April 10, 2020 3595 views

بيجين +25: هل سقط قناع المساواة بين الجنسين؟ الكلمة الرّابعة: تعليم المرأة فرض في الإسلام وليس حقّا وهميّا يرفعه بيجين

بيجين +25: هل سقط قناع المساواة بين الجنسين؟

الكلمة الرّابعة: تعليم المرأة فرض في الإسلام وليس حقّا وهميّا يرفعه بيجين

حتّى يجعل من حضارته نموذجا وينشر مفاهيمه لتكون عالميّة تسير على دربها دول العالم، توجّه الغرب نحو قضيّة تحرير المرأة وتمكينها ومساواتها بالرّجل. وكان تعليم المرأة من أهمّ المواضيع المطروحة التي أكّدت المؤتمرات والاتّفاقيّات الدّوليّة على ضرورة تنفيذها حتّى تحصل المرأة على حقوقها وتتساوى بالرّجل. ولذلك أوجب إعلان بيجين على حكومات دول المسلمين اتّخاذ التّدابير اللّازمة لتحقيق ذلك. فأنشئت المدارس وتزايدت حركة تحديث التّعليم حسب المنظور الغربي، وقامت هذه الحكومات بإرسال بعثات إلى بلاد الغرب للتّشبّع بحضارته ليضمن بذلك تخرّج دفعة من المفكّرين المضبوعين بها والمستميتين في الدّفاع عنها ونشرها في مجتمعاتهم. كما أنها أوجدت التّعليم المختلط، . ودعت إلى تغيير الخطاب الذّكوري الغالب على مجتمعاتها وإجراء هذا التّغيير في سياساتها التّعليميّة فلا تترك مجالا للتّفرقة في الأدوار بين الجنسين.

ولتنفيذ هذه الأهداف وغيرها كان لا بدّ من تغيير مناهج التّدريس وإدماج مفهوم النّوع في الكتب المدرسيّة، وتعزيز الفكرة القائلة بأهمّيّة عمل المرأة في توفير الحياة اللّائقة، وذلك لدفع الفتاة المتعلّمة إلى جعل العمل هدفا مهمّا وأساسياً في حياتها لا تتنازل عنه، فهي مثل الرجل قدرة وطموحا، متغافلين عن دورها الأساسي كأم وربة بيت.

فهل يمكن أن يلزم الغرب حكومات دول المسلمين بما هو خير لهم وهو يقود حرباً حضاريّة ضدّ الإسلام والمسلمين؟ وهل يرُجى من العدوّ خير؟!

أخواتي الكريمات:

إنهم يريدون أن تكون المرأة في الغرب قدوة للنساء المسلمات عليهن أن يسرن على دربها.. فكانت المناداة بتحرير المرأة وتعليمها ومساواتها بالرّجل من أهمّ سياسات بيجين وغيره من الاتّفاقيّات الدّوليّة التي عملت على تعميمها في جميع دول العالم وخاصّة في بلاد المسلمين، حتّى تغيّر من نمط حياة مجتمعاتها وتجعلها كنمط الحياة الغربيّة، ولكنّها لاقت من العراقيل والإخفاقات ما جعلها تعيد النّظر في أعمالها وتطوّرها محاولة بذلك تحقيق ما تسعى إليه من أهداف.

مثلا - أرجع إعلان بيجين فشل تطبيق سياساته فيما يهمّ تعليم المرأة إلى ما يسود بلاد المسلمين من مفاهيم "رجعيّة" لا زالت تعتبر تعليم المرأة خسارة مؤكّدة فهي في نهاية المطاف ستتزوّج ولا حاجة لها بهذا التعليم. كما ترى أنّ هذا التّعليم سيجعل الفتاة أقلّ خضوعا لأوامر وليّ أمرها فتتمرّد وتخرج عن طاعته! هذا إضافة إلى أنّ هذه التّقاليد تقف حاجزا أمام المساواة بين الفتى والفتاة فتوسّع الهوّة بينهما وتجعل المجتمع ذكوريّا يمتهن المرأة ويستنقص من قدراتها.

فهل حقّقت المرأة المتعلّمة حقّا المكاسب التي وعدتها بها هذه الاتّفاقيّات ورفعت شعاراتها الجمعيّات؟ هل بتعليمها تمكّنت المرأة من التّغلّب على الفقر وساهمت فعلا في التّنمية الاقتصادية أم أنّ البطالة التي استفحلت تفنّد هذه الادّعاءات؟ فنسبتها في صفوف الإناث ضعف ما هي عليه في صفوف الذّكور! وهل تمكّنت المرأة فعلا من تحقيق ذاتها واستقلّت عن الرّجل، أم أنّها صارت تعاني مشاكل أكثر نتيجة جريها وراء دعوات التّحرّر من سلطته وسعيها المتواصل للمساواة معه، فتعرّضت إلى التّحرّش الجنسيّ باختلاطها به "كما تشير الإحصائيّات الصّادرة عن مركز "سوا" - في الأردن - المتخصّص في التّصدّي لقضايا العنف ضدّ النّساء إلى ارتفاع في أعداد عمليّات التّحرّش الجنسيّ بشكل عام سنويّ".

وفي الحقيقة انتشر العنف الجسديّ وكثرت الخلافات وازدادت نسب الطّلاق في المجتمعات نتيجة تفشّي مفاهيم مغايرة لثقافة هذه المجتمعات، إذ لم تعد العلاقة بين الأزواج علاقة ودّ ورحمة بل صراع وتنافس، وتغيّرت نظرة المرأة إلى وظيفتها وعلاقتها بالرّجل.

أختي الغالية:

هم يقولون لك إنه حتّى تكوني متحرّرة وتسيري على درب المرأة الغربيّة عليك أن ترفضي وظيفتك الطّبيعيّة التي فُطِرت عليها "زوجة وأمّا"، وتلفظيها بل وتحتقريها وأن تعيشي لنفسك فقط ولا تفكّري في أسرة وإن كوّنتها فليكن طموحك وتحقيق نجاحك في أعلى سلّم اهتماماتك.

وهكذا تمكّنت الجمعيّات النّسويّة من التّغلغل في المجتمعات لتنفث سموم هذه الأفكار الخبيثة في بنات المسلمين لجعلهنّ ينفرن من الزّواج ويلهثن وراء وهم النّجاح وتحقيق الذّات ليجدن أنفسهنّ أرقاما جديدة في نسب غير المتزوجات. ترفع هذه الجمعيّات والمنظّمات الشّعارات مدافعة عن المرأة وعن الفتاة وتطالب برفع سنّ الزّواج بحجّة أنّ في الزّواج المبكّر ظلما لها وانتهاكا لحقّها في التّعليم وتحقيقا لذاتها، وهي في واقع الأمر سعي وراء تحديد النّسل وتخفيض في معدّل الخصوبة.

ولعلّ من أبرز المفاهيم التي نادت بترسيخها في المدارس والجامعات وبين ربّات البيوت والعاملات مفهوم الجندر، ووظّفت لذلك مناهج التّعليم والإعلام وأعدّت البرامج والأنشطة لتثبيتها في المجتمعات عبر المنظّمات والجمعيّات النّسويّة المختلفة المموّلة من الغرب والتي تتباهى بتحقيق تطوّر كبير في عدد النّساء المتعلّمات وأسلوب تفكيرهن "المتحضر"!

وقد سمّم الغرب المناهج التّعليميّة وأفسد الإعلام وجعلها تعمل جميعها لتلميع صورة المرأة الغربيّة لتكون نموذجا وعلى المرأة المسلمة أن تتبعه، ففي نصوص القراءة ألغى وقلّل ما يتعلّق بدور الأمّ والبيت وتربية الأبناء، فلم يراع الاختلاف في أدوار الجنسين في مناهج التّعليم وسعى إلى مزجها وجعلها واحدة. وفرض نموذج المرأة المتحرّرة التي لا تعبأ لزوج ولا لأبناء فإن تعارضت واجباتها نحوهم وعملها وتحقيق ذاتها، فلن تتردّد في ظلمهم جميعا بل وربّما التّخلّي عنهم إن مثّلوا خطرا على عملها وتحقيق كيانها. جعلها نسخة مشوّهة من المرأة الغربيّة وصنع منها كائنا متمرّدا على فطرته.

ولا شك أنّ في مثل هذه الإجراءات خطورة كبيرة على المجتمعات حيث تتداخل الأدوار وتتشابك وتختلّ الموازين ليصبح العالم جنسا واحدا وهو ما من شأنه القضاء على النّوع البشريّ. وقد أدرك الغرب خطورة ذلك فكتب غورباتشوف في كتابه البريسترويكا: "نعترف بما قدّمت المرأة الرّوسيّة من خدمات للثّورة الاشتراكيّة، ولكن يجب أن نتذكّر أيضا ما حصل في المجتمع الرّوسي من خلل في الأسرة نتيجة أنّها تركت البيت وتركت الأجيال، ويجب أن نلاحظ أنّ نسبة الجريمة ارتفعت لأنّ الأجيال أصبحت مختلّة الشّخصيّة... هناك أمور ومشاكل اجتماعيّة بدأنا نحسّ بها ونعاني منها". فالحضارة الغربيّة - وبإلغائها الاختلاف بين الجنسين - حضارة إفناء للبشريّة وقضاء على النّوع البشريّ... حضارة القلّة التي تمتلك معظم ثروات العالم وتتحكّم فيه فلا همّ لها إلّا تحقيق مصالحها... هي حضارة تقود حرب بقاء أو فناء تسعى لهدم المفاهيم التي تعارضها، لذلك فهي تميّع العقائد وتُفْرِغ عقولَ الأبناء من كلّ المعاني والقيم التي تربّوا عليها حتّى تعدّ جيلا منبتّا عن دينه ضائعا مائعا قدوته الغرب يتبعه في كلّ ما يقوم به.

شكّكوا الفتاة المسلمة اليوم بدينها وأعلوا من شأن العلم ليجعلوه دينها الجديد المتطوّر والحديث والذي به تحيا حرّة متمكّنة قويّة فهو سلاحها "ضدّ غدر الزّمن"، به تتغلّب على كلّ الصّعاب وبه لا تحتاج للرّجل وتستغني عن قوامته سواء أكان أبا أو أخا أو زوجا... صارت تثق في العلم ثقة عمياء فلا ينتابها شكّ في قدرته على حمايتها... فماذا هي فاعلة اليوم وقد تقدّم سنّها وتفشّت البطالة في كلّ البلدان فلا زواج ولا عمل؟ من سيحميها وقد بدأ يدبّ في نفسها الشّعور باستقلاليّتها وتحقيق ذاتها واستغنت عن الرّجل وأعلنت عدم حاجتها له؟ هل سترمي بكلّ ذلك وتعود إلى ما فطرت عليه وتسلّم يقينا بأنّها تحتاجه كما يحتاجها وأنّ علاقتهما علاقة تكامل وانسجام لا صراع وتناحر؟

إنّ هذه الإجراءات التي تنفّذها هذه الحكومات حسب ما تمليه عليها الاتّفاقيّات والمعاهدات قد أخفقت ولم تلق النّجاح المرجوّ والمرتقب لأنّها دخيلة على عقيدة المجتمعات، هي حلول خاطئة لمشاكل واقعيّة متفاقمة. حلول لا يمكنها أن تخرج هذه المجتمعات والمرأة بالتّحديد من مشاكل الحياة التي تزداد كلّ يوم لأنّها حلول طرحها نظام فاسد لم يجلب إلّا التّعاسة والشّقاء: فقر وحروب وبطالة...

نظام يرفع شعار محو الأمّيّة وهو الذي ينشرها بسياسات تعليمه التي يفرضها والمناهج التي يلزم الحكومات بها والتي تعمل على تجهيل الأجيال وحشو أدمغتهم بما لا ينفع، فتجرّب فيهم السّياسات الفاشلة نكالا فيهم وحقدا عليهم حتّى يضيعوا وتضيع أمّةٌ مستقبلُها فيهم.

هو نظام تغيّرت في ظلّه المفاهيم الإسلاميّة وطغت فيه بعض الموروثات المجتمعيّة والعادات والتّقاليد التي تمنع المرأة من التّعليم ولا تمتّ بصلة للشّرع. هو نظام كثرت فيه الحروب والصّراعات فطغى خوف الآباء على أبنائهم - وخاصّة على الفتيات - فيمنعونهنّ من التّعليم خشية التّنكيل بهنّ، وما يحدث في فلسطين من جنود الاحتلال وترويعهم للأطفال وقتلهم للفتيات ليس بخفيّ.

لم ينصف النّظام الرّأسماليّ المرأة الغربيّة بل أذاقها العذاب والويلات، وتحيا في ظلّه كلّ أشكال القهر والعنف والتّهميش، ونظرة بسيطة على الأرقام المفزعة التي تعدّها منظّماته الحقوقيّة حكومية أو غير حكوميّة كفيلة بنقل الصّورة الواضحة والحقيقيّة لمعاناة هذه المرأة. فكيف لمن لم يوفّر الحقوق للمرأة عنده أن يهديها للمرأة المسلمة؟! أم تراها هديّة تحمل في طيّاتها سّمّا قاتلا؟ ألم تتيقّن المرأة المسلمة أنّ هذا الغرب يعمل فقط على أن يقيّدها بشباك مفاهيمه الفاسدة ويغرقها في بحار حضارته الزّائفة الكافرة مدّعيا خلاصها ودفاعه عنها؟! هل ما زال لديها شكّ في أنّ شرع ربّها - الذي حذّرها من لؤم هذا الغرب وخداعه - وحده الكفيل بضمان حقوقها وعيشها الكريم؟

كذب وبهتان ما يدّعون! فالإسلام لم يحرم المرأة من التّعليم ولم يجعله فقط حقّا بل هو فرض عليها فقد حثّها على طلب العلم ولم يربط ذلك بسنّ معيّنة «طَلَبُ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ» وشجّعها على أن تنهل من العلوم بأنواعها شرعيّة ودنيويّة فتفهم دينها وتتعلّم ما تحتاج من أجل تربية أبنائها وبناء مجتمعها.

فالعلم والتّعلّم ضروريّ حتّى تكسب المرأة من المعارف التي أساسها عقيدتها الإسلاميّة ما تسيّر بها حياتها وحياة أسرتها وتساهم في تنمية مجتمعها. وقد أباح لها الإسلام أن تصل إلى أعلى درجات العلم متقيّدة بالأحكام الشّرعيّة اللّازمة وفتح لها الباب لتبدع وتشارك في شتّى مجالات الحياة؛ فكانت منهنّ العالمات المجتهدات أمّ المؤمنين عائشة رضوان الله عليها، العالمة كريمة المروزية والتي وصفها الحافظ الذّهبي في سير أعلام النّبلاء بالشّيخة العالمة المسندة.

أمّا في العلوم الدّنيويّة فقد أبدعت في الرّياضيّات العالمة النابغة أمة الواحد ستيتة المحاملي، وفي مجال الطّب والتّمريض فكانت رفيدة بنت كعب الأسلمية رضي الله عنها أوّل ممرّضة في التّاريخ وفي الدّولة الإسلاميّة. وشغلت المرأة مناصب مهمّة كالقضاء فكانت الشّفاء قاضية حسبة في خلافة عمر بن الخطّاب رضوان الله عليه. وكانت عالمة ومخترعة وعالمة فلك ومصمّمة إسطرلاب مريم "الأسطرلابية" العجيلية.

وهذا غيض من فيض.. فتاريخ الإسلام مليء بأسماء الآلاف من الفقيهات والسياسيات والعالمات في اللغة والأدب والرياضيات والفلك ومختلف العلوم، والطبيبات والممرضات والعسكريات والبطلات والمجاهدات. يقول محمد أكرم ندوي عالم مسلم من الهند: "اعتقدت أنني ربما أجد 20 أو 30 امرأة". حتى الآن، عثر على 8000، على مدى 1400 عام، وقاموسه يملأ الآن 40 مجلداً" (مقتطف من "تاريخ سري" نشرته كارلا باور في مجلة نيويورك تايمز، 25 شباط/فبراير 2007).

أخواتي الكريمات:

لقد أوجب الإسلام على الدّولة توفير تعليم عالي الجودة لكل فرد من رعاياها (بما فيها الفتيات والنّساء) كحقّ أساسيّ بغضّ النّظر عن دينهم أو عرقهم أو جنسهم أو مستوى ثروتهم. وهي ملزمة بتوفير ما يكفي من المدارس الابتدائيّة والثّانويّة لجميع رعايا الدّولة وتزويدهم بكلّ ما يحتاجونه لتحقيق أهداف سياسة التّعليم مجاناً ممّا يتيح المجال لكلّ من يريد ذلك.

لذلك، وعند قيام دولة الخلافة ستكون ملزمة بتنظيم أسلوب في التّعليم لتزويد الفتيات والنّساء بهذه المعارف، وستسعى جاهدة لإزالة كلّ المواقف التّقليديّة أو الحواجز الثّقافيّة التي تقلّل من شأن تعليم الإناث أو تمنع الفتيات من ممارسة حقوقهن التّعليميّة. ولن تسمح بأن تعيش المرأة في خوف أو تبعا للعادات والتّقاليد البالية، وهو ما سيؤدّي إلى تحسين نظرة النّاس إلى المرأة. ففي ظلّ عدالة الإسلام تعود للمرأة عزّتها ومكانتها!

كما لن يكون هناك خلط بين الذّكور والإناث في المدارس وأماكن التّعليم سواء بين الطّلاب أو المعلّمين، وسواء في مدارس الدّولة أو المدارس الخاصّة... سيختفي التّعليم المختلط بكلّ سلبيّاته ونتائجه المفسدة التي نراها حاليا، والذي يفرضه الغرب علينا بشتّى الوسائل، رغم أنّ العديد في بلاده ينادون بأهمّيّة الفصل بين البنين والبنات في التّعليم، ويتزايد أنصار هذا التّوجّه يوما بعد يوم بسبب المعاناة الاجتماعيّة والأخلاقيّة النّاجمة عن الاختلاط الواقع في المدارس.

ستقوم دولة الخلافة أيضاً بتوفير الدّراسات العليا مجاناً - لأنّها ضروريّة للدّولة - مثل العلوم الإسلاميّة، والطّبّ، والهندسة، وغيرها من العلوم العامّة والعسكريّة فـ(تعليم ما يلزم للإنسان فـي معترك الـحياة فرض على الدولة أن توفره لكل فرد ذكراً كان أو أنثى فـي الـمرحلتين الابتدائية والثانوية، فعليها أن توفر ذلك للجميع مجاناً، وتفسح مـجال التعليم العالي مـجاناً للجميع بأقصى ما يتيسر من إمكانيات). (المادّة 178 من مشروع دستور دولة الخلافة لحزب التّحرير).

وحتّى تكون دولة الخلافة قوّة عالميّة رائدة في العلوم والطّبّ والتّكنولوجيا والصّناعة وغيرها من المجالات كما يوجبه الإسلام عليها أن تبحث عن التّميّز في التّعليم. وستشجع النّساء على الدّخول في الدّراسات العليا وتسهّل تخصّصهنّ في مختلف المجالات، بما في ذلك التخصّصات الإسلاميّة والطّبّ والعلوم واللّغات والهندسة وهو ما سيضمن الطّموحات التّعليميّة للفتيات والنّساء.

لقد كفل هذا الجوّ من التّعلّم والدّراسة المنبثق عن تنفيذ النّظام الإسلاميّ ازدهار تعليم المرأة في ظلّ الخلافة وسيعود بإذن الله حين قيامها من جديد وعودة نظام الإسلام ليسيّر الحياة وفق أحكام الله وهو ما سيكفل للمرأة وللرّجل حقوقهما وسيعيد لهما علاقة الودّ والرّحمة ويجعلهما يتنافسان لنيل الخيرات وطاعة ربّ الأرض والسّماوات.

اللّهمّ اجعل قيامها قريبا حتى نرفل بعزّها نساء ورجالا وفي كلّ الميادين.

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر