حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم
August 08, 2018

حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم

حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف

وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم

لمع نجم البشير في الآونة الأخيرة بعد قيام الاتحاد الإفريقي بتفويضه لإدارة مفاوضات الفرقاء الجنوبيين في الخرطوم، وبذل البشير جهوداً جبارة، أشاد بها ما يعرف بالمجتمع الدولي، حيث توجت هذه المفاوضات التي اختتمت في الخرطوم مساء الأحد 2018/08/05م بالتوقيع النهائي على اتفاق السلام بين الأطراف، حيث وقّع كل من رئيس جنوب السودان، سلفاكير ميارديت، ورئيس الحركة الشعبية المعارضة المسلحة، رياك مشار، وزعماء فصائل جنوبية أخرى، كذلك وقع الرئيس عمر البشير، والرئيس الأوغندي، يوري موسفيني، على الاتفاق كضامنين، بالإضافة إلى توقيع ممثلين للأمم المتحدة، والاتحاد الأفريقي، ومنظمة الإيغاد، كشهود على الاتفاق...

فما هي حقيقة هذه المفاوضات والاتفاقات، التي تصفها الأطراف بأنها مهمة للغاية؟ وما الجدوى منها، ومن وراء حرب الجنوب أصلاً، وهل لذلك علاقة بالتنافس الاستعماري بين أمريكا وأوروبا على الجنوب؟ أم هو تنافس محلي بين القيادات الجنوبية استناداً إلى التركيبة القبلية، كما يُشاع؟

من المعلوم بداهة أن دولة جنوب السودان قد وُلِدت بإشراف أمريكي مباشر؛ حيث استخدمت أمريكا الحركة الشعبية لتحرير السودان، التي أنشأتها في العام 1983م، وأشرفت عليها حتى وصلت بها إلى مبتغاها بانفصال الجنوب، وتأسيس دولة فيه في العام 2011م، فكان نجاحاً باهراً للسياسة الخارجية الأمريكية في عهد أوباما، فأصبح السودان، شماله وجنوبه، على السواء، مستقراً للنفوذ الأمريكي... وكانت بريطانيا، بسبب نفوذها السابق في السودان، تدق على وتر الانفصال أيضاً، وتعمل بأن تجد لها موطئ قدم، لكن أمريكا ضربت بطموحاتها عرض الحائط، حيث استحوذ عملاؤها على مفاصل الثروة والسلطة في الجنوب، إلا النزر القليل منها لرياك مشار (نائب رئيس بصلاحيات محدودة) ومن معه، فأوعزت بريطانيا لرياك مشار ومن تبعه، وأغرتهم في التحرك... وذلك لأن لهم علاقة تربطهم بها، حيث درس (رياك مشار) في بريطانيا الهندسة الصناعية والتخطيط الاستراتيجي... وعاد إلى السودان لينضم إلى الحركة الشعبية منذ تأسيسها في العام 1983م. وقد حصل بينه وبين قائدها جون قرنق صراع واقتتال، فانفصل عن الحركة عام 1991م... وحاول مشار أن يشق طريقه في الانفصال لصالح بريطانيا، بعيداً عن حركة قرنق، وبخاصة عام 1997م، عندما وقع مشار، ومجموعة الناصر، كطرف انفصالي مستقل، اتفاقية الخرطوم مع حكومة البشير... لكنه لم ينجح في ذلك، ثم أعيد انضمامه للحركة الشعبية، على عين بصيرة من المخابرات الأمريكية، خوفاً من إنشاء حركة منفصلة، بسبب ثقل تأثير قبيلته "النوير" التي تُعَدّ ثاني أكبر قبيلة في الجنوب، فقد وافقت أمريكا مع أنها تعرف ولاءه للإنجليز، وأوعزت إلى قرنق للموافقة على عودته لاحتوائه، وضبطه، تحت قيادته، وكان جون قرنق يتهم زوجة مشار وهي (إيما ماكوين) الإنجليزية، بأنها موظفة لدى المخابرات الإنجليزية، وسمَّى الحرب التي دارت بينه وبين مشار بحرب إيما... فبريطانيا تواطأت مع أمريكا، حتى تحقق انفصال الجنوب. ثم بدأت بخبثها ودهائها لعبة العودة إلى جنوب السودان، لتتمكن من استعادة نفوذها بعد الانفصال، أو على الأقل لتشارك أمريكا، ولو بالقليل من النفوذ هناك، لكنها لم تنجح أيضاً، فأوعزت لرياك مشار بإثارة مسألة الفساد المالي والإداري في دولة الجنوب، التي كادت أن تطيح بسلفاكير، وأخيراً أمرت عملاءها بالتحرك المسلح.

فبريطانيا هي التي حركت (رياك مشار) وأغرته بالتصعيد العسكري، فهي وراء هذه الحرب، لعلها تنجح في حركتها هذه، بأن تسقط سلفاكير، وتحل محل أمريكا... إلا أن أمريكا، وقد أبدت انزعاجاً شديداً، تحركت بسرعة، منذ نشوب الحرب في العام 2013م، فقد تحركت بسرعة فائقة، وعلى أعلى المستويات، لاحتواء الوضع هناك... فبعث الرئيس الأمريكي باراك أوباما حينها برسالة إلى الكونغرس قال فيها: "إن القتال الأخير يهدد بجر جنوب السودان إلى العودة إلى الأيام المظلمة في ماضيه"، فالإدارة الأمريكية لا تريد دولة فاشلة في الجنوب، حيث شدد أوباما على: "أن مستقبل البلاد اليوم في خطر" وكشف عن خطة أمريكا في البقاء، شريكا راسخاً هناك، فقال: "إن الولايات المتحدة ستظل شريكا راسخاً لجوبا". فكانت رسالة قوية لعملاء الإنجليز، بأن أمريكا لن تتخلى عن (سلفاكير)، (بي بي سي 2013/12/20). قال وزير الخارجية جون كيري: "اتصلت بالرئيس كير وطلبت منه أن يعمل على المصالحة". (فرانس 24 2013/12/21).

إن أمريكا كانت، ولا تزال، وراء هذه المصالحات والمفاوضات، فهي تخشى من ضياع نفوذها في الجنوب، فوضعت كل ثقلها لإفشال تلك الحركة، وضيقت الخناق على (رياك مشار)، عبر أدواتها في المنطقة؛ الإيغاد، ويوغندا، وإثيوبيا، والأمم المتحدة، وغيرها... إلا أن الأمور لم تحسم كما أرادت أمريكا، حيث فشل عملاؤه في حل الخلاف عسكرياً، فاستنكرت هذه الحرب، فهي باهظة الثمن، وأن الرئيس ترامب يحب المال حباً جماً، كحبه لابنته أو أكثر، فاستقرت حسابات إدارته، التي شددت على سلفاكير، بأن يلجأ للحل السلمي، قال البيت الأبيض في بيان شديد اللهجة الثلاثاء 2018/05/08م، (إن الولايات المتحدة كانت داعما فخوراً ومتفائلاً لجنوب السودان عندما حصل على استقلاله... وبعد سبع سنوات بدد زعماء هذا البلد تلك الشراكة فقتلوا أبناء شعبهم وأظهروا مراراً عدم قدرتهم أو استعدادهم للوفاء بالتزاماتهم بإنهاء الحرب الأهلية)، وأعرب مساعد وزير الخارجية الأمريكي للشئون الأفريقية دونالد ياماهوتو عن ترحيب بلاده بجولة مفاوضات السلام بدولة جنوب السودان، (مثمناً الاختراق المهم الذى تم تحقيقه. وأكد دعم الولايات المتحدة الأمريكية للجهود التي يضطلع بها السودان في هذا الصدد...) "اليوم السابع 2018/06/27".

وبهذا يظهر بوضوح أن أمريكا هي التي مارست الضغوط على سلفاكير، منذ وقت مبكر، ودفعته لكي يجنح للحل السلمي عبر المفاوضات، حسب ما ذكرته السفيرة الأمريكية لدى الأمم المتحدة نيكي هيلي، حيث قالت: (أعتقد أن الضغوط ستتواصل إلى أن يغير كير من موقفه الراهن)، وكان مارك جرين مسؤول المعونة الجديد في إدارة ترامب زار جنوب السودان في أيلول/سبتمبر 2017م و(أبلغ كير بأن واشنطن تراجع سياستها تجاه حكومته... ودعا كير إلى إنهاء العنف وتنفيذ وقف حقيقي لإطلاق النار)، "رويترز 2017/10/24م". لكن البيت الأبيض نأى بنفسه عن هذه المحادثات، واستخدم أدواته في المنطقة، ملوحاً بالتهديد والوعيد، لإنجاح هذه المحادثات، قال السكرتير الصحفي للبيت الأبيض في بيان الأحد 2018/07/22م: "لن تكون الولايات المتحدة ضامنة لأي اتفاق، ولن تمول أو تدعو إلى موارد إضافية من الأمم المتحدة لدعم الحكومة الانتقالية في غياب التزام ثابت بالسلام..." (سودان تربيون 2018/07/23).

وهكذا بعد هذه الضغوط التي مورست على الأطراف، وخاصة سلفاكير، عدل الرجل عن موقفه المتعنت السابق، وتهديداته الرافضة إشراك المجرمين - حسب زعمه - في الحكم، حيث قال في لقاء سابق "يجب عدم مكافأة مشار على تمرده، وليس له الحق في تقاسم السلطة في البلاد". (الجزيرة 2014/1/1)، ورغم قوله هذا، وبحسب رويترز، فإن كير جرجر أذياله، وعاد طائعا لأسياده، واستعد للتوقيع، بل والالتزام بما تتمخض عنه المفاوضات، قال في مؤتمر صحفي بجوبا للصحفيين "سأوقع... الاتفاق جاهز، وسنبقى ملتزمين، وسوف نطبقه" (سودان تربيون 2018/08/03). فكان هذا التوقيع النهائي على تقاسم السلطة في جنوب السودان.

ويلاحظ من خلال بنود الاتفاق وأجوائه أمور عدة:

الأمر الأول: حاجة أمريكا إلى هذا الاتفاق، قال القائم بالأعمال الأمريكي بالخرطوم (ستيفن كوتسيس) بحسب المركز السوداني للخدمات الصحفية: (نحن من جانبنا بحاجة إلى السلام الدائم في دولة جنوب السودان)، "2018/06/26" وذلك لتثبيت نفوذ أمريكا في الجنوب، بتعيين عملائها في الوزارات، والبرلمان، لتستمر الحكومة الانتقالية، في خطها الأمريكي، فقد حظي سلفاكير وحزبه، على أكثر من نصف الوزارات، البالغ عددها 35 وزارة، حيث حدّد الاتفاق منح 20 منها لسلفاكير، كذلك حدّد الاتفاق عدد أعضاء البرلمان الانتقالي بـ550 عضواً، على أن يملأ 332 مقعداً بواسطة الحكومة. وواضح من هذه القسمة، الحرص على تمكين سلفاكير، باعتباره عميلاً صادقاً لأمريكا، وهي تريده لفترة قادمة أخرى، لذلك فهي تعزز سلطته، حتى لا يتحقق الفشل في مشروعها الاستعماري في جنوب السودان، الطامع في نهب ثروات الجنوب... فالاهتمام الأمريكي بنفط السودان، يعود إلى اكتشافه على يد شركة شيفرون الأمريكية، التي أنفقت المليارات على نشاطها، قبل خروجها في العام 1992 بسبب الأوضاع الأمنية، وأن كل النفط السوداني يأتي من حقول اكتشفتها شركة شيفرون، في السابق، وتريد أمريكا تهيئة أجواء آمنة لتستأنف نشاط شركاتها في السودان شماله وجنوبه.

الأمر الثاني: محاولات عودة بريطانيا مرة أخرى إلى الحكم بقوة، لتشارك أمريكا، ولو بالقليل من النفوذ في جنوب السودان، عبر عميلها (رياك مشار)، وترضيته، بسبب ثقل قبيلته النوير، فالإنجليز يعملون على العودة إلى هناك، ليلعبوا دوراً مؤثراً كما ذكرنا، حتى يتمكنوا من استعادة نفوذهم فيه. حيث عبر السفير البريطاني بالخرطوم، (عرفان صديق) عن تمنياته (بنجاح المفاوضات بين الأطراف الجنوبية التي انطلقت بالخرطوم) "صحيفة المجهر 2018/06/26"..

الأمر الثالث: في سبيل التودد الذي يقوم به البشير تجاه أمريكا، كان لا بد له من إظهار بطولات ولو كانت مزيفة، والتأكيد على ولائه للأمريكان، واستعداده التام لتحقيق المطلوبات المتفق عليها، ومن بينها ملف جنوب السودان، فقد أشادت كل الأطراف به، وبحسن رعايته للمفاوضات، حسب زعمهم، فامتدح (مشار) دور البشير في تقريب وجهات النظر بين فرقاء الجنوب وصبره على المفاوضات، وقال "كنا لا نعرف ماذا يحدث إذا نقلت المفاوضات من الخرطوم"،

ووصلت الثقة إلى أن تستمر الجولات القادمة في الخرطوم بدلاً عن نيروبي... أعلن الرئيس الكيني أوهورو كينياتا، موافقة بلاده على استمرار ما تبقى من تفاوض بين فرقاء الجنوب بالخرطوم، وإلغاء فكرة نقل المفاوضات إلى نيروبي.

يحاول البشير استعراض نجاحات، وبطولات، وإنجازات، كاذبة وزائفة، مستغلاً الفرصة التي منحها إياه الاتحاد الإفريقي، باستضافة الخرطوم لمفاوضات فرقاء الجنوب... إذ كيف يكون بطلاً وقد فرّط في مليون ميل مربع من قبل، ورثه من الحكام السابقين خلسة، وكان قد أقسم أن يسلمه كاملاً كما وجده، وها هو السودان ممزق الأوصال، أشعل فيه الفتن والحروب، في جنوبه الجديد والقديم، وفي غربه وشرقه، وأفقر أهله وأرضه، وشرّد كوادره وادعى عجزه التام في حل قضايا السودان، التي أوجدتها حكومته، بل تآمر على البلاد بفتح الباب واسعاً لأسياده الأمريكان ليتمكنوا من أهل السودان شمالا وجنوباً...

يخيّل إلى البشير أنه لمع نجمه وسوف ترضى عنه أمريكا، ويستمر في الحكم لخدمة مصالحها، بتنفيذ المحاور الخمسة المطلوبة، ومنها مسألة جنوب السودان، فما بقي له إلا أن يقول: [هاؤكم اقرأوا كتابيه، كيف تفكرون في إرسالي إلى الشارع كبقية العملاء الذين أطاحت بهم شعوبهم، ولم تساندوهم وتقفوا معهم... فأنا لست مثل مبارك مصر، ألا ترون يا إدارة ترامب أني حريص على إسعادكم، ولا آلو جهداً في سبيل إرضائكم، ألم أسلخ لكم السودان إلى شطرين، وسلمتكم القلب النابض بالبترول والمعادن، بعد عملية جراحية معقدة جداً، وكنتم تتابعونني خطوة بخطوة، فنجحت في إضعاف السودان كله، لتأكلوا من ثمره في الشمال والجنوب... ألم أُعِد لكم رجلكم صلاح قوش، كما ترغبون، مديراً للأمن والمخابرات، لتستفيدوا من خبراته في أمنكم، وإدارة ملفات تبحثون عن راعٍ لكم في شرق إفريقيا بعامة... ثم ألم أرسل لكم أحد رجالكم، وهو محمد عطا الذي تعرفونه جيداً، فقد تدرب هو الآخر على أيدي ضباط السي آي إيه، أرسلته ليكون سفيراً في واشنطن، ينقل إليّ طلباتكم وأوامركم. هذا غير معقول يا ترامب... راجِع ملفات (الإرهاب) في أرشيف المخابرات، ستجدني أفضل من تعاون معكم فيه، فقد سلمتكم المطلوبين، والذين لم تطلبوهم، وكثيرٌ منهم لا يزال في غوانتنامو، ثم اسأل القائم بأعمال سفارتكم في الخرطوم كوتسيس، فإني أعلم أنه أرسل إليك قائلاً: (نؤكد تقديرنا للإجراءات التي اتخذها السودان... والذين يدعمون ضغطنا الدبلوماسي والاقتصادي على نظام كوريا الشمالية)، ونقل لكم تعاون حكومتي مع حكومتكم، بشأن كوريا الشمالية.. وأنت تعرف زيارة قام بها إلى الخرطوم مساعد وزير الخزانة لشؤون مكافحة تمويل الإرهاب، والجرائم المالية مارشال، (بالمناسبة يا ترامب ما أداني ولا تعريفة). المهم هو التقى وزير الدفاع في 30 نيسان/أبريل 2018م، وناقشوا القضايا المتعلقة بالعلاقات العسكرية للسودان مع كوريا الشمالية... فاطمئن يا ترامب من هذا الجانب (وارقد قفا)... ولم يبق من الملفات التي طلبتموها مني غير ملف جنوب السودان، طبعا هذا لا نقاش فيه ولا (مغالطة ولا جدال)، إلا (اتقطع ليكم). وكما ترون فإني سلمت الملف للـدرديري محمد أحمد، فهو محاور جيد منذ أيام ميشاكوس ونيفاشا، ونجح في جمع كل أصدقائك وأعدائك في الخرطوم وصالحناهم حسب رغبتكم، المهم فكّر (كويس) يا ترامب، و(انساك) من القيل والقال... والشعب السوداني برضو (انساك منهم)، أنا أعرف كيف أسوقهم]....

كأن هذا هو لسان حال البشير، المتفاني في خدمة أمريكا، طلباً لرضاها، آملاً في إعطائه الضوء الأخضر للاستمرار في سدة الحكم حتى بعد انتخابات 2020م، وما درى أن الإدارة الأمريكية ستظل تمارس الضغوط للاستمرار في تنفيذ المطلوبات كلها ثم تلفظه لفظ النواة...

هذه المسائل هي جزء من محطات في سبيل الصراع الأوروبي الأمريكي، والهيمنة الرأسمالية على بلادنا عموماً وعلى جنوب السودان بصفة خاصة.

إن الصراع في جنوب السودان، هو في حقيقته صراع بين عملاء موالين لطرفين مختلفين من الاستعمار، وهما عملاء أمريكا، الذين هم في السلطة، بدعم أمريكي كبير، وعملاء بريطانيا المشاكسين، الذين يسعون، ومن ورائهم الإنجليز، لإيجاد موطئ قدم لهم في جنوب السودان، أو نصفه، أو كله إن استطاعوا. فأمريكا تضغط وتهدد، وتأمر وتنهى، وبريطانيا تسايرها "لكعبلتها" كلما لاحت فرصة "للكعبلة". وكلا الطرفين، للأسف، يستخدمان أبناء القبائل غير المنسجمة في الجنوب، وقوداً لإشعال الحرائق والفتن، وما أسهل أن تشعل ناراً في أي جزء من إفريقيا، باستخدام النعرات القبلية النتنة، وسط ظلامات الجهل الذي تركه المستعمر جاثماً على صدر الأمة، ثم سار ولا يزال يسير في أثره حكام إفريقيا، ومن بينهم حكام السودان، الذين باعوا دماء أبناء الأمة، بثمن بخس، لدنيا أسيادهم الأمريكان، وتمرير المخطط الأمريكي الذي فصل الجنوب... إن أهل الجنوب صاروا مسرحاً لهذه المنافسات الدولية، التي قضت على الأخضر واليابس،

وشردت الملايين من ديارهم إلى أدغال إفريقيا، إلى كينيا، وأوغندا، وإثيوبيا، والسودان، وتشاد، وزائير، وغيرها من دول الجوار، وغير الجوار، إلى كيان يهود، ومصر، ودول أوروبا، التي تلفظهم وتضيق عليهم عبر الحكام العملاء، بحجة منع الهجرة غير الشرعية، ولا تزال تطلب منهم التضييق على شعوب إفريقيا، بل تمنعهم من أن تطأ أقدامهم بلاد أوروبا.

إن وضع مشاكل أهل جنوب السودان على طاولة ما يعرف بالمجتمع الإقليمي والدولي، والاستمرار في النهج الرأسمالي لمعالجة قضايا البشر، بل والعدول عن معالجة المشكلة الأساسية، ومناقشة قضايا فردية تتعلق بتوزيع كراسي الحكم والثروة والسلطة (الغنائم)، يتسابق الحكام للظفر بكرسي في وزارة أو برلمان، وترك أهل الجنوب يهيمون في الأرض سنين، بحثاً عن مأوى، ومأكل، ومشرب، تطاردهم الأمراض الفتاكة أينما حلوا، يفترشون الأرض ويلتحفون السماء لتمطرهم بالماء والبرد في مخيماتهم، ولا يخطر ببال أحد موضوع التعليم الذي هو أحد الأمراض الفتاكة بإفريقيا وأهله... كل ذلك وغيرها، هي جرائم تضاف إلى مؤامرة فصل جنوب السودان التاريخية الكبرى، التي لا يمحوها إلا إعادة جنوب السودان إلى حضن الأمة عاجلاً غير آجل، ينعم فيها الناس بسلام، تغشاهم الرحمة في ظل أحكام رب العالمين، تطبقها دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة..

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

يعقوب إبراهيم (أبو إبراهيم) – الخرطوم

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر