هدمت الخلافة فخسرت الأمة والحل العمل مع جماعة لإعادتها من جديد
March 03, 2021

هدمت الخلافة فخسرت الأمة والحل العمل مع جماعة لإعادتها من جديد

هدمت الخلافة فخسرت الأمة
والحل العمل مع جماعة لإعادتها من جديد


لقد فقد المسلمون أموراً كثيرة منها: الحكم بما أنزل الله، وفقدوا سلطان الإسلام وسيادته، فقدوا ثرواتهم، فقدوا بلادهم، فقدوا وحدتهم وجماعتهم، فقدوا الكثير من الأمور، وهذه الأمور مشبعة في مقالات كثيرة في مجلة الوعي.


لكني سأتحدث عن الموضوع من زاوية أخرى على شكل مقارنة، كيف كنا وكيف صرنا الآن بعد هدم خلافتنا، كيف كانت الناحية السياسية والناحية الاقتصادية والناحية الاجتماعية والناحية التعليمية والناحية القضائية، ونكتفي بذكر الناحية السياسية.


إن الأمة التي كانت على مدى قرون طويلة، الأمة الأولى في العالم والدولة الأولى وصاحبة المدنية الأولى والثقافة الأولى في العالم والتي كان العالم كله يحسب حسابها ويخشى صوتها وسطوتها ويسمع راغما أو طائعا لكلمتها، باتت في الصفوف الأخيرة، تدوسها أقدام الغزاة ونعال الأقزام اللئام، وبعد أن كانت دولة واحدة قوية عزيزة، صارت مجزأة إلى ما لا يكاد يحصى من الكيانات الكرتونية والدويلات الصغيرة التي يطلق عليها تجاوزا بل زورا وبهتانا اسم الدولة.


وبعد أن كان قادة المسلمين في كل مكان يهبون ويسارعون بلا تردد تلبية لنصرة، صرخة انطلقت من ثغر امرأة مسلمة تصيح وا إسلاماه وا معتصماه وا خليفتاه، فيحرروا البلاد ويقتلوا الأعداء، بعد ذلك كيف صار قادتنا الروبيضات خانعين لأعدائنا!


لا أدري من أين أبدأ؟ أمن أفغانستان أم من بغداد أم من فلسطين أم من سوريا أم من اليمن... فالحال واحد؛


واقع الأمة الإسلامية حروب ودمار فيما بينهم، غير مدركين لعدوهم الحقيقي الذي يلعب بأرواحهم وينهب ثرواتهم ويشعل الحروب في بلادهم، ألا وهو دول الكفر وعلى رأسها الأمم المتحدة بقيادة أمريكا وبريطانيا وفرنسا وروسيا، التي امتدت أيديها لتنتهك ثروات المسلمين وتشعل نار الفتنة فيما بينهم. صراعات ضاربة قدمتها في اليمن والعراق وسوريا ولبنان وفلسطين ومصر وليبيا وتونس والشيشان وأفغانستان وغيرها الكثير من بلدان المسلمين، كل هذه البلدان يعاني أهلها الألم الذل والاضطهاد والدمار، ولسان حالها يقول:


في جرحنا غضب في صمتنا ألم *** في القلب بركان يكاد ينفجر
بغداد كم عبثت بالمجد عاهرة *** أين الرشيد وأين العز والظفر
والقدس كم صرخت أشلاؤها وبكت *** قد باع عفتها وحش ومحتقر
شيشان يا أملا بالعز نرقبه *** عند الصباح وذاك الدب يحتضر
صنعاء يملؤها حزن وفي عدن *** حرب الصواعق لا تبقي ولا تذر
صنعاء يملؤها حزن وفي تعز *** حرب البنادق والشوارع لا تبقي ولا تذر
في كل ناحية ظلم له أثر *** عم الفساد ونار الحرب تستعر
يا صرخة بلغت أسماع معتصم *** هل لامست أذنا بالحق تأتمر


هذا غيض من فيض، وقطرة من بحر!


هذا زمن الرويبضات، وصدق رسولنا ﷺ وهو يصف حالنا: «سَيَأْتِي عَلَى النَّاسِ سَنَوَاتٌ خُدَّاعَاتٌ يُصَدَّقُ فِيهَا الْكَاذِبُ وَيُكَذَّبُ فِيهَا الصَّادِقُ، وَيُؤْتَمَنُ فِيهَا الْخَائِنُ، وَيُخَوَّنُ فِيهَا الأَمِينُ، وَيَنْطِقُ فِيهَا الرُّوَيْبِضَةُ».. قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الرُّوَيْبِضَةُ قَالَ: «الرَّجُلُ التَّافِهُ يَنْطِقُ فِي أَمْرِ الْعَامَةِ». سبحان الله! إذا أردنا أن نصف بصدق جميع المسؤولين في بلادنا الإسلاميّة اليوم لقلنا هم التافهون الذين ينطقون بأمر العامّة.


فواجب على الأمة الإسلامية أن تستعيد سلطانها المسلوب من خلال العمل الجاد مع حزب التحرير الذي قام استجابة لقوله تعالى: ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ وهو يعمل بين الأمة ومعها لتتخذ الإسلام قضية لها، وليقودها لإعادة الخلافة والحكم بما أنزل الله إلى الوجود. فحزب التحرير هو حزب مبدئي، يعمل لإقامة فرض الخلافة بشكل يبرئ ذمة من يعمل معه، وقد كان مبصراً لطريقته، هاضماً لفكرته، فاهماً لقضيته، واعياً على ما يحاك من مؤامرات على أمته، ساعياً إلى إقامة نهضة صحيحة يقود بها العالم قيادة سياسية وقيادة فكرية، من خلال دولة الخلافة الراشدة. وقد كان الحزب في مسيرة عمله تقياً يلتزم بالحكم الشرعي فحسب، نقياً مبعداً عن نفسه التأثر بكل ما هو ليس بشرع من هوى أو مصلحة أو تأثر بأي ثقافة أخرى، مخلصاً في عمله لله وحده بحيث لا يشرك به ولا معه أحداً، وقد خرجت اجتهاداته كلها من أصول شرعية منضبطة، وهو يسعى بكل جد أن يكون صادقاً في عمله لا تناقِض أفعالُه أقوالَه...


أما الأوصاف التي التزمها الحزب وسار فيها سنوات طويلة وشاقة حتى نال هذا الشرف الرفيع وهذه المكرمة، فهي:


أولا: الإخلاص لله تعالى فلم يضع الحزب أمام ناظريه إلا مرضاة الله سبحانه وتعالى من أول يوم، رغم حملات الإجرام التي خاضها ضده الحكام، وعملاء الحكام من المفكرين والمروجين للثقافة المعادية للإسلام على اختلاف مشاربهم وتوجهاتهم، ورغم الإغراءات المتعددة التي عرضت على قادة الحزب في بداية تأسيسه، وأثناء رحلة سيره. فرغم المعاداة الصريحة والإغراءات الكثيرة ظل الحزب ينشد مرضاة الله تعالى، تماما كما كان رسول الله ﷺ يواجه أهل مكة وهم يعرضون عليه المال ليكون أغنى العرب، وأن يزوجوه أجمل نسائهم، وأن يجعلوه ملكا مقابل أن يترك شتم آلهتهم، وكان يجيبهم ﷺ: ﴿قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ * لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ * وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ * وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ * وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ * لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ﴾ لقد رفض الحزب التعامل مع أي من الأنظمة المجرمة من عملاء الاستعمار، ورفض أي منصب فيها أو مهادنتها.


ثانيا: النقاء والصفاء الفكري الذي امتاز به الحزب عن غيره من الحركات الإسلامية


فقد حدد الحزب أفكاره تحديدا دقيقا وواضحا، سواء ما تعلق منها بالفكرة أم بالطريقة نحو الهدف المنشود أم ما تعلق بغيرها من أفكار. ووضع لذلك ثقافة مكتملة من جميع جوانبها؛ سواء أكانت هذه الثقافة تتعلق بخط السير قبل الدولة، أم بعدها أثناء تسلم الأمور وتطبيق الإسلام، وما يلزم كذلك للمواجهة والتصدي للعقبات المعترضة لأي مرحلة من المراحل، قبل الدولة وبعدها.


والحقيقة، أن هذه الدقة وهذا التحديد لم تحظ به أية جماعة أخرى في البلاد الإسلامية، فمعظم الحركات تسير على طريق مفتوح دون تحديد لا للفكرة ولا للطريقة.


ثالثا: الثبات والاستمرارية على طريق العمل نحو الهدف، وهذه نعمة كبرى من الله تعالى أنعمها على هذا الحزب. فرغم مرور سبعين عاما من الكفاح المرير، ومن التصدي للعقبات، والسجون التعذيب والشهداء، ما زال الحزب متماسكا ثابتا لا تؤثر فيه الهزات العاصفة، ولا الضربات الشديدة، بل إن الحزب يزداد تماسكا ويزداد قوة، وتزداد أعداده يوما بعد يوم، وتفتح أمامه أبواب موصدة، وتقوى أواصر، وتتسع ثقافته، وتزداد نقاء وصفاء ودقة يوما بعد يوم. وهذه مكرمة من الله تعالى نالها الحزب بسبب إخلاصه لله سبحانه وتعالى، على عكس الحركات الأخرى التي انقسمت على نفسها في أكثر من بلد، وحتى داخل البلد الواحد، ومنها من آثر السلامة والانضمام تحت جناح الدول العميلة في البلاد الإسلامية، ومنها من جانب الصواب في طريقة العمل، ما أدى إلى وصوله نقطةً تراجع فيها عن كل أفكاره، وانقلب مئة وثمانين درجة عن طريقته، كما يحصل مؤخرا.


قال تعالى: ﴿وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجاً﴾ فالجماعات التي لم تعد نفسها إعداد صحيحا، أو تلك التي لم تعد نفسها أصلا وتركت الباب مفتوحا، تثاقلت خطاها وقعدت في نهاية المطاف تطلب مناصب ووزارات وغير ذلك من الدنيا وزينتها، أو غيرت كاملا تجاهها إلى اتجاه آخر.

أما حزب التحرير فإنه قد أعد العدة بحق فكريا ومعنويا، وبنى رجالا تلين الجبال الراسية ولا يلينون، بفضل الله ومنه.


لقد وصل الحزب بهذه الأوصاف الطيبة إلى ما وصل إليه ناشدا مرضاة ربه عز وجل، ونال ثقة الأمة، حتى من لم يسر في طريقه، وللمواقف المشرفة. والحقيقة، إن مكان الحزب الآن هو: الوقوف مع الأمة على باب الخلافة، يحاول فتحه لها، أو كسره إن أصر العملاء من الحكام على الوقوف في وجه الأمة وتطلعاتها نحو الهدف السامي.


ويمكن إجمال هذا الوصف وهذ الواقع في النقاط الآتية:


أولا: الرأي العالم الكاسح لفكرة الخلافة وتطبيق أحكام الإسلام في كل بلاد المسلمين؛ فلا يوجد الآن والحمد لله تعالى وحده في ساحة المسلمين إلا هذه الفكرة، بعدما تحطمت كل الشعارات الأخرى مثل الوطنية والقومية والاشتراكية والديمقراطية وغيرها. والمشاهد المحسوس أن هذه الفكرة هي الغالبة في كل المظاهرات والمسيرات، وحتى الجماعات التي تطالب بالتغيير دخلت تنادي بها ظاهرا، وأيضا أخذت تبرز عند الكثير من المفكرين المرموقين في البلاد الإسلامية عبر وسائل الإعلام.


ثانيا: الوعي العام الذي وصلت إليه الأمة في الكثير في المناطق على الإسلام، وفكرة الخلافة، وطريقة تخليص الأمة من التبعية للاستعمار، ووعيها على حكامها وعلى عملاء الغرب الفكريين، وعلى أفكارهم. فقد وصلت الأمة في أغلب بلادنا إلى الوعي على هذه الأمور المهمة وعيا طيبا يبشر بالخير القريب بإذنه تعالى.


ثالثا: الأعداد الكبيرة التي انخرطت في العمل الحزبي في كل أنحاء العالم، والتي تمتاز بالإرادة الحديدية والإيمان العالي، والهمم المرتفعة، والإخلاص الخالص لله تعالى، والوعي السياسي والفكري المنقطع النظير...


وفي الأخير: لا بد أن ندرك أن خلاصنا هو بالعمل الجاد لقيام دولة الخلافة، ومبايعة خليفة واحد المسلمين.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أبو أيمن الأثوري – ولاية اليمن

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر