هبّات الشعوب في البلاد الإسلامية  بمعزل عن قوى جيوشها وحزب مبدئي كماءٍ بقيعةٍ يحسَبه الظمآنُ ماءً
January 07, 2019

هبّات الشعوب في البلاد الإسلامية بمعزل عن قوى جيوشها وحزب مبدئي كماءٍ بقيعةٍ يحسَبه الظمآنُ ماءً

هبّات الشعوب في البلاد الإسلامية

بمعزل عن قوى جيوشها وحزب مبدئي كماءٍ بقيعةٍ يحسَبه الظمآنُ ماءً

إن الهبات الشعبية تعطي مؤشرا حقيقيا عند الأمة وهو أنها تريد التغيير، وتثبت امتعاض الأمة وعدم رضاها عن الواقع الذي تعيش بعد أن انكشفت سوءات حكامها عبر تلك العقود الماضية، وكان لحزب التحرير بفضل الله سهمٌ في رفع هذا الإحساس جراء عمله المضني طوال عقود مضت، وتصميمه على مبدئه وإصراره على كشف هؤلاء الحكام لأمته. ففي الوقت الذي كانت الجماهير تصفق لعبد الناصر كان الحزب يكشفه ويبين واقعه بأنه الخائن العميل، وفي الوقت الذي كانت الجماهير تتهافت على حركة فتح التي كانت تخوض الكفاح المسلح كان الحزب يكشف ياسر عرفات ويصفه أنه رأس العصابة الخائن. نعم هكذا هي حركة الجماهير فهي حركة تتملكها المشاعر وتنقاد لها.

ولقد استطاع حزب التحرير بفضل الله اجتياز تلك الفتن والرياح العاتية وهو محافظ على فكرته مستمر في كشف كل خائن وعميل ويبث أفكاره في الأمة دون التفات لتبعات ذلك عليه، فتقدمت الأمة في هبّاتها وباتت مقتنعة بسوء الواقع وخيانة حكامها فتوفرت لها إرادة التغيير، لكن هذه الحركة التي ظهرت على شكل هبات وانتفاضات تبقى مجرد إرادة حقيقية تتحرك بها الأمة يمنة ويسرة في قُطر أو أقطار من بلاد المسلمين، لكن هذه الإرادة التي ولّدت هذه الحركة المباركة لا تمكنها وحدها من الوصول إلى أهدافها لأنها حركة لولبية تنتهي في وقت معين.

إن تسليط الأضواء على دور الانتفاضات الشعبية وحدها على أنها القادرة بذاتها على تغيير الواقع تغييرا انقلابيا جذريا دون أن تحمل مشروعا واضحا هو أمر غاية في الخطورة والتضليل السياسي من عدسات القنوات الفضائية المحرضة كالجزيرة وأخواتها ومن ورائها المستعمر الكافر وأذنابه. إن هذه الهبات الشعبية بمكوناتها المتنوعة وفيها الغث والسمين لا يمكن أن تتصدى لعملية التغيير وحدها وإن حاولت، لأن عملية التغيير لها طريقة شرعية حددها الوحي وهي التي يسير عليها حزب التحرير منذ نشأته.

إن هذه الهبات الشعبية وحدها لا تغير لأنها مكونة من أطياف عديدة وأوساط سياسية عميقة وأخرى جديدة تتشكل ولها أهدافها الاستعمارية ومن الميسور عليها امتطاء هبّاتهم التي غالبا ما تكون نتيجة الشعور بالظلم.

فمثلاً عندما جاءت الأوامر من المستعمر لكبراء قادة الجيوش العملاء في البلاد التي شهدت هبات شعبية قبل عدة سنوات حتى هذه اللحظة رأينا تلك الجيوش قد اصطفت إلى جانب بعض تطلعات الشعوب واتخذت موقفا حياديا على أغلبه، وجاء الأمر إليهم من الغرب بتنحية شخوص الحكام وبعض وسطه السياسي بغية تنفيس ذلك الاحتقان. وهذا ما حدث في تونس ومصر تحديدا، فشعر الناس أنهم قادرون على التغيير وشعروا بسعادة عارمة ظنا منهم أنهم حققوا التغيير المنشود، ومع مضي الأيام أدركوا أن تحركهم لم يكن كافيا لتحقيق هدفهم المنشود وهو رفع الظلم واستعادة سلطانهم.

إن لسان حال الشعوب تنتظر من يعلق لها الجرس في التغيير الشامل والكلي، وتحتاج إلى جهة سياسية موثوقة بالنسبة لها تقودها وتحقق تطلعاتها وطموحها في إحداث نقلة نوعية لها. طبعا هذا لا يكون بمجرد وجود الإرادة عند الشعوب والاعتماد عليها وحدها وإن كانت جزءاً من المعادلة، لأن الناحية العملية في الموضوع هي أن ينحاز أهل القوة والمنعة إلى تلك الجهة السياسية التي تثق بها الأمة والتي هي من جنسها لتتم عملية التغيير. وإن حزب التحرير هو الجهة المؤهلة القادرة بمعية أمته أن يقودها إلى بر الأمان.

وبما أن هذه الشعوب في عالمنا الإسلامي جلها من المسلمين، وظهر منهم حبهم للإسلام، فإنهم لا شك سيكونون في صف دولة الخلافة حال قيامها، لأنهم يطمئنون تماما لحكم ربهم فيما لو ظهر لهم بالحس أن شريعة الإسلام ستحل كافة مشاكلهم في جميع جوانب الحياة، وهذا بشكل عام أصبح ملموسا والحمد لله وكان ذلك نتيجة للجهد المضني الذي بذله الحزب في تغيير جزء لا يستهان به من القناعات والمقاييس عند الأمّة. وللحفاظ على هذه الحالة التي هي عرضة للتغيير والتبديل ولكي يكون حزب التحرير هو خيار الأمة فيما لو استجابت القوى لرد السلطان للأمة وإقامة الخلافة الراشدة، كان لا بد من المحافظة على هذا السير الملتزم بطريقة الرسول  r ليكون الهدف هو أخذ قيادة الأمة وبناء دولة إسلامية تقوم على أساس العقيدة الإسلامية، ولأجل هذه الغاية ألزم حزب التحرير نفسه أثناء مرحلة التفاعل بالتثقيف الفردي والتثقيف الجماعي وكشف المؤامرات وخيانة الحكام وعمالتهم وتبني مصالح الأمة، وهذا كان ولا يزال له ضريبة يدفعها شباب الحزب من أعمارهم لتحقيق هذه الغاية. فكم عانى شباب الحزب من السجن والتعذيب والتضييق في العيش وكم منهم من استشهد وعلق على أعواد المشانق...

وكانت هذه التضحيات ثمناً لمحاولة أخذ القيادة في الأمة، وها هو الشيخ سعيد رضوان القيسي أبو عماد أحد شباب حزب التحرير في الأردن وبعد خروجه من السجن الذي قضى فيه ثلاث سنوات ظلماً يقول: "لكل شيء زكاة ولأعمارنا زكاة يجب أن نؤديها ونحن لا نستكثر على الله التضحية، نقدمها رخيصة في سبيل تحقيق وعد الله وبشرى رسوله r ".

ونذكر في هذا المقام ما قال الشاعر:

أترجو أن تسود ولا تعنّى ... وهل يسود ذو الدّعة البخيل

وإن سياسة الأقوام فاعلم  ...   لها صعداء مطلبها طويل

نعم إن عملية التغيير تلقي على كاهل حملة الدعوة في حزب التحرير عبئا تفاعليا حقيقيا - لا حالة انفعالية أو ردة فعل - في أوساط الأمة الإسلامية في البلاد الإسلامية كي يظهروا بالمظهر السياسي اللائق بعظم المهمة والرسالة اللتين يضطلعون بهما، ويكونوا محط أنظار الأمة الإسلامية كقوة فكرية سياسية تهز كافة العلاقات بين الأمة وبين الفئات الحاكمة وأنظمة الكفر. حتى إن الحزب وصف ما يجب أن يكون عليه هذا التفاعل من شدة في ضرب علاقة الحكام بالأمة فقال في نشرة دخول المجتمع:

"ولا بد أن يكون السير في الكفاح بشكل تتعرض معه هذه السلطة القائمة نفسها لما يحطم أضلاعها، ويزيل هيبتها، ويطمع الناس فيها، ويكثر من الأيدي والأصابع التي تأخذ بحلاقيمها وتجهز عليها إجهاز قوي مقتدر، وبشكل يثير الشوق لحكم الإسلام ولدولة الإسلام ولراية الإسلام". انتهى

هذا هو واجب الحزب السياسي المبدئي الذي أخذ على عاتقه الأخذ بيد الأمة إلى واحة النجاة وإقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة. وإلا فقد يقطف ثمرة هذا التفاعل تلك الأوساط الموجودة في الأمة والتي صنعها الكافر المستعمر منذ عقود فتضيع جهود حملة الدعوة وتخسر الأمة تضحياتها لا قدر الله. فقد قال الحزب في كتاب أفكار سياسية في موضوع الوسط السياسي:

"إن المسألة اليوم، بالنسبة للمخلصين الواعين، لم تعد مسألة أن يكونوا سياسيين، بل المسألة هي أن يحاولوا إيجاد الوسط السياسي الإسلامي، فإنه مهما طال الزمن أو قصر، فإن الدولة الإسلامية قائمة بكل يقين، فيخشى إذا قامت أن يسبقهم رجال الأوساط السياسية، وغير المخلصين على إيجاد الوسط السياسي الإسلامي، مع أنه يجب أن يوجد منهم وحدهم، ويجب أن يقوموا هم بإيجاده...". انتهى

إن حزب التحرير وهو رائد الأمة الذي لا يكذبها، يلزمه على الدوام أن يأخذ زمام المبادرة ليتقدم الأمة ويكون في طليعتها ويكشف لها خطط الغرب الكافر التي تحاك ضدها في كافة البلاد الإسلامية، وإن خوض الحزب الصراع الفكري والكفاح السياسي هو ما سيؤهله إلى استلام الحكم عن طريق إعادة السلطان للأمة من خلال جيوشها التي هي قوتها، لأن الأمة ومنها الجيوش لا تعطي قيادتها لجبان أو مجهول أو جاهل. فبالقدر الذي يثبت فيه شباب حزب التحرير وجودهم في الأمة يكون الالتفاف حولهم أشد وأكثر من قبل الأمة، الأمر الذي يسهل مهمة الجيوش في إعطاء النصرة للحزب بكل اطمئنان ويعاد السلطان للأمة.

وإن من ركائز تثبيت حزب التحرير أقدامه في المجتمع على الدوام هو أن يخوض شبابه غمار التفاعل بالأعمال السياسية والكفاح السياسي دون توقف أو إبطاء ويخوضها بصفته الكيانية أي بصفته حزب التحرير وليس بأي صفة أخرى. فالكفاح السياسي الذي يقوم به حزب التحرير هو لازم في سيره على الدوام ما دام أن الغرب الكافر المستعمر حتى اللحظة يحوك المؤامرات الضخمة بشكل مباشر تارة وعن طريق عملائه تارة أخرى. وإن الاكتفاء بالصراع الفكري أو الأعمال الفكرية فقط في ظل هذه المؤامرات الكبرى على الأمة، فإن الأمة بلا شك ستنظر إليه على أنه مفكر أو فقيه لا قائداً سياسياً، وليس مؤهلا أن يضطلع بالمسؤولية السياسية نيابة عنها؛ لأن الحزب المبدئي الذي يواصل الكفاح السياسي والأعمال السياسية من المؤكد أنه سيكون محل أنظار الأمة بقواها المختلفة الكامنة فيها على أنه المستحق للقيادة والريادة وسياستها. لذلك يقول حزب التحرير في نشرة الخطاب وهي نشرة واجبة الدراسة على كل من أراد التحزب، يقول الحزب: "ثانياً: حث الناس على العمل بهذه الأفكار. وذلك أن نشر الأفكار وحده علاوة على كونه لا يؤثر في الناس، ولا يوجد نهضة، ولا حركة فكرية، فإنه لا يجعل الأمة تنقاد لمن ينشرها، وها هم الأدباء والكتاب والعلماء والمؤلفون في كل بلد ينشرون الأفكار، ولكن لا يوجد أحد انقاد لهم في هذا النشر. فحتى ينقاد الناس للحزب لا بد أن تصدر هذه الأفكار عن قصد التأثير، فيحتم هذا القصد على حامل الدعوة تمكين من يناقشهم من لمس واقعها، ووضع الإصبع على هذا الواقع، ويتحتم عليه إلى جانب ذلك حثهم على العمل لإيجادها رأياً عاماً بين الناس، ولإيجادها فعلاً في العلاقات وفي الدولة. أي أن إعطاء الأفكار يجب أن يقترن بالحث على العمل لها حثاً مؤثراً يبعث التفكير فيهم جدياً في العمل لها، حتى يجدوا أنفسهم حين يريدون العمل لها أنه لا بد من أن يقودهم الحزب. وأن يكون هذا الحث مقصوداً بشكل متتابع، لا أن يكون عفوياً أو إذا خطر بالبال".

إن أهل القوة والمنعة المتمثلة بقواها العسكرية ومن مجموع المسلمين الذين هم المدد الحقيقي لتلك القوى العسكرية، ينظرون إلى الساحة السياسية ويرتقبون القادر على ملء الفراغ في الحكم والسياسة ليكون محل ثقة لهم خاصة إذا كان المشروع هو الإسلام الذي هو أصلا من جنس عقيدة الأمة وهي العقيدة الإسلامية، وأن القائم على مهمة التغيير هو حزب سياسي عريق في المنشأ واضح الأعمال في ميدان الصراع الفكري والكفاح السياسي وهو من رحم الأمة معلوم الهوية باسمه وصفته ومعلوم الفكرة والطريقة وهو حزب التحرير بلا أدنى شك.

لذلك لا بد من أن يواصل حزب التحرير العمل في الأمة وقواها العسكرية في آن واحد لتغيير المفاهيم والمقاييس والقناعات لديهم حتى ينجح في إتمام عملية التغيير، وحتى يظهر حزب التحرير بالمظهر الذي يجب عليه بلوغه خاصة في هذه الحقبة التي تمر فيها الأمة من هزات عنيفة وما يعتري الفئات الحاكمة من هشاشة وضعف.

إن أي فكرة تسعى لإيجاد فصل بين قوى الأمة الطبيعية ومنها حركة الهبات الشعبية وبين جيوشها وقواها العسكرية هي فكرة خبيثة تدعو إلى حركة لولبية في الأمة كي تبقى تائهة تعود إلى حيث بدأت لتيأس وتحبط.

إن دور طلب النصرة من أهل القوة والمنعة في بحث واقع التغيير هو دور أساسي فضلا عن كونه حكما شرعيا نزل به الوحي، فلا تغيير بلا طلب نصرة ولا طلب نصرة بدون حزب مبدئي يمثل ثقة الأمة والالتفاف حوله كحزب التحرير.

إن جهد النبي  r الذي بذله في سنوات مع المشقة في طلب النصرة لهو دلالة واضحة على أمر بدهي وهو ضرورة ووجوب انحياز الجيوش والقوى العسكرية الموجودة إلى مشروع الإسلام وإلى أمتهم سواء بسواء. وكل من يحاول تحييد دور طلب النصرة التي أقام بها النبي  r دولة الإسلام الأولى، والتي يسير بها حزب التحرير في عملية التغيير لإقامة الخلافة على منهاج النبوة لا شك أنه أحد صنفين: إما أنه أداة وأجير للغرب الكافر المستعمر هدفه إبقاء جيوش الأمة رهن القرار السياسي الغربي، أو جاهل لا يحيط بطبيعة أحكام وطريقة بناء الدول وكيفية قوام المجتمعات على أساس فكرة كلية شاملة ووجهة نظر خاصة في الحياة مثل عقيدة الإسلام التي انبثق عنها نظام يعالج كافة المشاكل في جميع نواحي الحياة.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

أحمد عبد الرحمن

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر