حجج التخاذل عن نصرة غزة  هل قادة الجيوش والحكام اليوم محقون في حججهم؟!
December 09, 2023

حجج التخاذل عن نصرة غزة هل قادة الجيوش والحكام اليوم محقون في حججهم؟!

حجج التخاذل عن نصرة غزة

هل قادة الجيوش والحكام اليوم محقون في حججهم؟!

التخاذل عن نصرة قضايا المسلمين من قادة الجيوش والحكام عادة ما تكون له أسباب متعددة، منها:

أولا: الخوف؛ فقد يكونون جبناء ليسوا أهلا لقيادة الناس والجيش.

ثانيا: حب الدنيا وكراهية الموت؛ فيكونون غير مستعدين للتضحية لأنهم التفتوا إلى متع الدنيا وشهواتها ونسوا الآخرة.

ثالثا: أن يكونوا عملاء وخونة أصلا جاؤوا للحكم أو لقيادة الجيش عبر تأثير خارجي؛ رشاوى أو مستعمرين أو خداع أو اغتصاب للسلطة.

رابعا: أن يكونوا كفاراً أصلا وموالين للمستعمرين وحريصين على خذلان أمتهم وتركيعها لأعدائها لأن هذا واجبهم وهذا هو عملهم.

خامسا: هم حكام جيدون فعلا ويحكمون بالإسلام ولكنهم غير قادرين يخشون من أن تتحول البلاد إلى دمار إذا هم نصروا قضايا المسلمين الملحة، وبحاجة لوقت أطول للتجهيز والتحضير.

أما بالنسبة للحكام وقادة الجيوش في النقطة الخامسة وهم الحكام وقادة الجيوش المسلمون والشجعان والحريصون على أمتهم والذين يحكمون بالإسلام ولكن قدرتهم غير كافية على نصرة إخوتهم المضطهدين والمحتلين، فهؤلاء قد يعذرون لأن الكفاية لم تتحقق في بلادهم وجيشهم وعتادهم لنصرة إخوتهم المظلومين، وقد حدث هذا في التاريخ الإسلامي وتأخرت نصرة المظلومين بسبب ضعف المسلمين أمام تكالب الأعداء عليهم. ولكن قادة الجيوش والحكام هؤلاء غير موجودين الآن، لأنه لا يوجد اليوم حاكم مسلم يطبق أحكام الشرع وحريص على أمته، فواقع اليوم أنه لا توجد خلافة سواء أكانت قوية أو ضعيفة، فلا يوجد حكم بالإسلام ولا يوجد خليفة أصلا. ولذا فهذه النقطة ليست محل بحث الآن.

أما بالنسبة للحكام وقادة الجيوش في النقاط الأربع الأخرى، فهم الموجودون في واقعنا اليوم، أي واقع ما بعد هدم الخلافة العثمانية، أي واقع الحكم بغير ما أنزل الله من أحكام الكفر ودساتيرها. فالحكام جميعهم اليوم لا يحكمون بالإسلام وقادة الجيوش ليسوا معنيين أصلا بالإسلام كنظام شرعي سياسي يتحكم بالأمور. وهؤلاء على أحسن تقدير هم مسلمون علمانيون ليس لهم علاقة بالإسلام بصفته السياسية أو التشريعية، وإنما يتبعون الكفار ودساتير الكفر التي في بلادهم بصورة مباشرة أو غير مباشرة، ولذا ليست لهم روابط وعلاقة فكرية أو ثقافية بشعوبهم وأمتهم، فهم إما أعداء للأمة والشعوب أو هم بأحسن تقدير ليس لهم أي انتماء للأمة وشرعها وثقافتها وتاريخها.

وهؤلاء إما أنهم اغتصبوا السلطان في بلادنا بأنفسهم وتمردوا على دولة الخلافة العثمانية قبل هدمها أمثال العائلة الهاشمية في الأردن وآل سعود في بلاد الحرمين، وإما أنهم أُتي بهم للحكم بعد هدم دولة الخلافة وتمزيقها لكيانات صغيرة قطرية وطنية وعُينوا رؤساء وملوكاً عليها بعد حروب استقلال وهمية أخرج المستعمرون فيها جيوشهم من بلادنا وأبقوا حكاما وملوكا تابعين لهم يخدمون مصالحهم فيها ويرسخون تبعية شعوبها للمستعمرين ويرسخون الشرذمة والفرقة والتنافر بين شعوب المسلمين.

وبعد هذا التفصيل والسرد السريع لواقع حكامنا وقادة الجيوش يمكن فهم عدم تحركهم لنصرة غزة رغم ما مر عليها من ويلات وكوارث، ورغم ما حصل ويحصل من مجازر ومذابح تشيب من هولها الولدان، فهؤلاء لا يحكمون بالإسلام - وإن ادعى بعضهم ذلك زورا وبهتانا - وهم لا يشعرون بأنهم ملزمون بنصرة غزة أو تحرير فلسطين، فهذا الأمر ليس من اختصاصهم وليس من صلاحياتهم وليس في جدول أعمالهم، بل هم أصلا موجودون لأجل إبعاد المسلمين عن دينهم وترسيخ فرقتهم وشرذمتهم وتركيعهم للمستعمرين الحقيقيين الذين يقفون خلفهم منذ هدم الخلافة العثمانية عام 1924م.

وهذا السرد ليس هدفه بث اليأس في الشعوب بالنسبة لموضوع نصرة غزة، وإنما هو لبيان العدو الحقيقي الذي يقف كسد منيع بين المسلمين ونصرتهم لغزة؛ إنهم هؤلاء الحكام وتلك الأنظمة القائمة في بلادنا الإسلامية التي يدين فيها الحكام وقادة الجيوش لدول الغرب الاستعمارية أمريكا وبريطانيا وفرنسا. وهؤلاء يحمون كيان يهود ويحرصون على بقائها ويسعون للتطبيع معها بأمر من أسيادهم المستعمرين لبلادنا والناهبين لثرواتنا والمذلين لشعوبنا.

ولذا كان هناك فرق وتناقض وتضارب بين ما تريده الشعوب وما يريده الحكام وقادة الجيوش، فشعوبنا وأمتنا تريد تحرير فلسطين بينما هؤلاء يريدون حماية كيان يهود، شعوبنا تريد الحكم بالإسلام والوحدة وهؤلاء يريدون الحكم بدساتير المستعمرين وترسيخ الفرقة والتشرذم والذل لشعوبهم. إلا أن هؤلاء الحكام وقادة الجيوش لا يصرحون بهذه الأهداف، بل يصرحون بأهداف أخرى لتضليل الشعوب؛ وهي أنهم يريدون الوحدة ويريدون تطبيق الإسلام ويريدون عون غزة ولكن لا يستطيعون ويخشون تقسيم البلاد أكثر وأكثر، ويخشون بطش النظام الدولي ويخشون على الشعوب والأوطان، وغيرها من الأهداف المعلنة ضحكاً على الشعوب وتضليلا لها عن أهدافهم غير المعلنة.

وخلاصة القول: إن الشعوب الإسلامية هي أمة واحدة يبلغ تعدادها قرابة ملياري مسلم، وثرواتها عظيمة وقدراتها كبيرة لو اجتمعت، وهي قادرة على تحرير فلسطين وتغيير حالنا واقتصادنا لأفضل حال، ولكن الذي يمنعها من نصرة غزة وتحرير فلسطين وتغيير حالنا هم الحكام الذين يدينون بالولاء للغرب ويعملون لحماية كيان يهود. وما لم تتحرك شعوبنا لقلع هؤلاء الحكام وأنظمتهم ودساتيرهم فسيبقى كيان يهود يحتل فلسطين ويذيق أهلنا فيها الأمرين.

إن على الضباط المخلصين وأجناد المسلمين أن يعصوا حكامهم وقادة جيوشهم ويتحركوا لنصرة أهلنا في غزة، ولا يغتروا بتلك الحجج والمخاوف، فكلها حجج يعلنونها ليخفوا حقيقة دعمهم لكيان يهود والمستعمرين. ولا بد للشعوب المسلمة أن تتحرك بوعي وبصورة مركزة لتحرير البلاد وجيوشها من سيطرة هـؤلاء الحكام وقادة الجيوش والمستعمرين من خلفهم.

ولا بد أن يقوم العلماء والدعاة بدورهم بفتح أعين الشعوب وتوعيتها على الأهداف المبطنة للحكام، ولا بد من دعوتهم الشعوب للثورة على حكامها وأنظمتهم، ولا بد من أن يدعوا الضباط والأجناد لعصيان الحكام وقادة جيوشهم ليس فقط لنصرة غزة وإنما للخلاص من المستعمرين.

ولا بد للأحزاب والجماعات أن توحد الخطاب لتحرك جماعي رغم اختلافها وتنوع جداول أعمالها. لا بد لكل حزب وجماعة أن تشكل فريق أزمة يتصرف ويتحرك مع نظرائه في الأحزاب والنقابات للتحرك وتوحيد الخطاب والأعمال وقت الأزمات كأزمة غزة اليوم. لا بد أن نتحرك بوعي ونترك العشوائية والارتجالية.

فهناك هدفان يراد تحقيقهما؛ الأول مُلحّ وهو نصرة غزة وإجبار هؤلاء الحكام وقادة الجيوش على التحرك للضغط على أسيادهم المستعمرين لإيقاف مجازر كيان يهود. وأما الهدف الآخر فهو العمل لإزالة هؤلاء الحكام وقادة الجيوش وتحرير البلاد والعباد من ربقة المستعمرين. ولا بد أن يتفق الجميع الآن على الأقل على الهدف الملح والعاجل وهو نصرة غزة وإيقاف كيان يهود عند حده وإجبار المستعمرين على كبح جماحه.

وبعد الخلاص من هذا الهدف الملح لا بد للجميع من النظر والتدبر والتحرك لتحقيق الهدف المهم بالخلاص من استعباد المستعمرين لبلادنا بتخليصها من الحكام وقادة الجيوش التابعين لهم.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. فرج ممدوح

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر