فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!
October 26, 2020

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

ما كان الغرب في البشرية إلا نكبة كبرى، ومأساة حضارية تقاذفتها السنين، ما كان فجر الحضارة فيه إلا حيناً من الدهر بمقدار أيام نبوة عيسى عليه السلام على الأرض، ثم انتهى الفجر برفعه عليه السلام. فما عرف الغرب للحضارة إشراقة ولا نورا ولا ضياء، بل انحرف باكرا وأعقب الفجر ليل بهيم أوله ظلام أقبية الكنائس ومنتهى ظلماته أقفاص علمانيته.

فما كان الغرب في التاريخ البشري إلا ليلا مظلما وتاريخا أسود مقفرا، وما كانت فرنسا إلا فَحْمَةَ هذا الليل، ومن فحمته تخلقت فكان ظهورها شر الظهور في القرن الخامس الميلادي، هَمَجٌ لُفَّتْ بربرية توحشهم بكهنوت الكنيسة المحرف فأصبحت منهم عقلا وما كان السيف في أيديهم إلا سفكا ونهبا حتى أضحى دم قلوبهم حقدا وغلا، وما كان في ملوكهم إلا وحش سفاح يخلفه سفاح وحش، وقام الجور بديارهم وخيم الظلم في سمائهم حتى لا ترى في بشرهم إلا مستبدا ملكا وإقطاعيا متزلفا، أو لصا وقاطع طريق ناقما أو فقيرا معدما، أما حياتهم فكأن بؤس الدنيا قد جُمِعَ لهم جمعا، ففوق قهر الملوك وارتفاع الضرائب الإقطاعية كان القحط والوباء يحاربان بنجاح غريزة التكاثر الآدمية فيهم، حتى وكأن نقمة وحقد نسلهم قد أشربوها من عُصارة قحط ووباء سنين ماضيهم التعيس فاستحكمت فيهم حتى باتت منهم طبعا وعرقا.

ومن سجل تاريخهم الأسود أن زعماء الفرنجة تزوجوا بمن بقي من نساء شيوخ الغاليين الرومان فنشأ أسلافهم في سفالة صفاتهم يحبون القتل والسفك ويحتقرون الفضيلة والآداب ويتباهون في دياثتهم بنسائهم وفي تخنثهم بأثواب الحرير على رجالهم. ولسنا نجد في تاريخ طبقة الحكام على رؤوس الناس طبقة لا تعبأ بالمبادئ والقيم والأخلاق كما لم تعبأ بها طبقة الفرنجة. ولم يكن لاعتناقها المسيحية أثر فيها على الإطلاق، فقد بدت المسيحية لهم كثوب حكم ووثنا لتدجين العامة، فما كان الدين إلا تبعا لهمجيتهم وكانت لهمجيتهم الكلمة العليا واليد الطولى مدى خمسة قرون، وكان الاغتيال وقتل الآباء والإخوة والتنكيل والتعذيب وبتر الأعضاء والغدر والخيانة والزنا ومضاجعة المحارم من طقوس الحكم، وما كان هذا كله إلا وسيلة يخففون بها مَلَل الحكم. وكان قتل الآباء والإخوة طمعا في الملك مذهب حكمهم، فهذا ملكهم كلبريك يقاتل أخاه، وهذا ملكهم لويس الحادي عشر يسمم أباه.. أما تفحشهم فكان أفحش أثرا وأشأم عاقبة، فهذا ملكهم شاربير يتخذ أختين عشيقتين وإحداهن راهبة، وكثرت فيهم الزيجات المحرمة حتى أصيبوا بعقم منقطع النظير. أما التعليم والعلم فلم يعرف له القوم لا اسما ولا رسما حتى يعرفوا منه طبا أو فلكا أو حسابا، حتى كانت معرفة القراءة والكتابة ترفاً لا يتمتع به إلا رجال الدين، وما كانت بضاعة القوم إلا صلاة مكاء أو شعوذة سحرا، بهما يداوى المريض وتستسقى الأرض ويرجى النسل ويستجلب الرزق، حتى إن أسقف تُور أنكر على من يستخدمون الدواء بدل الصلوات في علاج المرضى.

ما كان المُلك فيهم إلا سلبا ونهبا وتكالبا وتقاتلا، ما إن يموت مَلِكهم حتى يتكالب ويتقاتل الأبناء على سلبه، فكثرت ممالكهم جراء تقسيم أسلاب ملوكهم، فعمت فوضاهم وحروبهم الأهلية، وتعاقبت عليهم المصائب فعظمت فوضى ممالكهم واستشرى واستحكم فيهم الفقر وأنْشَبَ الجوع والمرض أنيابه في شعوبهم واستفحل أمر فساد ملوكهم وقساوستهم، حتى كان القرن العاشر من أحلك عصور تاريخهم.

وخوفا من زوال ملكهم أعلنوها حربا صليبية على المسلمين في القرن الحادي عشر، واتخذوا منها مطية للنهب والسلب لسد جشع إقطاعييهم، وتطميعا للغوغاء من العامة في أسلاب تنهي بؤسهم وشقاءهم. فحمل وِزْر الدعوة للحروب الصليبية البابا أوربانوس الثاني الفرنسي، وشارك الفرنسيون فيها بكثرة، وعليه دعي الصليبيون باسم الفرنجة، ومما قاله أوربان الثاني لفرسانه: "هذه الأرض التي تعيشون عليها محاطة بالبحر وسلاسل الجبال وتضيق بأعدادكم، وهي لا تفيض بالثروات الكبيرة، إنما تكاد تعجز عن توفير طعامكم، وهذا هو السبب في أنكم تشنون الحرب ضد بعضكم البعض وتقتلون بعضكم بعضا".

فما أغنت عنهم صليبيتهم من فساد ملكهم شيئا، بل تحول الصراع إلى صراع بين الملوك والكنيسة حول الأسلاب، فسعى الملوك لتحجيم الكنيسة. ثم كانت حروب ممالك أوروبا لاقتطاع الأراضي والأملاك، فكانت حرب ممالك فرنسا وإنجلترا حرب المائة سنة (1337-1440) توحشا وتكالبا على إقليم الفلاندر. ثم كان القرن السادس عشر وحروب فرنسا الدينية الداخلية بين الكاثوليك والبروتستنت، حولت فرنسا إلى مسلخ بشري وبحر من الدماء في وحشية تامة لتعصب الفرنسيين للكاثوليكية.

ثم ما كان في مستقر طِباعهم من سلب ونهب ما إن تخبو نيران فتنهم الداخلية حتى يوجهوا أنظارهم لسلب أملاك الآخرين، فاستحدثوا سياسة الاستعمار خارج أوروبا في الثلث الأخير من القرن السابع عشر، فتم استعمار مناطق بأمريكا والهند. فما أغنى عنهم استعمارهم هو الآخر من فساد ملكهم شيئا، بل استفحل فساده وعظمت اقتطاعاته الفاحشة من الضرائب والمكوس تغطية لنفقات الملك وحاشيته وكبرت الرشا وانتشرت الموبقات الأخلاقية ونخر سوس الرذيلة والفساد جسم مجتمعاتهم.

ثم كانت الاضطرابات السياسية والاجتماعية الكبرى في فرنسا بدءا بالثورة الفرنسية سنة 1789 واستمرار أحداثها الدامية حتى سنة 1799، انتهت بتحالف بين البرجوازية الفرنسية ونابليون، واتفاق على تصدير الأزمة للخارج على طريق الاستعمار ونهب ثروات الآخرين لإطعام جياع فرنسا وإخماد الثورة. لكن الصراعات الدامية استمرت وغذاها ذلك الانقلاب الفكري والتمرد التام على أفكار الكنيسة وقوانين ملوكها، واستمر هذا الصراع بين التجمعات العلمانية الليبرالية وأنصار الملكية، حتى حسمه العلمانيون الليبراليون بإعلان الجمهورية في أيلول/سبتمبر 1792 بعدها أُعْدِمَ آخر ملوك فرنسا لويس السادس عشر في كانون الثاني/يناير 1793. واستعيض عن الحملات والحروب الصليبية بالحملات والحروب الاستعمارية، فاستبدلت الصليبية العلمانية بالصليبية الكنسية، واستحدثت لها ديباجة حقوق الإنسان غطاء وقناعا بعد أن نزعت عنها ترانيم الكنائس.

ثم وكأن بفرنسا ما تَبَدَّل منها إلا الشكل السياسي والاجتماعي، وإلا هيئة الوضع من مَلَكِيَّة الكهنوت إلى مَلَكِيَّة العلمانية، وفرنسا بعد ذلك هي هي كيف هُدِمَت وكيف بُنِيَت لا تزال على الدسيسة من عرقها والحقد والضغينة من طباع صليبيتها والنهب والقتل من سفالة أخلاقها، فما كان بالأمس حروبا صليبية هو اليوم حروب استعمارية.

ثم كانت جمهوريتهم وكأنها في علمانيتها من تصميم شيطان رجيم، أوفى فيها نَذْرَه ليجتثنَّ من الأرض بها ذرية آدم، فكانت جمهورية فرنسا آلته واستعماره في زرع الدمار والخراب والسفك والقتل شرقا وغربا شمالا وجنوبا. فما من فضيلة إلا وعلمانية الجمهورية الفرنسية استأصلتها وما من رذيلة إلا وابتذرتها، أحجار عمرانها من جماجم ضحاياها وماء أرضها من دمائهم، ومن أبقتهم أحياء جعلت تكاليف حياتهم قاسية فرغيف خبزهم من لحمهم وجرعة مائهم من دمهم. وأحدثت الجمهورية الفرنسية العلمانية السافلة أغراضا للعيش بأخلاق سافلة، ما في حكم التلصص والكيد والمكر والخديعة والخبث والحسد والطمع والاسترقاق واستباحة الأعراض والنهب والسلب والقتل... وكل هذا في كذب مصطلحات وقلب للمفاهيم.

ما كانت فرنسا إلا شرا محضا وكفى باستعماركم بصمة على إجرامكم، ما زلنا حتى يوم الناس هذا نكتشف مقابر جماعية برفات جثث مئات بل آلاف ممن قضوا تحت التعذيب الفرنسي البغيض، ولا زلنا نخبر قتلكم ونهبكم. إن كانت جريمة واحدة وحشية ومقتا، فكيف بتاريخ إجرامي فرنسي مقيت متخم بالقتل والنهب والإبادة والعذابات. فليلكم الاستعماري المقفر ما كان إلا إجراما وهمجية وتوحشا خالصا.

قُدر حجم جريمة الاستعمار الفرنسي بالجزائر من عام 1830 إلى 1962 بعشرة ملايين قتيل، أثبتت دراسة أن عدد سكان الجزائر سنة 1962 قدر بـ8 مليون نسمة، ووفق مراجع تاريخية قدر سكان الجزائر سنة 1830 بما يزيد عن 7 ملايين نسمة. أي أن نسبة النمو السكاني بالجزائر لفترة تفوق 130 عاما كانت صفرا أو سالبة بفعل آلة الإبادة الاستعمارية الفرنسية. في حين إنه في المدة الزمنية نفسها تضاعفت ساكنة فرنسا من 25 مليون إلى 50 مليون، رغم ضعف الخصوبة عند الأوروبيين والحروب الثلاثة الكبرى التي خاضتها فرنسا سنة 1870 ضد ألمانيا ثم الحربين العالميتين الأولى والثانية.

يكفي أن يعلم المرء أن ما بين 1954 و1962 خلال ثورة أهل الجزائر الأحرار على المستعمر الكافر الفرنسي، قتلت فرنسا ما يزيد على 1,5 مليون من أبناء المسلمين في الجزائر.

أما وحشية استعماركم وطرائق تعذيبكم فقد باتت مدرسة في الهمجية، مثالا لا حصرا في مواجهة أحرار الجزائر عمد الفرنسيون إلى أسلوب وحشي مبتكر في التعذيب، يقضي بغرس أقدام المجاهدين داخل قوالب إسمنتية وتركهم على هذه الحال حتى يجف الإسمنت ويحملون بعدها جوا ليرمى بهم في عرض البحر، وقد عثر البحارة على هذه القوالب وبها آثار أقدام. واعترف أحد كبار مجرميكم الجنرال ماسو بأن التعذيب في الجزائر "كان أمرا مشاعا وكان يمارس على نطاق واسع"، وكذلك جنرالكم بول أوساريس من خلال اعترافاته في كتاب (أجهزة خاصة). ثم تجاربكم النووية بمنطقة الرقان وإخضاع مجاهدينا لإشعاعات قنابلكم النووية.

أما متحف الجماجم بباريس الذي أسميتموه في سفالة خالصة "متحف الإنسان" فهو بحق الشاهد الحي على قذارة وحقارة حضارتكم، فما كان إلا متحف قتل الإنسان، فما كانت تلك الجماجم إلا قطعا لرؤوس من استعمرتم أرضهم ونهبتم أموالهم وانتهكتم أعراضهم وقتلتم أبناءهم.

أما بالمغرب فمقدمة استعماركم في 7 آب/أغسطس 1907 كانت دمارا شاملا لمدينة البيضاء على يد سفن إجرامكم، حتى صرح أحد مجرميكم القبطان كراسي "لم تعد الدار البيضاء مسكونة إلا بالموتى"، فقد اصطفت بوارج موتكم على الساحل المقابل للمدينة فأمطرتها نارا ودمارا طوال خمسة أيام دون انقطاع، فحولت همجيتكم ما كان حضارة وعمرانا إلى رماد وخراب. كانت إدارة البيضاء إدارة محلية متكاملة ومنظمة تنظيما محكما حسب قوانين الإدارة الإسلامية، فالعامل هو المسؤول عن إدارة مصالح الناس وأمنهم وكان بمساعدته أعوان لهم دراية بالمدينة وأحيائها وأحوال ساكنتها، ثم شرطة الأحياء (أصحاب الدور) المناط بهم الحراسة الليلية لأملاك الناس، ثم كان هناك شيخ اليهود المكلف بشؤون اليهود بالملاح، وكانت الأحكام الشرعية وتطبيقها بيد قاضي المدينة الذي كان يساعده عدلان، وكانت مراقبة الأسواق مهمة المحتسب، والأموال يتكلف بها أمين المستفادات، وناظر الأحباس يدير الوقف، ثم هناك موظفو ومدراء المصالح (أمناء الديوانية) ثم أمين المرسى المكلف بالجمارك، وكبير البحرية هو قائد المرسى وهو الوسيط بين الإدارة والبحرية وعمال المرسى في كل ما يهم نشاط التجارة بالميناء. تلكم هي البيضاء التي حولتها همجية فرنسا إلى أثر بعد عين.

فلو قُيِّدَ للمرء العمر كله لسرد سجل إجرامكم لأفنى عمره وجفت أقلامه وبَعْدُ هُوَ لم ينته من مقدمة مخازي سجل استعماركم. ما كنتم وما كانت شرائع استعماركم إلا نكالا ووبالا طَمّاً، أشد وأقسى في إفسادها من الفساد كله، وكأني بكم أمة من جنس الحيوان في توحشكم وكَلَبِكم، في قيامه وانفراده بنفسه وعداوته لغيره، فما كانت ثقافتكم إلا افتراسا وما في حكمه، فههنا آكل وهناك مأكول، وما كانت حضارتكم إلا قتلا وسفكا، ما كان الشيطان ليصنع أخبث منها، بل في حضارتكم يركض اللعين ركضا ويسبح في قذارتها سبحا.

ما كان التاريخ إلا تفسيرا واقعيا للحياة، وما كنتم فيه إلا شرا محضا وآلة فناء للبشرية.

ثم فرنسا هذه يقول سفيهها على الإسلام شططا. يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

أوَتَرَاكَ في بؤسك الحضاري وعُقْم ثقافتك وسفالة أخلاقك وهَوَانِ ماديتك وإفلاس سياساتك، ستُجَرِّدُ في حمقك سِرْباً من خردة طائراتك تغزو به المَجَرَّة لتطمس شمسها وتحجب نورها. عجبا لمغفل مثلك، أويحسب أن الحضارات تمحى وتطمس بالقذف والسباب والكذب والتلفيق، فكيف بشمس الحضارات ونورها؟!

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

نحن أمة من طينة الوحي، قاد أرواحها للتي هي أقوم فطهرها ونقاها، وقَوَّمَ طباعها فأدبها وأحسن آدابها، نحن مستقر ومستودع هذا النور، فأتِنا بمثله، فافقه وما أرى مثلك يفقه ويعي، قال جل في علاه:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيماً (23) وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيراً (24) رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ إِن تَكُونُواْ صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلأَوَّابِينَ غَفُوراً (25) وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً (26) إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُواْ إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً (27) وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاء رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلاً مَّيْسُوراً (28) وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَّحْسُوراً (29) إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيراً بَصِيراً (30) وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم إنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْءاً كَبِيراً (31) وَلاَ تَقْرَبُواْ الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاء سَبِيلاً (32) وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَاناً فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُوراً (33) وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولاً (34) وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَزِنُواْ بِالقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً (35) وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولـئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً (36) وَلاَ تَمْشِ فِي الأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً (37) كُلُّ ذَلِكَ كَانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً (38) ذَلِكَ مِمَّا أَوْحَى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ وَلاَ تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَهاً آخَرَ فَتُلْقَى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَّدْحُوراً﴾. [الإسراء: 23 – 38].

ذاك قبس من نور الفضيلة والحكمة الربانية التي استحال أن يأتي بمثلها أحكم حكماء البشر، ذاك إسلامنا العظيم يعلو ولا يعلى عليه، أقامنا للعالمين شهود هداية وحق، فأقمنا بفضائل الإسلام نقائص الأمم وبنينا على أنقاض جور وظلم الدول دولة العدل، ورفعنا على أطلال كل مذلة عزة وصولة، وخِطْنا مزق شعوب الأرض بخيوط رفيعة من أخوة الإسلام، حتى أصبح تاريخ الأرض تاريخا إسلاميا وكنا فيه شمسا، فنحن شمس التاريخ ومتى غبنا غابت شمسه.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

نحن بغداد ودمشق والأندلس وسمرقند ومراكش وبخارى والقاهرة وتونس والقدس ومكة... نحن عواصم الأرض وفردوسها وتيجان الأمم. نحن من صَفَّى الوحي طباعنا عن الهوى وصقل جوانب أرواحنا عن الزيغ والظلم، حتى صارت معاني الوحي تتراءى فينا حتى وكأننا من معانيه، ووحيا يمشي بين الناس.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

زويت لنا الدنيا لا مغنما ولا نهبا، ولكننا سيوف الله المسلطة على الظلم والجور، فمن وراء أسلحتنا هدي إسلامنا ونبل أخلاقه فينا ظاهرا وباطنا، حتى رأى عدونا في أسلحتنا نفسها أخلاقا، فسلاح الإسلام فينا حاكِم ومُسَلَّط على السلاح الذي في أيدينا، وما كنا مع متاع الدنيا إلا استغناء وإيثارا وتمييزا بين حلاله وحرامه. شتان يا هذا بين فتح إسلامي واستعمار علماني.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

فنحن صناعة الوحي التامة، نحن عقل البشرية في كمال صفائه وفطرتها في تمام طهرها ونقائها، نحن أثر القدوة العظمى في تاريخ البشر، نحن قبس من نور النبي محمد المصطفى الهادي ﷺ، نحن غيث السماء يروي عطش الأرض.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

ما كنت وفرنساك لتكونوا حبال معالي، ولكنكم كنتم وما زلتم حبال مشانق. إنهما اثْنَتَان عقِمت أُمُّ الهمجية أن تلد لهما ثالثة؛ صليبيتكم واستعماركم، وهما من أنطقاك. وأزيدك من الشعر بيتا، قال فصيحنا: "لا يعذب فاقد الفضيلة شيء مثل رؤيتها في غيره وأنه لا يستطيع تحقيقها في نفسه".

خَبِرْنا أن صليبيتك أيقظت فيك أهوال وكوابيس ماضيك، لَمَّا خَبِرْتَ أن عزمنا جَزْم وتصميمنا حَدّ على استرجاع صرح إسلامنا العظيم وإقامة خلافة عليائه ومجده، وإنا متى عزمنا أنجزنا وإنا أولو عزم وأصدق وأوفى وعدا وعهدا، فأبشر بالأذان وتكبيرات النصر فوق برج إيفيلك بعد أن تطأ أقدام جيوشنا قصر إليزيك وأنت صاغر، والعاقبة للمتقين، وإن موعدنا الصبح أليس الصبح بقريب.

أما لأبناء هذه الأمة العزيزة بإسلامها المقيمين بين ظهرانيكم، اعلموا معشر من آمن بالله ربا وبمحمد ﷺ نبيا ورسولا، أن جمهوريته تنازعكم مكمن قوتكم وجبروتكم وعزكم وكبرياءكم وكرامتكم وشرفكم إسلامكم العظيم، معشر المؤمنين، فإن تنازعتم وفشلتم في رد كيده ومكره أصاب منكم مقتلا، وألبسكم الذلة والمهانة ألوانا وساقكم إلى الرذيلة سوقا وأقسركم على الكفر قسرا، وإن هي إلا قول العليم الخبير: ﴿وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ﴾.

أما وأنتم من أنتم، من نسل أمة لا تقبل الدنية في دينها ولا تنام على الضيم، وقد أفصحتم وأبنتم، فلا تهنوا ولا تحزنوا وأنتم الأعلون فأنتم بفضل الله المؤمنون، والله مولاكم ولا مولى لهم.

وللأمة الإسلامية صاحبة شهادة الحق على الناس أجمعين، ولأبنائها البررة الأتقياء الأنقياء حملة دعوة الإسلام العظيم، ها هو زرع الباطل قد نما، وآن حصاده، فكونوا له يدا من الحق حاصدة، وبادروا بأفضل أعمالكم طاعة لربكم لإقامة خلافة عدل إسلامكم تستأصل شأفة دول كفره وظلمه وجوره. واعلموا أنكم أنتم الموعودون بقول القوي المتين: ﴿وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمؤْمِنِينَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مناجي محمد

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر