانَهُ وَتَعَالَى, وَيَقُولُونَ: لا إِلَه, وَالحَيَاةُ مَادَّةٌ. وَهَذِهِ العَقِيدَةُ تَصطَدِمُ مَعَ فِطْرَةِ الإِنسَانِ الضَّعِيفِ الَّذِي يَشعُرُ بِالعَجْزِ, وَيَمِيلُ إِلَى تَقدِيسِ قُوَّةٍ عُظْمَى يَرَى لَهَا فَضْلاً كبيراً عَلَيهِ.
  2. يَعتَبِرُونَ الدِّينَ أفْيُونَ الشُّعُوبِ الَّذِي يُخَدِّرُهَا، وَيَمنَعُهَا مِنَ العَمَلِ. عِلْماً بِأنَّ العَكسَ هُوَ الصَّحِيحُ فَدِينُ الإِسلامِ يَحُثُّ عَلَى العَمَلِ, وَالشُّيُوعِيَّةُ هِيَ الَّتِي تَمنَعُ مِنَ العَمَلِ, فَهِيَ حِينَ تَمنَعُ المِلكِيَّةَ الفَردِيَّةَ, فَإِنَّهَا تُسَاوِي مَنْ يَعمَلُ بِمَنْ لا يَعْمَلُ, فَمَنْ يَعمَلُ حِينَ لا يَجنِي ثِمَارَ عَمَلِهِ, وَيَرَى أنَّهُ وَالقَاعِدُ عَنِ العَمَلِ سَوَاءٌ, فَإِنَّهُ يُفَضِّلُ القُعُودَ عَنِ العَمَلِ.    
  3. يَرَى الشُّيُوعِيُّونَ أنَّ الكَونَ وَالإِنسَانَ وَالحَيَاةَ مَادَّةٌ فَقَطْ, وَهُمْ لا يُؤمِنُونَ إِلاَّ بمَا هُوَ مَادِّيٌّ فَقَط.
  4. المَادَّةُ عِندَهُمْ أصْلُ الفِكرِ، وَأصلُ كُلِّ شَيءٍ، وَمِنْ تَطَوُّرِهَا المادِّيِ تُوجَدُ الأشياءُ. وَالشُّيُوعِيُّونَ لَيسُوا دَقِيقِينَ فِي الألفَاظِ, فَهُمْ لا يُفَرِّقُونَ بَينَ لَفْظِ "التَّطَوُّرِ" وَلَفظِ "التَّبدُّلِ". هُمْ يَقُولُونَ: الإِنسَانِ أصلُهُ قِردٌ, ثُمَّ تَطَوَّرَ فَصَارَ إِنسَاناً. فَمَا سَمَّوهُ تَطَوُّراً هُوَ فِي الحَقِيقَةِ وَالوَاقِعِ تَبَدُّلٌ وَتَغَيُّرٌ, وَلَيسَ تَطَوُّراً, فَالإِنسَانُ كَائِنٌ آخَرُ غَيرُ القِردِ, يَختَلِفُ عَنهُ اختِلافَ جِنْسٍ, والتَّطَوُّرُ لا يُغَيِّرُ ذَاتَ الشَّيءِ, فَالتُّفَّاحَةُ حِينَ تَتَطَوَّرُ تُصبِحُ تُفَّاحَةً كَبِيرَةً مَثلاً, لَكِنَّهَا تَظَلُّ تُفَّاحَةً, فَإِذَا تَحَوَّلَتْ إِلَى بُرتُقَالَةٍ, فَإِنَّ هَذَا التَّحَوُّلَ يُسَمَّى تَبَدُّلاً وَتَغَيُّراً, وَلا يُقَالُ عَنهُ إِنَّهُ تَطَوُّرٌ. الإِنسَانُ وَهُوَ يَتَخَلَّقُ فِي بَطْنِ أُمِّهِ يَنتَقِلُ مِنْ طَورٍ إِلَى طَورٍ قَالَ تَعَالَى: (مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا * وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا) (نوح 13, 14) فَهُوَ يَنتَقِلُ مِنْ طَورِ النُّطفَةِ إِلَى طَورِ العَلَقَةِ إِلَى طَورِ المُضغَةِ. قَالَ تَعَالَى: (وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلَالَةٍ مِّن طِينٍ * ثُمَّ جَعَلْنَاهُ نُطْفَةً فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ * ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظَامًا فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا ثُمَّ أَنشَأْنَاهُ خَلْقًا آخَرَ فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ). (المؤمنون 12-14) وَحِينَ يَخرُجُ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ يَنتَقِلُ أيضاً مِنْ طَورٍ إِلَى طَورٍ: مِنْ طَورِ الحَضَانَةِ إلى طَورِ الطُّفُولَةِ الأُولَى, ثُمَّ الثَّانِيَةِ, ثُمَّ إِلَى طَورِ المُرَاهَقَةِ, ثُمَّ إِلَى طَورِ الرُّشْدِ, ثُمَّ إِلَى طَورِ الشَّبَابِ وَالرُّجُولَةِ, ثُمَّ إِلَى مَرحَلَةِ الكُهُولَةِ, ثُمَّ إِلَى مَرحَلَةِ الشَّيخُوخَةِ المُبَكِّرَةِ, ثُمَّ إِلَى الشَّيخُوخَةِ, ثُمَّ إِلَى أرذَلِ العُمُرِ. لَكِنَّهُ فِي هَذِهِ الأطوَارِ العَشَرَةِ يَظَلُّ إِنسَاناً لا يَتَغَيَّرُ وَلا يَتَبَدَّلُ. وَيَحضُرُنِي فِي هَذَا المَقَامِ حِوَارٌ دَارَ بَينَ وَاحِدٍ مِنْ شَبَابِنَا وَآخَرَ شُيُوعِيّاً. قَالَ الشُّيُوعِيُّ: إِنَّ أصْلَ الإِنسَانِ كَانَ قِرداً ثُمَّ مِنْ تَطَوُّرِهِ المَادِيِّ صَارَ إِنسَاناً. فَقَالَ الشَّابُ: أصَحِيحٌ هَذَا القَولُ؟ قَالَ الشُّيُوعِيُّ: نَعَمْ صَحِيحٌ. فَقَالَ الشَّابُّ: لَقَدْ سَمِعْتُ بِهِ مِنْ قَبلُ, لَكِنَّنِي لَمْ أُصَدِّقْ بِذَلِكَ حَتَّى رَأيتُكَ!!    
  5. لا وُجُودَ عِندَهُمْ لِشَيءٍ سِوَى المَادَّةِ، حتَّى الفِكْرُ إنَّمَا هُوَ انعِكَاسُ المَادَّةِ عَلَى الدِّمَاغِ. وَهُنَا أيضاً وَقَعَ الشُّيُوعِيُّونَ فِي خَطأ لَفظِيٍّ, إِنَّهُم لَمْ يُفَرِّقُوا بَينَ الانعِكَاسِ وَالانكِسَارِ, فَمَا يَحدُثُ خِلالَ رُؤيَةِ العَينِ لِلأشيَاءِ أنَّ الأشِعَّةَ وَهِيَ تَمُرُّ خِلالَ عَدَسَةِ العَينِ تَنكَسِرُ لِتَظهَرَ صُورَتُهَا عَلَى شَبَكِيَّةِ العَينِ ثُمَّ تَنتَقِلُ إِلَى الدِّمَاغِ لِيُفَكِّرَ بِهَا وَيُعطِيَ الحُكْمَ عَلَيهَا.
  6. يَرَونَ أنَّ المَادَّةَ أزلِيَّةٌ قَدِيمَةٌ وَاجِبةُ الوُجُودِ لَمْ يُوجِدْهَا أحَدٌ.
  7. يَرَونَ أنَّهُ لا يُوجَدُ وَرَاءَ هَذِهِ المَادَّةِ شَيءٌ مُطلَقاً, وَهُمْ يُنْكِرُونَ كَونَ الأشياءَ مخلوقةً لخالقٍ.
  8. يُنكرونَ الناحيةَ الروحيَّةَ في الأشياءِ, وَيَعْتَبِرُونَ الاعْتِرَافَ بِوُجُودِهَا خَطَراً عَلَى الحَيَاةِ.
  9. يُنْكِرونَ مَا قَبلَ الحَيَاةِ وَمَا بَعْدَهَا، وَلا يَعْتَرِفُونَ إلَّا بِالحَيَاةِ فَقَطْ. وَالرَّدُّ عَلَى البُنُودِ الأربَعَةِ قَبلَ البَندِ العَاشِرِ الأخِيرِ سَهْلٌ مَيسُورٌ, إِذْ يَكفِي فَقَط أنْ نَسَألَ القَائِلَ بِهَذَا القَولِ: هَلْ كُرَةُ لَعِبِ الأطفَالِ تَحتَاجُ إِلَى صَانِعٍ يَصنَعُهَا, وَهَذَا الكَونُ بِكُلِّ أجرَامِهِ السَّمَاوِيَّةِ, وَبِكُلِّ المَخلُوقَاتِ الَّتِي نَرَاهَا, وَلا نَراهَا فِيهِ لا يَحتَاجُ إِلَى خَالِقٍ, وَلَمْ يُوجِدْهُ أحَدٌ؟   
  10. يَحمِلُ المَبدَأُ الاشتِرَاكِيُّ قِيَادَةً فِكرِيَّةً هِيَ المَادِيَّةُ وَالتَّطَوُّرُ المَادِيُّ, وَعَلَى أسَاسِهَا يَحكُمُ بِأنظِمَتِهِ, وَيَدعُو لَهَا, وَيُحَاوِلُ أنْ يُطَبِّقَهَا فِي كُلِّ مَكَانٍ.

أيها المؤمنون:

نَكتَفي بِهذا القَدْرِ في هَذِه الحَلْقة, مَوعِدُنَا مَعَكُمْ في الحَلْقةِ القادِمَةِ إنْ شَاءَ اللهُ تَعَالَى, فَإِلَى ذَلِكَ الحِينِ وَإِلَى أَنْ نَلْقَاكُمْ وَدَائِماً, نَترُكُكُم في عنايةِ اللهِ وحفظِهِ وأمنِهِ, سَائِلِينَ الْمَولَى تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَن يُعزَّنا بِالإسلام, وَأنْ يُعزَّ الإسلام بِنَا, وَأن يُكرِمَنا بِنَصرِه, وَأن يُقِرَّ أعيُننَا بِقيَامِ دَولَةِ الخِلافَةِ الرَّاشِدَةِ الثَّانِيَةِ عَلَىْ مِنْهَاْجِ النُّبُوَّةِ في القَريبِ العَاجِلِ, وَأَن يَجعَلَنا مِن جُنُودِهَا وَشُهُودِهَا وَشُهَدَائِها, إنهُ وَليُّ ذلكَ وَالقَادِرُ عَلَيهِ. نَشكُرُكُم, وَالسَّلامُ عَليكُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَركَاتُه.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.