هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟
April 02, 2016

هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟

هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟


في مشهد ليس بالغريب احتشد في صنعاء أنصار صالح في ميدان السبعين وذلك في صباح يوم السبت 26/3/2016 بمناسبة مرور عام على عدوان قوات التحالف بقيادة السعودية على اليمن، وكذلك تأييدا له، وفي الجانب الآخر وللغرض نفسه احتشد أنصار الحوثي بجانب الكلية الحربية وذلك في عصر اليوم نفسه بدلا من أن يجتمع الطرفان في مكان واحد!! وهذا ليس بالغريب ولا العجيب لمن يملك الوعي السياسي أو قليلا منه؛ فذاك الطرف تتزعمه بريطانيا عن طريق صالح والآخر تتزعمه أمريكا عبر الحوثي، ومن هنا جاءت حالة الاستقطاب والانقسام، فقد أصدر حزب التحرير في وقت سابق بتاريخ 1/10/2014 جواب سؤال بعنوان: (التطورات الأخيرة في اليمن وبخاصة توقيع اتفاق السلم والشراكة الوطنية) جاء فيه "إن هذا يعني أن الحل المتوقع في اليمن هو الحل الوسط بين أمريكا وبريطانيا على طريقة الرأسماليين يكون الحكم مشتركا بين الأطراف والحل الوسط عادة لا يدوم عندهم إلا كاستراحة محارب إلى أن تستطيع أمريكا أو بريطانيا أن تحسم الموضوع إلى جانبها أي أن الأحداث في اليمن ستستمر متقلبة تهدأ حينا ثم تشتد حينا آخر وفق ميزان القوى السياسية والعسكرية عند المتصارعين".


تتزامن هذه الأحداث مع تصعيد من الجانبين؛ فوفق مصادر عسكرية تناقلتها وسائل الإعلام تحدثت عن اتفاق بين الجانبين السعودي والحوثي عميلي أمريكا لإيقاف الحرب، وكان من نصوص الاتفاقية: وقف إطلاق النار من على الحدود مقابل: وقف الضرب على صعدة - نزع الألغام من على الحدود - إيصال مساعدات للمناطق المنكوبة صعدة وعمران - الانسحاب من الحدود.


هذا وقد انسحب الحوثي بقواته من تعز مما أدى إلى استلام قوات "الشرعية"، وما لبث أن قام الحرس الجمهوري بالهجوم واستعادة الأسلحة والمواقع التي أخلاها الحوثي نقضا لهذا الاتفاق وإثباتا من صالح أنه رجل الإنجليز القوي الذي لن يترك قوات التحالف تجتاح مناطقه في تعز وغيرها وهو مكتوف الأيدي. وكذلك ما أراد إثباته بهذا الحشد الجماهيري أنه مرغوب شعبيا وله جماهيره وسنده الشعبي وكذلك الضرب بيد من حديد باستئناف القتال وشن حرب على الحدود وإمطار السعودية بالصواريخ ليؤكد أنه لا سلام بدون الاتفاق مع صالح، وما يؤكد حدوث الاتفاق ما صرح به خالد الزعتر الصحفي والمحلل السياسي السعودي في لقاء معه على قناة العربية بتاريخ 28/3/2016 حيث صرح أنه حدث اتفاق بين الحوثي والجانب السعودي، وكذلك لا يعد هذا بالأمر الغريب من جانب الحوثي فقد صرح صالح الصماد رئيس المجلس السياسي لجماعة الحوثي في جريدة الثورة الحكومية بتاريخ 22/3/2016 "أن اللقاء بين الجانب السعودي والحوثي كان لحالات إنسانية من تبادل للأسرى، وتحدث أنه من الممكن أن يكون تبادل الأسرى مقدمة لاتفاق وحل سياسي طالما أنه يخدم مصلحة الشعب اليمني".


يأتي هذا الخلاف بين الطرفين في الموقف السياسي وأحيانا في الجبهة وحتى في الجانب الإعلامي؛ فقد شنت صحيفة الثورة هجوما بشكل رمزي على الرئيس المخلوع صالح بقلم الكاتب عبد العزيز البغداي بتاريخ 22/3/2016 جاء فيه "من عجائب صديقي أيضا أنه بعد تحسره على إهدار عام هو عمر العدوان المباشر على اليمن أبدى حزنه على ما أسماه بالشرعية الحقيقية بعد أن سخر من الاحتفال بذكرى حلم اليمنيين بالثورة في 11 شباط/فبراير 2011 وإحياء ذكرى شهداء مجزرة جمعة الكرامة، ويرى أن الشرعية الحقيقية هي شرعية مجلس النواب المبني على انتخابات مزورة تزويرا ماديا ومعنويا والتي انتهت قبل سنوات"، وتابع يقول "نعم يا صديقي أهدر العدوان المباشر المستمر منذ عام وحتى اللحظة ولا زال الوقت يهدر دون أن تستعيد الكرامة التي أهدرها صاحبك طوال العدوان غير المباشر فترة تربعه على عرش إهدار السيادة والكرامة، وأنت لا أشك تعلم أن هذا العدوان المباشر المستمر منذ 26/3/2015 لم يكن سوى تعبير عن الغضب البدوي من محاولة اليمنيين الخروج من آثار الإهدار الناعم للكرامة والسيادة من قبل دولة فخامة صاحبك العميقة التي دامت ثلاثة وثلاثين عاما". وفي العدد نفسه من صحيفة الثورة نشرت مقالة للكاتب البريطاني (بيل لو) بعنوان (خفايا حرب الإمارات في اليمن)، تجسّد مدى الخلاف بين بريطانيا وعملائها في الخليج مثل الإمارات والكويت والبحرين وعمان من جهة وبين أمريكا وعملائها أيضا في الخليج كالسعودية من جهة أخرى، ويؤكد مساعدة الإمارات وإنقاذ عبد ربه هادي عميل بريطانيا وزحف قواتها لداخل عدن وتراجع الحوثيين ذوي التوجه الأمريكي. فقد جاء فيها "سقوط طائرة مقاتلة نفاثة إماراتية ومات الطياران اللذان فيها حتى وصل عدد القتلى إلى 46 قتيلاً"، ويتساءل الكاتب يقول: "بصرف النظر عن ولاء الإمارات لمجلس التعاون الخليجي من الصعب أن ندرك لماذا دخلت الإمارات الحرب في اليمن" ويتابع قائلا "الإمارات هي التي قادت الهجوم البحري على عدن في صيف 2015م على الرغم من رفض الولايات المتحدة لطلبها الدعم من القوات الخاصة لكنها جازفت ودخلت عدن".


إن ما يحدث اليوم من اختلاف يجسد الهوة بين الفريقين المتصارعين، فهل اقتربت ساعة الصفر فعلا؟ وما المتوقع حدوثه في الأيام القادمة؟ إن الأيام القادمة حبلى بالأحداث خاصة إذا لم تحصل أمريكا أو بريطانيا على مصالحها وهو على غرار ما يحدث في ليبيا من صراع أنجلو أمريكي؛ فالوضع غير مستقر لصالح أمريكا والتي ترسل مقاتلين وغاراتها بحجة مكافحة تنظيم الدولة، وبخلاف سوريا والتي فيها الوضع مستقر لصالحها فهي تريد التهدئة وإنجاح الهدنة والمباشرة في الحل السياسي، فهل تشهد ساحة اليمن صراع أو اتفاق الفريقين المتصارعين؟


إن الذي يوجد السلم أو الصراع بين الفريقين هو ميزان القوى؛ فإذا كان أحدهما أقوى من الآخر حسم الصراع لصالحه، وهذا ما أكدته الأحداث السابقة فقد استدرج صالح جماعة الحوثي إلى جميع المناطق لاستنزافه والتخلص من قواته، تارة بتوزيعهم في المناطق وتارة بانسحاب قوات صالح من بعض المواقع ليفتك بهم من قوات التحالف، وهكذا حتى تهلك قوته؛ فقد قام صالح بعمل الآتي: 1- كسب رأي عام ضد الحوثي من أنه أرهق البلاد وأفقرها وقتل أبناءها. 2- أن جماعةالحوثي لا تستطيع أن تدير البلاد لا في الحكم ولا في الاقتصاد ولا غيرها من مؤسسات الدولة. 3- تلقي اللجان الشعبية قوات الحوثي ضربات في جميع الجبهات مما أضعف قواته وبالمقابل تفاخر صالح بقواته وأنه على استعداد لتقديم الآلاف بل الملايين في سبيل الوطن. 4- وجود حلفاء لصالح من الأطياف الأخرى ومن الفصائل الأخرى ومن مشايخ القبائل تضررت من الحوثي وتنتظر ساعة الصفر ولكن متى؟ لا شك أن ذلك لا يحدث إلا بعد أن يجهز صالح الظروف لتكون مناسبة للانقضاض على السلطة بحيث يضمن الانتصار على الحوثي لا الهزيمة.


إن أمريكا أعدت الحوثي ليخدم مصالحها كما أعدت جيش المهدي وقوات بدر في العراق وحزب الله في لبنان، كل هؤلاء كشريك في محاربة (الإرهاب) وجماعاته الذي صنعته أمريكا ليكون ذريعة لها لدخول بلاد المسلمين وابتلاعها واستغلال ثرواتها. إن أمريكا تعزف على وتر الهدن الصغيرة ثم الهدنة الكبيرة ومن ثم الوصول للاتفاقيات والحل السياسي؛ فهي تستنسخ ما حدث في سوريا لتطبقه في اليمن بحيث يؤمن الحوثي مصالح أمريكا من خلال هذا الحل السياسي الذي تفرضه من خلال السعودية عميلتها بحيث يكون الحوثي مكوناً سياسياً وشريكاً في الحكم ليس عبر الانتخابات لأنه فاقد للأصوات والشعبية مقابل الأصوات الأخرى التي قد تكون أكثر لخصومه، بل باتفاق ينهي الحرب ويؤمن له الوصول للحكم. ولكن حتى لو حدث هذا فلن يكون طويلا لأنه لا سند شعبياً له ولا وسط سياسياً موالياً لأمريكا، بل بالعكس لصالح الإنجليز، ومن ليس له زخم لا يستطيع استلام حكم أو سلطة. ويتزامن هذا مع ما يقوم به ولد الشيخ المبعوث الأممي من جمع الأطراف والضغط عليها وإلزامها بالحل السسياسي والتفاوضي بغية الوصول لاتفاق يضمن بالدرجة الأساسية وصول الحوثي للحكم ووجود نصيب له من الكعكة؛ فالمبعوث الأممي جمال بن عمر هو الذي أتى به من صعدة لصنعاء، ثم جاء ولد الشيخ فثبته في صنعاء، ثم الآن جاء دور قطف الثمرة من خلال اتفاق يجعل له يداً في الحكم، وهذا ما يدعو إليه ولد الشيخ من مؤتمر يعقد في منتصف نيسان/أبريل يجمع فيه الأطراف.


فهل يقطع الإنجليز الطريق أمام هذه الهدن والاتفاقيات بالاستمرار بالحرب وفضح الحوثي مثلا بإيجاد رأي عام أنه استسلم وخان البلاد بهذه الاتفاقيات المخزية؟ أو بتصفية الحوثي من قبل صالح والخوض معه في حرب حينما تسنح الفرصة؟. هذا ما ستنبؤنا به الأيام القادمة، وندعو الله في هذا المقام ونسأله فهو المجيب أن لا يولي هذا الظالم أو ذاك، وأن يولي عادلا تقيا نقيا مخلصا واعيا شجاعا يوحد أمة الإسلام على الحكم بكتاب الله وسنة رسوله e في ظل خلافة راشدة على منهاج النبوة، وما على أهل اليمن إلا أن يعوا ويتقوا الله في أنفسهم وفي بلادهم، وأن يلفظوا عملاء الإنجليز وعملاء أمريكا ويضعوا يدهم بمن يؤمنهم في الدنيا والآخرة، وحتما سيكون الله مؤيدهم وناصرهم فهو سبحانه نعم المولى ونعم النصير، وما ذلك على الله بعزيز {إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهَادُ}.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


عبد الرحمن العامري – صنعاء

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر